Αρχείο

Archive for Φεβρουαρίου 2008

Πληροφορία, ενημέρωση, επικοινωνία

29/02/2008 Σχολιάστε

Αφορμή ο πόλεμος των Blogs με την τηλεόραση. Ξεκινάω με τρεις ορισμούς.

Η πληροφορία ορίζεται ως η μεταφορά στοιχείων, δεδομένων από μια πηγή σε έναν αποδέκτη. Δηλαδή πληροφορίες είναι όλα όσα μπορούμε να συλλάβουμε με τις αισθήσεις και τη σκέψη μας. Το κουδούνισμα ενός τηλεφώνου είναι μια πληροφορία.

empty-screen

Η ενημέρωση είναι η αποσαφήνιση, κατηγοριοποίηση και ιεράρχηση της πληροφορίας με  τρόπο που  προκαλεί ένα χρήσιμο και λογικό αποτέλεσμα. Το τηλέφωνο που κουδουνίζει σημαίνει ότι κάποιος μας καλεί και θέλει να μας μιλήσει.

Η επικοινωνία υπάρχει όταν δύο μέρη, η πηγή και ο αποδέκτης  ανταλλάσσουν πληροφορίες , με την ενημέρωση να είναι επιθυμητή αλλά όχι απαραίτητη. Για παράδειγμα μιλάτε στο τηλέφωνο με έναν φίλο σας και μπορεί να μην λέτε τίποτα το σημαντικό, αλλά μπορεί και να σας ενημερώνει για το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που προέκυψε από την πληροφορία (γκολ) που είδε στο γήπεδο.

Ο σκοπός και η ουσία του blogging είναι η επικοινωνία. Να έρθει σε επαφή κάποιος  μαζί σας και να ανταλλάξει πληροφορίες, γνώσεις, βιώματα, απόψεις, θεωρήσεις, αξιολογήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται να σας πείσει ή να σας ενημερώσει ή να σας αλλάξει γνώμη. Το blogging είναι μια χαλαρή κουβέντα μεταξύ φίλων και δεν χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα σοβαρά. Αυτή είναι η επανάσταση και για να το φέρουμε στα μέτρα του καθημερινού,  φανταστείτε ότι μιλάτε με τους φίλους σας σε μια καφετέρια, για όλα όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα. Μόνο που το κάνετε μέσα από έναν υπολογιστή και το κάνετε ασύγχρονα δηλαδή όχι απαραίτητα σε πραγματικό χρόνο.

Σίγουρα η απευθείας επαφή των ανθρώπων  είναι καλύτερη, αλλά ας μην βιαστεί κάποιος να απορρίψει της ιδιομορφίες της τεχνολογίας. Το ζήτημα δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η επικοινωνία: το ασύγχρονο της υπόθεσης μου θυμίζει την παλιά (ρομαντική) αλληλογραφία μεταξύ φίλων.

Σημασία έχει για άλλη μια φορά το πώς ιεραρχούμε και αξιολογούμε τις πληροφορίες που ανταλλάσσουμε. Το απαραίτητο στοιχείο και το μοναδικό όπλο είναι η κριτική ικανότητα. Ο μηχανισμός αυτός,  μας επιτρέπει να ξεχωρίζουμε την χρήσιμη πληροφορία από την άχρηστη και μας καθιστά ικανούς να παίρνουμε αποφάσεις αξιολογώντας τα δεδομένα και όχι απλά αντιδρώντας αντανακλαστικά στην πληροφόρηση. Αυτή η δεξιότητα έχει ατροφήσει γιατί εδώ και πολύ καιρό δεν την χρησιμοποιούμε και αυτό γιατί ο μεγαλύτερος φορέας πληροφοριών είναι  η  τηλεόραση. Και ποιος τολμά να αμφισβητήσει ή να κρίνει την αλήθεια της εικόνας;

Η τηλεόραση βάλθηκε να μας πείσει ότι το εικονικό είναι πραγματικό. Και τα κατάφερε. Η εικόνα μεταφέρει πληροφορία προφανώς, αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως και ότι η πληροφορία που μεταφέρει είναι σωστή ή χρήσιμη. Η τηλεόραση μας δείχνει πλάνα, αλλά δεν μας εξασφαλίζει ότι τα πλάνα λένε την αλήθεια. Σκεφτείτε το εξής: συνήθως οι δηλώσεις των πολιτικών δεν παίζουν ποτέ ολόκληρες στην τηλεόραση, μόνο κάποια αποσπάσματα – κυρίως για οικονομία χρόνου. Πώς όμως μπορεί κάποιος από εσάς να είναι σίγουρος για το τι ήθελε να πει ο πολιτικός αν δεν διαβάσει ολόκληρη την δήλωση; Ποιο είναι το πραγματικό, αντικειμενικό και αδιαμφισβήτητο γεγονός. Πάντως όχι τα κουτσουρεμένα πλάνα.

