«Στις 4 Οκτωβρίου τελειώνουν οι εργασίες, αλλά δεν προκύπτει από πουθενά ότι θα έχουν ολοκληρωθεί τόσο οι καινούργιες εκτιμήσεις που έχει ζητήσει η Επιτροπή από οκτώ οίκους αξιολόγησης για το ύψος της τυχόν ζημίας που υπέστη το ελληνικό Δημόσιο από τις ανταλλαγές, όσο και τα στοιχεία από τις αρμόδιες αρχές της Κύπρου για την κίνηση των λογαριασμών» ανέφερε ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής.

Με λίγα λόγια, η Επιτροπή και οι οχτώ (!) οίκοι αξιολόγησης δεν έχουν καταφέρει να βγάλουν συμπέρασμα για το τι συνέβη στην υπόθεση Βατοπεδίου. Την ίδια στιγμή ο ακριβοθώρητος πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής σε δισέλιδη επιστολή του ενστερνίζεται τη γραμμή της ΝΔ, που υποστηρίζει ότι στην υπόθεση του Βατοπεδίου «δεν υπήρξε ζημιά του Δημοσίου από τις ανταλλαγές», επικαλούμενος τις εκθέσεις που επανακατέθεσε η Ν.Δ. στη Δικαιοσύνη. Μάλιστα, τονίζει ότι η ύπαρξη των εκθέσεων «αποσιωπήθηκε» στη δεύτερη εξεταστική Επιτροπή, γεγονός που χαρακτηρίζει «επιεικώς περίεργο».

Μάλιστα! Πέρα από πολιτικές τοποθετήσεις και ιδεολογίες, ο καθένας από εμάς γνωρίζει ότι το ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε από την υπόθεση Βατοπεδίου. Αν όχι οικονομικά (λέμε τώρα), ηθικά σίγουρα. Τα πώς, τα γιατί, τα πότε και τα ποιος ίσως να μπορέσει να τα λύσει η Δικαιοσύνη…, αρκεί να πάρει ως παράδειγμα την Ισλανδία.

Στην μακρινή παγωμένη χώρα του Βορρά, συμβαίνουν πολλά περίεργα τώρα τελευταία. Οι κάτοικοι, αφού πρώτα αρνήθηκαν, μέσω δημοψηφίσματος, να επιστρέψουν χρήματα προς τις Βρετανικές και Ολλανδικές τράπεζες, έπειτα από λίγο καιρό, εξέλεξαν για πρόεδρο μια γυναίκα, λεσβία και αρνητή του επίσημου θρησκευτικού δόγματος! Τέλος, αποφάσισαν να οδηγήσουν απέναντι σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό και τρεις υπουργούς που κατηγορούνται για σοβαρότατες αμέλειες στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008.

Η Ισλανδία ήταν το πρώτο θύμα της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το πρώτο κράτος που κήρυξε στάση πληρωμών στην Ευρώπη, και σήμερα η οικονομία της βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση, με τον κόσμο να είναι υποχρεωμένος να υποστεί πολλές από τις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής χρήσης, αλλά και τα λάθη των κυβερνήσεών τους… Ο δρόμος μακρύς και δύσκολος.

Παρόλα αυτά, η κοινωνία της Ισλανδίας φαίνεται ότι έχει λύσει πολλά προβλήματα δημοκρατίας, διαφάνειας, ελευθερίας, ρατσισμού, δικαιοσύνης, προβλήματα που εμείς στην Ελλάδα όχι απλώς δεν έχουμε λύσει, αλλά συνεχίζουμε να τα κρύβουμε κάτω από τα χαλιά και τα σεντόνια των κειμένων εξεταστικών επιτροπών.

