Αρχείο

Archive for Οκτώβριος 2007

Όταν μεγαλώσω θέλω να πάρω Νόμπελ!

26/10/2007 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από το in.gr : “Oπρώην αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ και η Διακυβερνητική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Αλλαγές τιμήθηκαν την Παρασκευή με το Νόμπελ Ειρήνης για το 2007 για τις προσπάθειές τους να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ήταν η χρονιά του Αμερικανού πρώην αντιπροέδρου, ο οποίος τιμήθηκε νωρίτερα το 2007 και με το βραβείο Όσκαρ για το ντοκιμαντέρ του “Μία Άβολη Αλήθεια”, με θέμα τις καταστροφικές συνέπειες που έχει για τον πλανήτη Γη η υπερθέρμανση του πλανήτη ως συνέπεια των ενεργειών του ανθρώπου”.

inconvenient0truth

Πρώτα από όλα, η βράβευση ενός ανθρώπου για το έργο του σχετικά με την αφύπνιση του κόσμου για το περιβάλλον δείχνει για άλλη μια φορά πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα το, κυριολεκτικά και μεταφορικά, “φλέγον” ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Κάνω μια καλοπροαίρετη ερώτηση.

Ο κύριος Γκορ υπήρξε για μια μεγάλη περίοδο, αντιπρόεδρος της μεγαλύτερης δύναμης τουπλανήτη, τωνΗΠΑ (χαρακτηρίστηκεαπό τους αντιπάλους του «άχρωμος και άοσμος» αντιπρόεδρος). Γιατί όλα αυτά που με τόσο πάθος υπερασπίζεται σήμερα, δεν τα εφάρμοσε όταν είχε δύναμη στα χέρια του; Γιατί δεν προώθησε πολιτικές γιατο περιβάλλον όταν είχε μίατόσο ισχυρή θέση; Γιατί τέλος πάντων δεν έδειξε τις καλές του προθέσεις όταν είχε εξουσία στα χέρια του;

Πολλοί είναι αυτοί που θα χαμογελάσουν καχύποπτα και θα πουν ψιθυριστά “γιατί τότε εξυπηρετούσε συμφέροντα” ή “γιατί θέλει να ενισχύσει τους δημοκρατικούς σε μια πολιτική περίοδο που έχουν χάσει πόντους”. Θα πρότεινα να είμαστε πιο παρατηρητικοί.

Υπάρχει λογική εξήγηση. Όταν κάποιος έχει εξουσία στα χέρια του πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός! Αυτά που λέει θα πρέπει να τα εφαρμόσει κάποια στιγμή και τότε θα πρέπει να θίξει δυνάμεις μεγαλύτερες από τον ίδιο. Ο κύριος Γκορ, μάστερ της επικοινωνιολογίας, γνωρίζει καλά αυτό το παιχνίδι. Δυστυχώς ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορούσε να υποστηρίξει τέτοιες θέσεις γιατί πολύ απλά γνώριζε ότι δεν μπορούσε να τις εφαρμόσει. Ήξερε επίσης ότι η κυβέρνησή του δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πολιτικά και οικονομικά τέτοιες θέσεις. Το αποτέλεσμα θα ήταν ή να στραφεί απέναντι στον πρόεδρο Κλίντον ή να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα.

Τι άλλαξε; Πλέον ο Νομπελίστας Γκόρ, έχει κάνει στροφή στην καριέρα του. Σήμερα είναι ένας ιδεολόγος ακτιβιστής και από ότιφαίνεται στην νέα του επαγγελματική κίνηση τα πάει πολύ καλά. Δεν υπονοώ τίποτα για τις προθέσεις του, σαφώς και διαθέτει ευαισθησία για τα θέματα του περιβάλλοντος, σαφώς και επιτελεί έργο και αφυπνίζει συνειδήσεις, αλλά σαφώς γεμίζει και τον τραπεζικό του λογαριασμό με τις διαλέξεις του.

Μπορούμε να το πούμε απλά, ο κύριος Γκόρ άλλαξε στρατόπεδο, και πλέον κάνει μια δουλειά που του αρέσει, επιτελεί κοινωνικό έργο και βγάζει και κάτι για τον κόπο του. Ουδέν μεμπτόν.

