Αρχείο

Archive for Ιανουαρίου 2008

Ενός Κοσόβου μύρια έπονται

25/01/2008 Σχολιάστε

Το Κόσοβο αποτελεί σήμερα επαρχία της Σερβίας θεωρητικά τουλάχιστον. Η κυριαρχία της Σερβίας αναγνωρίζεται από τη Διεθνή Κοινότητα, στην πραγματικότητα όμως από το 1999 το Κόσοβο βρίσκεται υπό την προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ, το δε επίσημο νόμισμα του είναι το ευρώ! Ο πληθυσμός του Κοσόβου μόλις ξεπερνά το 2 εκατομμύρια και είναι κυρίως Αλβανόφωνοι (αγγίζουν το 90%). Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Πρίστινα. Και εδώ και λίγο καιρό έχει και πρωθυπουργό.

domino
Διαβάζω στην Καθημερινή: «Το Κόσοβο είναι έτοιμο να γίνει ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, επανέλαβε ο πρωθυπουργός του Κοσόβου, κ. Χασίμ Θάτσι και πρόσθεσε πως η ημερομηνία ανακήρυξης της ανεξαρτησίας θα ανακοινωθεί σύντομα.» Και οι απανταχού εθνοτικές μειονότητες χαμογελούν πονηρά.

Υποστηρικτές της αναγνώρισης και υπέρμαχοι των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχουν δηλώσει εδώ και καιρό οι ΗΠΑ, οι οποίες μάλιστα δρομολογούν τις εξελίξεις προς αυτή την κατεύθυνση. Εντελώς αντίθετοι στη μονομερή ανεξαρτησία είναι η Ρωσία, η Κίνα, η Κύπρος, η Ισπανία, η Ρουμανία και προφανώς η Σερβία, η οποία κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να μην εγκρίνει την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, γιατί κάτι τέτοιο θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες σε όλο τον κόσμο και θα ενθαρρύνει τις εθνοτικές αποσχιστικές τάσεις.

Προσωπικά είμαι κατά της μονομερούς ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, όπως εκφράζεται αυτή τη στιγμή. Δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε την εδαφική απόσχιση μιας μουσουλμανικής εθνικής ομάδας, η οποία χρησιμοποίησε βία και προκάλεσε ένοπλη επέμβαση για να επιτύχει τον σκοπό της και μάλιστα ενήργησε στα όρια της τρομοκρατίας. Αν εγκρίνουμε μια τέτοια απόφαση γινόμαστε έρμαια της διεθνούς ανομίας και των κατάφωρων παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου. Το χειρότερο όμως είναι ότι δημιουργούμε πολιτικό προηγούμενο.

Για να δούμε τι μπορεί να φέρει το ντόμινο των γεγονότων στην Ευρώπη και την Ασία.
Κύπρος: αφορμή για διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους των Τουρκοκυπρίων. Ισπανία: αντιμετωπίζει τα σοβαρότερα εθνικιστικά αποσχιστικά κινήματα στην ΕΕ., με τη Χώρα των Βάσκων και την Καταλονία να περιμένουν στη γωνία. Ρουμανία: το πρόβλημα της Υπερδνειστερίας, Γαλλία: η περίπτωση της Κορσικής. Ιταλία: το φάντασμα της Λέγκα του Βορρά, Σκόπια: όπου η αλβανική κοινότητα του 30% αναμένει με το όπλο παρά πόδα. Αν ακολουθήσουν τους αδελφούς τους Κοσσοβάρους τότε δεν θα υπάρχει ουσιαστικά κράτος FYROM. Ρωσία: το πρόβλημα της Τσετσενίας, της Απχαζίας και της Οσετίας. Κίνα: το ζήτημα του Θιβέτ.