Ποιο ήταν, όμως, το μοιραίο παράπτωμα της Σακινέχ; Η τιμωρία της αφορά τις κατηγορίες σε βάρος της ότι συμμετείχε σε συνωμοσία για τη δολοφονία του συζύγου της, καθώς και ότι διέπραξε μοιχεία. Ο άνδρας που σκότωσε στην πραγματικότητα το σύζυγό της αναγνωρίστηκε και φυλακίστηκε, χωρίς όμως να έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Το «έγκλημα» της μοιχείας, όμως, παραμένει.

Σύμφωνα με τον Ισλαμικό Νόμο που ισχύει στο Ιράν, η παντρεμένη γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο (πλεονέκτημα που κατέχει μόνον ο άνδρας φυσικά). Ένας άνδρας μπορεί να παντρευτεί μέχρι τέσσερις γυναίκες ταυτόχρονα και να έχει ελεύθερες-νόμιμες σεξουαλικές σχέσεις, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να τις αναγνωρίσει με γάμο ή να θεωρηθεί μοιχός. Η μοιχεία αφορά αποκλειστικά τη γυναίκα. Παράλληλα, η σύζυγός του πρέπει, σύμφωνα με την ισλαμική ηθική, να του παρέχει τα πάντα για την σεξουαλική του ικανοποίηση, βοηθώντας τον ακόμα και στις εξωσυζυγικές του σχέσεις!

Διεθνείς προσωπικότητες, όπως η Τζόαν Μπαέζ, η Ισαμπέλ Ατζανί, η Κάρλα Μπρούνι, συγγραφείς, πολιτικοί, άνθρωποι κάθε επαγγέλματος και εθνικότητας, συνυπογράφουν το κείμενο διαμαρτυρίας, που καλεί τις ιρανικές αρχές να επανεξετάσουν την στάση τους και να δώσουν στην Σακινέχ την ευκαιρία να έχει μια δίκαιη ακρόαση από τα δικαστήρια της πατρίδας της, καθώς και να αντιμετωπιστεί με τον προσήκοντα σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Προς το παρόν, η Σακινέχ τη γλίτωσε, αλλά ποιος ξέρει πόσες άλλες γυναίκες έχουν δολοφονηθεί με αυτόν τον στυγερό τρόπο στο όνομα της ηθικής…

Η υπόθεση, όμως, έχει και άλλες προεκτάσεις. «Τη σιωπή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης» γύρω από την υπόθεση της Τερέζα Λιούις, μιας Αμερικανίδας που πάσχει από νοητική υστέρηση και η οποία έχει καταδικαστεί σε θάνατο για συνεργία στη δολοφονία του άντρα της, κατήγγειλε πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, συγκρίνοντας την υπόθεση με εκείνη της Ιρανής. «Μία γυναίκα πρόκειται να εκτελεστεί στις ΗΠΑ, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται», τόνισε κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Ο Αχμαντινετζάντ προσπαθεί να κάνει συγκρίσεις, για να κερδίσει της εντυπώσεις. Όμως, παρότι οι προθέσεις του είναι άλλες, θέτει ένα πολύ ενδιαφέρον –σχεδόν φιλοσοφικό– ερώτημα: βάσει ποιας ηθικής νομιμοποιούμαστε να τιμωρούμε  ανθρώπους (αιτιολογημένα ή μη) δολοφονώντας τους; Γιατί η ηγεσία μιας πολιτισμένης δυτικής χώρας επιτρέπει την θανατική ποινή, την ίδια ώρα που εναντιώνεται σε ένα άλλο κράτος για το ίδιο θέμα;

Μπορεί να φαίνεται λίγο ειρωνικό, αλλά είναι προφανές πως οι κοινωνίες μας συνεχίζουν να μην μπορούν να λύσουν ηθικά ζητήματα που τέθηκαν χίλια χρόνια πριν.