Η αντίρρηση: από την άλλη δεν είναι παρά ένας ακόμα ακτιβιστής, χωρίς δύναμη και χωρίς εξουσία που μπορεί να λέει ότι θέλει γιατί ποτέ δεν θα κλιθεί να τα εφαρμόσει. Έτσι λειτουργείως άλλοθι του συστήματος στο οποίο υποτίθεται ότι εναντιώνεται. Σήμερα ο καθένας μπορεί να λέει ότι πιο προοδευτικό και ανατρεπτικό υπάρχει, να προτείνει ριζοσπαστικές αλλαγές, να εναντιώνεται σ’ οποιοδήποτε συμφέρoν. Αυτό μπορεί να το κάνει ελεύθερα, αρκεί να μην το εφαρμόσει ποτέ και αρκεί να το κάνει εκ του ασφαλούς.

Ο κύριος Γκορ πυροβολεί με άσφαιρα πυρά.

Advertisements

Τσαμπουκάδες

19/10/2007 Σχολιάστε

«Όποιες κι αν είναι οι βλάβες που θα υποστεί η Τουρκία, οι αντίπαλοι θα υποστούν τις δεκαπλάσιες».  Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεστόμισε τα παραπάνω απειλώντας τις ΗΠΑ στην περίπτωση που η Βουλή των Αντιπροσώπων του αμερικανικού Κογκρέσου ψηφίσει ένα κείμενο που αναγνωρίζει ως γενοκτονία τις σφαγές των Αρμενίων οι οποίες διαπράχθηκαν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

300

Η Γενοκτονία των Αρμενίων, η πρώτη μαζική εξόντωση πληθυσμού στον 20 αιώνα, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ένα προμελετημένο έγκλημα, που οι Νεότουρκοι εκτέλεσαν με συστηματικότητα. Ξεριζωμός, κακουχίες, βασανιστήρια, στρατόπεδα θανάτου. Μέχρι το 1923, ο αριθμός των νεκρών της Γενοκτονίας έφτασε τους 1.500.000 αν και το νούμερο αυτό δεν μπορεί παρά να είναι απλή εικασία.

Σήμερα η Τουρκία διεκδικεί την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή ένωση, “ξεχνώντας” το έγκλημα που έχει διαπράξει. ΟΤούρκος συγγραφέαςΟρχάν Παμούκ, που σ’ έργο του αναφέρει τη Γενοκτονία, σύρεται στα δικαστήρια και τα βιβλία του καίγονται. Η διεθνής κοινότητα μοιάζει ανίκανη να σταθεί απέναντι στους Τούρκους και η υπερδύναμη ΗΠΑ κάνει διπλωματικούς ελιγμούς προκείμενου να περισώσει τις σχέσεις της με την Τουρκική κυβέρνηση.

Το ζήτημα δεν είναι αν υπήρξε ή όχι γενοκτονία. Είναι ένα ιστορικό έγκλημα όπως το Ολοκαύτωμα, οι εκατομμύρια νεκροί του Πατερούλη Στάλιν, ο βομβαρδισμός της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Φυσικά ούτε ο Τουρκικός, ούτε ο Γερμανικός, ούτε ο Ρωσικός, ούτε ο Αμερικανικός λαός, ούτε κανένας δεν πρέπει να πληρώνει ες αεί τα εγκλήματα του παρελθόντος, που έγιναν σε σκοτεινούς χρόνους για όλη την ανθρωπότητα.

Η παραδοχή του λάθους είναι το πρώτο βήμα για να συγχωρέσουμε και να πάμε μπροστά. Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο, είναι ο τσαμπουκάς που διαθέτουν οι Τούρκοι. Ένα νταηλίκι απέναντι σ’ όλους και σ’ όλα. Πρόκειται για χαρακτηριστικό της τουρκικής ιδιοσυγκρασίας; Νομίζω ότι οι Τούρκοι πολύ απλά παίζουν ένα διπλωματικό παιχνίδι. Ξέρουν ότι έχουν άδικο, αλλά έτσι θα πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Πολύ απλά, για μια συγνώμη θα ζητήσουν τα χίλια μύρια ανταλλάγματα από τους Αμερικανούς.

