Λίγο νερό βρε παιδιά….

Στην επικαιρότητα για λίγες ακόμα μέρες η σύγκρουση Γεωργίας Ρωσίας και οι Ολυμπιακοί αγώνες. Για το ζήτημα της Οσετίας είχαμε αναφερθεί πριν από μερικούς μήνες όπου με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου λέγαμε από αυτή τη στήλη “Ενός Κοσσόβου, μύρια έπονται”.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, φέτος την παράσταση έκλεψε ο Αμερικανός κολυμβητής Μάικλ Φελπς, που με οχτώ μετάλλια έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό του απόλυτο άρχοντα του υγρού στοιχείου. Η συγκυρία είναι μάλλον καλή. Η ανάδειξη ενός αθλητή του υγρού στίβου μας βοηθάει συνειρμικά να ενδιαφερθούμε με ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αφορά την παγκόσμια κοινότητα. Την διαχείριση των ελλιπών υδάτινων πόρων.

Μόνο που σε αυτή την περίπτωση το νερό έρχεται στο μυαλό μας σε συνδυασμό με εφιαλτικά σενάρια. Η έλλειψη νερού δεν αφορά μόνο τις χώρες της Αφρικής, όπως δεκαετίες είχαμε συνηθίσει να ακούμε ( και αποδεχόμασταν χωρίς ενοχές γιατί δεν μας ένοιαζε). Έρευνα που διεξήγαγε και παρουσίασε στη Γενεύη η περιβαλλοντολογική οργάνωση WWF, καταδεικνύει τον σημαντικό περιορισμό των υδάτινων αποθεμάτων παγκοσμίως, ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες. Με απλά λόγια, το πόσιμο νερό τελειώνει.

Στην αυξανόμενη λειψυδρία συμβάλλουν μια σειρά από παράγοντες άλλοι σε μεγάλο, άλλοι σε μικρό βαθμό. Οι κλιματικές αλλαγές, η χρήση του νερού ως μεταβλητή σε κάθε βιομηχανική διαδικασία, η μόλυνση των υδάτων από τοξικές ουσίες, τα παλιωμένα συστήματα υδροδότησης, η υπέρ άντληση και υπέρ άρδευση στις γεωργικές περιοχές είναι μερικές μόνο από τις αιτίες που μπορούμε να καταγράψουμε.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι η λανθασμένη διαχείριση των φυσικών πόρων που σε συνδυασμό με την λανθασμένη αντίληψη ότι το νερό είναι ανεξάντλητο, οδηγούν σε μια σπατάλη άνευ προηγουμένου. Το πρόβλημα είναι ότι αντιμετωπίζουμε το νερό ως ένα κοινό αγαθό, για το οποίο ο κάθε ένας μπορεί να πληρώσει για να καταναλώσει όσο θέλει. Κάτι σαν το ουίσκι δηλαδή και τη νοοτροπία του “πληρώνω και κάνω ότι γουστάρω”. Για εμάς η σπατάλη του νερού δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικά ευρώ περισσότερα στον λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ, για μας το νερό είναι απλά μια υπηρεσία την οποία δικαιούμαστε να χρησιμοποιούμε όσο και όπως θέλουμε από την στιγμή που πληρώνουμε έναν λογαριασμό.

Ειδικά τώρα το καλοκαίρι μια εποχή που το πρόβλημα της λειψυδρίας είναι πολύ πιο έντονο, η αλόγιστη σπατάλη του νερού, φτάνει τα όρια της παράκρουσης. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πλένουμε τις αυλές μας, να καθαρίσουμε το αυτοκίνητο, να κάνουμε ντους κάθε μια ώρα, να ποτίσουμε τον κήπο κάθε απόγευμα και δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο. Κάθε μέρα πετάμε αρκετό νερό, τόσο που θα αρκούσε να γεμίσουμε εκατοντάδες πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων.

Θυμάμαι μια ινδιάνικη παροιμία που λέει ότι μόνο όταν κοπεί και το τελευταίο δέντρο, μόνο όταν εξαφανιστεί και το τελευταίο ζώο, μόνο όταν στερέψει και το τελευταίο ποτάμι, ο άνθρωπος θα συνειδητοποιήσει ότι το χρήμα ούτε κάνει ίσκιο, ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται.

