Τι laptop, τι e-book, καμία διαφορά!

Εδώ και λίγες εβδομάδες έχει ξεκινήσει η διάθεση των  κουπονιών  αξίας 450 ευρώ που θα λάβουν περίπου 120.000 μαθητές της Α΄ Γυμνασίου, και θα μπορούν να το ανταλλάξουν με ένα φορητό Η/Υ  αντίστοιχης αξίας.  Το μέτρο έχει εξαγγελθεί εδώ και πολύ καιρό – πρίν από τις εκλογές -  και η χρονική συγκυρία – αρχή της σχολικής χρονιάς – η καταλληλότερη.

Θα πρέπει να πούμε ότι η πρωτοβουλία ανήκει στην Νέα Δημοκρατία και αν και υπάρχει μια γεύση προεκλογικής τσαχπινιάς, δεν είναι εκεί η ουσία. Επίσης θα θυμάστε βέβαια και πριν από λίγους μήνες τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ να ανακοινώνουν το ότι όλοι οι Έλληνες μαθητές θα αποκτήσουν το διάσημο e-book ή ηλεκτρονικό βιβλίο στα απλά Ελληνικά, κάτι που σχολιάστηκε αρκετά.

Και για να λέμε και την αλήθεια και οι δύο προτάσεις φέρνουν λίγο στο  πρόγραμμα One Laptop Per Child, όπου, συνοπτικά, ο στόχος είναι να έχει κάθε φτωχό παιδί, κυρίως υποανάπτυκτων χωρών, έναν φορητό υπολογιστή που θα του δώσει τη νέες δυνατότητα και εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Το πρόγραμμα υπήρξε ιδέα του Nicholas Negroponte, διάσημου ελληνοαμερικανού επιστήμονα και επιχειρηματία και για όσους δεν το έχουν ακούσει, αξίζει να το ψάξετε λιγάκι.

Στα δικά μας. Τόσο  η πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας όσο, και η πρόταση του ΠΑΣΟΚ που ήταν στην ίδια λογική είναι σωστές. Φυσικά και πρέπει οι μαθητές να έχουν πρόσβαση σε εργαλεία και σε τεχνολογίες που εκτός από χρήσιμες είναι και άμεσα συνδεδεμένες πλέον με την καθημερινή μας ζωή. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να συζητάμε το αν είναι σημαντικό εφόδιο οι τεχνολογικές γνώσεις, ή αν είναι αποτελεσματικά εκπαιδευτικά εργαλεία οι υπολογιστές, η απάντηση είναι αυτονόητη.

Αυτονόητο δεν είναι όμως το γεγονός ότι παρότι η πρόθεση και των δύο κομμάτων είναι καλή,  η εφαρμογή της είναι  μεμονωμένη και ασύνδετη με το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Πολύ απλά ποτέ δεν καταφέραμε να κάνουμε τον υπολογιστή εργαλείο ή έστω απλό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, παρά μόνο χώσαμε πέντε έξι υπολογιστές σε κάθε σχολείο, πετάξαμε και ένα μάθημα «υπολογιστές» στα παιδιά και τα αφήσαμε στη μοίρα τους. Από τη μια μεριά ευτυχώς γιατί αν ακολουθούσαν οι μαθητές το πρόγραμμα του Υπ. Παιδείας θα ήταν τεχνολογικά αναλφάβητοι.

Το πρόβλημα δεν είναι θέμα εξοπλισμού. Λίγο πολύ αν όχι σε κάθε σπίτι, τουλάχιστον μέσα από μια βιβλιοθήκη, η πρόσβαση στον υπολογιστή είναι δυνατή από την πλειοψηφία των παιδιών. Το ζήτημα είναι ότι μαζί με τα μηχανήματα πρέπει να αναβαθμιστεί και  το εκπαιδευτικό σύστημα στο σύνολό του, διαφορετικά είναι σαν αν χρησιμοποιούμε ένα υπερσύγχρονο μηχάνημα για να μην κάνουμε τίποτα. ‘Ίσως θα ήταν καλύτερα και τα δύο κόμματα αντί να τάζουν υπολογιστές και e-books να καταλάβαιναν για μια φορά ότι το πρόβλημα στην παιδεία είναι αλλού.

