Αρχείο

Archive for Απρίλιος 2008

Τώρα μας φταίνε τα βιοκαύσιμα

24/04/2008 Σχολιάστε

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό, τον νέο πόλεμο που έχει ξεσπάσει στον χώρο της ενέργειας. Πετρέλαιο εναντίον βιοκαυσίμων.

Τα βιοκαύσιμα είναι στην ουσία ένα εναλλακτικό προϊόν έναντι του πετρελαίου που μπορεί να παράγει ενέργεια με αποδόσεις που φτάνουν και το 70% της απόδοσης των ορυκτών καυσίμων. Η παραγωγή του, όμως, απαιτεί την καλλιέργεια μεγάλων εκτάσεων με φυτά που μπορούν να παράγουν την αντίστοιχη βιομάζα που είναι απαραίτητη για το τελικό προϊόν.

biodiesel

Μερικές διαπιστώσεις. Τα βιοκαύσιμα φαίνεται να αποτελούν μια μαζικά εκμεταλλεύσιμη πηγή ενέργειας, η οποία μπορεί να είναι ώριμη και ανταγωνιστική του πετρελαίου.Μάλιστα χρησιμοποιεί το επιχείρημα, που προέβαλαν χρόνια οι βιομηχανίες πετρελαίου. Τα βιοκαύσιμα απαιτούν ελάχιστες αλλαγές στην κατασκευή των κινητήρων και ελάχιστες αλλαγές στις γραμμές παραγωγής.

Χρησιμοποιούν την ίδια τεχνολογία και το  ίδιο μέσο με το πετρέλαιο, και σε αντίθεση με την αιολική ή την φωτοβολταϊκή ενέργεια, που χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις για να μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν μαζικά, τα βιοκαύσιμα είναι άμεσα εκμεταλλεύσιμα.

Το γεγονός αυτό το κάνει να είναι ο νούμερο ένα ανταγωνιστής – άρα και εχθρός του πετρελαίου, και αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει στις μεγάλες βιομηχανίες πετρελαίου. Οι εταιρείες αυτές είναι πραγματικοί κολοσσοί οι δραστηριότητες των οποίων δεν εξαντλούνται στην εξόρυξη πετρελαίου. Διαθέτουν στα χέρια τους το δίκτυο παραγωγής, διακίνησης, προβολής και κατανάλωσης της ενέργειας. Ανάμεσα στις επενδύσεις τους είναι και εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί και άλλα μέσα ενημέρωσης. Στον πόλεμο λοιπόν απέναντι στα βιοκαύσιμα έχουν επιστρατευτεί αυτές οι δυνάμεις και στοιχειοθετούν την στρατηγική απέναντι στα βιοκαύσιμα χρησιμοποιώντας το παρακάτω σκεπτικό: Περισσότερες εκτάσεις για βιοκαύσιμα, λιγότερες εκτάσεις για τροφή, ο κόσμος πεινάει και είναι δυστυχισμένος άρα τα βιοκαύσιμα είναι κακά.

Ένα τόσο μονόπλευρο και μονολιθικό επιχείρημα στον πολύπλοκο κόσμο που ζούμε δεν μπορεί να έχει καμία βάση. Για άλλη μια φορά ο κόσμος της “ενημέρωσης” προτιμά να μας τρομάξει παρά να μας ενημερώσει για το ποια είναι πραγματικά η αλήθεια. Και μάλιστα χρησιμοποιεί μονοκόμματα επιχειρήματα και απλοϊκές έννοιες – λέξεις που έχουν υποσυνείδητο αντίκτυπο στην ψυχολογία των ανθρώπων, παγκόσμια έλλειψη τροφίμων, πείνα, λιμός, επιδημίες, θάνατος, όλα προκαλούν το φόβο.

