Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 2007

Κάτω τα χέρια από τις γυναίκες

27/11/2007 Σχολιάστε

Αφορμή από άλλη μία άσχημη είδηση. Ο 30χρόνος Ρικάρντο Ναβάρο μαχαίρωσε και σκότωσε την πρώην φίλη του Σβετλάνα Ορλόβα, όταν εκείνη αρνήθηκε την πρόταση γάμου που της έκανε στον αέρα κατά τη διάρκεια του «σόου της Πατρίσια» γνωστό τηλεριάλιτι της Ισπανικής τηλεόρασης.
Η νεαρή γυναίκα δεν ήξερε τον λόγο για τον οποίο ήταν καλεσμένη, κάτι που  συνηθίζεται σε τέτοιου είδους εκπομπές. Όταν αντίκρισε τον άνδρα που για χρόνια την κακομεταχειριζόταν, πάγωσε. Απτόητος ο Ναβάρο της έκανε πρόταση γάμου στον αέρα. Εκείνη κουνώντας το κεφάλι και χωρίς να μπορεί να ψελλίσει ούτε μία λέξη, αρνήθηκε.

woman

Πέντε μέρες μετά τη δημόσια απόρριψή του, ο Ναβάρο συνελήφθη κατηγορούμενος ότι σκότωσε την πρώην φίλη του με πολλαπλές μαχαιριές στον λαιμό. Τις ευθύνες των παραγωγών της εκπομπής ας τις αναζητήσει η δικαιοσύνη. Το ζήτημα είναι ότι δυστυχώς με άσχημο τρόπο έρχεται στην επικαιρότητα το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών.
Με αφορμή την φετινή Ημέρα της Γυναίκας, παγώνουμε όταν διαβάζουμε τα στατιστικά στοιχεία:

Στην Ευρώπη
Το 2004 στην Ισπανία, 72 γυναίκες πέθαναν στα χέρια των συντρόφων τους – παρόλο που σε επτά από αυτούς είχαν επιβληθεί περιοριστικοί όροι.
Κατά μέσο όρο δύο γυναίκες την εβδομάδα σκοτώνονται από τον πρώην ή νυν σύντροφό τους στη Μ. Βρετανία.
Η ρωσική κυβέρνηση υπολογίζει ότι 14.000 γυναίκες σκοτώθηκαν από συντρόφους ή συγγενείς τους από το 1999, αλλά η χώρα ακόμα δεν έχει νομοθεσία που να αντιμετωπίζει ρητά την ενδοοικογενειακή βία.
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ανέφερε ότι πάνω από το 70% των γυναικών που δολοφονούνται είναι θύματα των συντρόφων τους.

Στον κόσμο
Τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας αυξήθηκαν κατά 158% τα τελευταία δύο χρόνια στις ΗΠΑ.
Στην Τουρκία, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2004, το 85% των θανάτων γυναικών στην Τουρκία ήταν «εγκλήματα τιμής»
Στη Νότια Αφρική, κατά μέσο όρο μία γυναίκα δολοφονείται κάθε έξι ώρες – αυτό σημαίνει 28 θάνατοι την εβδομάδα.
Τα πράγματα είναι τραγικά σε χώρες με αυστηρό Ισλαμικό νόμο όπου δεν υπάρχουν στοιχεία μιας και η βία απέναντι στις γυναίκες νομιμοποιείται.
Είναι πολύπλοκο και δύσκολο να αναζητήσουμε τα αίτια και τους λόγους για τους οποίους η βία στο σπίτι παίρνει τέτοιες διαστάσεις. Σίγουρα η κοινωνικές δυσκολίες, η φτώχεια, η ανέχεια, πολλές φορές η θρησκεία, οι ουσίες, τα οικονομικά προβλήματα, αιτιολογούν αλλά δεν δικαιολογούν την τάση της κοινωνίας μας.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο δεν φαίνεται να έχει πάρει διαστάσεις, αλλά μάλλον για λόγους, όχι και τόσο αισιόδοξους. Η Ελληνική οικογένεια έχει μάθει χρόνια τώρα να κρατάει τέτοια προβλήματα μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των «ξένων». Οι γυναίκες «ξέρουν να κρατάνε τα προσχήματα» και δύσκολα θα καταγγείλουν άσχημες εμπειρίες. Και εδώ ακριβώς είναι το σημείο που με τρομάζει. Η βία στη χώρα μας παίρνει την μορφή της εξαναγκαστικής σιωπής.