Ταυτόχρονα, στην Ελληνική πραγματικότητα και εμείςως λαός αντιμετωπίζουμε την πρόκληση του Σκοπιανού. Απ’ ότι φαίνεται όλα τα ξένα κράτη ανεπίσημα ή επίσημα εδώ και χρόνια έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία. Μόνο εμείς αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια κατάματα. Πρόκειται για τον αντίστοιχο Ελληνικό τσαμπουκά και το πείσμα μας να μαχόμαστε μέχρι το τέλος;

Δυστυχώς it’s not the case που λένε και οι Άγγλοι.Ως λαός έχουμε καλλιεργήσει εδώ και χρόνια με κάθε τρόπο την αδιαφορία. Το ζήτημα των Σκοπίων δεν γεννήθηκε σήμερα. Απλά τόσο καιρό λέγαμε “νταξει μωρέ, και τι έγινε”. Βλέπετε, μας ενδιέφερε πολύ περισσότερο αν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ πρέπει να χαρακτηρίζονται υποτιμητικά “Βούλγαροι” ή αν θα πρέπει ένα παιδί από την Αλβανία να κρατάει την Ελληνική σημαία στις παρελάσεις ή αν το βιβλίο της ιστορίας παρουσιάζει σωστά την “πραγματικότητα”.

Ως Έλληνες δείξαμε τσαμπουκά στο Ευρωπαϊκό στην Πορτογαλία. Το θεωρήσαμε ως τρισμέγιστο ιστορικό γεγονός και το πανηγυρίσαμε σαν να μπήκαμε στην Πόλη. Κομπάζουμε με την “Τροία” και τους “300” που γίνανε ταινία…

Ας αφήσουμε λοιπόν τις διεθνείς συνωμοσίες και τους εξωτερικούς εχθρούς που μας έχουν βάλει στο μάτι και ας διεκδικήσουμε και εμείς δίκαια, με γνώση της ιστορικής πραγματικότητας και χωρίς τσαμπουκά, αλλά με θάρρος. Την ιστορία μας την γράφουμε κάθε μέρα, με τις μικρές μας πράξεις. Για τα πιστεύω μας διεκδικούμε κάθε μέρα και όχι όποτε θυμάται η κάθε κυβέρνηση. Εκεί το χάνουμε το παιχνίδι.

Υ.Γ. Τη Τετάρτη ήταν ο αγώνας Ελλάδα – Τουρκία, αυτή τη στιγμή δεν ξέρω το αποτέλεσμα, εκεί να δω τσαμπουκάδες.

Και ξαφνικά ανακαλύψαμε την Μιανμάρ

12/10/2007 Σχολιάστε

‘Ένα μικρό flashback για αυτούς που δεν παρακολούθησαν τα γεγονότα.
monk-child
Δεκάδες χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν τους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Μιανμάρ. Βουδιστές μοναχοί και πολίτες διαδήλωσαν, αψηφώντας τις απειλές της χούντας για βίαιη καταστολή των κινητοποιήσεων. Οι πολίτες της χώρας αντιδρούν στην συνεχόμενη καταπάτηση των δικαιωμάτων της, ζητώντας τον τερματισμό της διαδοχής των στρατιωτικών καθεστώτων στην εξουσία της χώρας, κάτι που συμβαίνει εδώ και 45 χρόνια.

Ο αριθμός νεκρών, τραυματιών και συλληφθέντων παραμένει συγκεχυμένος. Η διεθνής κοινότητα απευθύνει αλλεπάλληλες εκκλήσεις στο καθεστώς της χώρας για αυτοσυγκράτηση, ενώ ζητάει συνεχώς την παρέμβαση της Κίνας ώστε να σταματήσει το αιματοκύλισμα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συγκαλείται εκτάκτως για διαβουλεύσεις με το καθεστώς.

Παρά την σοβαρότητα της κατάστασης, και παρά την κινητοποίηση των διεθνών οργανισμών, τα αντανακλαστικά της κοινωνίας είναι πολύ αργά. Σημειώνω ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις δυτικές κοινωνίες.

Οι Ευρωπαίοι κουράστηκαν! Οι Αμερικανοί απλά αδιαφορούν ή δεν γνωρίζουν. Οι μεγάλες δυνάμεις της περιοχής Κίνα και Ρωσία έχουν σαφώς καλύτερες “εμπορικές”σχέσεις με τα στρατιωτικά καθεστώτα πάρα με ομάδες πολιτών που ζητούν δικαιώματα.

Τι συμβαίνει; Χάσαμε την αλληλεγγύη και την ευαισθησία μας; Σίγουρα όχι. Τα κινήματα των πολιτών έχουν αποκτήσει τεράστια επιρροή σε κυβερνήσεις, οργανισμούς και εταιρίες, η κινητοποιήση των πολιτών γίνεται πέρα από ιδεολογίες και χώρους. Η δυναμική των αντιδράσεων έχει αυξηθεί και ποσοτικά και ποιοτικά. Οι κατακτήσεις των τελευταίων ετών είναι πάρα πολλές.

