Η γυναίκα του Καίσαρα

Στο πρόσφατο συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος στο Ντένβερ των  ΗΠΑ, την παράσταση έκλεψε όχι ο Μπάρακ Ομπάμα, αλλά η γυναίκα του η Μισέλ. Επιβεβαιώνοντας την άποψη που λέει ότι πίσω από έναν μεγάλο άντρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα, η κυρία Μισελ δήλωσε κατά την ομιλία της ότι ο σύζυγός της θα γίνει ένας “εξαιρετικός πρόεδρος”. Έδωσε έμφαση στην ανθρώπινη διάσταση του άντρα της, ο οποίος έχει συχνά επικριθεί ως “σταρ”, αναγνωρίζοντας σε αυτόν “έναν άνθρωπο του λαού, που βρίσκεται δίπλα σε εκείνους που υποφέρουν”. Η Μισέλ Ομπάμα επικαλέστηκε την ιδιότητά της ως μητέρας, για να τονίσει την αγωνία της για το μέλλον της χώρας, το οποίο προέτρεψε να εμπιστευτούν οι Αμερικανοί πολίτες στα χέρια του συζύγου της. Η κυρία Ομπάμα με την παρουσία της σίγουρα έβγαλε – ας μου επιτραπεί η έκφραση! – ασπροπρώσοπο τον άντρα της.

Η αμερικανική κοινωνία έχει την ανάγκη ενός προέδρου που είναι πάνω από όλα ένας καθώς πρέπει οικογενειάρχης, προστατευτικός σύζυγος, στοργικός πατέρας, κουβαλητής δουλευταράς και καλόκαρδος. Και το καλύτερο ακόμα έχει μια σύντροφο που είναι πιστή σύζυγος, καλή μητέρα και χρυσοχέρα νοικοκυρά. Τα τσακάλια – image makers του Ομπάμα ξέρουν πολύ καλά το πώς να διεγείρουν το υποσυνείδητο του κόσμου με στερεότυπά. Και ξέρουν επίσης ότι με αυτό τον τρόπο μπορούν να κερδίσουν και τις εντυπώσεις και τις εκλογές.

Βέβαια οι Αμερικανοί πολιτικοί δεν είναι οι μόνοι που χρησιμοποιούν τις γυναίκες τους ως εργαλεία για να αυξήσουν την δημοφιλία τους και να ενισχύσουν το προφίλ τους. Η συνταγή ακολουθείτε πιστά και στις ευρωπαϊκές χώρες και φυσικά και στην Ελλάδα. Πέρα όμως από την οποιαδήποτε επικοινωνιακή χρησιμότητα φαίνεται ότι οι γυναίκες των πολιτικών έχουν και μια άλλη χρησιμότητα.

Διαβάζοντας πριν λίγες εβδομάδες την φορολογική δήλωση των βουλευτών και το καθεστώς ιδιοκτησίας των διαφόρων περιουσιακών τους στοιχείων, μπορούσε πολύ εύκολα να συμπεράνει κάποιος ότι οι κυρίες των κυρίων παρά ήταν δυναμικές και ανεξάρτητες. Φαίνεται ότι οι περισσότερες είναι δαιμόνιοι επιχειρηματίες που κατάφεραν μα πετύχουν σε λίγα μόνο χρόνια επιχειρηματικά θαύματα. Επίσης στον πρόσφατο τυφώνα σκανδάλων που έχει ξεσπάσει, συχνά πυκνά ακούγεται από βουλευτές και υπουργούς ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτήσουν για τα επιτεύγματα των συζύγων τους.

Δύο τα ενδεχόμενα.

Πρώτον, οι πολιτικοί μας χρησιμοποιούν τις συζυγούς τους ως επικοινωνιακά εργαλεία για εντυπωσιασμό, αλλά  και ως  βιτρίνα για τις δικές τους παράνομες (αν όχι νομικά, τουλάχιστον ηθικά) επαγγελματικές δραστηριότητες.

Δεύτερον, οι περισσότεροι έχουν παντρευτεί, σουρτούκες, που στο μυαλό τους έχουν πώς θα εκμεταλλευτούν τους καημένους τους συζύγους τους για να πετύχουν τα επαγγελματικά στους σχέδια, να κάνουν επενδύσεις, offshore εταιρείες και να μαζέψουν χρήμα και εξουσία.

Πάντως ότι και από τα δύο να συμβαίνει, η ουσία είναι ότι θα μπορούσαμε σε κάθε περίπτωση να χρησιμοποιήσουμε με ευεργετικό τρόπο τις γυναίκες στην πολιτική. Ούτε ως γλάστρες, ούτε ως μπρελόκ, ούτε ως επικοινωνιακά εργαλεία ούτε ως βιτρίνες, αλλά ως ευαίσθητους και δημιουργικούς ανθρώπους.