Αν η τηλεόραση σήμερα το βράδυ σας έλεγε ότι παραιτείται ο Καραμανλής, θα το διασταυρώσετε, ή θα το δεχτείτε χωρίς καμία κριτική; Αν η τηλεόραση δηλώσει ότι αύριο θα βρέξει, θα το θεωρήσετε δεδομένο ή θα το αμφισβητήσετε;

Θα πρότεινα να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην τηλεόραση. Ο τρόπος που δουλεύει βασίζεται στο έμφυτο ένστικτο ότι αυτό που βλέπουν τα μάτια μας είναι αληθινό. Το διαδίκτυο, λόγω της συγγένειάς του ( η οθόνη βλέπετε…) με την τηλεόραση, έχει κληρονομήσει και τις φυσικές ατέλειες του μέσου, αλλά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μπορεί κάποιος αν θέλει  να σκεφτεί, μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης τι ακριβώς κάνει κάποιος;

Ο πόλεμος πάντως τώρα ξεκινά. Η τηλεόραση αντιλαμβάνεται ότι σιγά σιγά χάνει την δύναμή της και δεν πρόκειται να παραδώσει τα όπλα έτσι εύκολα. Θα ακούσετε πολλά για το πόσο κακό είναι το Internet και το τι προβλήματα δημιουργεί στα παιδιά, στους ενηλίκους και δεν ξέρω που αλλού, σίγουρα πολλά από αυτά μπορεί να είναι και αλήθεια. Όμως όλα θα τα ακούσετε από την τηλεόραση για αυτό καλύτερα να είστε προσεκτικοί.

Advertisements

Ο Φιντέλ φεύγει αλλά τι έρχεται?

22/02/2008 Σχολιάστε

Για πάνω από πενήντα χρόνια η Κούβα και ο Φιντέλ Κάστρο ήταν έννοιες σιαμαίες, αλληλένδετες. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι πλέον δεν μπορεί να ηγείται του λαού του και ο μακροβιότερος ηγέτης του κόσμου είναι παρελθόν. Ο Φιντέλ είναι μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα στη Λατινική Αμερική. Αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμού, αλλά και έντονης κριτικής. Οι Κουβανοί τον αποκαλούν απλώς Φιντέλ. Το 70% εξ αυτών έχει γεννηθεί μετά το 1959 και δεν έχει γνωρίσει άλλον ηγέτη!

fidelcastro

Γεννημένος στις 13 Αυγούστου του 1927, ο χαρισματικός -όπως παραδέχονται κι οι εχθροί του- ηγέτης, συνεχίζει ακόμη και σήμερα να διχάζει όσο λίγοι. Ο Φιντέλ Κάστρο ανήκει στη σπάνια ομάδα των ανθρώπων που παραμένουν πιστοί στο όραμα και τους στόχους τους με ακεραιότητα και συνέπεια, κατορθώνοντας να τα μοιραστούν με εκατομμύρια ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Κατάφερε να αποτελέσει ηγετική μορφή των απανταχού φτωχών και καταπιεσμένων, με κύριο μέλημά του να κάνει την Κούβα χώρα ίσων δικαιωμάτων, να αναπτύξει τις υγειονομικές υπηρεσίες της, αλλά και να παρέχει κάθε δυνατή βοήθεια σε βασανισμένους λαούς.

Αδιάλλακτος στις διαπραγματεύσεις του, μαύρο πρόβατο για τις ΗΠΑ που μονίμως προσπαθούσαν να τον δολοφονήσουν χρησιμοποιώντας μεθόδους από την CIA έως και την μαφία. Ο Φιντέλ έχει κατακτήσει επάξια το μύθο. Μαζί με τον Τσε, αποτελούν τα τελευταία πρόσωπα-σύμβολα της «επανάστασης». Μιας επανάστασης που σήμερα έχει χάσει ταυτότητα και νόημα ακόμα και σε μια χώρα όπως η Κούβα.

Δυστυχώς όμως ο μύθος του Φιντέλ έχει και τα σκοτεινά του σημεία. Το καθεστώς που εγκαθίδρυσε στην Κούβα ήταν και είναι ένα από τα πιο κλειστά και σκληρά καθεστώτα. Στα 49 χρόνια της δικτατορίας του Κάστρο, δεκάδες χιλιάδες αντιφρονούντες φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, οι ομοφυλόφιλοι και οι μάρτυρες του Ιεχωβά κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ενώ η ελευθερία του λόγου είναι ανύπαρκτη.

Οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία και η Human Rights Watch έχουν εκδώσει εκθέσεις για τους Κουβανούς πολιτικούς κρατουμένους. Η κουβανική κυβέρνηση αρνείται στη Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου να έχει πρόσβαση στους φυλακισμένους, ενώ σε διάφορες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περιλαμβανομένης της Διεθνούς Αμνηστίας, απαγορεύεται η είσοδος στη χώρα. Η κουβανική κυβέρνηση έχει κατηγορηθεί για πολλές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως βασανιστήρια, αυθαίρετη φυλάκιση, μη δίκαιες δίκες, ενω παρά το moratorium για την θανατική ποινή, εξωδικαστικές εκτελέσεις είναι συχνή μορφή τιμωρίας.

Είναι άραγε η μοίρα των επαναστάσεων να βγάζουν το σκληρό πρόσωπο του εκδικητή, του βίαιου ηγέτη. Η γαλλική επανάσταση είχε ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα. Εξελίχθηκε από ένα κίνημα ελευθερίας σε μια τρομοκρατική διακυβέρνηση που όμως με την σειρά της οδήγησε στα πιο σύγχρονα και ελεύθερα κράτη και την Ευρωπαική Ένωση, … είναι άραγε αυτό το μέλλον στης Κούβας;

Ένα τόσο κλειστό και μυστικοπαθές καθεστώς δεν θα καταθέσει εύκολα τα όπλα. Ο Φιντέλ Κάστρο έχει επανειλημμένως δηλώσει ότι ενδιαφέρεται για τη συνέχιση της επανάστασης. Με ποιο κόστος όμως; Η αίσθηση ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν στην Κούβα είναι διάχυτη. Κανείς δεν θέλει να δει το νησί να βυθίζεται στο χάος. Είναι ίσως όμως υπερβολικά αισιόδοξοι όσοι ελπίζουν ότι στην Αβάνα, την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο που μετεξελίχθηκε σε απολυταρχικό καθεστώς ενός μονοκομματικού κράτους, θα διαδεχτεί μια βελούδινη επανάσταση, όπως αυτή της Τσεχοσλοβακίας το 1989.

Ὁ Ῥωμηός

13/02/2008 1 Σχολιο

του Γεώργιου Σουρή
Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.
Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.
Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.
Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.
Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.
Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.
Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

Σώπα, μη μιλάς!

13/02/2008 Σχολιάστε

του Τούρκου ποιητή Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα,
μου λέγανε: «σώπα».

Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :»εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!».

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ….σώπα!».

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα».
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτήκαμε πολλοί
μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο, από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου
και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς χωρίς να μιλάς
να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς».
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα ‘ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!…

Πως να απολύσετε το Αφεντικό

08/02/2008 Σχολιάστε

Η τακτική της απεργίας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Περίπου στο τέλος της 20ης δυναστείας, υπό την εξουσία του Φαραώ Ραμσή Γ’ στην Αίγυπτο, δηλαδή περίπου 3500 χρόνια πριν, οι εργάτες της βασιλικής νεκρόπολης οργάνωσαν την πρώτη γνωστή απεργία ή εργατική εξέγερση στην ιστορία. Το γεγονός καταγράφηκε με λεπτομέρειες σε έναν πάπυρο της εποχής, που διατηρήθηκε, και βρίσκεται σήμερα στο Τορίνο.

chinese-poster

Απο τότε πολλοί αιώνες πέρασαν και η απεργία και οι πορείες στους δρόμους, αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα όπλα των εργατών απέναντι στα αφεντικά τους. Πολλές φορές όμως πιο έξυπνοι τρόποι φέρνουν πιο άμεσα αποτελέσματα. Σας μεταφέρω μερικές χρηστικές οδηγίες απ’ τον οδηγό “Πως να απολύσετε  το Αφεντικό”  από την διεθνή ένωση εργαζομένων IWW που  ιδρύθηκε το 1905. http://www.iww.org.