Οι ΗΠΑ φαίνεται για άλλη μια φορά να χτυπούν τους αντιπάλους στο μαλακό υπογάστριο τους. Στην ενότητα και τη συνεργασία που με τόσο κόπο και συμβιβασμούς χτίζουν τα τελευταία 50 χρόνια. Φυτεύουν θύελλες στα πόδια των Ευρωπαίων σε μια περιοχή, τα Βαλκάνια, όπου δεν θέλει πολύ να πάρει φωτιά. Ήδη η ΕΕ εκφυλίζεται σε μια εμπορική ένωση και το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης, που έχει ήδη δεχτεί απανοτά χτύπημα από τον πόλεμο του Ιρακ και την μη ψήφιση Ευρωπαϊκού Συντάγματος, δείχνει να καταρρέει. Αντίστοιχα χτυπήματα και για την Ρωσία και την Κίνα αλλά με λιγότερους κραδασμούς.

Γιατί όμως  οι ΗΠΑ νοιάζονται τόσο για τους Μουσουλμάνους Αλβανόφωνους και αδιαφορούν για τους ταλαίπωρους Μουσουλμάνους Παλαιστίνιους που 60 χρόνια τώρα ζητούν και ξαναζητούν την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους; Η Υπερδύναμη ΗΠΑ, βλέπει την οικονομία της να τρίζει, και προσπαθεί να επιβιώσει, σε έναν διχασμένο κόσμο που η ίδια δημιουργεί, με το μοναδικό ατού που της έχει απομείνει. Την υπεροπλία. Το έχει ξανακάνει  και το κάνει και σήμερα.
Εάν κάποιος είχε πέσει σε κόμα το 1990 και ξυπνούσε ξαφνικά το 2007 στο Κόσοβο, θα πίστευε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ….

Advertisements

Ο πολιτισμός μας έχει πολλά πρόσωπα..

18/01/2008 Σχολιάστε

Το κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας είναι σίγουρα οι αποκαλύψεις και τα σκάνδαλα στην υπόθεση Ζαχόπουλου. Το γεγονός ότι ο κύριος αυτός ήταν γενικός γραμματέας του Υπ. Πολιτισμού μπορεί να μας αφήσει ελεύθερους να κάνουμε διάφορους συνειρμούς για τον πολιτισμό μας και τους ανθρώπους που ασχούνται με αυτόν. Μάλλον θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η σκανδαλολογία, η διαπλοκή, η διαφθορά και ο ευτελισμός είναι πλέον τα βασικά προϊόντα της κουλτούρας μας.

openbook

Η κουλτούρα, γλωσσικό δάνειο που προέκυψε ως αντιστοίχηση του γερμανικού kultur, σημαίνει την καλλιέργεια του πνεύματος, την παιδεία αλλά και το σύνολο της πνευματικής δημιουργίας ενός κοινωνικού συνόλου. Στα ελληνικά απαντάται συχνά και ως υποτιμητικός όρος με επιφανειακή χροιά για να αποδώσει την έννοια της σοβαροφάνειας και ενδεχομένως της επίδειξης σε θέματα διανόησης. Η κουλτούρα – και κατά επέκταση ο πολιτισμός – δεν έχει κληρονομικές ιδιότητες, δεν σημαίνει δηλαδή ότι επειδή λέμε ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων έχουμε κληρονομήσει και τον πολιτισμό τους. Ο Παρθενώνας έχει μείνει όρθιος μέχρι σήμερα αλλά η κουλτούρα και το πνεύμα που τον γέννησε, έχουν γκρεμιστεί εδώ και αιώνες. Προσοχή. Μιλάω πάντα για την κουλτούρα με την έννοια της παιδείας και του πνεύματος και όχι με την έννοια των εθίμων και των παραδόσεων.

Η κουλτούρα είναι δημιουργείται καθημερινά από το σύνολο των πολιτών, είναι κάτι ζωντανό που εκφράζει την κοινωνία και τα όσα συμβαίνουν. Για αυτό και δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει που ένας μεγάλος διαχειριστής επικοινωνίας, η τηλεόραση, μας ταΐζει με σκάνδαλα και ροζ ιστορίες. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή είναι η μαζική κουλτούρα της εποχής μας. Αν για παράδειγμα η μαζική κουλτούρα του λαού μας ήταν δεμένη με την λογοτεχνία, πρώτο θέμα στα κανάλια θα φιγουράριζε η Απονομή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2006 – 2007 που έγινε την Δευτέρα.