Αλλά…

Το πρόβλημα είναι ότι πλέον τα προβλήματα έχουν γίνει πάρα πολλά, ή τουλάχιστον έτσι τα αντιλαμβανόμαστε. Η σύγχρονη κοινωνία δεν έχει πια από που να φυλαχτεί. Σε κάθε είδηση, σε κάθε επιστημονική ανακάλυψη, σε κάθε βήμα καραδοκεί πλέον ένας υπαρκτός φόβος. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε κάτω από το βάρος ενός άγχους ότι κάτι κακό θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή.

Αντιμέτωποι με χίλιες δυο προκλήσεις και αφού διανύσαμε όλο το φάσμα, από την άγνοια στην πλήρη γνώση,  η αντίδραση που μας μένει είναι η αταραξία, η αποδοχή του μοιραίου, η παραίτηση.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε τελικά σήμερα είναι – η κάλπικη κατά τη γνώμη μου – αίσθηση ότι δεν μπορούμε τελικά να κάνουμε και πάρα πολλά, ότι ίσως να μην μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο.

Γίναμε ήρεμοι σαν βουδιστές μοναχοί. Ανακαλύψαμε μια τρομερή νιρβάνα που τροφοδοτείται από την σύγχρονη βιομηχανία του περιττού.

Μόνο που οι βουδιστές μοναχοί της Μιανμάρ βγήκαν στους δρόμους για να αντιδράσουν.

ΥΓ: Δεν θα μπορούσα να μην πετάξω σπόντα για τον κύριο Σουφλιά και το αυθαίρετό του, ο εθνικός ΥΠΕρεργολάβος ΧΩρις Δείγμα Ευθύνης σε δράση!

Μάνος Σοκίνης

Το δίπολο

06/10/2007 Σχολιάστε

Με τις τελευταίες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ μια λέξη έχει κυριαρχήσει στο λεξιλόγιο της επικαιρότητας. Το δίπολο ή οι δύο πόλοι. Χρησιμοποιείται μάλιστα με μεγάλη ευκολία με κίνδυνο να γίνει άλλη μια φράση κλισέ που θα χρησιμοποιείται σε κάθε περίσταση.

screamΣε αυτό το άρθρο δεν θα πάρουμε θέση για το ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρόεδρος ενός κόμματος. Αυτό αφορά τις εσωτερικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ και πραγματικά δεν νομίζω ότι θα επηρεάσει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ζωή μας.

Παρόλα αυτά, μου κάνει μεγάλη εντύπωση που οι περισσότεροι από εμάς είτε ανήκουν πολιτικά στον χώρο του ΠΑΣΟΚ είτε όχι, θα πάρουν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου!

Ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να δούμε ποία είναι η βαθύτερη αιτία που μας  αναγκάζει να πάρουμε θέση σε ένα δίλημμα. Όλα τα διλήμματα βασίζονται στην λογική του αποκλεισμού. Πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στα δύο, πρέπει να πάρεις θέση, είσαι με εμάς ή με τους απέναντι. Το δίλημμα στην ουσία είναι μια καμουφλαρισμένη μορφή ενός εκβιασμού, και κανένας εκβιασμός δεν μπορεί να είναι καλός. Μήπως όμως υπάρχει μια πιο βαθιά ανάγκη για διλήμματα στη ζωή μας;

Το στερεότυπο των δύο λύσεων, των δύο άκρων που το ένα ακυρώνει το άλλο είναι κάτι ριζωμένο βαθιά στην ανθρώπινη φύση. Η φύση είναι ο πρώτος δάσκαλός μας στον διαχωρισμό των καταστάσεων σε δύο διακριτά και αντίθετα μέρη. Τα δίπολα ζωή – θάνατος, αρσενικό – θηλυκό, φως – σκοτάδι, ήλιος – βροχή, ζεστό – κρύο, δύση – ανατολή, αποτελούν τον επικρατέστερο κανόνα σε αυτό το επίπεδο.  Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούμε το πώς αυτή η αναλογία έχει εμποτίσει την ανθρώπινη σκέψη, την φιλοσοφία  και τον πολιτισμό μας. Καλό – κακό, λογικό – παράλογο, όμορφο – άσχημο, σώμα – πνεύμα.

