Συμφωνίες και ασυμφωνίες

Σταχυολογώ από τους τίτλους των εφημερίδων και των site πριν από μερικούς μήνες:
«Πρωτεύουσα της ελπίδας η Κοπεγχάγη», «Αισιοδοξία Γ.Γ. του ΟΗΕ για συμφωνία στην Κοπεγχάγη», «Συγκρατημένη αισιοδοξία για τη Σύνοδο στην Κοπεγχάγη», «Κοπεγχάγη: Ώρα για αποφασιστικότητα», «Πιο πράσινες πόλεις οραματίζονται οι δήμαρχοι στην Κοπεγχάγη», «Η Κοπεγχάγη είναι θέμα επιβίωσης», «Θετικό κλίμα στην Κοπεγχάγη», «Στην Κοπεγχάγη χτυπάει η καρδιά του πλανήτη»!

Ένα μήνα πριν, οι προσδοκίες όλων ήταν πολλές. Σίγουρα, κανένας δεν περίμενε τεράστιες αλλαγές από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά, τουλάχιστον, υπήρχε η αίσθηση ότι η Σύνοδος για το κλίμα θα είχε την σοβαρότητα που της αναλογεί και ότι τα θέματα για το περιβάλλον που απασχολούν όλους μας θα αντιμετωπίζονταν σοβαρά. Ήδη έχουν περάσει δέκα ημέρες από την έναρξη της Συνόδου, και, δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, οι τίτλοι των εφημερίδων θα διαψευστούν, και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο.

Καθώς δεν είναι ακόμα σαφές ποιοι θα είναι οι στόχοι μειώσεων των εκπομπών (κυρίως) των βιομηχανικών κρατών, με συνεχείς διακοπές, αποχωρήσεις και προστριβές, τη στιγμή που δεν έχει διαμορφωθεί ένα αποδεκτό κείμενο διαπραγματεύσεων, πάνω στο οποίο θα μπορούν να αποφασίσουν οι ηγέτες, είναι φανερό πλέον πως έχει υπάρξει πολύ μικρή πρόοδος στις διαπραγματεύσεις και οδεύουμε μάλλον σε ναυάγιο.

Είναι χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο, κατά το οποίο ο Γερμανός Υπουργός Περιβάλλοντος Norbert Roettgen ρώτησε τους συναδέλφους του Υπουργούς των ανεπτυγμένων χωρών τι μπορούν να κάνουν για να μειώσουν τις εκπομπές, μέσα στα όρια που έχει ορίσει η Επιστήμη ως πιο ασφαλή, και επικράτησε απόλυτη σιγή στην αίθουσα! Το μόνο που ακούστηκε ήταν η φωνή του Ιάπωνα Υπουργού, που ψέλλισε «να εξισορροπήσουμε αυτά που ζητάει η Επιστήμη με την πολιτική».

Ο συμπαθής Ιάπωνας, στην ουσία, προσπαθεί να πει αυτό που είναι αυτονόητο για τις κυβερνήσεις και τις βιομηχανίες. Να κόψουμε λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και κάπως να τα βολέψουμε στη μέση. Ναι μεν να προστατέψουμε το περιβάλλον, αλλά να προστατέψουμε και την ανάπτυξη, και την οικονομία, και τις πολιτικές μας επιλογές, ειδικά σε καιρούς οικονομικής κρίσης!

Η ανάγκη, όμως, για μια συμφωνία δεν προκύπτει από μια ρομαντική οικολογία της αγάπης για τις αρκούδες και τους πάγους, ούτε από βίτσιο και κακία απέναντι στις βιομηχανίες και τις κυβερνήσεις. Προκύπτει από τη συνειδητοποίηση ότι η κλιματική αλλαγή είναι η μεγαλύτερη περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

Περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, πάνω από 325.000.000 άνθρωποι επηρεάζονται, με κάποιον τρόπο, στη ζωή τους εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, σε 125 δις δολάρια ετησίως υπολογίζονται οι ζημιές που προκαλούνται από τις κλιματικές αλλαγές… όσο εμείς προσπαθούμε να κοψο-ράψουμε μια συμφωνία-ασυμφωνία.