Ας μην κρύβουμε την αλήθεια, η βία στο σπίτι εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους: σωματική βία (ξυλοδαρμός, επιθέσεις), σεξουαλική βία (συζυγικός βιασμός, σεξουαλική παρενόχληση, αναγκαστική έκτρωση), ψυχολογική βία (καταναγκασμός, εκφοβισμός, λεκτική βία, εκβιασμοί, ταπεινωτική μεταχείριση), οικονομική βία (έλεγχος του οικογενειακού εισοδήματος, αρπαγή του μισθού, απαγόρευση μόρφωσης ή εύρεσης εργασίας). Η λίστα είναι μεγάλη.

Το πρόβλημα υπάρχει και ας προσπαθούμε να το κρύψουμε κάτω από το χαλάκι του σπιτιού μας. Τα εν οίκο μη εν δήμο, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά η κοινωνία τους δεν αναγνώριζε κανένα δικαίωμα στις γυναίκες και τους δούλους. Η οικογενειακή βία σήμερα δεν είναι θέμα ταμπού, οι γυναίκες πρέπει να σπάσουν την σιωπή τους.

Advertisements

Επιτέλους αυξήσεις στους μισθούς…

23/11/2007 Σχολιάστε

Η γενιά της «απασχόλησης», των 700 ευρώ, αυτοί που θα αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα στο μέλλον με το ασφαλιστικό να καταρέει, η γενιά της επαγγελματικής και οικονομικής ανασφάλειας, η γενιά που ζει σε μια χώρα με 8,4% ποσοστό ανεργίας, με έναν στους τέσσερις να ζει στα όρια της φτώχειας… επιτέλους μπορεί να χαμογελάσει, να ανακουφιστεί και να κοιτάξει με σιγουριά το μέλλον.

money-love

Το Ελληνικό κοινοβούλιο αφουγκράζεται την κοινωνία, βιώνει την ανασφάλεια και τα προβλήματα. Για αυτό κι αποφάσισε αυξήσεις στους μισθούς, επισημαίνοντας την σοβαρότητα του θέματος με την αύξηση του μισθού του βουλευτή.

Σύμφωνα λοιπόν με τον νέο προϋπολογισμό δαπανών της Βουλής για το 2008, με βάση την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης, ο κάθε βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου θα λάβει αύξηση 3,5% στον μισθό του δηλαδή συν 12,7 ευρώ την ημέρα.

Το μεροκάματο ενός απλού βουλευτή θα ανέρχεται στα 370€, με ετήσιο εισόδημα να φτάνει κατά μέσο όρο τις 135.000€. Όσα δηλαδή και ένας κάτοικος των Ζωνιανών! Σε αυτά προσθέτουμε 18€ ημερησίως για έξοδα μετακινήσεων, 75€ ημερησίως ως επίδομα οργάνωσης γραφείου, και προσαυξήσεις για τη συμμετοχή τους σε καλοκαιρινά τμήματα της Βουλής και επιτροπές κατά 50€ την μέρα. Επίσης προβλέπονται για τους Βουλευτές, 4,7 εκ. ευρώ το χρόνο για leasing αυτοκινήτων, 10,2 εκ. ευρώ για σταθερή και κινητή τηλεφωνία. Το κράτος παρέχει συσκευές κινητής τηλεφωνίας, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αεροπορικά εισιτήρια, έξοδα μίσθωσης σπιτιών και ξενοδοχείων, αστυνομική συνοδεία, 4 υπαλλήλους γραφείου…. Α και φυσικά υπάρχει και φοροαπαλλαγή στα έσοδα τους.