Εννιά χρόνια συμπληρώθηκαν πριν από λίγες μέρες από την 11/9/2001 και τη κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη. Συνολικός αριθμός νεκρών: 2.819, τόνοι συντριμμιών που απομακρύνθηκαν από το σημείο: 1.506.124, απώλεια μονάδων του Dow Jones μετά την επανέναρξη του χρηματιστηρίου: 684,81, οικονομικές απώλειες της Νέας Υόρκης μετά την 11η Σεπτεμβρίου: 105 δισ. δολάρια, αριθμός των Αμερικανών που άλλαξαν το μέσο μεταφοράς από αεροπλάνο σε αυτοκίνητο το 2001: 1,4 εκατομμύρια….Μερικοί μόνο από τους αριθμούς που σχετίζονταν με την επίθεση αν και οι αριθμοί λένε μόνο ένα μικρό κομμάτι της αλήθειας…

Οι Υπεύθυνοι της καταστροφής; Κανείς δεν μπορεί να κατονομάσει με σιγουριά τους εγκεφάλους της επίθεσης. Μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτη η αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής όσον αφορά στο ποιος σχεδίασε και ποιος εκτέλεσε την «τρομοκρατική» αυτή επιχείρηση. Τα στοιχεία που απορρίπτουν την επίσημη εκδοχή, είναι πλέον αρκετά. Όλοι έχουν ένα μύθο για την 11η Σεπτέμβρη σχετικά με το ποίος, το πώς, και το γιατί. Όλοι παρακολουθήσαμε με «δυσπιστία» τα γεγονότα και τις εξηγήσεις. Ορισμένοι άνθρωποι πραγματικά δεν πίστεψαν, και την αμέσως επομένη των επιθέσεων οι αμφιβολίες τους σχηματοποιήθηκαν στο Ιντερνετ, σε κινήματα και οργανώσεις ακόμα και σε πολιτικές ομάδες… Βέβαια οι θεωρίες συνομωσίας, το μπαστάρδεμα επίσημων στοιχείων με λαϊκοφανείς εξηγήσεις και υποθέσεις, δίνουν και παίρνουν και πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια…

Αυτό που έχουμε μάθει όμως, και θα πρέπει να μάθουμε ίσως και περισσότερα είναι οι συνέπειες στον κόσμο μας. Οι ώρες που άλλαξαν τον κόσμο δεν είναι κλισέ στην περίπτωση αυτή. Το γεγονός που οδήγησε, σε πολέμους, σε βομβαρδισμούς,  σε εισβολές, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, σε  θανάτους χιλιάδων αθώων και μη.

Οι επιπτώσεις υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες, από αυτές που φανταστήκαμε εκείνες τις λίγες ώρες,  ξεπέρασαν τα όρια του αμερικανικού εδάφους, χρονικά συνεχίζονται ακόμα και αυτή τη στιγμή, οι αλλαγές στον τρόπο ζωής, τον τρόπο σκέψης, την πολιτική, την ενημέρωση, τη διασκέδαση, τη μετακίνηση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα κινήματα, τις γεωστρατηγικές ισορροπίες και χιλιάδες άλλες πλευρές της ζωής μας άλλαξαν ραγδαία, και για πάντα. Και ίσως ακριβώς αυτό να ήταν το σχεδιασμένο και προσδοκώμενο αποτέλεσμα των σχεδιαστών της επίθεσης. Η αλλαγή.

Το θέμα είναι αν αυτή η αλλαγή έγινε όντως σύμφωνα με τα «κρυφά» σχέδια των εμπνευστών. Η ουσία είναι αν αυτή οι αλλαγή έγινε μόνο προς το χειρότερο ή και προς το καλύτερο

Περίπτωση Α: Ένα επιπλέον κακούργημα έχουν να φορτωθούν στις πλάτες τους οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο της Siemens. Η ποινική δίωξη ασκήθηκε κατά παντός υπευθύνου και θα προσωποποιηθεί εις βάρος όσων εκ των εμπλεκομένων προσώπων προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις ότι αποτελούσαν μέλη της ίδιας οργανωμένης ομάδας.  Εφόσον, λοιπόν, κριθεί ότι στο πλαίσιο διακίνησης βρώμικου χρήματος από τα «μαύρα» ταμεία του γερμανικού κολοσσού κάποιοι λειτούργησαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, έχουν να αντιμετωπίσουν και την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.