Και ίσως θα πρέπει να καταλάβουμε και εμείς ότι δεν έχει σημασία αν θα είναι laptop ΝΔ ή e-book ΠΑΣΟΚ, αλλά ότι και τα δύο κόμματα προσεγγίζουν ένα τόσο σημαντικό ζήτημα με τον ίδιο τσαπατσούλικο, ρηχό και ασαφή τρόπο. Καμία διαφορά!

Τόση δημοκρατία…

Ψάχνω με αγωνία να βρω στα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης κάποιο θέμα ή έστω μια μικρή είδηση που να κάνει την διαφορά. Το μόνο όμως που φαίνεται να υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι οι εκλογές. Αν μάλιστα κάποιος εξωγήινος καθόταν να πιεί τον καφέ του στο λιμάνι και διάβαζε μια οποιαδήποτε εφημερίδα θα θεωρούσε ότι το σημαντικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οι εκλογές.

Οι εκλογές αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της δημοκρατικής διαδικασίας. Είναι το κρίσιμο σημείο όπου ο πολίτης έχει τη δυνατότητα να κρίνει την εξουσία και να εγκρίνει ή να απορρίψει τις προτάσεις των πολιτικών. Με την πρώτη ματιά τη πιο δημοκρατικό. Παρόλα αυτά υπάρχει μια υποψία για τον τρόπο που λειτουργούν οι εκλογές, αλλά και τους σκοπούς τους οποίους εξυπηρετούν  αλλά και τους σκοπούς τους .

Σε όλα τα απολυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, βασικός μηχανισμός χαλιναγώγησης της των πολιτών δεν είναι η βία. Προφανώς δεν μπορείς να σκοτώνεις τους πολίτες σου εσαεί με στόχο να κρατήσεις την εξουσία. Η σίγουρη και πλέον αποτελεσματική μέθοδος ώστε να δημιουργείς πειθήνιους πολίτες, είναι η τακτική της τρομοκρατίας που σε συνδυασμό με την ελεγχόμενη αντίδραση της κοινωνίας, αποτελεί πρώτης τάξης συνταγή για κάθε εξουσία που θέλει να παγιωθεί.

Για να αφήσουμε λίγο στην άκρη τις πολιτικές επιστήμες και να θυμηθούμε το πρόσφατο παρελθόν της Ελληνικής ιστορίας. Κατά τη διάρκεια της χούντας η τρομοκρατία των πολιτών ήταν αυτή που διατηρούσε την κοινωνία υπό έλεγχο. Η βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος όμως ήταν το ποδόσφαιρο που επέτρεπε στους, κατά κοινή ομολογία, καταπιεσμένους Έλληνες να εξωτερικεύουν την οργή τους στο γήπεδο.

Επιτρέψτε μου τώρα να κάνω μια αναλογία που ακούγεται μάλλον…  εξτρεμιστική. Είναι δυνατόν οι εκλογές να αποτελούν κομμάτι ενός μηχανισμού που καθηλώνει τους ανθρώπους; Φαίνεται λοιπόν ότι εκτός από μια βασική πολιτική διαδικασία, οι εκλογές, μπορεί να επιτελούν και έναν άλλο κρυφό στόχο: να εξαφανίζουν τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία, δίνοντας μας ταυτόχρονα την εντύπωση, την αίσθηση και την ασφάλεια ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.

Είναι λοιπόν δυνατόν η κοινωνία μας να βρίσκεται κάτω από ένα δημοκρατικό ολοκληρωτικό καθεστώς; Η εξουσία ασκείται από συγκεκριμένους ανθρώπους που εναλλάσσονται εκλεγόμενοι δημοκρατικά. Η κοινή γνώμη διαμορφώνει άποψη και αξιολογεί τα προβλήματα  με βάση την τηλεόραση. Στους πολίτες επιβάλλονται μέτρα και διατάξεις ανεξαρτήτως αν τις ψήφισε ή όχι, και ταυτόχρονα ο ίδιος επιλέγει να παραχωρεί έστω και το λειψό δικαίωμα της εκλογής. Το κράτος και ο μηχανισμός του δημοσίου αλώνονται  κάθε από κομματικά στελέχη……

Ο Τούρκος λογοτέχνης Αζίζ Νασίν γράφει σε ένα διήγημά του «Διαφορά δικτατορίας – δημοκρατίας: Στην πρώτη ο λύκος ηγείται δια της βίας, ενώ στη δεύτερη ηγείται δια της συναίνεσης των προβάτων»