Επιβράδυνση ρυθμού εργασίας: Οι οδηγοί των τραίνων του Σαν Φρανσίσκο έχουν δικαίωμα να ζητήσουν δέκα φορές στην βάρδια διάλειμμα για να πάνε στις τουαλέτες, σε οποιοδήποτε σημείο της κύριας γραμμής. Στην πραγματικότητα αυτό σπάνια συμβαίνει. Αλλά τι θα γινόταν αν ξαφνικά κάθε οδηγός έκανε δέκα φορές παρατεταμένα διαλείμματα για την τουαλέτα σε κάθε διαδρομή όπως έγινε τον Ιούνιο του 1994;

Εργασία σύμφωνα με τους κανόνες: οι εργαζόμενοι στα Αυστριακά ταχυδρομεία ακολούθησαν πιστά την διάταξη να ζυγίζουν προσεκτικά όλα τα γράμματα για να επιβεβαιώνουν ότι είχαν τα ανάλογα γραμματόσημα. Πριν, απλά παρέλειπαν όσα είχαν εμφανώς λιγότερο βάρος, ακολουθώντας το πνεύμα της διάταξης. Πηγαίνοντας όμως με το “γράμμα του νόμου” και ζυγίζοντας προσεκτικά κάθε γράμμα, οι υπάλληλοι κατάφεραν να προκαλέσουν την πλήρη συμφόρηση των ταχυδρομείων από την δεύτερη κιόλας μέρα.

Απεργία με προσφορά εργασιών: Το 1978, εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς της Νέα Υόρκης αντέδρασαν στην άρνηση των αιτήμάτων τους. Οι οδηγοί και οι εισπράκτορες πηγαίνανε κανονικά για δουλειά αλλά οι εισπράκτορες δεν έκοβαν εισιτήρια. Είναι μάλλον περιττό να αναφερθεί η απόλυτη συμπαράσταση των πολιτών.

Καθιστική απεργία: Θεατρικοί κομπάρσοι που αντιμετώπιζαν περικοπή μισθών κατά 50% περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να κάνουν την κίνησή τους. Το θεατρικό έργο προέβλεπε 150 κομπάρσους ντυμένοι σαν Ρωμαίοι οι οποίοι θα κουβαλούσαν την Βασίλισσα πάνω και από τη σκηνή. Όταν έφτασε η ώρα να την ανεβάσουν στη σκηνή, οι κομπάρσοι την περικύκλωσαν και αρνήθηκαν να κουνηθούνε μέχρι που οι μισθοί όχι απλά επανήλθαν αλλά τριπλασιάστηκαν. Όλα μέσα σε λίγα λεπτά.

Ασθενείς: Σε μία εταιρία της Βρετανίας αναφέρθηκε στον Διευθυντή ότι κάποια ίωση «κυκλοφορούσε» και ότι θα ήταν πρόβλημα αν δεν υπήρχαν αρκετοί υγιείς εργαζόμενοι για την κάλυψη των αναγκών. Ταυτόχρονα – εντελώς “συμπτωματικά” – το γραφείο προσωπικού δεχόταν δεκάδες τηλεφωνήματα από το προσωπικό που ρωτούσαν τι υπόλοιπο αναρρωτικής άδειας τους απέμενε. Ο Διευθυντής έλαβε το μήνυμα και τα αίτηματα ικανοποιήθηκαν.

Πέρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους: Ο ιδιοκτήτης καταστήματος στο Σαν Φρανσίσκο δεν ήταν ιδιαίτερα τακτικός σους μισθούς. Τελικά οι εργαζόμενοι έδωσαν μόνοι τους τη λύση. Στο τέλος της κάθε μέρας πληρωνόντουσαν  μόνοι τους από το ταμείο αφήνοντας τις σχετικές αποδείξεις για τα ποσά που έπαιρναν «προκαταβολικά» οπότε δεν μπορούσε να τεθεί νομικό θέμα. Έγινε η αναμενόμενη σύγκρουση αλλά από τότε οι μισθοί πληρωνόντουσαν τακτικότατα στο τέλος της εβδομάδας.

Η φαντασία στην … επανάσταση!

Άγιος Οδυσσέας Ελύτης

05/02/2008 Σχολιάστε

Δώρο για όλους εσάς τους ερωτευμένους αντί για σαχλαμαρίτσες του στυλ ‘Αγιος Βαλεντίνος και ‘Αγιος Υάκινθος, ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη το «Eλένη» από τις «Σποράδες».

klimt

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές.
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμό Εσένα!

Πριν απ’τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ’τον Έρωτα έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα

Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός.
Κατά που θ’ αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα.
Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

Πριν απ’τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ’τον Έρωτα έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα.