Αεριολογίες

Στην οικονομία υπάρχει ένας όρος που λέγεται εγκλωβισμός. Βέβαια, δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μεταπτυχιακό, για να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει η ορολογία. Με τον όρο εννοούμε τις διαδικασίες που εφαρμόζει μια εταιρεία, με σκοπό να δεσμεύσει τους πελάτες της με το προϊόν της. Σε αντίθεση με το μονοπώλιο, όπου δεν υπάρχουν άλλες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που μπορούν να προμηθεύσουν το αντίστοιχο προϊόν, στον εγκλωβισμό, ο πελάτης συνήθως είναι αυτός που έχει αποκλείσει τις εναλλακτικές.

Και για να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοούμε, ας ρίξουμε μια ματιά σε μια είδηση που φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των ΜΜΕ. Η κρίση που έχει προκύψει με το Ρωσικό φυσικό αέριο, είναι μια δυσάρεστη κατάσταση, που δημιουργήθηκε από την ολοένα αυξανόμενη ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι όμηρος της διαμάχης ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, σε ένα εμπορικό παζάρι, δηλαδή, για την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας που έχουν τα δύο κράτη μεταξύ τους.

Μερικά στοιχεία, για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Η Ρωσία είναι μια από τις χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο. Η Ουκρανία έχει το μεγαλύτερο δίκτυο διανομής και αγωγών στην ευρύτερη περιοχή, και η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής φυσικού αερίου. Ο τέλειος συνδυασμός για bussiness! Και σιγά μην και δεν εκμεταλλευτούν οι Ρώσοι την ανάγκη της Ευρώπης για ενέργεια, ειδικά σε μια εποχή οικονομικής κρίσης.

Επτακόσια ευρώ το χρόνο, υπολογίζεται ότι πληρώνει, κατά μέσο όρο, κάθε πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις εισαγωγές ενέργειας, οι οποίες καλύπτουν το 54% των αναγκών της ΕΕ, ενώ κινδυνεύει, από στιγμή σε στιγμή, να μείνει χωρίς φως, χωρίς θέρμανση και μέσα κυκλοφορίας, από ξαφνική διακοπή εισαγωγών. Η μεγάλη αυτή εξάρτηση από τις εισαγωγές    περνάει όχι μόνο μέσα από αγωγούς, αλλά και από πολιτικά γεγονότα, ατυχήματα, πειρατεία, κερδοσκοπικά παιχνίδια και χίλια δυο άλλα. Όλα αυτά  μας κάνουν πολύ ευάλωτους και η πρόσφατη κρίση είναι απλά ένα δείγμα του πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης ως μοχλός πίεσης. Αν πάμε μερικούς μήνες πίσω, θα θυμηθούμε την χλιαρή αντίδραση της ΕΕ στη Ρωσική εισβολή στην Τσετσενία.

Πώς βγαίνουμε από αυτή την κατάσταση; Η λύση είναι απλή: Να μην προμηθευόμαστε ενέργεια από μία μόνο πηγή, ή, ακόμα καλύτερα, να δημιουργήσουμε δικές μας πηγές ενέργειας, κάτι που μπορούμε να κάνουμε μέσω τον πράσινων πηγών ενέργειας. Η Ευρώπη έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε αυτόν τον τομέα. Διαθέτει όχι μόνο την τεχνογνωσία, αλλά και τη θέληση των πολιτών της να κάνει το επόμενο βήμα. Και αν οι κυβερνήσεις χρειάζονται και άλλα επιχειρήματα, το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να σταθμίσουν το ρίσκο της εξάρτησης.