Απαξίωση…

Αυτή την εβδομάδα δεν θα πρωτοτυπήσω, θα μπω και εγώ στον πειρασμό να σχολιάσω κάποια πράγματα σε σχέση με το σκάνδαλο της Siemens, που ευτυχώς ή δυστυχώς μονοπωλεί την ειδησεογραφία των ημερών.

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο και ας δούμε κάποια γεγονότα που συγκλόνισαν την γειτονική Ιταλία πριν από μία δεκαετία. Τον Φεβρουάριο του 1992, ο Μάριο Κιέζα, στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνελήφθη και ομολόγησε την εμπλοκή του σε ένα μηχανισμό διακίνησης μαύρου πολιτικού χρήματος.Πρόκειται για την αρχή της επιχείρησης “Καθαρά Χέρια”, που έμελλε να σαρώσει τη λεγόμενη “Μιζούπολη” και μαζί της όλα τα κόμματα της Α’ Ιταλικής Δημοκρατίας.

Οι συνεχόμενες αποκαλύψεις για μαύρο χρήμα και οι συνεχόμενες ομολογίες δημιούργησαν ένα ντόμινο γεγονότων που οδήγησε σε ακραίες αντιδράσεις. Η απόφαση της Βουλής να μην άρει την ασυλία του Κράξι υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τον Απρίλιο του 1993 διαδηλώσεις ξεσπούν σε διαφορετικές γωνιές της Ρώμης, άλλες αυθορμήτως από φοιτητές, άλλες οργανωμένες από την Αριστερά και άλλες από το ακροδεξιό Movimento Sociale του σημερινού προέδρου της Βουλής, Τζιανφράνκο Φίνι.

Και η τελευταία πράξη του δράματος παίζεται μπροστά από το ξενοδοχείο που έμενε ο Κράξι. Σε μια έκρηξη, το οργισμένο πλήθος, τον περικυκλώνει και τον “βομβαρδίζει” με θες και αυτά;”. Η σκηνή παίχτηκε στην τηλεόραση εκατοντάδες φορές και η Ιταλική Δημοκρατία μπήκε σε μια χρόνια και βαθιά κρίση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμα.

Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους. Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, ήρθε να καλύψει ο Μπερλουσκόνι. Οι Ιταλοί έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις δημοκρατικές δυνάμεις, δεν δίστασαν να παραδώσουν τη διακυβέρνηση της χώρας τους σε έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους ηγέτες της σύγχρονης Ευρώπης.

Στην Ελλάδα του σήμερα μπορούμε εύκολα να βρούμε πολλές ομοιότητες με την Ιταλία του 1990. Η εμπλοκή πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Siemens, επιβεβαιώνει την υποψία που είχαμε χρόνια τώρα, ότι οι πολιτικοί μας κλέβουν και μας δουλεύουν ασύστολα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, ο κόσμος πλέον δεν μπορεί να ανεχτεί αυτή την κατάσταση και η αναζήτηση λύσεων και οι ζημώσεις στην κοινωνία έχουν ήδη ξεκινήσει.

Ακριβώς αυτή την αλλαγή φοβούνται και τα κόμματα που προσπαθούν με αδέξιους τρόπους, συστρατεύοντας και τα συμμαχόμενα και συνένοχα ΜΜΕ, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ευτυχώς για εμάς οι εξελίξεις επηρεάζονται από την γερμανική δικαιοσύνη και αργά ή γρήγορα ο δικομματισμός θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των ενοχών του. Η απειλή του “Μπερλουσκονισμού”, της “Ιταλοποίησης”, τον “μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων” και της “απαξίωσης του πολιτικού συστήματος” είναι οι τελευταίες γραμμές άμυνας των κομμάτων που ποτέ δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Απαξίωση λοιπόν, και ας μας αδειάσουν τη γωνιά και τα έδρανα, γιατί ακόμα και αν οι πολιτικοί μας δεν είναι ένοχοι για αποδοχή μαύρου χρήματος, είναι ένοχοι γιατί ποτέ δεν προστάτευσαν τα συμφέροντα του λαού.

Και ο Βουλευτής θέλει το γαϊδούρι του…

Μετά τον διεθνή διασυρμό της χώρας μας με το σκάνδαλο του ντόπινγκ, πριν από λίγες μέρες δεχτήκαμε άλλο ένα ισχυρό χαστούκι, την απόφαση του ΟΗΕ να αποπέμψει την Ελλάδα από τους μηχανισμούς του πρωτοκόλλου του Κιότο.

