Νομπελ…ψηφιακής φωτογραφίας

Αντιγράφω την είδηση από την Καθημερινή: Το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2009 απονεμήθηκε στους Τσάρλς Κ. Κάο, Γουίλαρντ Μπόιλ και Τζόρτζ Σμιθ για τις ανακαλύψεις τους σε ότι αφορά τη μετάδοση του φωτός στις οπτικές ίνες και την εφεύρεση του ημιαγώγιμου κυκλώματος απεικόνισης.

Ο Ουίλαρντ Μπόιλ, 85 ετών, και ο παλιός συνεργάτης του Τζορτζ Έλγουντ Σμιθ, 79 ετών, θα μοιραστούν το ήμισυ του βραβείου «για την εφεύρεση του απεικονιστικού κυκλώματος πυριτίου -του αισθητήρα CCD».  Σήμερα, οι αισθητήρες CCD λειτουργούν ως το ηλεκτρονικό μάτι σε φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμερες, αλλά και πολλές απεικονιστικές συσκευές που χρησιμοποιούνται στην έρευνα και την ιατρική. Ο Μπόιλ λέει για τη δουλειά του: «Όταν βλέπω όλες αυτές τις ψηφιακές κάμερες βλέπω και ένα μέρος της δουλειάς μου ακόμα και αν δεν χρησιμοποιούν ακριβώς αυτά τα τσιπ CCD. Όμως μπορεί να πει κανείς ότι εμείς δώσαμε την ώθηση».

Ο Τσαρλς Κουέν Κάο, σήμερα 76 ετών, βραβεύεται «για πρωτοποριακά επιτεύγματα που αφορούν τη μετάδοση του φωτός σε ίνες για οπτικές επικοινωνίες».  Με τη βοήθεια αυτής της τεχνολογίας μπορούν πρακτικά να μεταφερθούν κείμενα, φωτογραφίες ή τηλεφωνήματα και ένα από τα μεγάλα του προτερήματα είναι ότι αντικαθιστά το ολοένα και πιο δυσεύρετο χαλκό. Σήμερα, οι οπτικές ίνες που αναλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών εκτιμάται ότι έχουν συνολικό μήκος 1 δισ. χιλιόμετρα, αρκετό για να τυλίξει τη Γη 25.000 φορές.
Οι παραπάνω τεχνολογίες μας φαίνονται σχεδόν αυτονόητες. Αποτελούν κομμάτι της ραχοκοκαλιάς του διαδικτύου και καινοτομίες που χρησιμοποιούμε από τις ψηφιακές μηχανές μέχρι και τα οπλικά συστήματα. Ακριβώς εδώ είναι που κρύβεται το μεγαλείο της επιστήμης και της ανθρώπινης διανόησης, στις μικρές «ασήμαντες» ανακαλύψεις που αλλάζουν την ζωή μας. Κρύβονται πίσω από τον διακόπτη που χρησιμοποιούμε για να ανάψουμε το φώς, στο κουτί του υπολογιστή μας, στο αυτοκίνητο και στο κινητό μας, στα πλυντήρια και στους φούρνους μικροκυμάτων, στα ιατρεία και στα φάρμακά μας.

Υπάρχουν πάρα πολλές τεχνολογίες και χιλιάδες επιστημονικά επιτεύγματα που έχουν αλλάξει τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια. Τις περισσότερες από αυτές τις θεωρούμε τόσο δεδομένες στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας που σχεδόν έχουμε ξεχάσει πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς αυτές. Μικρές απλές επαναστάσεις που όμως άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο.

Κάθε φόρα λοιπόν που χρησιμοποιούμε ακόμα και τον πιο απλό μηχανισμό, την πιο απλή και προφανή τεχνολογία δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει ένας Προμηθέας,  κάποιος επιστήμονας, αφιέρωσε ώρες εργασίας και σκέψης. Αυτό είναι το πραγματικό βραβείο τους.

Ας μετρήσουμε τα μόριά μας…

Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Σίγουρα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους όσους κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους, είτε αριστεύοντας είτε να περάσουν σε κάποια σχολή που τους άρεσε. Για αυτούς που δεν τα κατάφεραν δεν χρειάζεται ούτε απελπισία, ούτε τίποτα, η προσπάθεια συνεχίζεται. Η γενική αίσθηση είναι πως οι βάσεις ανέβηκαν κυρίως στις σχολές που εξασφαλίζουν ένα σίγουρο και σταθερό μέλλον με τη μορφή του διορισμού. Δύσκολοι καιροί για ρίσκο, καινοτομίες και πρωτοβουλίες, καλύτερα στα σίγουρα.