Μεταφέρω την είδηση που μάλλον δεν την ακούσατε γιατί δεν έπαιξε πρώτο θέμα σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι:Το Υπουργείο πολιτισμού τίμησε τους πνευματικούς δημιουργούς που βραβεύτηκαν με τα κρατικά λογοτεχνικά βραβεία των δύο τελευταίων ετών.

Η τελετή απονομής πραγματοποιήθηκε σήμερα Δευτέρα (σ.σ. 14/01/08), στο Μουσείο Μπενάκη. Το βραβείο μυθιστορήματος 2006 απονεμήθηκε στην Αθηνά Κακούρη. Βραβείο μυθιστορήματος του 2007 στην Ιωάννα Καρυστιάνη, η οποία παραλαμβάνοντας το βραβείο είπε τα εξής: «Ξαναβρήκα λίγο την ανάσα μου εδώ. Ευχαριστώ για το βραβείο αλλά πώς να το ευχαριστηθώ με την καρδιά μου; Αυτές τις ημέρες όσα συμβαίνουν πλήττουν τους πολίτες και τον πολιτισμό. Ας αναλογιστούμε να επιλέξουμε όλα αυτά που αξίζουν τον σεβασμό μας και τη στήριξη μας». Για το έτος 2006 το βραβείο ποίησης έλαβε ο Τάσος Γαλάτης, το βραβείο διηγήματος ο Γιάννης Καισαρίδης, το βραβείο δοκιμίου- κριτικής η Αγγέλα Καστρινάκη και το βραβείο χρονικού- μαρτυρίας, ο Χρήστος Σαμουηλίδης. Για το έτος 2007 το βραβείο ποίησης έλαβε ο Ντίνος Σιώτης, το βραβείο διηγήματος η Ελένη Λαδιά, το βραβείο δοκιμίου- κριτικής ο Θεοδόσης Πελεγρίνης και το βραβείο χρονικού- μαρτυρίας ο Αναστάσιος Τάμης.

Στην εκδήλωση δόθηκαν επίσης τα βραβεία μετάφρασης και βραβεία παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου και εικονογράφησης παιδικού βιβλίου, καθώς και βραβεία βιβλίου γνώσεων για παιδιά. Αυτά τα ονόματα των ανθρώπων που προσφέρουν στον πολιτισμό μας, άραγε θα τα θυμάται κανείς; Το όνομα του Ζαχόπουλου πάντως θα το θυμόμαστε.

Σε αντίδραση με τα όσα λένε πολλοί μηδενιστές – εσχατολόγοι – απαισιόδοξοι ότι όλα έχουν διαλυθεί σε αυτή τη χώρα θα τους έλεγα το εξής: ναι η κουλτούρα μας παράγει καλά και κακά, αλλά λειτουργεί και αυτή με τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Αν ο κόσμος ζητάει σκουπίδια οι τηλεοράσεις και τα μέσα τι περιμένετε να τους σερβίρουν;

Ομπάμα ένας μαύρος στο Λευκό Οίκο

11/01/2008 Σχολιάστε

Η αμερικανική κοινωνία ζει σε ρυθμούς εκλογών, σε ένα χρόνο οι δύο υποψήφιοι πρόεδροι από το Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό κόμμα θα βρεθούν αντιμέτωποι για την Προεδρία των ΗΠΑ. Θα εστιάσουμε για λίγο στην πλευρά των Δημοκρατικών και ιδιαίτερα στην περίπτωση του κυρίου Ομπάμα. O κύριος Ομπάμα είναι το αγαπημένο παιδί των Αμερικανικών ΜΜΕ, τoν υποστηρίζει η πλειοψηφία των Χολιγουντιανών Σταρ, η Όπρα, διάφορες προοδευτικές ομάδες και η πολυπολιτισμική Αμερική.