Αντί λοιπόν να επενδύουμε δισεκατομμύρια ευρώ για να φτιάξουμε αγωγούς, μήπως θα έπρεπε να ξοδέψουμε αυτά τα χρήματα σε επενδύσεις άλλων μορφών ενέργειας; Όπως είπαμε και στην αρχή, στον “εγκλωβισμό” ο πελάτης είναι αυτός που επιλέγει τελικά.

Θα ανοίξει η γη να μας καταπιεί;

Αντιγράφω  από το www.skai.gr

“Κάτω από τα γαλλοελβετικά σύνορα, στον υπόγειο, μήκους 27 χλμ, Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Έρευνας Στοιχειωδών Σωματιδίων (CERN), θα πραγματοποιηθεί το μεγαλύτερο πείραμα της ιστορίας. Το πείραμα, στο οποίο συμμετέχουν επιστήμονες από όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, προσδοκάται ότι θα ρίξει φως στις συνθήκες γέννησης του σύμπαντος και θα επιτρέψει την ανακάλυψη νέων σωματιδίων της ύλης. Αυτό που ουσιαστικά επιχειρείται στο CERN, είναι η αναπαραγωγή των συνθηκών που επικρατούσαν ένα απειροστό κλάσμα του δευτερολέπτου μετά το αρχικό “Μπινγκ Μπανγκ”, το οποίο πριν περίπου 13,7 δισ. χρόνια, άρχισε σταδιακά να δημιουργεί τα αστέρια, τους πλανήτες και τη Γη.”

Ονομάζεται, το πείραμα των πειραμάτων, το μεγαλύτερο πείραμα της ιστορίας, το πείραμα της γέννησης του σύμπαντος, και επιχειρεί να ανοίξει ένα νέο παράθυρο στο σύμπαν και στην γνώση μας γύρω από αυτό. Σίγουρα, αυτή τη στιγμή αδυνατούμε να κατανοήσουμε το πόσο μπορεί να αλλάξει ο κόσμος μας μέσα από την επιστημονική γνώση και το αποτέλεσμα ενός πειράματος. Μπορεί το μποζόνιο του Χιγκς να μην επηρεάσει άμεσα την καθημερινότητά μας, αλλά σκεφτείτε τη διαδρομή που ακολούθησε ο άνθρωπος από την ανακάλυψη της φωτιάς μέχρι την κατάκτηση του διαστήματος.

Τι περιμένουμε από ένα πείραμα φυσικής; Στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θα γίνει, αλλά, όπως λένε οι ειδικοί θα μας αποκαλύψει πολλά από τα κρυμμένα μυστικά του σύμπαντος και  είναι σίγουρο ότι  αλλάξουν την ιδέα που έχουμε για τον κόσμο. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν θα βρούμε την απάντηση για το μυστήριο της ύπαρξής μας, εξάλλου τα πειράματα δεν πρέπει να δίνουν απαντήσεις, αλλά να δημιουργούν νέες ερωτήσεις. Ακόμα όμως και αν αποτύχουμε να ανακαλύψουμε κάτι το συγκλονιστικό, το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι ότι  πάνω από  5.000 επιστήμονες και μηχανικοί από όλο τον κόσμο, περισσότερες από 20 χώρες, κατάφεραν να συνεργαστούν σε ένα τόσο φιλόδοξο σχέδιο.

Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας, ότι πραγματοποιούμε ένα πείραμα που μάλλον θα είναι και το τελευταίο μας,  μιας και θα καταστρέψει τον πλανήτη. Οι σκεπτικιστές, με επικεφαλής ομάδα πολιτών και επιστημόνων LCH Kritiks από τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία, έφθασαν μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προσπαθώντας να σταματήσουν το πείραμα, υποστηρίζοντας ότι σε μια περίοδο τεσσάρων ετών οι μαύρες τρύπες λόγω του πειράματος θα αυξηθούν εκθετικά και θα “καταβροχθίσουν” τον πλανήτη εκ των έσω.

