Αρχείο

Archive for Ιουνίου 2008

Απαγορεύσεις…

27/06/2008 Σχολιάστε

Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία για το νέο νόμο που προωθεί η κυβέρνηση Καραμανλή για το κάπνισμα. Σύμφωνα λοιπόν με τη νέα διάταξη, που θα ισχύσει από το 2010 και μετά, όποιος συλλαμβάνεται να καπνίζει σε κλειστό δημόσιο χώρο θα εκτελείται… ή τέλος πάντων θα πληρώνει πρόστιμο 300 ευρώ. Η φιλοσοφία του νόμου φαίνεται σωστή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανούσια και αυτό γιατί χτυπάμε το πρόβλημα σε λάθος σημείο.

tsigaro-2

Ακολουθήστε την σκέψη μου.Γνωρίζω όπως και οι περισσότεροι, πως το κάπνισμα είναι μια βλαβερή και ανόητη συνήθεια που συνδέεται με τις περισσότερες σύγχρονες δυτικές ασθένειες και δυστυχώς κάθε δέκα δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος πεθαίνει στη Γη εξαιτίας του.

Επίσης είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο καπνιστής επηρεάζει και τους γύρω του, οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να γίνονται παθητικοί δέκτες και να επιβαρύνουν την υγεία τους χωρίς δική τους ευθύνη Η απαγόρευση μιας δραστηριότητας ή μιας συνήθειάς μοιάζει με το να κρύβεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η βρωμιά δεν φαίνεται αλλά συνεχίζει να υπάρχει. Τα ναρκωτικά απαγορεύονται αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν χρήστες, ίσα ίσα που οι έρευνές μας δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους αυξάνεται αντί να μειώνεται.

Οι καπνιστές φυσικά και δεν πρόκειται να κόψουν το κάπνισμα επειδή το απαγορεύει ο νόμος. Ο νόμος απαγορεύει και τα αυθαίρετα, το φακελάκι, τη φοροδιαφυγή, το παρκάρισμα επάνωστα πεζοδρόμια και πολλά άλλα.Ομόνος λόγος για να σταματήσει κάποιος το κάπνισμα είναι γιατί θα συνειδητοποιήσει ο ίδιος ότι κάνει κακό τον εαυτό του.

Οι παθητικοί καπνιστές δεν πρόκειται να προστατευθούν, κανένας νόμος δεν κατάφερε να μας οχυρώσει απέναντι σε χίλιους δυο άλλους καθημερινούς αόρατους δολοφόνους που μας δηλητηριάζουν χωρίς να το ξέρουμε. Όλοι είμαστε παθητικοί δέκτες συνεπειών από τους ρύπους των αυτοκινήτων είτε έχουμεαυτοκίνητο είτε όχι,από τηνακτινοβολίατων κινητών είτε μιλάμε στο κινητό είτε όχι. Είμαστε εκτεθειμένοι στον κίνδυνο ως κοινωνία και όχι ατομικά.

Η απαγόρευση λοιπόν δεν λειτουργεί ούτε πρακτικά αλλά ούτε και ψυχολογικά και αυτό γιατί οάνθρωπος πάντα ανέπτυσσε ένα περίεργο αντιδραστικό reflect απέναντι σε κάθε τι του απαγορευόταν. Ο Θεός απαγόρευσε στους πρωτόπλαστους να δοκιμάσουν τους καρπούς από το δέντρο της γνώσης του καλούκαι του κακού,αλλά αυτό αντί να τους αποτρέψει τροφοδότησε τηνπεριέργειάτους. Ο άνθρωπός είναι δημιουργημένος για να είναι περίεργος, για να καταπατάει κανόνες, νόρμες και απαγορεύσεις. Χωρίς αυτή την ιδιότητα θα ήμασταν ακόμα στις σπηλιές.