Ας περάσουμε όμως στην ουσία. Κάθε φορά που βγαίνουν τα αποτελέσματα αντιλαμβάνομαι την μάχη που δίνουν μεταξύ τους οι υποψήφιοι για να συγκεντρώσουν τα περισσότερα μόρια και να περάσουν, συνήθως όχι σε κάποιο σχολή που τους αρέσει, αλλά σε κάποια σχολή που θα τους εξασφαλίσει κάποιο καλύτερο επαγγελματικό μέλλον. Με απλά λόγια οι πανελλήνιες εξετάσεις και η λογική του λυκείου έχουν ως μοναδικό στόχο, αντί της επιτυχίας στη ζωή,  την επιτυχία στην αγορά εργασίας. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα όπως το έχουμε διαμορφώσει έχει αποτύχει γιατί δεν προσφέρει παιδεία, ούτε καν εκπαίδευση, παρά μόνο μια καλή θέση στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη εταιρεία.

Θύματα είναι τα παιδιά, μαθητές που παλεύουν να συγκεντρώσουν βαθμούς και μόρια και πολλές φορές, μέσα από αυτή τη διαδικασία αγγίζουν τα όρια της παράκρουσης. Ο ανταγωνισμός για μία θέση στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τόσο μεγάλος που μου θυμίζει πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξάγεται όλο το χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται σε φροντιστήρια – μοναστήρια σαν σαμουράι, περνάνε από φοβερές δοκιμασίες, ανέχονται εξαντλητικά ωράρια και  φορτώνονται τρομερή πίεση καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια.  Έχουν επιτελεία και συμβούλους (γονείς – φροντιστήρια) , μαθαίνουν κόλπα και μυστικά (SOS) που θα τους δώσουν το πλεονέκτημα απέναντι στον εχθρό και κατεβαίνουν έτοιμοι  για να δώσουν την τελική μάχη των πανελληνίων. Ή ταν ή επί τας!

Και όλα, μα όλα, κρίνονται την ημέρα που ανακοινώνονται οι βάσεις. Τα δελτία ειδήσεων διακόπτουν το πρόγραμμά τους και οι μαθητές χτίζουν το μέλλον τους ανάλογα με τα μόριά τους και με τη στατιστική. Η πολιτεία έχει φροντίσει να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιολόγησης σύμφωνα με το οποίο σημασία έχει περισσότερο η επίδοση και ο βαθμός,  παρά η κλίση, η προσωπικότητα και οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή. Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό, γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα βλέπει τα παιδιά μας σαν μια μάζα.  Μόρια και αριθμοί από το 0 έως το 20.000, γιατί είναι πολύ εύκολο να χειριστείς αριθμούς παρά ανθρώπους.

Άραγε με ποιόν τρόπο αξιολογεί κάποιος άλλες πτυχές του μυαλού και της προσωπικότητας και της ψυχής ενός ανθρώπου, όπως την φαντασία, την δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη,  τον τρόπο επικοινωνίας και συνεργασίας με τους άλλους, στοιχεία που μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικά από την επίδοση στα μαθηματικά, την έκθεση ή τη χημεία. Δυστυχώς όμως σε ένα κουρασμένο εκπαιδευτικό σύστημα είναι εύκολο (;) να διδάξεις στα παιδιά αλγόριθμους και μιγαδικούς παρά να διευρύνεις την γνώση τους με πράγματα που δεν μπαίνουν σε κεφάλαια και ασκήσεις.

Δέχομαι ότι πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος αξιολόγησης των μαθητών για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά μας να χτίζουν τις ζωές τους πάνω σε αριθμούς και στατιστικές χωρίς αντίκρισμα. Αλλά μιας και δεν υπάρχει ασφαλής μέθοδος μέτρησης της φαντασίας των παιδιών μας ή της δικιάς μας βλακείας, ας μετρήσουμε τα μόριά μας να ησυχάσουμε.

Μέγας Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος..