Πάμε λοιπόν, με μερικές πρόχειρές πράξεις και χωρίς να μπορούμε να γνωρίζουμε τι άλλα έξοδα μας φορτώνουν, οι βουλευτές μας κοστίζουν πάνω κάτω 293.2 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο! Σε αυτά δεν υπολογίζουμε τα έξοδα λειτουργίας του κοινοβουλίου και των δραστηριοτήτων του…

Τρεις παρατηρήσεις: πρώτον, από το ΛΑΟΣ μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ, όλοι μα όλοι οι βουλευτές, θεωρούν λογική την αύξηση του μισθού τους. Τέτοια σύμπνοια για τα μεγάλα εθνικά θέματα πχ Παιδεία, ασφαλιστικό, Σκοπιανό δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείτε να δείξετε. Στα νεοελληνικά αυτός που λειτουργεί έτσι λέγεται παρτάκιας!

Δεύτερον: υπάρχουν πολλοί που θα πούν ότι για να λειτουργήσει σωστά η δημοκρατία, οι βουλευτές χρειάζονται ικανοποιητικούς μισθούς. Δέχομαι ότι κάθε σύστημα απαιτεί πόρους μονό και μόνο για να συντηρείται. Πρέπει όμως το κόστος να είναι ανάλογο με τις ισορροπίες της κοινωνίας. Για να τα λέμε τα πράγματα απλά, ο κόσμος πεινάει, χρωστάει στις τράπεζες, ο μισθός του δεν του φτάνει, όλοι κουβεντιάζουμε το πόσο ανέβηκε το πετρέλαιο και αν θα αυξηθεί ο Φ.Π.Α. Ε! δεν μπορείς μέσα σε αυτό το κλίμα έντασης να εκμεταλλεύεσαι τη θέση σου για να αυξάνεις τον μισθό σου. Στα νεοελληνικά αυτός που λειτουργεί έτσι λέγεται καβάντζας!

Τρίτον: όχι μόνο δεν σας φτάνουν αυτά τα χρήματα που παίρνετε από τον πολίτη, ποιος ξέρει πόσα βγάζετε από εξυπηρετήσεις και από ειδικές μεταχειρίσεις σε συμφέροντα και άλλες παραδουλιές με τις οποίες συμπληρώνεται το εισόδημά σας. Κάθε λίγο και λιγάκι και ένα σκάνδαλο… Στα νεοελληνικά αυτός που λειτουργεί έτσι λέγεται λαμόγιο!
Κύριοι βουλευτές αν δεν θέλετε να σας λέμε βολευτές, παρτάκηδες, καβάντζες ή λαμόγια θα πρέπει να αναθεωρήσετε κάποια πράγματα, ξεκινώντας από τις αποδοχές και τα οφέλη σας.

Υ.Γ. Έτσι για να δούμε συγκριτικά για την παιδεία που είναι και εθνικό θέμα, διαβάζω στον προϋπολογισμό του 2007 ξοδέψαμε, (αντιγράφω μόνο μερικά που αφορούν εξοπλισμό και εγκαταστάσεις):
– Προμήθεια ειδών εξοπλισμού υπηρεσιών, εργαστηρίων κλπ 44.341.000
– Προμήθεια, φαρμακευτικού υλικού και ειδών καθαριότητας 66.500
– Προμήθεια ειδών συντήρησης και επισκευής εγκαταστάσεων και εξοπλισμού 214.000
– Προμήθεια ειδών διατροφής, ιματισμού, υπόδησης, εξάρτισης, κλπ 1.115.000