Καραμανλής, Παπανδρέου, και Beatles

Διαβάζω στα διεθνή και τα ελληνικά site για την παγκόσμια κυκλοφορία μιας νέας συλλογής των Beatles. Από την Τετάρτη, παγκόσμια πρώτη, ουρές σχηματίζουν οι θαυμαστές των Beatles που θέλουν να αγοράσουν τη νέα συλλογή με όλη τη δισκογραφία του θρυλικού συγκροτήματος. Η συλλογή, αναμένεται να ανέβει στις πρώτες θέσεις των τσαρτς σε χώρες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, φέρνοντας απίστευτα κέρδη στην EMI Music και στην εταιρεία των Beatles Apple Corps Ltd. Αν και η νέα σειρά δίσκων, η οποία αποτελεί την πρώτη επανακυκλοφορία ολόκληρου του καταλόγου τραγουδιών των Beatles από το 1987, δείχνει ιδιαίτερα ελκυστική για τους θαυμαστές τους λόγω της αναβαθμισμένης ποιότητας ήχου της, μεγάλο ενθουσιασμό δείχνει να προκαλεί και το βιντεοπαιχνίδι “The Beatles: Rock Band”. Φυσικά η συλλογή και το παιχνίδι θα ξεπουλήσει και στην Ελλάδα.

Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος θαυμαστής των Beatles στην Ελλάδα. Έχω ακούσει χιλιάδες φορές τραγούδια τους, ξέρω να τραγουδάω κάποια, θυμάμαι στίχους και μελωδίες, αλλά όσο και αν αγαπάω τα τραγούδια τους, τα έχω βαρεθεί! Ναι τα έχω βαρεθεί όχι γιατί είναι βαρετά, αλλά γιατί δεν έχουν τίποτα καινούριο να μου δώσουν. Έτσι οποιαδήποτε νέα κυκλοφορία, μου φαίνεται ένα ξαναζεσταμένο πιάτο από μπαγιάτικο φαγητό. Και όσο και να σου αρέσει κάποιο φαγητό πόσες φορές μπορείς να το φας ξαναζεσταμένο. Σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητώ τη θέση και το ρόλο του συγκροτήματος στην ιστορία της μουσικής, αλλά πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει κλείσει τον κύκλο του εδώ και χρόνια.

Και επειδή όλα στη ζωή είναι αλληλένδετα μεταξύ τους, ας πάμε και σε άλλους δύο παλιοροκάδες της πολιτικής σκηνής. Ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, που βέβαια σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν Beatles της πολιτικής. Κανένας από τους δύο δεν μας άφησε και δεν θα μας αφήσει κάποιο καλό κομμάτι για να τους θυμόμαστε, ούτε θα νοσταλγούμε και θα σιγοψιθυρίζουμε τους νόμους και τις πρωτοβουλίες τους γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν.

Όμως ας μην είμαστε εντελώς άδικοι και οι δύο πολιτικοί έχουν παίξει το ρόλο τους στην ιστορία της χώρας, ίσως όχι για τις δράσεις τους αλλά κυρίως γιατί αποτελούν και οι δύο συνεχιστές και κληρονόμοι του ονόματός τους. Όσο σημαντικό όμως και να είναι το όνομα Καραμανλής ή Παπανδρέου,  πλέον έχουν κάνει τον κύκλο τους και θα πρέπει διακριτικά και σιωπηλά να αποσυρθούν από την πολιτική ζωή της χώρας.

Δυστυχώς όμως όπως και στις δισκογραφικές έτσι και στην πολιτική τα κέρδη είναι μεγάλα, και σε αυτές τις εκλογές που θα ξανά κυκλοφορήσει το «Καραμανλής – Παπανδρέου» οι πωλήσεις – ψήφοι, θα είναι πάλι μεγάλες. Πάντως μια συμβουλή για πιθανούς αγοραστές δίσκων ή ψηφοφόρους. Το πακέτο που μας πλασάρουν περιέχει ακριβώς τα ίδια ακριβώς γνωστά τραγούδια, με τα ίδια λόγια, τους ίδιους στίχους, τις ίδιες υποσχέσεις…