Περίπτωση Β: Ιδιαίτερα επιφυλακτική και με «συγκρατημένη αισιοδοξία» φαίνεται να υποδέχεται η ισπανική Κυβέρνηση την κίνηση της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης ΕΤΑ, η οποία, την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, κήρυξε, με μαγνητοσκοπημένο μήνυμά της στο βρετανικό δίκτυο BBC, την κατάπαυση πυρός και παύση της ένοπλης δράσης της. Η οργάνωση έχει κηρύξει κατάπαυση πυρός άλλες δύο φορές μέχρι τώρα, την οποία όμως εγκατέλειψε και τις δύο φορές μετά από λίγους μήνες, ενώ από τις επιθέσεις της έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 825 άτομα από τη δεκαετία του 1960.

Περίπτωση Γ: Απαντώντας σε ερώτηση για την αμφισβήτηση ορισμένων μέτρων που έχει λάβει η ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του μνημονίου, τα οποία κρίνονται αντισυνταγματικά και από τα συνδικάτα, ο Αμαντέο Αλταφάζ Τάρντιο (εκπρόσωπος του Επιτρόπου Όλι Ρεν) απαντά ότι «είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα η προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Εμείς, η Κομισιόν, σεβόμαστε απόλυτα αυτό το δικαίωμα και την άσκησή του από τα συνδικάτα ή από οποιοδήποτε νομικό ή φυσικό πρόσωπο. Αυτό ως αρχή. Από εκεί και πέρα, δεν κάνουμε εικασίες σχετικά με τις ενδεχόμενες αποφάσεις ελληνικού Δικαστηρίου. Σήμερα, υπάρχει ένα πρόγραμμα, το οποίο συμφωνήθηκε μεταξύ της Ε.Ε., του ΔΝΤ, και μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, το οποίο εγκρίθηκε από ένα επίσης νόμιμο Κοινοβούλιο. Οι ενδιαφερόμενες πλευρές εφαρμόζουν το περιεχόμενο του μνημονίου, το οποίο υπεγράφη τον Μάιο».

Όχι, δεν πρόκειται για άσκηση σε διαγώνισμα εξεταστικής στη Νομική, απλά για μια απορία, σχετικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε το έγκλημα και τη δικαιοσύνη στις μέρες μας. Ποιες είναι οι γραμμές που χωρίζουν το «νόμιμο» κρατικό έγκλημα ή το έγκλημα από μια διεθνή ομάδα οικονομικών εκβιαστών, από τα εγκλήματα μιας ομάδας αυτονομιστών; Παρακαλώ, απαντήστε στην παρακάτω ερώτηση: Ποια από τις παρακάτω εγκληματικές οργανώσεις θεωρείτε ότι έχει προκαλέσει μεγαλύτερο κακό;

Α) Η Siemens
B) Οι Βάσκοι Αυτονομιστές
Γ) Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Συγχωρέστε με για το ειρωνικό ύφος αλλά πολύ απλά πιστεύω ότι όλες αυτές οι εξαντλητικές συζητήσεις για το κάπνισμα δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα ή τουλάχιστον δεν έχει κανένα νόημα οι όποιες πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικές προεκτάσεις που προσπαθούμε να αναδείξουμε από το θέμα. Σιγά μην κριθεί η ποιότητα της δημοκρατίας μας, ή η κοινωνική ελευθερία και η ανεκτικότητα της κοινωνίας μας από το που θα επιτραπεί το κάπνισμα ή όχι.

Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο από την ταινία του Jim Jarmous. Η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα καφέ, όπου διάφορες προσωπικότητες της μουσικής και του κινηματογράφου συναντώνται και κάθονται σε ένα τραπεζάκι όπου μεταξύ χαλαρότητας και ηρεμίας σχολιάζουν τη ζωή τους με την απαραίτητη συνοδεία καφέ και τσιγάρου. Μην περιμένετε ότι από την ταινία θα ανακαλύψετε κάποιο νόημα ή κάποιο κρυμμένο μυστικό. Αυτό που ο σκηνοθέτης θέλει να περάσει είναι ακριβώς αυτή η ματαιότητα της ανάγκης για επικοινωνία που πολλές φορές δεν οδηγεί πουθενά.

Η επιλογή του σκηνικού δεν είναι τυχαία, ενισχύει με την σειρά του τη ματαιότητα, το κενό και το ανούσιο. Η χρήση του καφέ και του τσιγάρου ως συνδετικού κρίκου  ανάμεσα στα πρόσωπα προφανώς και ερμηνεύεται με την ρομαντική προσέγγιση της συγκεκριμένης συνήθειας, όπου χαλαροί οι άνθρωποι απολαμβάνουν κάποια απαγορευμένη ηδονή. Εθισμός; Κακή συνήθεια; Για πολλούς το παραπάνω δίπτυχο είναι ο ορισμός της απόλαυσης. Μια ιεροτελεστία ολόκληρη, φορτωμένη νοήματα και ιστορίες ή απλά μια διαδικασία χωρίς την οποία δε νοείσαι το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή χαλάρωση ή τη νυχτερινή ένταση.

Όμως πέρα από τις σωματικές, ψυχολογικές, κοινωνικές, κινηματογραφικές και οποιεσδήποτε άλλες προεκτάσεις και αναλύσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει, το σίγουρο είναι ότι το κάπνισμα αποτελεί πάνω από όλα μια επιβλαβή συνήθεια. Όντας καπνιστής και ο ίδιος για πολλά χρόνια συνειδητοποιώ ότι όλα τα επιχειρήματα είναι άλλοθι για να δικαιολογήσω στον εαυτό μου την προσωπική μου ανάγκη για αυτή την «απόλαυση». Όμως αυτό απέχει πάρα πολύ από την ανάγκη για κοινωνικό διάλογο για ένα τέτοιο θέμα…. Ίσως μαζί με το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους να πρέπει να σταματήσουν και οι συζητήσεις για το κάπνισμά….αλλά τότε θα αρχίσουν οι συζητήσεις για την ελευθερία του λόγου και αυτές οι κουβέντες σηκώνουν καφέ και τσιγάρο!!!!

Λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, όσο εσύ λιαζόσουν σε κάποια παραλία, ξεκινούσε η συζήτηση για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι ευρωπαϊκές τράπεζες περνούσαν από stress test, η χώρα έδινε εξετάσεις για να πάρει τη δεύτερη δόση του δανείου από το ΔΝΤ, ενώ και η Τσεχία, μετά τη Σλοβακία, τάσσεται κατά της βοήθειας προς την Ελλάδα. Η οικονομία συνέχισε να συρρικνώνεται, και η τουριστική μας βιομηχανία δεν απέφερε τα αναμενόμενα.

Ενώ μέσα στον καύσωνα απολάμβανες το παγωμένο σου καφεδάκι, ένα τεράστιο παγόβουνο ξεκολλούσε από την Γροιλανδία, και η πετρελαιοπηγή στον κόλπο του Μεξικού σφραγιζόταν, αφού έχουν διαρρεύσει χιλιάδες τόνοι πετρελαίου που χύθηκαν στη θάλασσα. Λόγω του καύσωνα, φωτιές κατέκαψαν χιλιάδες στρέμματα δάσους, αλλά και κατοικημένες περιοχές στις χειρότερες πυρκαγιές που έπληξαν ποτέ την Ρωσία. Βιβλική καταστροφή στο Πακιστάν, μετά τις σφοδρότερες βροχοπτώσεις και πλημμύρες στην Ιστορία της χώρας, εκατομμύρια νεκροί και εκατομμύρια άστεγοι, μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές του αιώνα σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Όσο έψαχνες να βρεις οικονομικό ξενοδοχείο για τις διακοπές σου, η Κίνα έγινε και επισήμως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, και πλησιάζει με καταιγιστικό ρυθμό τα μεγέθη των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την οριστική τους αποχώρηση από το Ιράκ, την ίδια ώρα που η ιστοσελίδα wikileaks δημοσίευε απόρρητα έγγραφα για την στρατιωτική δράση των ΗΠΑ, ενώ η Γαλλική κυβέρνηση απελαύνει τους Ρομά που κατοικούν στη Γαλλία.