Ξέρω ότι πολλοί από τους αναγνώστες μας, θα πεταχτούν από την θέση τους και θα αραδιάσουν πληθώρα επιχειρημάτων που αντικρούουν την άποψη αυτή.  Σας προλαβαίνω λοιπόν και διορθώνω τα παραπάνω επισημαίνοντας ότι ο χωρισμός σε δυο διακριτές καταστάσεις αποτελεί έναν γενικό κανόνα που όμως καλύπτει πάρα μα πάρα πολλές διαστάσεις της πραγματικότητας όπως την αντιλαμβανόμαστε, όχι όμως όλες.

Το ζήτημα είναι ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τελικά, έχουμε πλέον διδαχτεί να βλέπουμε τα πράγματα με τη μορφή διλημμάτων!  Όταν έχουμε δύο διαφορετικές καταστάσεις είναι πολύ εύκολο να εντάξουμε τον εαυτό μας σε μία από τις δύο. Αυτό μπορεί να είναι ένα πραγματικό αντικειμενικό γεγονός (είμαι ζωντανός και όχι νεκρός αφού γράφω αυτό το κείμενο), αλλά  μπορεί να είναι μια υποκειμενική θεώρηση των πραγμάτων, (είμαι όμορφος  και όχι άσχημος), ποίος όμως μπορεί να είναι ο αμερόληπτος κριτής;

Ποιόν εξυπηρετεί αυτή η λογική; Πρώτα από όλα εμάς τους ίδιους, μιας και είναι ο οικονομικότερος τρόπος σκέψης. Βέβαια πρέπει να σημειώσουμε ότι όλο το παιχνίδι παίζεται στο ασυνείδητο μας. Και εδώ θέλει προσοχή. Οι πρωτογενείς λειτουργίες του εγκεφάλου μας χρειάζονται απλά ερεθίσματα για να μπορέσουν να είναι χρήσιμες.

Πρακτικά λοιπόν ένα δίπολο λειτουργεί ως διακόπτης που τροφοδοτεί ανά περίπτωση βασικές εγκεφαλικές λειτουργίες. Φόβος, ανασφάλεια, ενοχή, έρωτας, ζήλια, περηφάνια, μερικές μόνο από αυτές τις λειτουργίες.

Ας παίξουμε λοιπόν ένα παιχνίδι. Εγώ θα σας καταγράψω μερικά από τα καθημερινά δίπολα που ακούμε (και μάλιστα με την κλισέ διατύπωσή τους) και εσείς θα προσπαθήσετε να βρείτε ποια βασική εγκεφαλική λειτουργία του εγκεφάλου σας επηρεάζουν. Έτοιμοι;

Δύση – Ισλάμ, οργανωμένο κράτος – τρομοκρατία, αστυνομία – γνωστοί άγνωστοι, ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, Ισραήλ – Παλαιστίνη, κεφάλαιο – εργαζόμενοι… μην κουράζεστε άλλο.

Ρεζουμέ: ο απλοϊκός μηχανισμός του δίπολου, του διλήμματος λειτουργεί ως διακόπτης για ένα και μοναδικό ρεφλέξ του μυαλού μας, το πιο πρωτόγονο και πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα. Τον φόβο.

Αυτό που μένει

01/10/2007 Σχολιάστε

Ο όρος ακούστηκε πρώτη φορά το 1996, τότε ονομάστηκε information overload (υπερπληροφόρηση) και χαρακτήριζε την δυσκολία με την οποία κάποιος μπορούσε να ερμηνεύσει και να αποδεχτεί το μέγεθος της πληροφορίας που δεχόταν από διαφορετικές πηγές . Μάλιστα θεωρήθηκε ως το άμεσο αποτέλεσμα της κοινωνίας της πληροφορίας η οποία άνθισε με το άνοιγμα των αγορών και την έκρηξη της τεχνολογίας.

Δεν είναι πολύς ο καιρός που προστέθηκε ως νέος όρος στην ψυχολογία, ώστε να εξηγήσει αυτό που καθημερινά πλέον βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι στις δυτικές κοινωνίες.
Το Information Fatigue Syndrome (IFS) ή σύνδρομο άγχους υπερπληροφόρησης (μη δόκιμος όρος, δεν έχει αποδοθεί ακόμα στα ελληνικά) περιγράφει την κατάσταση στην οποία η αναζήτηση, το φιλτράρισμα και η ταξινόμηση  της πληροφορίας γίνεται εμμονή και προκαλεί άγχος, αίσθημα κενού και έλλειψης νοήματος.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις της ιατρικής κοινότητας, προκαλεί δυσκολία στην ορθή ανάλυση των γεγονότων και κατά συνέπεια στην λήψη αποφάσεων. Δημιουργεί ανεπάρκεια στην ικανότητα αξιολόγησης των καταστάσεων και αποδομεί την αναλυτική σκέψη. Τα συμπτώματα μπορούν να συγκριθούν με τα αντίστοιχα των ναρκωτικών ουσιών ή του αλκοόλ!