Η αλήθεια είναι ότι σε ένα πείραμα δεν μπορεί να ξέρεις από πριν τα αποτελέσματα και τις παρενέργειες αλλά φαντάζομαι όμως ότι με τις γνώσεις που έχουμε σήμερα μπορούμε να το θεωρήσουμε ασφαλές. Η πιθανότητα να δημιουργηθεί μια μαύρη τρύπα τέτοιας ισχύος είναι πάρα πολύ μικρή… αλλά το ίδιο μικρή είναι και η πιθανότητα να υπάρχει ζωή στο σύμπαν! Και όμως εμείς υπάρχουμε….

Πάντως μιας και η  πρώτη σύγκρουση σωματιδίων θα γίνει σε περίπου τριάντα μέρες, αν λάβουμε υπόψη μας το άσχημο σενάριο, (μια μαύρη τρύπα να μας καταπίνει), έχουμε  τουλάχιστο, ένα μήνα μπροστά μας για να πραγματοποιήσουμε τις τελευταίες μας επιθυμίες, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να ζήσουμε τις τελευταίες μας στιγμές.

Πάρτε τα όλα πάρτε τα

Την εβδομάδα που μας πέρασε η έλλειψη της βενζίνης έπειτα από την απεργία των ΔΧ φορτηγών, απασχόλησε σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία. Οι περισσότεροι νιώσαμε ότι μας στερούν ένα βασικό καταναλωτικό και κοινωνικό αγαθό. Τη δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης. Ένας βασικός λόγος για τον οποίο ο μέσος Έλληνας είναι “ερωτευμένος” με το αυτοκίνητό του είναι γιατί του δίνει το αίσθημα της ελευθερίας, ότι ανά πάσα στιγμή παίρνει το αμάξι του και πάει όπου θέλει.

Η νοοτροπία αυτή είναι κατάλοιπο της παιδείας που έχουμε λάβει από την πολιτεία αλλά και από την οικογένειά μας. Ένας επίσης σημαντικός λόγος είναι ότι το ίδιο το κράτος δε μας δίνει καμία άλλη εναλλακτική, ιδιαίτερα στην επαρχία. Για παράδειγμα, κάποιος που μένει εκτός πόλης και δεν διαθέτει αυτοκίνητο ή δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει, είναι καταδικασμένος να μην μπορεί ούτε στη δουλεία του να πάει πόσο μάλλον να πάρει το αμόρε του και να φύγει για διακοπές.

Η κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα της διαχρονικής στάσης που κρατάει το ελληνικό κράτος απέναντι στην οικονομία της αγοράς και τους πολίτες του. Το κράτος έχει αποφασίσει ότι για να προστατέψει τους πολίτες του θα πρέπει να μονοπωλεί τη δυνατότητα ελέγχου σημαντικών ενεργειακών πόρων και όχι μόνο. Στερεί τη δυνατότητα από τους ιδιώτες και της επιχειρήσεις να διαθέτουν εναλλακτικά και προφανώς ανταγωνιστικά δίκτυα, με την πρόφαση ότι αν οι ιδιώτες έχουν αυτή τη δυνατότητα θα δημιουργήσουν μονοπωλιακές τακτικές.

Με απλά λόγια. Το κράτος δημιουργεί ένα μονοπωλιακό καθεστώς για να μας προστατέψει από ένα πιθανό μονοπωλιακό καθεστώς που θα δημιουργήσει ο ιδιώτης. Δηλαδή το κράτος μας εγκλωβίζει για να μη μας εγκλωβίσει κάποιος άλλος. Μπερδευτήκατε;

Οι αριστεροί φίλοι μου θα παρεξηγηθούν, αλλά στο κομμάτι της οικονομίας της αγοράς θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο καπιταλισμός, εκτός από το αδυσώπητο και σκληρό πρόσωπό του , μπορεί να είναι και πέρα για πέρα δημοκρατικός. Σύμφωνα λοιπόν με τους κανόνες του καπιταλισμού, όλες οι αγορές είναι ανοιχτές και ελεύθερες.Οι επιχειρήσεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια θα παρέχει καλύτερες υπηρεσίες και προϊόντα, σε αλύτερη τιμή, και με αυτό τον τρόπο επωφελείται ο τελικός καταναλωτής. Τουλάχιστον στη θεωρία….