Τον Δεκαπενταύγουστο ξαναλειτούργησε, μετά από 88 χρόνια, η Παναγία Σουμελά, όπου την επισκέφτηκαν χιλιάδες χριστιανοί από Πόντο, Ελλάδα και Ρωσία. Την ίδια στιγμή που Ελλάδα, Ισραήλ και Τουρκία, έχουν μπλέξει σε ένα περίεργο παιχνίδι διπλωματίας και ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο… Φαίνεται ότι αυτές οι αναταράξεις έκαναν χιλιάδες κουνούπια να μεταφέρουν τον ιό του Νείλου και στην Ελλάδα…

Αυτά εν συντομία, αγαπητέ αναγνώστη, έγιναν όσο κάναμε διακοπές… Και τώρα που τελειώνουν οι μέρες της ξεκούρασης, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε παλιά και νέα προβλήματα. Ελπίζω να φόρτισες τις μπαταρίες σου…

Όμως επειδή καλό είναι να αδειάζουμε και λίγο το μυαλό μας από τα προβλήματα και τα άγχη, ας ψάξουμε να βρούμε το τραγουδάκι που θα συνοδεύσει τις Αυγουστιάτικες διακοπές μας. Μην νομίζεις όμως ότι είναι εύκολη αυτή η εργασία, αγαπητέ αναγνώστη,! Υπάρχουν χιλιάδες τραγούδια για το καλοκαίρι, τη θάλασσα, τις διακοπές και τον Αύγουστο.

Δύσκολοι λοιπόν  η επιλογή, αλλά μετά από ώριμη σκέψη (!) κατέληξα στην κρουαζιέρα του Βαγγέλη Γερμανού. Παλιό, καλό και αγαπημένο, και επειδή φέτος δεν περισσεύουν λεφτά για την Μύκονο και την Σαντορίνη, ούτε και για κρουαζιέρες, οι περισσότεροι θα την βγάλουμε με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι, και τα βραδάκια με κιθάρα και μπύρες σε καμία παραλία τραγουδώντας:

Tο πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι
Πάρε το μετρό για Πειραιά
Μέσα στο γλυκό καλοκαιράκι
να πάμε κρουαζιέρα στα νησιά

Στο κύμα θ’ αρμενίζει το βαπόρι
τ’ αγέρι θα μάς παίρνει τα μαλλιά
Θα γίνουμε στον έρωτα μαστόροι
κι οι σκέψεις θα πετάξουν σαν πουλιά

Α, α, κρουαζιέρα θα σε πάω
A, α, γιατί σε νοιάζομαι και σ’ αγαπάω
A, α, Mύκονο και Σαντορίνη
A, α, σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι

Άσε τον παλιόκοσμο να σκούζει
σε πλαζ, εστιατόρια, πανσιόν
Εμείς με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι
θα κάνουμε το γύρο τον νησιών

Γυμνοί θα κολυμπάμε στ’ ακρογιάλια
Τον ήλιο θ’ αντικρίζουμε ανφάς
Θα σ’ έχω σαν κινέζικη βεντάλια
και στο γραφείο δε θα ξαναπάς

