Ο φόβος φυλάει τα έρμα

Στο προηγούμενο τεύχος σχολιάζαμε την εκπομπή του Σκάι «Μεγάλοι Έλληνες». Αυτή την εβδομάδα μια άλλη λίστα Ελλήνων απασχολεί την επικαιρότητα. Σύμφωνα λοιπόν με την εφημερίδα το Βήμα: « κατάλογο με 82 πιθανούς στόχους «τρομοκρατικών επιθέσεων», η πλειονότητα των οποίων αφορά προβεβλημένα πρόσωπα της δημοσιογραφίας, καθώς και ένα ευρύ φάσμα των μέσων ενημέρωσης (τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες), έχει καταρτίσει η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.).
Στη λίστα των στόχων της νέας τρομοκρατίας, εκτός των δημοσιογράφων περιλαμβάνονται λειτουργοί της ελληνικής Δικαιοσύνης, κορυφαίοι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου, του τραπεζικού τομέα, καθώς και διακεκριμένα πρόσωπα του δημοσίου βίου.»

Τα ονόματα που περιλαμβάνει η λίστα δεν έχουν καμία σημασία. Στόχος του κάθε τρομοκράτη δεν είναι το πρόσωπο, αλλά ο ρόλος του, η θέση του και αυτό που εκπροσωπεί. Σίγουρα άνθρωποι με υψηλές θέσεις οι σε κρίσιμα πόστα πάντα αποτελούν στόχο, αλλά αυτό ήταν πάντα ένας από τους κινδύνους της εξουσίας. Αυτό που προβληματίζει όμως δεν είναι αν έχει συνταχθεί τέτοια λίστα και ποια ονόματα περιλαμβάνει, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την τρομοκρατία.

Διαβάζοντας το θέμα ένιωσα σαν να είμαι θεατής σε ταινία μυστηρίου, όπου γνωρίζω ποιο θα είναι το επόμενο θύμα του δολοφόνου! Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Αυτό το αίσθημα φόβου και τρομοκρατίας είναι που αλλοιώνει την αντίληψη της πραγματικότητας και στην ουσία είναι και αυτό μια μορφή τρομοκρατίας. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο φόβος είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για να επιβάλεις την άποψή σου, να πουλήσεις το προϊόν σου να κατευθύνεις τον κόσμο.

Επειδή η τρομοκρατία όμως δεν είναι τηλεπαιχνίδι, ούτε ταινία μυστηρίου καλά θα κάνουμε να ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Πριν λίγες μέρες ένα διπλό τρομοκρατικό χτύπημα στη Μεγάλη Βρετανία ξύπνησε άσχημες αναμνήσεις από το παρελθόν. Δύο οργανώσεις με την ονομασία «Πραγματικός IRA» και IRA-Συνέχεια  προκάλεσαν το θάνατο τριών ανθρώπων, προσπαθώντας να σπείρει θύελλες στην ειρηνευτική διαδικασία.

Μια διαδικασία την οποία στηρίζει ακόμα και ο IRA (ο αυθεντικός) μέσα από την πολιτική του πτέρυγα και που έχει προχωρήσει ουσιαστικά δίνοντας ελπίδα για λύση στο πρόβλημα που  μεταξύ καθολικών και προτεσταντών το οποίο προκάλεσε πάνω από 3.500 θανάτους μέχρι τις συμφωνίες ειρήνης του 1998.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία έχει δύο πρόσωπα. Έχει το πρόσωπο του εκτελεστή, που θυσιάζει ανθρώπους για τις προσωπικές του ιδεολογίες, αλλά έχει και ένα άλλο αόρατο πρόσωπο που αρέσκεται να τρομοκρατεί τους ανθρώπους με ειδήσεις φόβου. Μη με ρωτάτε δεν ξέρω ποιος είναι ποιο επικίνδυνος

Αυτονόητα διλλήματα: ελευθερία ή θάνατος!

