Τώρα μας φταίνε τα βιοκαύσιμα

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό, τον νέο πόλεμο που έχει ξεσπάσει στον χώρο της ενέργειας. Πετρέλαιο εναντίον βιοκαυσίμων.

Τα βιοκαύσιμα είναι στην ουσία ένα εναλλακτικό προϊόν έναντι του πετρελαίου που μπορεί να παράγει ενέργεια με αποδόσεις που φτάνουν και το 70% της απόδοσης των ορυκτών καυσίμων. Η παραγωγή του, όμως, απαιτεί την καλλιέργεια μεγάλων εκτάσεων με φυτά που μπορούν να παράγουν την αντίστοιχη βιομάζα που είναι απαραίτητη για το τελικό προϊόν.

Μερικές διαπιστώσεις. Τα βιοκαύσιμα φαίνεται να αποτελούν μια μαζικά εκμεταλλεύσιμη πηγή ενέργειας, η οποία μπορεί να είναι ώριμη και ανταγωνιστική του πετρελαίου.Μάλιστα χρησιμοποιεί το επιχείρημα, που προέβαλαν χρόνια οι βιομηχανίες πετρελαίου. Τα βιοκαύσιμα απαιτούν ελάχιστες αλλαγές στην κατασκευή των κινητήρων και ελάχιστες αλλαγές στις γραμμές παραγωγής.

Χρησιμοποιούν την ίδια τεχνολογία και το  ίδιο μέσο με το πετρέλαιο, και σε αντίθεση με την αιολική ή την φωτοβολταϊκή ενέργεια, που χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις για να μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν μαζικά, τα βιοκαύσιμα είναι άμεσα εκμεταλλεύσιμα.

Το γεγονός αυτό το κάνει να είναι ο νούμερο ένα ανταγωνιστής – άρα και εχθρός του πετρελαίου, και αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει στις μεγάλες βιομηχανίες πετρελαίου. Οι εταιρείες αυτές είναι πραγματικοί κολοσσοί οι δραστηριότητες των οποίων δεν εξαντλούνται στην εξόρυξη πετρελαίου. Διαθέτουν στα χέρια τους το δίκτυο παραγωγής, διακίνησης, προβολής και κατανάλωσης της ενέργειας. Ανάμεσα στις επενδύσεις τους είναι και εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί και άλλα μέσα ενημέρωσης. Στον πόλεμο λοιπόν απέναντι στα βιοκαύσιμα έχουν επιστρατευτεί αυτές οι δυνάμεις και στοιχειοθετούν την στρατηγική απέναντι στα βιοκαύσιμα χρησιμοποιώντας το παρακάτω σκεπτικό: Περισσότερες εκτάσεις για βιοκαύσιμα, λιγότερες εκτάσεις για τροφή, ο κόσμος πεινάει και είναι δυστυχισμένος άρα τα βιοκαύσιμα είναι κακά.

Ένα τόσο μονόπλευρο και μονολιθικό επιχείρημα στον πολύπλοκο κόσμο που ζούμε δεν μπορεί να έχει καμία βάση. Για άλλη μια φορά ο κόσμος της “ενημέρωσης” προτιμά να μας τρομάξει παρά να μας ενημερώσει για το ποια είναι πραγματικά η αλήθεια. Και μάλιστα χρησιμοποιεί μονοκόμματα επιχειρήματα και απλοϊκές έννοιες – λέξεις που έχουν υποσυνείδητο αντίκτυπο στην ψυχολογία των ανθρώπων, παγκόσμια έλλειψη τροφίμων, πείνα, λιμός, επιδημίες, θάνατος, όλα προκαλούν το φόβο.

Σίγουρα τα βιοκαύσιμα έχουν και αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, σίγουρα δεν αποτελούν πανάκεια, αλλά το πετρέλαιο είναι μια πηγή ενέργειας που έχει ήδη δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και σε ότι αφορά το περιβάλλον έχει αποτύχει.Δενμπορούμε ναλύσουμε τα προβλήματα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον οποίο τα δημιουργήσαμε.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το πρόβλημα της πείνας στον κόσμο έχει άλλες διαστάσεις. Ξεκινάει κυρίως από το γεγονός ότι ο δυτικός κόσμος καταναλώνει και νέμεται πόρους, πενταπλάσιους από αυτούς που του αναλογούν με βάση το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού. Πολύ απλά ο δυτικός καταναλωτής είναι ένας τύπος που κάθεται στο τραπέζι και τρώει για πέντε! Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο θα πρέπει πολύ απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους άλλους.

Το Πάσχα έρχεται λοιπόν, ας φάμε πάλι τον αγλέουρα και μετά ας πούμε ότι για την έλλειψη τροφίμων φταίνε τα βιοκαύσιμα.