Στίχοι – Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός

Η συζητήσεις κυμαίνονται σε όλο το φάσμα της σοβαρότητας από τις πλέον φαιδρές έως τις πλέον ψύχραιμες και ουσιαστικές  Η αλήθεια είναι – και το έχουμε ξανά – σχολιάσει από αυτή εδώ την στήλη – ότι το internet αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς όχι μόνο αρκετούς από τους παραδοσιακούς μηχανισμούς της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, αλλά και αρκετά ζητήματα της κοινωνίας μας γενικότερα. Σε όλες αυτές τις αλλαγές οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες αντιδρούν διαφορετικά. Κάποιες κοινωνίες καταφέρνουν να αφομοιώσουν τις αλλαγές και κάποιες άλλες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα με παλιούς τρόπους…

Στην Ελλάδα λοιπόν έχουμε αποφασίσει να πάμε με τους «παραδοσιακούς» τρόπους μελετώντας προσχέδια. Είναι γνωστό πως η Ελληνική Πολιτεία όταν εμφανισθεί ένα πρόβλημα, τότε ψηφίζει έναν αυστηρό Νόμο, ο οποίος δεν εφαρμόζεται ποτέ, καθώς διάφοροι θεσμοί έχουν άλλες προτεραιότητες. Στην περίπτωση των πραγματικών ή εικαζομένων παρανομιών από ‘ανώνυμα’ ή ψευδώνυμα blogs, διαμορφώνεται πίεση (κυρίως από τα παραδοσιακά ΜΜΕ και για λόγους οικονομικούς) , ώστε η Ελλάδα να πρωτοτυπήσει παγκοσμίως: να θεσμοθετήσει απαγορεύσεις, εκεί που σύμπασα η υφήλιος (πλην Λαϊκής Κίνας και Βορείου Κορέας) έχει αρνηθεί να επιβάλει αστυνομικές διατάξεις!

Στην Ελλάδα λοιπόν συζητάμε ως λύση την καταστολή και μάλιστα την καταστολή σε κάτι που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργεί, ούτε το πώς αλληλεπιδρά με την κοινωνία και τους ανθρώπους, ούτε ποια είναι η δυναμική του…στην ουσία λοιπόν χρησιμοποιούμε μια παλιά λογική για να αντιμετωπίσουμε ένα σύγχρονο πρόβλημα!

Ας ταξιδέψουμε λίγο βορειότερα στην Ισλανδία. Σε μια χώρα που φέτος μας απασχόλησε τουλάχιστον τρεις φορές, με την πτώχευσή της, με την έκρηξη του ηφαιστείου – γλωσσοδέτη, και με τον γάμο της πρωθυπουργού της χώρας με την σύντροφό της. Ειδικά από την τελευταία είδηση μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι η κοινωνία των Ισλανδών αντιμετωπίζει τα πράγματα διαφορετικά…

Η Ισλανδία που τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει πολλά χρήματα στην ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, έχει δημιουργήσει θέσεις εργασίας σχετικές με τα νέα μέσα και το διαδίκτυο, έχει δημιουργήσει αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα και υποδομές, έχει μετατρέψει πολλές διοικητικές διαδικασίες του κράτους σε ηλεκτρονικές και αυτή τη στιγμή είναι η χώρα στην ευρώπη με την μεγαλύτερη διήσδηση και εκμετάλευσει του Internet. Χαρακτηριστικό δείγμα, η έδρα της Google, Ευρώπη είναι στην Ισλανδία.

Η Ισλανδία σχεδιάζει να βάλει σε ισχύ νομούς τέτοιους που θα καθιστά αδύνατον να αποκαλυφτεί το όνομα ενός ανώνυμου blogger, ακόμα και αν αποκαλύψει στρατιωτικά μυστικά!!! Για όσους δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει αυτό, σημαίνει (μεταξύ άλλων) το εξής:  Ότι η Ισλανδία μετατρέπεται σε μια χώρα προστάτιδα των νέων τεχνολογιών, με τις κινήσεις που ήδη έχει κάνει αλλά και με τον σχεδιασμό της έχει καταφέρει να μεταφέρει τεράστιο κομμάτι έμψυχου δυναμικού και υποδομών σχετικό με το διαδίκτυο και πλέον προκαλεί και την μεταφορά της οικονομίας του Internet στο χώρο της, προσκαλώντας ακόμα περισσότερους ανθρώπους σχετικούς με τις νέες τεχνολογίες αλλά και μεγάλες εταιρίες να επενδύσουν σε αυτή…