Γιατί τα πετροδολάρια δεν είναι πετσετάκια

13/11/2007 Σχολιάστε

Υπάρχει μια αρχή στην θεωρία των οικονομικών επιστημών που ονομάζεται εγκλωβισμός. Συμβαίνει όταν μια εταιρία, ένας κλάδος η μια βιομηχανία καταφέρνουν να κάνουν τόσο απαραίτητο το προϊόν τους ώστε κανένας να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει κάτι αντίστοιχο. Ο εγκλωβισμός έχει μια σημαντική διαφορά από το μονοπώλιο Στο μονοπώλιο δεν υπάρχουν εναλλακτικά προϊόντα ενώ στον εγκλωβισμό απλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από ένα προϊόν Ας σκεφτούμε λοιπόν αυτή την κατάσταση της αγοράς ως έναν εθισμό. Και πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος την τρομακτική εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από το πετρέλαιο, αν όχι εθισμό ή εγκλωβισμό

oil

Ολόκληρη η οργάνωση της παραγωγής και του εμπορίου του πετρελαίου είναι στα χέρια λίγων οικονομικών οργανισμών. Οι οργανισμοί αυτοί διακλαδίζονται όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και σε άλλους τομείς περισσότερο ή λιγότερο σχετικούς με το πετρέλαιο και με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να καρπώνονται τεράστια κέρδη. Οι πολυεθνικές του πετρελαίου είναι κάτοχοι των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων, των εγκαταστάσεων άντλησης του πετρελαίου, του συστήματος διανομής του, επιχειρήσεων προβολής, πολλές φορές είναι και κάτοχοι κυβερνήσεων!

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η βιομηχανία πετρελαίου καταφέρνει να μας εγκλωβίζει και να αρπάζει τα λεφτά μας κάθε φορά που θέλει να αυξήσει τα κέρδη της, και για αυτό χρησιμοποιεί μια σειρά από δικαιολογίες:

Το κόστος άντλησης: για κάθε βαρέλι απαιτείται ένα κόστος περίπου στα 25$, για την διακίνησή του και την διάθεσή του στις αγορές απαιτούνται άλλα 30$ συμπεριλαμβανομένης και της φορολογίας. Δηλαδή ένα βαρέλι φτάνει στην αγορά με 55$ . Μέχρι τα 100$ μένουν άλλα 45$. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας και την παραοικονομία, την νοθεία, την μικροκλεψιά στις αντλίες…Με απλά λόγια τουλάχιστον τα μισά λεφτά που πληρώνεται για πετρέλαιο πάνε στην τσέπη κάποιου…

Αποθέματα: Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου έχουν εξαντληθεί κατά το ένα τρίτο, δηλαδή υπάρχει αφθονία ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων (τα δύο τρίτα αν δεν ανακαλύψουμε νέα κοιτάσματα) και σίγουρα το πετρέλαιο δεν θα μας τελειώσει αύριο το πρωί.

Αστάθεια σε πετρέλαιο-παραγωγικές περιοχές: καμία αστάθεια, όλα τα μεγάλα κέντρα άντλησης και παραγωγής είναι στα χέρια πολυεθνικών, μοναδικές εξαιρέσεις, το Ιράκ, η Ρωσία και η Βενεζουέλα.

Αδύναμο δολάριο: εδώ και πενήντα χρόνια το δολάριο είναι το νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές συναλλαγές παγκόσμια, όταν πέφτει το δολάριο ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές των αγαθών. Αλλά από το 2000 πολλές χώρες του OPEC (Παγκόσμιος Οργανισμός Πετρελαίου) με πρώτο το Ιράκ πωλούν και αγοράζουν πετρέλαιο με βάση το ευρώ και μάλιστα σε καλύτερες ισοτιμίες.