Πάντως ελπίζω σύντομα το νερό να θεωρείτε το ίδιο σημαντικό με το πετρέλαιο, η τιμή του να ανέβει, και να διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο, ίσως έτσι αντιμετωπίσουμε την κατάσταση πιο σοβαρά. Το γεγονός ότι δεξαμενόπλοια ήδη χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά νερού αντί πετρελαίου, είναι ίσως μία πρώτη ένδειξη, αλλά αλίμονο γιατί άλλη μια φορά τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι χώρες και ο πληθυσμός που ήδη υποφέρει, με τόσο άγχος και πίεση τι μπορεί να πει κανείς… λίγο νερό βρε παιδιά…

Η ουσία και οι ουσίες…

Την προηγούμενη εβδομάδα βιώσαμε ως λαός δύο ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Από την μια η εθνική υπερηφάνεια για το βέτο απέναντι στην πρόσκληση ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ κι απ’ την άλλη η ντροπή και ο διεθνής διασυρμός της ντοπαρισμένης ομάδας της άρσης βαρών.

Και στα δύο θέματα μας απασχολεί η ουσία.

Στο θέμα των Σκοπίων. Αλήθεια για ποια ακριβώς εθνική επιτυχία πανηγυρίζουμε; Κερδίσαμε μια μάχη εντυπώσεων αλλά σε καμία περίπτωση δεν λύσαμε το πρόβλημα. Παίξαμε ένα ισχυρό χαρτί αλλά δεν ρεφάραμε από το ποντάρισμα. Στην ουσία η χώρα μας μάλλον βγαίνει χαμένη στα σημεία από την αναμέτρησή της με τον γείτονα. Εξηγούμαι.

Η Ελλάδα σήμερα αποτελεί μια ισχυρή δημοκρατία (;) που είναι ενταγμένη σε όλα τα μεγάλα club, του κόσμου: ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Ο.Η.Ε. κλπ . Μια χώρα με τόσο δυναμική παρουσία θα ήταν πιο λογικό να προβάλλει άλλα ατού για να υπερασπιστεί την θέση της. Δεν μπορούσε η ελληνική διπλωματία με την εμπειρία της να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση με ουσία και χωρίς μεγάλα λόγια ; Γιατί φτάσαμε στο βέτο;

Κρατήστε αυτό το στοιχείο. Η Ελλάδα δεν νιώθει σίγουρη για όσα έχει καταφέρει. Νιώθει υποχρεωμένη στους συμμάχους της γιατί πολύ απλά διαισθάνεται ότι επί της ουσίας και παρ΄ όλες τις κατακτήσεις τα τελευταία πενήντα χρόνια δεν είναι “αρκετή” για να τεκμηριώσει και να υπερασπιστεί τις θέσεις και τον εαυτό της.

Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και τον αθλητισμό. Νιώσαμε ντροπιασμένοι, εκπλαγήκαμε όταν ανακαλύψαμε πως η χρυσή ομάδα της άρσης βαρών είναι όλη ντοπαρισμένη. Αντί να στηριχθούμε σε όλα όσα έχουμε κερδίσει στον αθλητισμό ποντάραμε το μέλλον στις ουσίες. Αυτή είναι η ίδια ομάδα που πριν χρόνια κατάφερε να κερδίσει μετάλλια, ρεκόρ, τιμές με την προσπάθειά, την προπόνηση. Για δεκαπέντε χρόνια σχεδόν παλεύει, διεκδικεί, χάνει και κερδίζει.

Ας μην βιαστούμε να κάψουμε στην πυρά αυτούς τους ανθρώπους. Δεν είναι όλοι οι αθλητές το ίδιο. Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί που διαλέγουν τον εύκολο δρόμο και με δύο χρόνια εντατικής ντοπο – θεραπείας γίνονται υπεραθλητές. Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι που επί χρόνια αγωνίζονται, προπονούνται, στερούνται, παλεύουν, κάθε μέρα για να ξεπεράσουν τα όριά τους χωρίς ουσίες και χωρίς μεγάλα λόγια.

Χαθήκαμε κάπου ανάμεσα στα ανούσια και στα ουσιαστικά. Μπερδέψαμε την ουσία με τις ουσίες, και τώρα βρισκόμαστε ένας ολόκληρος λαός ντοπαρισμένος από το βέτο έτοιμος για μεγάλες επιδόσεις και για νίκες. Αλλά όπως και στον αθλητισμό, τα ντοπαρίσματα μπορούν να βοηθούν πρόσκαιρα και ευκαιριακά αλλά πάντα στο τέλος

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο…

Κατά την τελετή αφής της ολυμπιακήςφλόγας στην Αρχαία Ολυμπία, Έλληνες αστυνομικοί συνέλαβαν 3 μέλη της οργάνωσης Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, ο γενικός γραμματέας της οποίας εισέβαλε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής «Πεκίνο 2008», κρατώντας σημαία διαμαρτυρίας για τους Αγώνες του Πεκίνου.