Τα σοβαρά και μεγάλα θέματα της επικαιρότητας συνεχίζουν να είναι η υπαρκτή και συνεχώς αυξανόμενη οικονομική κρίση από τη μία και η αδυναμία των ηγετών να καταλήξουν σε μια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή στη διεθνή διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα στο Πόζναν της Πολωνίας. Και οι δύο αυτές εξελίξεις αποτελούν σοβαρά προβλήματα που αν δεν πάρουμε αποφάσεις σήμερα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε  συνέπειες όχι απλώς στο άμεσο μέλλον αλλά κυρίως, σε ότι αφορά το κλίμα, τους επόμενους αιώνες. Τα προβλήματα πρέπει να τα επιλύουμε στη διάγνωσή τους και όχι όταν διογκώνονται και ξεφεύγουν από τον έλεγχό μας.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο, στην Ελλάδα, με αφορμή των φόνο του 15 χρονου Αλέξανδρου από έναν αστυνομικό και τα συνεπακόλουθα επεισόδια,  για άλλη μια αφορά προσπαθούμε να ορίσουμε τα αυτονόητα. Γιατί είναι αυτονόητο ότι ο φόνος ενός ανθρώπου είναι έγκλημα ανεξαρτήτως ποιος είναι ο δράστης και ποιο είναι το κίνητρο, και  η φθορά ξένης περιουσίας, το πλιάτσικό – ληστεία  ως τρόπος αντίδρασής είναι εξίσου έγκλημα. Και όχι γιατί το λέει ο νόμος αλλά γιατί το λέει η λογική και η ηθική,  και κυρίως γιατί δεν διορθώνεις κανένα κακό προκαλώντας ένα άλλο κακό. Τα σύκα – σύκα, η σκάφη – σκάφη, ο φόνος – φόνος και το γιουρούσι – γιουρούσι τελεία και παύλα. Όλα τα άλλα είναι αναλύσεις του αυτονόητου.

Στην αυτονόητη(;)  δημοκρατία(;)  μας ο πολίτης δεν πρέπει να έχει ανάγκη την αστυνομία, ούτε τα ΜΑΤ για να σεβαστεί τον άλλον ή τον νόμο. Το κάνει γιατί είναι δικαίωμά του και υποχρέωσή του. Στην δημοκρατία ο πολίτης δεν χρειάζεται την βία για να διεκδικήσει, έχει την ψήφο του και την ελευθερία της γνώμης του που μπορεί να την εκφράζει χωρίς βία και χωρίς κουκούλα. Αλλά όλα αυτά είναι κοινή λογική και δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε γιατί παρα είναι προφανής.

Ο λόγος που βιώνουμε αυτές τις καταστάσεις είναι γιατί έχουμε καταλύσει εδώ και καιρό την δημοκρατία. Δεν σεβόμαστε ούτε τους νόμους, ούτε τον άλλον, και κυρίως δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας.

Για να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία: ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην αστυνομία και του “αναρχικούς” δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια βεντέτα, μια διαμάχη που κρατάει χρόνια. Οι “αναρχικοί” εδώ και καιρό επιτίθενται με γκαζάκια, και τα ΜΑΤ σε κάθε ευκαιρία βαράνε με τα γκλομπς και δυστυχώς επειδή  έχουν το όπλο πολλές φορές αναιρούν και ζωές. Προσοχή, μιλάω για τους οπαδούς – Ματ και τους οπαδούς – αναρχικούς, δεν κάνω γενικεύσεις. Καμία από τις δύο ομάδες δεν έχει ιδεολογία ή δεν υπηρετεί κάποιο θεσμικό ρόλο, απλούστατα ετεροπροσδιορίζονται από τον αντίπαλο όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε δίπολο

Δύση – Ισλάμ, οργανωμένο κράτος – τρομοκρατία, αστυνομία – γνωστοί άγνωστοι, ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, Ισραήλ – Παλαιστίνη, Καραμανλής – Τανκ, κεφάλαιο – εργαζόμενοι, λευκοί – μαύροι,  ο απλοϊκός μηχανισμός του δίπολου, του διλήμματος, του “με εμάς ή με τους άλλους”,  λειτουργεί ως διακόπτης για ένα και μοναδικό ρεφλέξ του μυαλού μας, το πιο πρωτόγονο και πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα. Τον φόβο.

Ο φόβος και η τρομοκρατία είναι το μοναδικό πράγμα που θέλουν να προκαλέσουν οι τσαμπουκάδες και των δύο πλευρών για να εγκλωβίσουν κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Ο ελεύθερος άνθρωπος όμως έχει δικαίωμα στη ζωή, στην γνώμη του, στην ιδιοκτησία του, στην ασφάλειά του, στην επιβίωση του, στις αποφάσεις του,  και δεν  παραχωρεί ούτε σπιθαμή από τα δικαιώματά του επειδή κάποιοι των εκβιάζουν. Το μοναδικό δίλλημα που δέχεται είναι το   ελευθερία ή θάνατος.