Η καταδίκη αφορά την αδυναμία της χώρας να δημιουργήσει αξιόπιστους μηχανισμούς για τη μέτρηση και παρακολούθηση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Δηλαδή για να το πούμε απλά, η χώρα μας τιμωρήθηκε όχι γιατί δεν βρήκε λύσεις για τους ρύπους της, αλλά γιατί δεν έχει καν συστήματα και μηχανισμούς παρακολούθησης των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Κανείς όμως δεν μπορεί να εκτιμήσει επακριβώς τις συνέπειες γιατί αυτό που συνέβη είναι πρωτόγνωρο. «Η Ελλάδα, δυστυχώς, αποτελεί τη μοναδική χώρα στον κόσμο που κατονομάζεται διεθνώς για ανεπάρκεια του συστήματος καταγραφής των εκπομπών. Εκτός από την αδυναμία συμμετοχής της Ελλάδας στους μηχανισμούς του Κιότο, η απόφαση αυτή εκθέτει τη χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο», σχολίασε ο διευθυντής της WWF κ. Δ. Καραβέλλας.

Και βέβαια ας μην προσπαθήσουμε καν να αποδώσουμε ευθύνες μιας και σε αυτή τη χώρα φταίνε μονίμως οι άλλοι. Το αρμόδιο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ παραδέχθηκε τον διασυρμό, μετακυλίοντας όμως τις ευθύνες. Μετά από ένα τέτοιο “χουνέρι” θα περίμενε κανείς τόσο η κοινωνία όσο και ο πολιτικός κόσμος τουλάχιστον να αντιδράσουν, αν όχι να εντατικοποιήσουν τις όποιες ενέργειες για μια πράσινη οικονομία. Έστω και με μικρές συμβολικές κινήσεις που είναι εύκολο να γίνουν.

Για παράδειγμα. Σε είκοσι μέρες ανανεώνεται ο «στόλος» των αυτοκινήτων των βουλευτών και έχουν την ευκαιρία να στείλουν μήνυμα ευαισθητοποίησης μέσω της επιλογής υβριδικών αυτοκινήτων, την πρόταση είχε κάνει ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άρης Σταθάκης και την υποστηρίζει και ο πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας, ο οποίος στην σχετική απόφαση κάνει τα πάντα για να φωτογραφίσει αυτοκίνητα νέας τεχνολογίας ως δείγμα συμμετοχής του Κοινοβουλίου στην πρωτοβουλία της διεθνούς κοινότητας για τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος και την εξοικονόμηση ενέργειας.

Το κόστος για την απόκτηση υβριδικών αυτοκινήτων που ούτως η άλλως τα πληρώνει ο φορολογούμενος και αγοράζονται, με τη μέθοδο leasing , η εξοικονόμηση χρημάτων από τα καύσιμα, το μήνυμα προς την κοινωνία αλλά και το καθαρό όφελος προς το περιβάλλον, φαίνεται ότι δε συγκινούν τη μεγάλη πλειοψηφία των Βουλευτών μας.

Οι περισσότεροι βουλευτές αντιδρούν στην απόκτηση ενός υβριδικού αυτοκινήτου, και εγώ απλά θα παραθέσω μερικά από τα εξωφρενικά επιχειρήματα που προβάλλουν. «Πώς θα βγάλω την προεκλογική περίοδο με υβριδικό Ι.Χ.;», «Πώς θα προλαβαίνω να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου όταν αυτό δεν αναπτύσσει μεγάλες ταχύτητες;», «Μα, θα κυκλοφορώ με… γιαπωνέζικο;» ,«σε μεγάλες διαδρομές, όπου αναπτύσσονται ταχύτητες, πρέπει να υπάρχει ασφάλεια», “Αυτά τα αυτοκίνητα δεν εντυπωσιάζουν. Αν λοιπόν πάμε στην επαρχία με ένα μικρό υβριδικό, δεν πρόκειται να μας δώσει σημασία κανένας!”.

Με τόση ευαισθησία και τέτοια επιχειρήματα, νομίζω ότι το καταλληλότερο μέσο μεταφοράς για τους βουλευτές μας θα ήταν τα γαϊδούρια.

Όλα τ’ άπλυτα στη φόρα

Σκηνή νούμερο ένα. Γνωστός για τον εκρηκτικό του χαρακτήρα ο Νικολά Σαρκοζί ξαναχτυπά σε μία πρόσφατη συνέντευξή του. Άφησε στα κρύα του λουτρού την δημοσιογράφο γνωστού αμερικανικού δικτύου, όταν εκείνη επέμενε να του κάνει ερωτήσεις για την σχέση του με τηγυναίκα του Σεσιλιά.