Διασκευή σε τραγούδι από το δίσκο «Ο Μεγάλος Ερωτικός» (1972, Αθήνα)
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, Ερμηνευτής: Δημήτρης Ψαριανός

Μαχόμενοι δημοσιογράφοι και στημένα ρεπορτάζ

01/02/2008 Σχολιάστε

Μιας και οι φωτογραφίες και τα ροζ DVD, είναι πολύ της μόδας σήμερα και με αφορμή μια είδηση από τους NY TIMES θα μου επιτρέψετε να κάνω τους δικούς μου συνειρμούς.

kapa

«Πολύτιμο φωτογραφικό υλικό του διάσημου πολεμικού φωτογράφου Ρόμπερτ Κάπα που θεωρούσαμε χαμένο για 60 χρόνια, βρίσκεται πλέον στα χέρια του Διεθνούς Κέντρου Φωτογραφίας, στην Νέα Υόρκη. Τα αρνητικά, που θα δώσουν πολλές πληροφορίες για το πως προέκυψαν οι πρώτες φωτογραφίες από τον Ισπανικό Εμφύλιο, αποδίδουν τη σχέση των αμάχων με τους στρατιώτες, αλλά και τη σχέση των στρατιωτών με τον πόλεμο. Όταν το 1939, ο Ρόμπερτ Κάπα κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να γλιτώσει από τους Ναζί, άφησε το φωτογραφικό υλικό του στο Παρίσι, όπου και χάθηκαν τα ίχνη του. Όμως το 1995 οι κούτες που περιείχαν τα αρνητικά εμφανίσθηκαν στο Μεξικό και μετά από πολλές περιπέτειες έφτασαν στο διεθνές κέντρο φωτογραφίας. »

Γεννημένος στη Βουδαπέστη, το 1913, ο Κάπα θα βρει την πρώτη του δουλειά στο Βερολίνο το 1931 σαν παιδί για τα θελήματα και σαν βοηθός εμφανιστηρίου σε μεγάλο φωτογραφικό πρακτορείο του Βερολίνου. Τον Δεκέμβριο του 1932 φωτογραφίζει τον εξόριστο Λέον Τρότσκι, μία από τις πρώτες του επιτυχίες. Το 1936 ο Κάπα ρίχνεται στη φωτιά του ισπανικού εμφυλίου: οι φωτογραφίες του είχαν τρομερό αντίκτυπο τόσο στη Γαλλία όσο και στην Αγγλία και τις ΗΠΑ.
Στην προ τηλεοράσεως εποχή, το κοινό βασιζόταν αποκλειστικά στα περιοδικά που δημοσίευαν τέτοιες εικόνες και οι φωτογραφίες του Κάπα ήταν πρωτόγνωρα συγκλονιστικές και άμεσες. Οι φωτογραφίες αυτές αλλά και οι διηγήσεις του προμήθευσαν τον Χέμινγουεϊ με πολύτιμο υλικό για το μυθιστόρημα «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα».

Για λογαριασμό του περιοδικού LIFE ο Κάπα κάλυψε πολλά μέτωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα από αυτά ήταν η απόβαση στη Νορμανδία, το 1944. Ο τολμηρός Κάπα βρέθηκε στο πρώτο αποβατικό κύμα των Αμερικανών στη «ματωμένη Ομάχα» . Ολόκληρο το πρώτο σοκαριστικό ημίωρο της «Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν» είναι ουσιαστικά βγαλμένο από τις φωτογραφίες του.

Ο θαρραλέος φωτογράφος περιέγραψε τη σκηνή στην αυτοβιογραφία του «Slightly out of focus»: «Καμιά πενηνταριά μέτρα μπροστά μου, ένα μισοκαμένο αμφίβιο τεθωρακισμένο ξεπρόβαλε από τα νερά και αποτέλεσε το επόμενο καταφύγιό μου… Έφτασα ως εκεί περνώντας από πτώματα που επέπλεαν, στάθηκα να τραβήξω λίγες φωτογραφίες ακόμη και μάζεψα το κουράγιο μου για το τελευταίο πήδημα στην ακτή… Ένα πρωτόγνωρο είδος φόβου έκανε τα χέρια μου να τρέμουν».
Ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι οι περισσότερες από τις φωτογραφίες του ήταν σκηνοθετημένες, δηλαδή ψεύτικες.

Eδικά η πιο γνωστή, με τον Ισπανό δημοκράτη μαχητή Φεντερίκο Γκαρσία ή Ταΐνο, τη στιγμή που δέχεται βολή στον αέρα. Μια φωτογραφία που αποτελεί και τη γνωστότερη απεικόνιση των δεινών  του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ισάξια της Γκουέρνικα του Πικάσο.

Άθελά του, ο Κάπα πυροδότησε μια σειρά συζητήσεων πάνω στο ζήτημα της αξίας του ρεπορτάζ, την λεπτή διαφορά πραγματικού και στημένου, τη δύναμη του τύπου και της εικόνας. Μια συζήτηση που στις μέρες μας είναι ακόμα επίκαιρη και έντονη.