Κλισεδάκια

Ξανά εκλογές λοιπόν, γιατί στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, και μόνο μέσα από τις εκλογές, τον ακρογωνιαίο λίθο του πολιτεύματος, μπορεί ο λαός να δώσει λαϊκή εντολή στο κόμμα που έχει το πρόγραμμα που θα επιλύσει τα προβλήματα του τόπου! Πόσα κλισέ χωράνε σε μια πρόταση, και πόσα κλισέ χωράνε σε μια προεκλογική περίοδο;

«Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», και όμως υπάρχουν! Ιδιαίτερα όταν σε μια κοινωνία και σε ένα πολιτικό σύστημα που τα τελευταία πενήντα χρόνια κυβερνιέται από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες πολιτικές, τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή η κατάσταση εκτός από στάσιμη είναι και αδιέξοδη. Το ερώτημα είναι πώς τελικά μπορούμε να απεγκλωβίσουμε την κοινωνία μας από μια εκβιαστική πολιτική που μας σέρνει κάθε φορά στις κάλπες για να ψηφίσουμε χωρίς στην πραγματικότητα να μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.

«Οι εκλογές είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του πολιτεύματος και της δημοκρατίας». Ναι, οι εκλογές είναι μια από τις κεντρικές διαδικασίες της δημοκρατίας, η οποία όμως για να λειτουργήσει σαν πολίτευμα χρειάζεται και άλλες συνιστώσες, που φαίνεται να έχουμε ξεχάσει. Η ευθύνη, ο σεβασμός στο πολιτικό σύστημα, η εφαρμογή των νόμων, η λογοδοσία, οι υποχρεώσεις, η συμμετοχή του πολίτη, τελικά μπορεί να έχουν και πολύ μεγαλύτερη σημασία από τις εκλογές. Δυστυχώς όμως στηρίζουμε την κοινωνία μας μόνο στη διαδικασία και όχι στην ουσία του πολιτεύματος.

«Η εμπιστοσύνη των πολιτών και η νωπή λαϊκή εντολή» την οποία επικαλούνται οι πολιτικοί μόνο όταν είναι να στηρίξουν τις δύσκολες και επώδυνες από φάσεις στους σε βάρος των πολιτών, και ποτέ όταν πρέπει να εφαρμόσουν το πολιτικό τους πρόγραμμα ή τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις. Σε κάθε περίπτωση ο πολίτης δεν εμπιστεύεται κανέναν. Ψηφίζει για τους δικούς του προσωπικούς λόγους και σχεδόν πάντα εγκλωβισμένος σε έναν αρχέγονο (;) φόβο μη αυτοδυναμίας και ακυβερνησίας, όπου αναγκάζεται να παραχωρήσει εξουσία όχι στον ικανότερο, αλλά στον λιγότερο κακό.

«Το σχέδιο για την έξοδο από την κρίση» που μονίμως όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί διαθέτουν, αλλά κανένας δεν μας έχει τεκμηριώσει ή τουλάχιστον να μας το παρουσιάσει. Στην Ελλάδα πολύ απλά κανένας δεν έχει σχέδιο. Μπορεί να έχει επικοινωνιακή πολιτική, να ελέγχει πολιτικούς μηχανισμούς και τμήματα της κοινωνίας και της οικονομίας, μπορεί να καταρτίσει προεκλογική στρατηγική, αλλά πολιτικό πρόγραμμα… τσου. Και για να έχουμε καλό ερώτημα, πότε και ποιος ψήφισε σε εκλογές βάσει του προγράμματος ενός κόμματος και όχι βάσει, οικογενειακών προτιμήσεων, προσωπικών εξασφαλίσεων και κομματικού οπαδισμου;

«Αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες» τη φράση του Ενγελς τη γνωρίζουμε,  και ίσως να είναι ένα από τα ποιο γνωστά κλισέ περί εκλογών, παρόλη την απαξίωση που έχει υποστεί η δημοκρατία πρώτα από τους πολιτικούς και στη συνέχεια από τους πολίτες, δεν θα πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε αυτή. Μπορεί αν υπολειτουργεί, να χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς και τα κόμματα για μικροσυμφέροντα, όμως οι εκλογές δεν παύουν να αποτελούν μια βασική λειτουργία του πολιτεύματος, και είναι κυριολεκτικά στο χέρι του κάθε ψηφοφόρου να δώσει ξανά νόημα.