Στην πράξη, ο κρατικοδίαιτος καπιταλισμός στηρίζεται στη γενική παραδοχή ότι το κράτος – που είναι μια επιχείρηση και αυτό – μπορεί να φτιάχνει νόμους που ρυθμίζουν την λειτουργία της αγοράς με βάση το δικό του συμφέρον. Δηλαδή το κράτος έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι.

Λογικά κάποιος θα έλεγε ότι με βάση το πολίτευμά μας, την δημοκρατία, εμείς οι ίδιοι εξουσιοδοτούμε το κράτος να δημιουργεί αυτούς τους μηχανισμούς. Μισό λεπτό.Οπολίτες εξουσιοδοτούν το κράτος να δημιουργεί τις καλύτερες συνθήκες για τους πολίτες του, να παρέχει ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ένα αξιοπρεπές σύστημα παιδείας, ένα αποτελεσματικό μηχανισμό αντιμετώπισης καταστροφών, έναν αποδοτικό μηχανισμό διαχείρισης των οικονομικών, μια σταθερή στρατηγική για την αντιμετώπιση των εθνικών μας διεκδικήσεων, ένα υγιές περιβάλλον κοινωνικής ανάπτυξης. Αυτά πρέπει να είναι βασικές προτεραιότητες της πολιτείας.

Όταν το κράτος φτιάξει βιβλιοθήκες σε όλα τα σχολεία, παρέχει σε όλους τους μαθητές ηλεκτρονικούς υπολογιστές, όταν κάθε ΙΚΑ έχει τους γιατρούς που πρέπει να έχει, όταν δεν θα τρέμω μη μου φάνε τα λεφτά της σύνταξής μου σε ομόλογα, όταν δεν θα με παιδεύουν στις υπηρεσίες τους για ένα χαζόχαρτο, όταν θα θεωρούν προτεραιότητά τους να σβήσουν τη φωτιά που καίει την μισή Πελοπόννησο αντί να κάνουν εκλογές, τότε και μόνο τότε θα δεχτώ το κράτος ως αξιόπιστο. Αλλιώς ας τα δώσουμε όλα στους ιδιώτες να ησυχάσουμε.

Ατομική μου ενέργεια…

Άνοιξε επιτέλους ο διάλογος για την ατομική ενέργεια. Σίγουρα οι συνθήκες είναι πλέον διαφορετικές, οι τεχνολογίες πιο ώριμες και οι πολίτες πιο διαλλακτικοί στο ενδεχόμενο χρήσης της πυρηνικής ενέργειας σε μεγάλο βαθμό και στη χώρα μας και φαίνεται πως η ζυγαριά αρχίζει και γέρνει προς την λογική χρήση της.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι κάτι καινούριο.Ηκαταστροφική της δύναμη χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για πολεμικές επιχειρήσεις και κυρίως ως το απόλυτο πολεμικό – πολιτικό φόβητρο την εποχή τουΨυχρού πολέμου. Πέρα από οποιαδήποτε άλλη διάσταση, η τεχνογνωσία της πυρηνικής ενέργειας ακολουθεί νομοτελειακά την πορεία κάθε καινούργιας επιστημονικής ανακάλυψης.

Σχεδόν οι περισσότερες τεχνολογικές καινοτομίες εμφανίζονται στο προσκήνιο της ανθρώπινης ιστορίας με αφορμή κάποιο πολεμικό γεγονός. Για παράδειγμα, η πυρίτιδα, ο ασύρματος, οι πτήσεις, οι υπολογιστές, το internet και άλλα τόσα, προέκυψαν από την ανάγκη του στρατού να έχει πλεονέκτημα στην δύναμη πυρός, στις επικοινωνίες, στον αιφνιδιασμό και στην πληροφορία αντίστοιχα.