Η λίστα με τις δικαιολογίες είναι τεράστια, πόσα φαντάσματα, και κινδύνους θα εφευρίσκουν, για να μας εθίζουν στο προϊόν τους. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ο εγκλωβισμός μας στο πετρέλαιο ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων, γεωπολιτικών, εθνικών , πολιτικών, αλλά το βασικότερο εμπόδιο ήταν η ανυπαρξία εναλλακτικής, αποδοτικής ενέργειας, ικανής να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα σε μεγάλη κλίμακα. Αφού σήμερα υπάρχουν οι τεχνολογίες και μπορούν να είναι αποδοτικές, γιατί δεν ανταγωνίζονται το πετρέλαιο;
Οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν είναι ρομαντικές προσεγγίσεις ακτιβιστών οικολόγων, αλλά νέες υποσχόμενες και αρκετά κερδοφόρες βιομηχανίες που μπορούν να υποστηρίξουν άμεσα της ανάγκες μας για ενέργεια. Δεν προσεγγίζω το θέμα μόνο από την μεριά της οικολογίας. Προφανώς η ταχύτατες κλιματικές αλλαγές και η κοινή διαπίστωσή τους από όλα τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς επισημαίνουν ότι πρέπει να ξεφύγουμε από το πετρέλαιο αν θέλουμε να σώσουμε το σπίτι μας.

Υ. Γ. Ευτυχώς στη Ναύπακτο λίγο το ακριβό πετρέλαιο, λίγο το κρύο, λίγο ο ρομαντισμός, μας μαζεύουν γύρω από κανένα φιλικό τζάκι…

Το βαπόρι από τα Ζωνιανά

07/11/2007 Σχολιάστε

Με αφορμή τα δυσάρεστα γεγονότα στα Ζωνιανά της Κρήτης έρχεται για άλλη μια φορά το ζήτημα του εμπορίου των ναρκωτικών στο προσκήνιο. Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω την θέση μου. Πιστεύω ότι το ζήτημα των ναρκωτικών είναι από τα πιο σοβαρά στην κοινωνία μας, όχι όμως σε ότι αφορά το θέμα της χρήσης, αλλά σε ότι αφορά το θέμα της διακίνησης και του εμπορίου.

zoniana

Κατά καιρούς έχει προταθεί από σοβαρούς πολιτικούς και κοινωνιολόγους ότι η υπό προϋποθέσεις ελεύθερη χρήση κάποιον ναρκωτικών ουσιών ώστε να γίνει το το εμπόριο τους ελεγχόμενο. Πριν συμφωνήσουμε ή διαφωνήσουμε, ας μείνουμε ψύχραιμοι και ας δούμε το θέμα από απόσταση. Αυτή τη στιγμή παγκοσμίως οι δύο πιο επικίνδυνες και πλέον βλαβερές ναρκωτικές ουσίες κυκλοφορούν ελεύθερα, πωλούνται ακόμα και σε μικρομάγαζα και διαφημίζονται στην τηλεόραση! Μιλάω για τον καπνό και το αλκοόλ.

Δεν νομίζω ότι θα διαφωνήσετε ότι αυτές οι δύο ουσίες προκαλούν τρομακτικό εθισμό και είναι υπεύθυνες για εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο. Προφανώς ο χρήστης τους γνωρίζει ότι από αυτό του πάθος μπορεί να την “πάθει”, αλλά ενήλικες είμαστε και ο καθένας κάνει τις επιλογές τους.

Ένα πρώτο ζήτημα: Ο καπνιστής ή ο πότης κινδυνεύει από τις άμεσες συνέπειες της χρήσης των ουσιών:καρκίνος, κύρωση του ύπατος, καρδιακά νοσήματα και η λίστα μεγάλη. Αλλά μαζί με αυτόν κινδυνεύουν και όλοι όσοι είναι γύρω του, παθητικοί καπνιστές, θύματα τροχαίων που προκλήθηκαν από μεθυσμένους οδηγούς, και εδώ δυστυχώς η λίστα είναι εξίσου μεγάλη.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε η βιομηχανία του καπνού και του αλκοόλ, το κράτος είχε τεράστια έσοδα από τους φόρους, οι συνέπειες από την χρήση των ουσιών αυτών ούτε που μας πέρναγαν από το μυαλό, για αυτό και αφήσαμε αυτά τα ναρκωτικά ελεύθερα, τα κάναμε status symbols και τα εντάξαμε στη ζωή μας.