Σίγουρα τα βιοκαύσιμα έχουν και αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, σίγουρα δεν αποτελούν πανάκεια, αλλά το πετρέλαιο είναι μια πηγή ενέργειας που έχει ήδη δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και σε ότι αφορά το περιβάλλον έχει αποτύχει.Δενμπορούμε ναλύσουμε τα προβλήματα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον οποίο τα δημιουργήσαμε.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το πρόβλημα της πείνας στον κόσμο έχει άλλες διαστάσεις. Ξεκινάει κυρίως από το γεγονός ότι ο δυτικός κόσμος καταναλώνει και νέμεται πόρους, πενταπλάσιους από αυτούς που του αναλογούν με βάση το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού. Πολύ απλά ο δυτικός καταναλωτής είναι ένας τύπος που κάθεται στο τραπέζι και τρώει για πέντε! Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο θα πρέπει πολύ απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους άλλους.

Το Πάσχα έρχεται λοιπόν, ας φάμε πάλι τον αγλέουρα και μετά ας πούμε ότι για την έλλειψη τροφίμων φταίνε τα βιοκαύσιμα.

Δεν είδα τίποτα, δεν άκουσα τίποτα, δεν λέω τίποτα….

18/04/2008 Σχολιάστε

Την προηγούμενη εβδομάδα, αίσθηση στην τοπική κοινωνία έκανε η είδηση για το “Κωσταλέξι του Μαραθιά”. Μιλάω για την νοσηρή ιστορία που εδώ και χρόνια συνέβαινε στο χωριό και μόνο πρόσφατα το κράτος, η τηλεόραση και οι εφημερίδες ανακάλυψαν.

Δεν θα σχολιάσω το γεγονός αυτό κάθε αυτό, θα σταθώ λίγο στο πώς τα ΜΜΕ κάλυψαν το γεγονός, στον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε ο κόσμος που το παρακολούθησε και στη στάση απέναντι στους κατοίκους του χωριού που κατηγορήθηκαν ότι είναι συνένοχοι τόσα χρόνια σε αυτό το έγκλημα με την σιωπηλή συγκατάβαση τους.

monkeyes

Η πρώτη παρατήρησή μου αφορά τα ΜΜΕ και κυρίως την τηλεόραση, που αντιδρούν σχεδόν αντανακλαστικά σε τέτοιου είδους ιστορίες. Όσο πιο νοσηρό είναι το θέμα τόσο πιο πολύ πουλάει. Τα ΜΜΕ έχουν μάθει να παρουσιάζουν μόνο τις ακραίες καταστάσεις της πραγματικότητας. ‘Η θα μας μπουκώνουν με χαζοχαρούμενες και ανούσιες εκπομπές, ή θα μας ταΐζουν αίμα, φόνους και τραγωδίες.

Εντύπωση βέβαια μου κάνει και ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος παρακολουθεί αυτού του είδους τις ιστορίες. Τα προσωπικά δράματα και οι οικογενειακές τραγωδίες αρέσουν σε όλους.Μας αρέσει να κοιτάζουμε από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων και να μονολογούμε λέγοντας “βρε τι γίνεται στον κόσμο”, όταν παρακολουθούμε ιστορίες που ξεφεύγουν από τα δικά μας συμβατικά μέτρα. Μας αρέσει να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως διαφορετικούς και πάντα το κάνουμε συγκρίνοντας μας με τις χειρότερες καταστάσεις και όχι με τις καλύτερες.

Δεν με εκπλήσσει το ότι οι κάτοικοι, ενώ γνώριζαν την ιστορία σιωπούσαν και αποδέχονταν σχεδόν νομοτελειακά το γεγονός. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε πια σε αυτές τις καταστάσεις. Γνωρίζουμε αλλά δεν πράττουμε. Γνωρίζουμε για τους ναρκομανείς στηνΟμόνοια, για τα παιδιά των φαναριών, για τους άστεγους, για τις συνθήκες διαβίωσης κάποιων αλλοδαπών, για τους καταυλισμούς των τσιγγάνων, για τα ναρκωτικά και τα πονηρά βίντεο στα σχολεία, για τις γυναίκες που ωθούνται στην πορνεία, για τα παιδιά που κακοποιούνται, για τους παρατημένους ηλικιωμένους, για τα αδέσποτα ζώα, για τα αυθαίρετα εξοχικά, για τις παράνομες χωματερές, για τα φακελάκια, τα ρουσφέτια, το ντόπινγκ, τα ομόλογα, τους Ζαχόπουλους,… Θέλετε και άλλα;

Υπάρχει κάποιος που δεν γνωρίζει για όλα αυτά; Τι κάνουμε; Πολύ απλά αδιαφορούμε.