Γιατί τα πετροδολάρια δεν είναι πετσετάκια

Υπάρχει μια αρχή στην θεωρία των οικονομικών επιστημών που ονομάζεται εγκλωβισμός. Συμβαίνει όταν μια εταιρία, ένας κλάδος η μια βιομηχανία καταφέρνουν να κάνουν τόσο απαραίτητο το προϊόν τους ώστε κανένας να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει κάτι αντίστοιχο. Ο εγκλωβισμός έχει μια σημαντική διαφορά από το μονοπώλιο Στο μονοπώλιο δεν υπάρχουν εναλλακτικά προϊόντα ενώ στον εγκλωβισμό απλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από ένα προϊόν Ας σκεφτούμε λοιπόν αυτή την κατάσταση της αγοράς ως έναν εθισμό. Και πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος την τρομακτική εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από το πετρέλαιο, αν όχι εθισμό ή εγκλωβισμό

Ολόκληρη η οργάνωση της παραγωγής και του εμπορίου του πετρελαίου είναι στα χέρια λίγων οικονομικών οργανισμών. Οι οργανισμοί αυτοί διακλαδίζονται όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και σε άλλους τομείς περισσότερο ή λιγότερο σχετικούς με το πετρέλαιο και με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να καρπώνονται τεράστια κέρδη. Οι πολυεθνικές του πετρελαίου είναι κάτοχοι των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων, των εγκαταστάσεων άντλησης του πετρελαίου, του συστήματος διανομής του, επιχειρήσεων προβολής, πολλές φορές είναι και κάτοχοι κυβερνήσεων!

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η βιομηχανία πετρελαίου καταφέρνει να μας εγκλωβίζει και να αρπάζει τα λεφτά μας κάθε φορά που θέλει να αυξήσει τα κέρδη της, και για αυτό χρησιμοποιεί μια σειρά από δικαιολογίες:

Το κόστος άντλησης: για κάθε βαρέλι απαιτείται ένα κόστος περίπου στα 25$, για την διακίνησή του και την διάθεσή του στις αγορές απαιτούνται άλλα 30$ συμπεριλαμβανομένης και της φορολογίας. Δηλαδή ένα βαρέλι φτάνει στην αγορά με 55$ . Μέχρι τα 100$ μένουν άλλα 45$. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας και την παραοικονομία, την νοθεία, την μικροκλεψιά στις αντλίες…Με απλά λόγια τουλάχιστον τα μισά λεφτά που πληρώνεται για πετρέλαιο πάνε στην τσέπη κάποιου…

Αποθέματα: Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου έχουν εξαντληθεί κατά το ένα τρίτο, δηλαδή υπάρχει αφθονία ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων (τα δύο τρίτα αν δεν ανακαλύψουμε νέα κοιτάσματα) και σίγουρα το πετρέλαιο δεν θα μας τελειώσει αύριο το πρωί.

Αστάθεια σε πετρέλαιο-παραγωγικές περιοχές: καμία αστάθεια, όλα τα μεγάλα κέντρα άντλησης και παραγωγής είναι στα χέρια πολυεθνικών, μοναδικές εξαιρέσεις, το Ιράκ, η Ρωσία και η Βενεζουέλα.

Αδύναμο δολάριο: εδώ και πενήντα χρόνια το δολάριο είναι το νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές συναλλαγές παγκόσμια, όταν πέφτει το δολάριο ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές των αγαθών. Αλλά από το 2000 πολλές χώρες του OPEC (Παγκόσμιος Οργανισμός Πετρελαίου) με πρώτο το Ιράκ πωλούν και αγοράζουν πετρέλαιο με βάση το ευρώ και μάλιστα σε καλύτερες ισοτιμίες.

Η λίστα με τις δικαιολογίες είναι τεράστια, πόσα φαντάσματα, και κινδύνους θα εφευρίσκουν, για να μας εθίζουν στο προϊόν τους. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ο εγκλωβισμός μας στο πετρέλαιο ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων, γεωπολιτικών, εθνικών , πολιτικών, αλλά το βασικότερο εμπόδιο ήταν η ανυπαρξία εναλλακτικής, αποδοτικής ενέργειας, ικανής να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα σε μεγάλη κλίμακα. Αφού σήμερα υπάρχουν οι τεχνολογίες και μπορούν να είναι αποδοτικές, γιατί δεν ανταγωνίζονται το πετρέλαιο;
Οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν είναι ρομαντικές προσεγγίσεις ακτιβιστών οικολόγων, αλλά νέες υποσχόμενες και αρκετά κερδοφόρες βιομηχανίες που μπορούν να υποστηρίξουν άμεσα της ανάγκες μας για ενέργεια. Δεν προσεγγίζω το θέμα μόνο από την μεριά της οικολογίας. Προφανώς η ταχύτατες κλιματικές αλλαγές και η κοινή διαπίστωσή τους από όλα τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς επισημαίνουν ότι πρέπει να ξεφύγουμε από το πετρέλαιο αν θέλουμε να σώσουμε το σπίτι μας.

Υ. Γ. Ευτυχώς στη Ναύπακτο λίγο το ακριβό πετρέλαιο, λίγο το κρύο, λίγο ο ρομαντισμός, μας μαζεύουν γύρω από κανένα φιλικό τζάκι…