Όταν είδαμε όμως ότι η οικονομία ξοδεύει περισσότερα χρήματα για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του καπνίσματος από τα χρήματα που έπαιρνε από τους φόρους, τότε άρχισε η αντεπίθεση. Σήμερα το κάπνισμα θεωρείται πασέ, οι καπνιστές αντιμετωπίζονται ως ασθενείς και ο μόνος λόγος που κυλάει κάποιος σε αυτό το ναρκωτικό είναι γιατί ποτέ το κράτος, το σχολείο, οι γονείς, η τηλεόραση ή οποιοσδήποτε συνυπεύθυνους δεν φρόντισε να επανορθώσει ενημερώνοντας σωστά τους πολίτες και κυρίως τα παιδιά.

Το κάπνισμα πλέον αποτελεί φαινόμενο των προβληματικών κοινωνιών. Όλα τα μοντέρνα κράτη το αποκηρύσσουν, το βγάζουν από τις δημόσιες υπηρεσίες, έξω από τα εστιατόρια και τα μπαρ. Τελικά αν κάποιος θέλει να καπνίσει θα πρέπει να το κάνει σπίτι του και με κλειστές τις πόρτες, χωρίς να προκαλεί και να ενοχλεί τους γύρω του. Μα! Ακριβώς αυτό θέλει και ένας ναρκομανής! Να κάνει χρήση των ουσιών προσωπικά χωρίς να ενοχλεί κανέναν και χωρίς να τον ενοχλεί κανένας.

Ο ναρκομανής όμως σε αντίθεση με τον καπνιστή είναι αντιμέτωπος με μια βιομηχανία παράνομη, άρα χωρίς κανόνες, χωρίς φραγμούς, χωρίς ελέγχους. Η βιομηχανία των ναρκωτικών θέλει να αυξάνει τους χρήστες της, να διευρύνει τις αγορές της και ηλικιακά και πληθυσμιακά, να κάνει το προϊόν της μοντέρνο, που το χρησιμοποιείς στο πάρκο, στο μπαρ, να το προτείνεις στον φίλο σου…έτσι πολλαπλασιάζει τα κέρδη της, τα οποία είναι και αφορολόγητα! Ειλικρινά πιστεύει κάποιος ότι η βιομηχανία καπνού ή αλκοόλ δεν θα έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα αν δεν την έλεγχε το κράτος;

Σαν κοινωνία πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό, ο καπνιστής, ο πότης, ο ναρκομανής, είναι θύματα και ασθενείς. Δεν είναι οι θύτες. Οι υπεύθυνοι είναι όλοι οι μεγαλέμποροι και βιομήχανοι του παράνομου εμπορίου και αυτούς πρέπει να τους χτυπήσουμε εκεί που πονάνε, στα κέρδη. Κανένας δεν ξέρει τι αποτελεί σοβαρή λύση σε σχέση με τα ναρκωτικά, σίγουρα, το ζήτημα είναι ότι αφού δεν μπορούμε να εξαλείψουμε το πρόβλημα πρέπει να το ελέγξουμε, η άρνηση του προβλήματος δεν είναι λύση.

Όλα τ’ άπλυτα στη φόρα

02/11/2007 Σχολιάστε

Σκηνή νούμερο ένα. Γνωστός για τον εκρηκτικό του χαρακτήρα ο Νικολά Σαρκοζί ξαναχτυπά σε μία πρόσφατη συνέντευξή του. Άφησε στα κρύα του λουτρού την δημοσιογράφο γνωστού αμερικανικού δικτύου, όταν εκείνη επέμενε να του κάνει ερωτήσεις για την σχέση του με τηγυναίκα του Σεσιλιά.

aplita

Η ιστορία του Σαρκοζί είναι πραγματικά βγαλμένη από τη ζωή. Την ιστορία περιγράφει η πρώην γυναίκα του: «Απλά ήμασταν ένα συνηθισμένο ζευγάρι σε μια ασυνήθιστη κατάσταση και δεχόμασταν ασυνήθιστες πιέσεις που δεν μπορέσαμε ν’ αντέξουμε» είπε. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά. Τα ζευγάρια σμίγουν, χωρίζουν, ξανασμίγουν, παντρεύονται, παίρνουν διαζύγιο… με τον έρωτα δεν υπογράφεις συμβόλαιο.