Αδιαφορούμε γιατί φοβόμαστε να μην μπλέξουμε, φοβόμαστε μην ξεβολευτούμε, φοβόμαστε μήπως την ώρα που πάμε να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα, αυτό θα μας δαγκώσει.

Αδιαφορούμε γιατί πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά, θεωρούμε ότι δεν είναι δικό μας το πρόβλημα αλλά κάποιου άλλου, λες και εμείς είμαστε βρέφη και δεν έχουμε καμιά ευθύνη.

Αδιαφορούμε όχι από κυνισμό, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι όλα αυτά υπάρχουν μόνο όταν τα δείχνει η τηλεόραση, κάπου μακριά, σε κάποιο χωριό, κάπου στον κόσμο. Αλλά όλες οι τραγωδίες συμβαίνουν πάντα κάπου δίπλα μας, κάθε μέρα, στο σπίτι του γείτονα, στο σπίτι του φίλου, στο δικό μας σπίτι.

Αδιαφορούμε γιατί μας έμαθαν να πιστεύουμε ότι είμαστε ανίκανοι, λίγοι, ανεπαρκείς, αναποτελεσματικοί και δεν μπορούμε να κάνουμε το οτιδήποτε για να αλλάξουμε αυτές τις καταστάσεις, παρά να τις αποδεχόμαστε σιωπηλά.

Αδιαφορούμε από ανάγκη για να επιβιώσουμε, διαφορετικά πως θα μπορέσουμε να αντέξουμε τις τύψεις μας για τον κόσμο που δημιουργήσαμε και αποδεχτήκαμε;

Η ουσία και οι ουσίες…

11/04/2008 Σχολιάστε

cups

Την προηγούμενη εβδομάδα βιώσαμε ως λαός δύο ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Από την μια η εθνική υπερηφάνεια για το βέτο απέναντι στην πρόσκληση ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ κι απ’ την άλλη η ντροπή και ο διεθνής διασυρμός της ντοπαρισμένης ομάδας της άρσης βαρών.

Και στα δύο θέματα μας απασχολεί η ουσία.

Στο θέμα των Σκοπίων. Αλήθεια για ποια ακριβώς εθνική επιτυχία πανηγυρίζουμε; Κερδίσαμε μια μάχη εντυπώσεων αλλά σε καμία περίπτωση δεν λύσαμε το πρόβλημα. Παίξαμε ένα ισχυρό χαρτί αλλά δεν ρεφάραμε από το ποντάρισμα. Στην ουσία η χώρα μας μάλλον βγαίνει χαμένη στα σημεία από την αναμέτρησή της με τον γείτονα. Εξηγούμαι.

Η Ελλάδα σήμερα αποτελεί μια ισχυρή δημοκρατία (;) που είναι ενταγμένη σε όλα τα μεγάλα club, του κόσμου: ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Ο.Η.Ε. κλπ . Μια χώρα με τόσο δυναμική παρουσία θα ήταν πιο λογικό να προβάλλει άλλα ατού για να υπερασπιστεί την θέση της. Δεν μπορούσε η ελληνική διπλωματία με την εμπειρία της να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση με ουσία και χωρίς μεγάλα λόγια ; Γιατί φτάσαμε στο βέτο;

Κρατήστε αυτό το στοιχείο. Η Ελλάδα δεν νιώθει σίγουρη για όσα έχει καταφέρει. Νιώθει υποχρεωμένη στους συμμάχους της γιατί πολύ απλά διαισθάνεται ότι επί της ουσίας και παρ΄ όλες τις κατακτήσεις τα τελευταία πενήντα χρόνια δεν είναι “αρκετή” για να τεκμηριώσει και να υπερασπιστεί τις θέσεις και τον εαυτό της.

Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και τον αθλητισμό. Νιώσαμε ντροπιασμένοι, εκπλαγήκαμε όταν ανακαλύψαμε πως η χρυσή ομάδα της άρσης βαρών είναι όλη ντοπαρισμένη. Αντί να στηριχθούμε σε όλα όσα έχουμε κερδίσει στον αθλητισμό ποντάραμε το μέλλον στις ουσίες. Αυτή είναι η ίδια ομάδα που πριν χρόνια κατάφερε να κερδίσει μετάλλια, ρεκόρ, τιμές με την προσπάθειά, την προπόνηση. Για δεκαπέντε χρόνια σχεδόν παλεύει, διεκδικεί, χάνει και κερδίζει.

Ας μην βιαστούμε να κάψουμε στην πυρά αυτούς τους ανθρώπους. Δεν είναι όλοι οι αθλητές το ίδιο. Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί που διαλέγουν τον εύκολο δρόμο και με δύο χρόνια εντατικής ντοπο – θεραπείας γίνονται υπεραθλητές. Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι που επί χρόνια αγωνίζονται, προπονούνται, στερούνται, παλεύουν, κάθε μέρα για να ξεπεράσουν τα όριά τους χωρίς ουσίες και χωρίς μεγάλα λόγια.

Χαθήκαμε κάπου ανάμεσα στα ανούσια και στα ουσιαστικά. Μπερδέψαμε την ουσία με τις ουσίες, και τώρα βρισκόμαστε ένας ολόκληρος λαός ντοπαρισμένος από το βέτο έτοιμος για μεγάλες επιδόσεις και για νίκες. Αλλά όπως και στον αθλητισμό, τα ντοπαρίσματα μπορούν να βοηθούν πρόσκαιρα και ευκαιριακά αλλά πάντα στο τέλος

Πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων

09/04/2008 Σχολιάστε

Τον περασμένο μήνα μια παγκόσμια έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον ΟΗΕ.
Η μόνη ερώτηση που υποβλήθηκε ήταν:
«Παρακαλώ να εκφέρετε την τίμια και ειλικρινή γνώμη σας για τη λύση στο πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων στον υπόλοιπο κόσμο».
Η έρευνα απέτυχε για τους παρακάτω λόγους:
Στη Νότια Αμερική δεν ήξεραν τι σημαίνει παρακαλώ.
Στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει τίμια.
Στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σημαίνει ειλικρινή.
Στην Κίνα δεν ήξεραν τι σημαίνει γνώμη.
Στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σημαίνει λύση.
Στην Σκανδιναβία δεν ήξεραν τι σημαίνει πρόβλημα.
Στην Δυτική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει έλλειψη.
Στην Αφρική δεν ήξεραν τι σημαίνει τρόφιμα
Στις δε ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σημαίνει υπόλοιπος κόσμος!!!!!

Καλύτερα με τα πόδια

04/04/2008 Σχολιάστε

Μου έκανε αίσθηση η είδηση της περασμένης Τετάρτης. Μεταφέρω από το http://www.skai.gr

“Απίστευτο αλαλούμ σημειώθηκε το πρωί στα διόδια Αφιδνών αλλά και Σχηματαρίου, πρώτη ημέρα των αυξήσεων στα διόδια. Οι περισσότεροι οδηγοί δε γνώριζαν για την αύξηση (από 2 στα 2,75 ευρώ), ενώ κάποια ταμεία δεν είχαν προμηθευτεί αρκετά κέρματα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ουρές χιλιομέτρων. Η εταιρία Νέα Οδός αρχικά είχε ανακοινώσει ότι το αντίτιμο διέλευσης ήταν 2,75 ευρώ, ενώ στη συνέχεια άφησε να εννοηθεί ότι το στρογγυλοποιεί προσωρινά στα 2,70 ευρώ, αναρτώντας μάλιστα και πινακίδες στα ταμεία των διοδίων. Καθώς, όμως, δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το πρόβλημα, όχι μόνο απέσυρε τις πινακίδες από τα ταμεία, αλλά αναγκάστηκε να ανοίξει τα διόδια Αφιδνών, προκειμένου να εξομαλυνθεί η κίνηση.