Το θέμα είναι μεγάλο και θα συνεχίσουμε την συζήτηση…

Αλλά και στην Κίνα, στη χώρα όπου η απεργία είναι παράνομη στο όνομα του κομμουνισμού, ο κατασκευαστής των iPod και iPad της Apple αντιμετώπισε 10 αυτοκτονίες μέσα στο 2010. Το γεγονός ότι η διοίκηση της εταιρείας αναγκάζει τους εργαζομένους της να υπογράψουν σύμβαση πως δεν θα αυτοκτονήσουν(!) δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση.

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Ένας φόνος και ειδικά με τον μαφιόζικο τρόπο που έγινε παραμένει ένας φόνος, ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από εκεί και πέρα ξεκινάνε οι ερμηνείες….Αυτή την εβδομάδα και τις επόμενες που έρχονται θα ακούσουμε κάθε σενάριο και ερμηνεία. Από τρομοκρατικές, οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, εκβιασμούς και μεγάλα συμφέροντα, παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, CIA, εξωγήινοι και χίλια τόσα άλλα μερικά σοβαρά και κάποια όχι.

Θα ξεκινήσουν άπειρες τηλεοπτικές συζητήσεις για την δημοκρατία, την τρομοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την δημοσιογραφία, τα blogs…Τίποτα από όλα αυτά δεν θα φέρει πίσω έναν νέο άνθρωπο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αποτρέψει το επόμενο προδιαγεγραμμένο φονικό!

Η εν ψυχρώ δολοφονία του  δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια μπορεί να ήταν πράξη τρομοκρατίας, μπορεί να ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μπορεί να ήταν μήνυμα προς τους δημοσιογράφους ή ακόμα και προς τα μπλόγκς, μπορεί να ήταν ακόμη και…λάθος.

Όποια και αν ήταν τα κίνητρα, η ουσία είναι ότι ήταν μια πράξη άνανδρη και ιδιαίτερα απεχθής. Δολοφόνοι στυγνοί, χωρίς ερείσματα στην κοινωνία, χωρίς ιδεολογικά άλλοθι, με άνανδρο τρόπο δράσης. Κανένας σκοπός δεν “αγιάζει” τέτοια μέσα. Κανένας “άνθρωπος” δεν δικαιολογεί τέτοιες ενέργειες. Καμία κοινωνία δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις.

Και τώρα….Ένας δολοφονημένος νέος δημοσιογράφος, τρείς αδικοχαμένοι (αδικοκαμένοι) υπάλληλοι μιας τράπεζας, ένας άνανδρα δολοφονημένος αστυνομικός των 800ευρώ, ένα νεαρό Αφγανόπουλο από έκρηξη βόμβας σε κάδο, ο υπασπιστής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, πριν δύο χρόνια ο φόνος του δεκαπεντάχρονου Αλέξη.

Άνθρωποι που ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους, την δουλειά τους, τα πιστεύω τους, τη θέση τους, το μισθό τους, την κοινωνική τους καταβολή, το βίο και την πολιτεία τους…είναι όλοι θύματα του ιδίου συστήματος τρόμου που μοναδικό σκοπό έχει να κρατάει τους ανθρώπους υπό διαρκή πίεση και διαρκή έλεγχο. Δεν με νοιάζει από πού προέρχεται η τρομοκρατία, αν είναι από το κράτος, ή από ομάδες, ή από ποινικούς, ή από μαφία, ή από πληρωμένους δολοφόνους.

Αυτό που με νοιάζει, αυτό που με πικράνει και αυτό που με απελπίζει είναι ότι τελικά έχει πετύχει να επιβάλλει την πεμπτουσία της, τον τρόμο.