obama-clinton

Ο Ομπάμα είναι δεινός ομιλητής που διεγείρει το συναίσθημα. Χαρακτηρίζεται από μια προσωποκεντρική ρητορική καθώς κάθε σχεδόν φορά που ερωτάται για ένα ζήτημα διηγείται κι ένα προσωπικό του παράδειγμα ποντάροντας στο συναίσθημα και όχι στην σκέψη των ψηφοφόρων του. Σπεύδει να δηλώσει ότι ανέπτυξε μια προσωπική σχέση με τον Τζέι Σι όταν ήταν 25 χρονών, (Τζέι Σι=JC=Jesus Christ, o Χριστός, σούπερσταρ των Ευαγγελιστών και άλλων ομάδων χριστιανών που αυξάνονται τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ), προκειμένου να τα έχει καλά με το χριστιανικό λόμπι.

Το σημαντικότερο, είναι έγχρωμος μιγάς, και για να αφήσουμε τα political correct στην άκρη ο κύριος Ομπάμα είναι μαύρος. Ο ίδιος περιγράφει την οικογένειά του:
» Όντας γιος ενός μαύρου και μιας λευκής, γέννημα θρέμμα της πολυφυλετικής Χαβάης, με μια αδελφή που είναι μισή Ινδονήσια,[…] με κοντινούς συγγενείς που μοιάζουν στη Μάργκαρετ Θάτσερ και άλλους που είναι φτυστοί ο Μπινγκ Κρόσμπι, με αποτέλεσμα οι οικογενειακές συγκεντρώσεις τα Χριστούγεννα να θυμίζουν Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, δεν είχα τη δυνατότητα να μείνω πιστός σε ένα μόνο χρώμα ή να μετρήσω την αξία μου βάσει μιας μόνο φυλής»

Πολύ κάνουν λόγο για τον μαύρο Κένεντι, ένα σωτήρα της Αμερικής που θα συνεχίσει το αμερικανικό όνειρο. «Τολμώ να ελπίζω» λέει ο ίδιος.

Μπορεί να μην μας νoιάζουν όλα αυτά, μπορεί να μην μεταφράζονται σε πολιτική, ούτε να αντικατοπτρίζουν κάποια αλλαγή, αλλά είναι μια φωνή που ο αμερικανικός λαός χρειάζεται. Ένας λαός που εμείς υποτιμάμε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σοβαρό, ωστόσο χρειάζεται από κάπου να πιαστεί μέσα στη δικιά του κρίση ταυτότητας, ιδεών και αρχών. Είναι μια μεγάλη στροφή του Αμερικανικού λαού, που η πολιτική του Ζωή μονοπωλείται από WASP ( White Anglo-Saxon Protestant ) πολιτικούς πάνω από 200 χρόνια.

Η είσοδος είτε ενός μαύρου είτε μιας γυναίκας στον Λευκό Οίκο θα είναι όντως μια καλοδεχούμενη υπέρβαση των αυστηρών συντηρητικών παραδόσεων των ΗΠΑ. Όμως δεν σημαίνει ότι θα είναι και μια πολιτική νίκη. Σε κάθε περίπτωση, έστω και για απλοϊκούς και όχι κατά ανάγκην πολιτικούς λόγους, πιστεύω πως σχεδόν όλος ο πλανήτης προτιμά νίκη του Δημοκρατικού υποψηφίου επί του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του.

Ελπίζω μόνο ο κύριος Ομπάμα να αποδειχτεί κάτι καλύτερο από ένα ταλαντούχο επικοινωνιακό άνθρωπο που έχει τη δυνατότητα να αγγίζει και την άλλη πλευρά των ΗΠΑ. O κόσμος φαίνεται να είναι μαζί του. Τα υπόλοιπα είναι και θέμα χρημάτων και θέμα ισορροπιών.