oldcars

Σίγουρα ευθύνες για την ταλαιπωρία των οδηγών μπορούμε να εντοπίσουμε τόσο στην εταιρεία και την ελλειπή ενημέρωση, όσο και στην συνήθη Ελληνική νοοτροπία του “έλα μωρέ”. Σημασία έχει πάντως ότι εκτός από τα σπασμένα νεύρα πολύς κόσμος δεν κατάφερε να πάει στην δουλειά του και οι χαμένες εργατοώρες στοίχησαν στην οικονομία πολύ περισσότερο από τα χιλιάδες χαμένα πεντόφραγκα του ευρώ.

Με αφορμή τα παραπάνω κάνω του εξής συνειρμούς. Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι όταν κάτι γίνεται προσβάσιμο από μεγάλη μάζα ανθρώπων τότε σταματά και να είναι χρήσιμο. Το ίδιο συνέβη και με το αυτοκίνητο.

Στις αρχές του αιώνα όταν το αυτοκίνητο ήταν ακόμα μια περίεργη πολυτέλεια, οι πραγματικά λίγοι που το αποκτούσαν μπορούσαν να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της καινοτομίας. Ανάλογο βέβαια με την ευκολία που προσέφερε ήταν και το κόστος που χρειαζόταν για να αποκτήσεις. Και αυτοί που διέθεταν τα χρήματα για να το αποκτήσουν ήταν οι πλούσιοι αριστοκράτες που είχαν λεφτά για πέταμα και μπορούσαν να απολαύσουν τη ζωή ικανοποιώντας περίεργα καπρίτσια.

Όταν όμως το αυτοκίνητο έγινε μαζικό αγαθό, δηλαδή όταν κάποιος μπορούσε σχετικά εύκολα να το αποκτήσει ένα, τότε ακριβώς, και για αυτό το λόγο, το αυτοκίνητο έγινε άχρηστο! Οι δρόμοι πλημμύρισαν με αυτοκίνητα, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, τρακαρίσματα, διόδια, τροχαία κτλ. Οι χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτου αναγκάστηκαν να μοιραστούν τα οφέλη από τη χρήση του, αλλά αναγκάστηκαν να μοιραστούν και τα προβλήματα, τις θέσεις παρκαρίσματος, τον δρόμο και πάει λέγοντας.

Οι πλούσιοι εστέτ που απολαμβάνουν την ζωή τους, άφησαν το αυτοκίνητο στις μάζες, και μάλιστα δημιούργησαν αυτοκινητοβιομηχανίες για να βγάλουν περισσότερα αυτοκίνητα για τον κόσμο και περισσότερα χρήματα για τους ίδιους. Άρχισαν μάλιστα να ξαναταξιδεύουν με το τρένο, απολαμβάνοντας το φαγητό τους στο βαγόνι και χαζεύοντας νωχελικά τη θέα έξω από το παράθυρο γλιτώνοντας την ταλαιπωρία.

Γίνομαι ειρωνικός, αλλά σκέφτομαι ότι κάπου μας έπιασαν κορόιδα, και δεν μιλάω για τα πέντε λεπτά του ευρώ. Μας άφησαν να απολαμβάνουμε αγαθά, αλλά στην πραγματικότητα μάλλον υπομονετικά υπομένουμε την ταλαιπωρία.

Σήμερα νομίζουμε ότι επειδή έχουμε αυτοκίνητο, δεύτερο αυτοκίνητο , κινητό, δεύτερο κινητό, τηλεόραση, δεύτερη τηλεόραση και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, απολαμβάνουμε ευμάρεια, ευτυχία και ολοκλήρωση. Αλλά θα το πω και εγώ και ας το έχετε ακούσει χιλιάδες φορές η σχέση μας με τα αγαθά της καταναλωτικής μας κοινωνίας είναι αμφίδρομη. Δεν μας ανήκουν μόνο, τους ανήκουμε και εμείς.