Οι αιτίες του συμπτώματος εντοπίζονται στους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής, στην έλλειψη ουσιαστικής ξεκούρασης και στους καταιγιστικούς ρυθμούς  διακίνησης της πληροφορίας. Σε όσους έχουν διαβάσει Uberto Eco, θα τους παρότρυνα να ξαναδιαβάσουν το δοκίμιό του “Η ξεκούραση είναι καθήκον και όχι δικαίωμα”, που να σημειωθεί ότι γράφτηκε εδώ και μια δεκαετία.
Βέβαια όλα αυτά παραμένουν υποθέσεις της ιατρικής κοινότητας άλλα  τίποτα δεν είναι ακόμα τεκμηριωμένο με έρευνες και αποδείξεις. Όμως η επίσης πρόσφατη ιατρική παραδοχή ότι το Αλτσχαιμερ είναι η επόμενη επιδημία που πλανιέται κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια μας, κάθε άλλο παρά αισιοδοξία δημιουργεί στις δυτικές κοινωνίες.

Μέχρι τώρα ακαδημαϊκοί και επιστήμονες έχουν διαγνώσει το πρόβλημα σε μεμονωμένα άτομα και σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Το ερώτημα είναι αν μια ολόκληρη κοινωνία μπορεί να βιώνει συνολικά ένα τέτοιο σύνδρομο. Μπορεί αυτή η κατανάλωση πληροφορίας να θολώσει την δυνατότητα κριτικής ενός λαού;

Η απάντηση είναι μάλλον δύσκολη, αλλά οι ενδείξεις δεν παύουν να μας κάνουν σκεπτικιστές. Το παράδειγμα της ελληνικής κοινωνίας το τελευταίο διάστημα μπορεί να αποτελέσει έναν δείκτη αξιολόγησης για τους ειδικούς.

Ο τελευταίος μήνας ήταν καταιγιστικός. Σκάνδαλα, φωτιές και εκλογές δεν είναι και λίγα, ειδικά αν σε αυτά προστεθούν και τα μικρά καθημερινά βάρη του καθένα χωριστά. Η ποσότητα πληροφορίας που δεχτήκαμε  είναι δυσανάλογη του χρόνου. Επίσης τα γεγονότα εξελίχτηκαν με άσχημο τρόπο και πρόσθεσαν επιπλέον συναισθηματική φόρτιση σε έναν λαό που εδώ και καιρό λειτουργεί κάτω από  δύσκολες συνθήκες. Συνηθισμένοι άνθρωποι κάτω από ασυνήθιστη πίεση.

Δεν θα υπονοήσω τίποτα, θα είμαι ευθύς! Η κοινωνία μας πάσχει από το σύνδρομο IFS και μάλιστα βρισκόμαστε σε κατάσταση πίεσης και ανικανότητας ανάλυσης των γεγονότων εδώ και πολύ καιρό. Η δυσκολία μας να ταξινομήσουμε την πληροφορία, μας έχει κάνει ανήμπορους να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα και πλανιόμαστε σε μια κατάσταση μέθης όπου τίποτα δεν είναι όπως το αντιλαμβανόμαστε.
Στο μπούγιο της πληροφορίας λοιπόν, δεν χάσαμε μόνο το ουσιώδες και το σημαντικό, χάσαμε  την δυνατότητά μας να ερμηνεύουμε και να αξιολογούμε. Και το χειρότερο είναι ότι δεν γνωρίζουμε πόσο μεγάλη είναι η ζημιά.

Όντας σε αυτή την κατάσταση ποίος μπορεί να είναι σίγουρος για τις δημοκρατικές αποφάσεις που πήρε ένας λαός; Ποίος μπορεί να είναι σίγουρος ότι είχε σωστή κρίση; Μπορεί ένας ολόκληρος λαός να έχει κάνει λάθος; Αυτό θα μας το απαντήσει η ιστορία σε πενήντα χρόνια από τώρα, αλλά τότε θα πάσχουμε από Αλτσχαίμερ και δεν θα καταλαβαίνουμε τίποτα!