Τις τελευταίες μέρες οι αναταραχές στον χώρο των Πανεπιστημίων και τα κρούσματα βίας έχουν φέρει για άλλη μια φορά την κοινωνία σε αμηχανία και το σύστημα δημόσιας παιδείας σε παράκρουση. Φοιτητές εναντίον καθηγητών, εναντίον πρυτάνεων, εναντίον πολιτών, εναντίον κράτους, εναντίον ΜΜΕ και όλοι μαζί εναντίων της παιδείας που είναι και ο μοναδικός χαμένος της υπόθεσης. Ο βασικός λόγος της έντασης: Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος που ορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της Ελληνικής Παιδείας.

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι το ελληνικό σχολείο, αλλά πιστεύω πώς για συγκεκριμένους λόγους, έχει αποτύχειως μηχανισμός καιως διαδικασία και αυτό γιατί πέρα από τις γνώσεις και τις δεξιότητες που αδυνατεί να μας μεταδώσει, το σχολείο έχει μετατραπεί σε ένα ενδιάμεσο προπαρασκευαστικό τμήμα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Απαξιώσαμε το σχολείο και θεοποιήσαμε το Πανεπιστήμιο, το οποίο με τη σειρά του μετατράπηκε σε έναν μηχανισμό που δίνει πτυχία και θέσεις εργασίες στην ανταγωνιστική αγορά. Δεν πιστεύω ότι η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων αποτελεί την λύση των προβλημάτων μας, αλλά σίγουρα θα προτιμούσα η πολιτεία να δημιουργήσει ένα αψεγάδιαστο εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι το λύκειο, και από εκεί και πέρα όποιος θέλει να μάθει κάτι παραπάνωγια να εξασφαλίσει το επαγγελματικό του μέλλον, ας επιλέξει τον τρόπο, τον τόπο και το αντίτιμο.Με λίγα λόγια, αν μας νοιάζει η παιδεία στον τόπο μας πρέπει να μας απασχολήσει πρώτα από όλα το σχολείο και μετά το πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς όμως αντί η συζήτηση να αφορά το πώς θα ενισχύσουμε την παιδεία, αναλωνόμαστε σε ερμηνεύσεις, ερμηνείες και αποσαφηνίσεις του συντάγματος.Ο μεγάλος φιλόσοφος Νίτσε μας έλεγε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν γεγονότα παρά μόνο ερμηνείες. Και είναι αλήθεια πως σήμερα παρά ποτέ ο κόσμος μας ορίζεται από την ερμηνεία που δίνει ο καθένας από εμάς σε αντικειμενικά γεγονότα. Αυτό δεν είναι κάτι παράλογο. Ο άνθρωπος μαθημένος να διερμηνεύει και να εξηγεί το σύμπαν με κέντρο τον εαυτό του, πρέπει να μετατρέψει τις πληροφορίες σε κάτι δικό του που να μπορεί να το αναλύσει και να το καταλάβει..

Τι γίνεται όμως όταν καταλαβαίνουμε διαφορετικά πράγματα και όταν ερμηνεύουμε με διαφορετικό τρόπο τις καταστάσεις; Τι συμβαίνει όταν ο καθένας διαβάζει μονόπλευρα και ορίζει όπως θέλει ανάλογα με τις ανάγκες του και με μοναδικό σκοπό να στηρίξει τον ισχυρισμό του; Και συγκεκριμένα ποιος άραγε μπορεί να αντικρούσει ένα επιχείρημα όταν αυτό εμπεριέχει τη λέξη “Σύνταγμα της Ελλάδας”. Μια έκφραση βαριά και ποτισμένη με το προσωπικό αίσθημα της δημοκρατίας που όλοι πιστεύω πως έχουμε.

Αλίμονο… κάποιοι “φοιτητές”, “πολιτικοί”, “καθηγητές”, και δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος νομίζουν ότι κατέχουν τον τίτλο του Μέγα Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος και ωσάν ιππότες που είναι λυσσομανούν να προστατεύσουν το άρθρο 16 καταπατώντας στο διάβα τους και καταλύοντας όλα τα άλλα άρθρα. Το άρθρο 4 του Συντάγματος λέει “Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.”

Σαν κοινωνία δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε κανένα σύνταγμα για να μάθουμε να σεβόμαστε τους συνανθρώπους, την διαφορετική γνώμη, τον διάλογο, τη μια βία. τη δημοκρατία. Γιατί είναι προφανές ότι μια κοινωνία, οργανωμένη με νόμους και θεσμούς, δεν είναι δυνατό να επιτρέπει σε κανέναν να επιβάλλει με τη βία την ερμηνεία του καταπατώντας όχι μόνο νόμους και συντάγματα αλλά τα δικαιώματα των ανθρώπων.