Οι πρώτες εφαρμογές μιας νέας τεχνολογίας στηρίζονται σε ελλειπή μοντέλα μιας και εκ των προτέρων γνωρίζουμε ελάχιστα για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις τους στον άνθρωπο, την κοινωνία και το περιβάλλον. Για παράδειγμα ποιός θα μπορούσε να προβλέψει την επανάσταση που θα έφερνε ο ηλεκτρισμός στην  προβιομηχανική Ευρώπη. Σας θυμίζω ότι την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε, αποτελούσε κυρίως παιχνιδάκι και χαβαλέ αργόσχολων αριστοκρατών. Και σήμερα ποίος μπορεί να προβλέψει τις ενδεχόμενες συνέπειες από την χρήση των κινητών τηλεφώνων.

Κανένα τεχνολογικό επίτευγμα δεν λύνει όλα τα προβλήματα. Λύνει κάποια αλλά δημιουργεί νέες προκλήσεις. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η χρήση του αυτοκινήτου έλυσε αρκετά προβλήματα στον τομέα των μεταφορών, αλλά οδήγησε στα προβλήματα της διαχείρισης της κυκλοφορίας, της αυτοματοποιημένης γραμμής παραγωγής, της μόλυνσης του περιβάλλοντος και πόσα άλλα.

Η ώριμη χρήση μια τεχνολογίας έρχεται αφού έχουν ολοκληρωθεί οι παραπάνω φάσεις. Γνωρίζουμε πλέον ποια είναι τα πλεόνεκτήματά της, τα μειονεκτήματά της και οι συνέπειές της, και είναι πάντα στο χέρι μας να σταθμίσουμε το γιατί, το πόσο, με ποιο κόστος και για ποιο λόγο χρησιμοποιούμε μια τεχνολογία.

Χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου να συνδέω την πυρηνική ενέργεια με τη Χιροσίμα, το Ναγκασάκι, τον Ψυχρό Πόλεμο και το Τσερνομπίλ. Ταφαντάσματα αυτά έρχονται και ξαναέρχονται στο μυαλό μας σήμερα για έναν βασικό λόγο.Οάνθρωπος πάντα θα φοβάται το ενδεχόμενο της ξαφνικής, αναπάντεχης και ολοκληρωτικής καταστροφής, και πάντα θα το αντιμετωπίζει μοιρολατρικά.

Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι οι καταστροφές δεν έρχονται ξαφνικά ως τιμωρία από τον Θεό. Όλα τα μοντέλα καταστροφής βασίζονται στην αρχή της ανατροπής, όταν δηλαδή μια κρίσιμη μάζα γεγονότων μετατοπίζει την ισορροπία προς το αρνητικό ενδεχόμενο. Ένα απλό παράδειγμα: όσο μια φωτιά σιγοκαίει στο τζάκι είναι ελεγχόμενη. Αν όμως βάλουμε περισσότερα ξύλα, αφήσουμε το οινόπνευμα δίπλα στο τζάκι και τον πάκο με τα χαρτιά παραδίπλα τότε το ενδεχόμενο της πυρκαγιάς απέχει μόλις μία σπίθα.

Χρόνια τώρα αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές στην ισορροπία του πλανήτη. ‘Όλα αυτά έγιναν σιγά – σιγά, μέρα με τη μέρα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε και πλέον το ενδεχόμενο μιας καταστροφής που θρέψαμε για δεκαετίες είναι πολύ πιο πιθανή από οποιαδήποτε πυρηνικό ολοκαύτωμα, σύγκρουση με κομήτη, εισβολή από τους εξωγήινους ή επίθεση από το Γκοντζίλα.