Σκηνή νούμερο δύο. Στην μάχη για το χρίσμα για την προεδρική υποψηφιότητα στις ΗΠΑ, οι υποψήφιοι, με πρώτη και καλύτερη την Χίλαρι Κλίντον, επιστρατεύουν τις κόρες τους ως επικοινωνιακό μέσο. Έξοδοι σε μοντέρνα μαγαζιά, κοινές εμφανίσεις, και η ατζέντα δεν έχει τέλος.

Τομοντέλο αυτό φαίνεται ότι υιοθέτησε και οΒ.Βενιζέλος ως όπλο του στην μάχη της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ. Βόλταρε στην Θεσσαλονίκη παρέα με την κόρη του και έπειτα βάλθηκε να μας πείσει για τις χορευτικές του ικανότητες.

Οι δύο αυτές σκηνές από την επικαιρότητα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από τη μία ο πολιτικός, μετρ της αυτοπροβολής ο οποίος γνωρίζοντας ότι πρέπει να πλασάρει τον εαυτό του, “βγάζει στη φόρα” την προσωπική του ζωή, και την εκμεταλλεύεται για να καρπωθεί εντυπώσεις και ψήφους. Προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ένας από εμάς και να μας φέρει κοντά του. Οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι κερδίζοντας την συμπάθεια μπορούν να κερδίσουν και τις εκλογές.

Από την άλλη επειδή η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα και συμβαίνουν και ατυχίες, πολλές φορές η προβολή της προσωπικής του ζωής μπορεί να γυρίσει σε βάρος του. Αυτό το ρίσκο πρέπει να το καταλάβει οποιοσδήποτε εκθέτει και χρησιμοποιεί μ’ αυτό τον τρόπο τις ιδιωτικές του στιγμές. Πρέπει να είναι σ’ ετοιμότητα να δεχτεί αμήχανες ερωτήσεις, να υποστεί ανηλεή σάτιρα ή να έρθει σε σύγκρουση. Οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι μ’ ένα προσωπικό σκάνδαλο μπορούν να ρίξουν μια κυβέρνηση.

Ο πολιτικός, όπως και κάθε δημόσιο πρόσωπο, έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, και πραγματικά, το τι κάνει στο σπίτι του, το πώς τρώει τα αυγά του, το τι μουσική ακούει ή τι κάνει στο κρεβάτι του, δεν νομίζω ότι μας αφορά. Όπως δεν αφορά κανέναν το τι κάνω εγώ στον ιδιωτικό μου χώρο. Αρκεί να μην παρασκευάζω εκρηκτικούς μηχανισμούς ή ναρκωτικά, ή να μην δολοφονώ ανηλίκους ή οτιδήποτε άλλο που καταπατά τους νόμους.

Προσοχή όμως, το ζήτημα της ιδιωτικότητας έχει έρθει πολλές φορές στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε με τα “προσωπικά δεδομένα” και τις κάμερες στους δρόμους. Βέβαια το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ μικρά στιγμιότυπα της καθημερινότητας και με δεδομένο τις ταχύτατες αλλαγές ειδικά στον κόσμο της πληροφορίας και της πληροφόρησης σίγουρα ως κοινωνία θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την έννοια του ιδιωτικού.

Δεν μιλάω για το πώς ορίζουμε το ιδιωτικό, το προσωπικό, τις ιδιαίτερες στιγμές μας, αλλά πως το διαχειριζόμαστε. Ο πολιτικός μπορεί να το χρησιμοποιήσει επικοινωνιακό τρικ, αρκεί να μπορεί ν’ αντέξει τις συνέπειες αν κάτι πάει στραβά. Εγώ μπορώ να δημοσιεύω προσωπικά video στο youtube γνωρίζοντας ότι μπορεί να τα δει ο οποιοσδήποτε. κ.ο.κ.

Το ερώτημα είναι ποιος τελικά μας προστατεύει από τον εαυτό μας;