Οι ακτιβιστές δήλωσαν ότι δεν είχαν σκοπό να προσβάλλουν τη χώρα μας και την τελετή, αλλά να θυμίσουν στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και την Κίνα τις υποσχέσεις για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να υπενθυμίσουν τη “λύση” του μποϊκοτάζ των αγώνων. “Αν η Ολυμπιακή φλόγα είναι ιερή, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ακόμη περισσότερο”, τονίζουν.

Οι Θιβετιανοί έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την κατοχή της χώρας τους από Κινεζικές δυνάμεις και σίγουρα μια συμβολική κίνηση σαν και αυτή μπορεί να μεταφέρει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο τον κόσμο και πιστεύω πως όλοι μας είμαστε μαζί τους στον αγώνα τους για ελευθερία.

Ο Ευάγγελος Αντώναρος σχολιάζοντας το γεγονός σημείωσε ότι «Η κυβέρνηση καταδικάζει κάθε απόπειρα παρέμβασης στην καθιερωμένη τελετή αφής της φλόγας, πολύ περισσότερο όταν εμπεριέχει πράξεις που δεν έχουν καμία σχέση με τοΟλυμπιακό Πνεύμα». Προφανώς ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης θέλησε να αποσυνδέσει το πολιτικό γεγονός της διαμαρτυρίας από το τελετουργικό των αγώνων. Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς είναι προφανές ότι ο θεσμός δεν θα μπορούσε να μείνει αμόλυντος από τις συγκρούσεις και την πολιτική. Αντίθετα μάλιστα, οιΟλυμπιακοί Αγώνες συνοψίζουν ακριβώς τις πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές εξελίξεις του αιώνα που πέρασε.

Στους Αγώνες του Μεξικού το 1968, οι δύο πρώτοι νικητές των 200 μ., έγχρωμοι Αμερικανοί, προέβησαν σε μια πρωτοφανή για τα ολυμπιακά δεδομένα πράξη: την ώρα της απονομής των μεταλλίων και της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ, χαμήλωσαν το κεφάλι, υψώνοντας ταυτόχρονα τη γαντοφορεμένη γροθιά τους, σύμβολο τηςΜαύρης Δύναμης, διαμαρτυρόμενοι για τις διακρίσεις που εφαρμόζονταν εναντίον των μαύρων αθλητών στις ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972, μέλη της παλαιστινιακής τρομοκρατικής οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης», εκμεταλλεύονται τα ελλιπή μέτρα ασφάλειας και σκοτώνουν δύο Ισραηλινούς αθλητές και κρατούν αιχμαλώτους άλλους εννιά.Με την παρέμβαση της γερμανικής αστυνομίας, η επιχείρηση καταλήγει σε λουτρό αίματος. Η πρωθυπουργός του Ισραήλ διατάσσει αντίποινα, με τον κωδικό «Οργή τουΘεού» και πράκτορες τηςΜοσάντ αναλαμβάνουν την εκτέλεση των τρομοκρατών σκοτώνοντας 12 ακόμα ανθρώπους.

Το 1980, στους Ολυμπιακούς της Μόσχας, οι ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες – σύμμαχοί, αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στους αγώνες διαμαρτυρόμενες για τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν. Τελικά, έλαβαν μέρος 81 χώρες και απείχαν 56. Από τις 56 χώρες κάποιες έλαβαν μέρος όχι ως επίσημες συμμετοχές, αλλά ως μεμονωμένες ομάδες, όπως η βρετανική ομάδα του στίβου, η οποία πήρε μέρος στους αγώνες παρά την αντίθεση της ολυμπιακής επιτροπής της χώρας της.

Η λίστα είναι μεγάλη. Σχεδόν σε κάθε Ολυμπιακή Διοργάνωση, λαμβάνει χώρα ένα σοβαρό διπλωματικό, πολιτικό ή και τρομοκρατικό συμβάν. Η αλήθεια είναι ότι το αρχαιοελληνικό ιδεώδες των Ολυμπιακών αγώνων χάθηκε κάπου ανάμεσα στις μαρκετινιές, τον ανταγωνισμό, τα αναβολικά, τα κέρδη, την πολιτική, τις οικονομικές επιδιώξεις και τα μέτρα ασφαλείας.Όλα αυτά βεβηλώνουν το Ολυμπιακό πνεύμα και όχι η διαμαρτυρία των Θιβετιανών.