Η ιστορία του Σαρκοζί είναι πραγματικά βγαλμένη από τη ζωή. Την ιστορία περιγράφει η πρώην γυναίκα του: «Απλά ήμασταν ένα συνηθισμένο ζευγάρι σε μια ασυνήθιστη κατάσταση και δεχόμασταν ασυνήθιστες πιέσεις που δεν μπορέσαμε ν’ αντέξουμε» είπε. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά. Τα ζευγάρια σμίγουν, χωρίζουν, ξανασμίγουν, παντρεύονται, παίρνουν διαζύγιο… με τον έρωτα δεν υπογράφεις συμβόλαιο.

Σκηνή νούμερο δύο. Στην μάχη για το χρίσμα για την προεδρική υποψηφιότητα στις ΗΠΑ, οι υποψήφιοι, με πρώτη και καλύτερη την Χίλαρι Κλίντον, επιστρατεύουν τις κόρες τους ως επικοινωνιακό μέσο. Έξοδοι σε μοντέρνα μαγαζιά, κοινές εμφανίσεις, και η ατζέντα δεν έχει τέλος.

Τομοντέλο αυτό φαίνεται ότι υιοθέτησε και οΒ.Βενιζέλος ως όπλο του στην μάχη της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ. Βόλταρε στην Θεσσαλονίκη παρέα με την κόρη του και έπειτα βάλθηκε να μας πείσει για τις χορευτικές του ικανότητες.

Οι δύο αυτές σκηνές από την επικαιρότητα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από τη μία ο πολιτικός, μετρ της αυτοπροβολής ο οποίος γνωρίζοντας ότι πρέπει να πλασάρει τον εαυτό του, “βγάζει στη φόρα” την προσωπική του ζωή, και την εκμεταλλεύεται για να καρπωθεί εντυπώσεις και ψήφους. Προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ένας από εμάς και να μας φέρει κοντά του. Οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι κερδίζοντας την συμπάθεια μπορούν να κερδίσουν και τις εκλογές.

Από την άλλη επειδή η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα και συμβαίνουν και ατυχίες, πολλές φορές η προβολή της προσωπικής του ζωής μπορεί να γυρίσει σε βάρος του. Αυτό το ρίσκο πρέπει να το καταλάβει οποιοσδήποτε εκθέτει και χρησιμοποιεί μ’ αυτό τον τρόπο τις ιδιωτικές του στιγμές. Πρέπει να είναι σ’ ετοιμότητα να δεχτεί αμήχανες ερωτήσεις, να υποστεί ανηλεή σάτιρα ή να έρθει σε σύγκρουση. Οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι μ’ ένα προσωπικό σκάνδαλο μπορούν να ρίξουν μια κυβέρνηση.

Ο πολιτικός, όπως και κάθε δημόσιο πρόσωπο, έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, και πραγματικά, το τι κάνει στο σπίτι του, το πώς τρώει τα αυγά του, το τι μουσική ακούει ή τι κάνει στο κρεβάτι του, δεν νομίζω ότι μας αφορά. Όπως δεν αφορά κανέναν το τι κάνω εγώ στον ιδιωτικό μου χώρο. Αρκεί να μην παρασκευάζω εκρηκτικούς μηχανισμούς ή ναρκωτικά, ή να μην δολοφονώ ανηλίκους ή οτιδήποτε άλλο που καταπατά τους νόμους.

Προσοχή όμως, το ζήτημα της ιδιωτικότητας έχει έρθει πολλές φορές στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε με τα “προσωπικά δεδομένα” και τις κάμερες στους δρόμους. Βέβαια το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ μικρά στιγμιότυπα της καθημερινότητας και με δεδομένο τις ταχύτατες αλλαγές ειδικά στον κόσμο της πληροφορίας και της πληροφόρησης σίγουρα ως κοινωνία θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την έννοια του ιδιωτικού.

Δεν μιλάω για το πώς ορίζουμε το ιδιωτικό, το προσωπικό, τις ιδιαίτερες στιγμές μας, αλλά πως το διαχειριζόμαστε. Ο πολιτικός μπορεί να το χρησιμοποιήσει επικοινωνιακό τρικ, αρκεί να μπορεί ν’ αντέξει τις συνέπειες αν κάτι πάει στραβά. Εγώ μπορώ να δημοσιεύω προσωπικά video στο youtube γνωρίζοντας ότι μπορεί να τα δει ο οποιοσδήποτε. κ.ο.κ.

Το ερώτημα είναι ποιος τελικά μας προστατεύει από τον εαυτό μας;