Η τακτική της απαγόρευσης λοιπόν, και ειδικά όταν επιβάλλεται λανθασμένα, μπορεί να προκαλέσει πολλά παράδοξα. Η ψυχολογία μας λέει ότι ο πιο απλός τρόπος να πείσεις κάποιον να κάνει κάτι είναι να του το απαγορεύσεις.Ηαπαγόρευση δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου, απαγορευμένου καρπού, απόκρυφης γνώσης και απόλαυσης που κάποιος προσπαθεί να μας την στερήσει.

Χαρακτηριστικό το πόσο λανθασμένα χρησιμοποιούμε αυτή την ψυχολογία είναι το παρακάτω παράδειγμα. Οι περισσότερες μαμάδες απαγορεύουν στα μικρά παιδιά τους να πίνουν coca cola γιατί σίγουρα δεν τους κάνει καλό. Αντί της coca cola μπορούν να πιουν sprite ή πορτοκαλάδα, τα οποία όμως κάνουν ακριβώς την ίδια ζημιά όπως και όλα τα αναψυκτικά, αφού συνήθως το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα, η γεύση και η συσκευασία, ενώ οι επιβλαβείς ουσίες παραμένουν σταθερά συστατικά.

Τα παιδιά μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι η coca cola τους απαγορεύτηκε επειδή είναι μικρά σε ηλικία, αφού βλέπουν τους μεγαλύτερους να πίνουν χωρίς καμία αναστολή. Τα παιδιά αποδίδουν αυτή την άρνηση στο νεαρόν της ηλικίας τους και όχι στις βλαβερές ουσίες. Έτσι στην εφηβεία αρχίζουν να καταρρίπτουν οτιδήποτε τους «στερήθηκε» γιατί θεωρούν τον εαυτό τους μεγάλο. Η coca cola, το τσιγάρο, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά γίνονται από απαγορευμένοι καρποί, σύμβολα ενηλικίωσης, και ο αριθμός των καπνιστών, ναρκομανών και αλκοολικών μεγαλώνει.

Αλίμονο στην κοινωνία που αντικαθιστά την ενημέρωση, την παιδεία, τον σεβασμό και τον αυτοέλεγχο με ανούσιες φανφάρες και απαγορεύσεις.

Advertisements

Είμαι νέος και θα κάνω ότι γουστάρω…

20/06/2008 Σχολιάστε

Διαβάζω μια ακόμα έρευνα για την Ευρωζώνη, όπου σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία ανεβαίνει συνεχώς ο αριθμός των εφήβων που καπνίζουν, πίνουν αλκοόλ, κάνουν χρήση ναρκωτικών και έχουν ασταθή σεξουαλική ζωή. Αντίστοιχά φαίνεται πως δεν έχουν όραμα για το μέλλον, παρουσιάζονται συμβιβασμένοι και στέκουν απαθείς σε μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι νεαροί Ευρωπαίοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο από τα σύγχρονα προβλήματα μέσα από κακές συνήθειες.

tsebaby

Οι νέοι όμως πάντα έτσι ήταν, και δεν νομίζω ότι υπάρχει γενιά που να μην ξεστόμισε το “όταν ήμουν εγώ στην ηλικία σου”. Δεν υπάρχει γενιά που να μην θεώρησε τους νέους, τσογλάνια / φασαριόζικους / αλήτες, που περνούν όλη τη μέρα  στα μπιλιαρδάδικα, / καφετέριες, /μπροστά στο κομπιούτερ χωρίς να κάνουν τίποτα.

Οι αιώνια επαναστατημένοι νέοι πάντα ήθελαν να ονειρευτούν και να παλέψου για ένα καλύτερο μέλλον, να διαμορφώσουν έναν νέο κόσμο, στα δικά τους μέτρα. Οι έφηβοι του χτες που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο είναι οι σημερινοί “μεγάλοι” που αλλάζουν βαριεστημένα κανάλια στην τηλεόραση. Και μάλλον αυτή είναι η μοίρα των επαναστατών, τελικά να συμβιβάζονται.

Η γενιά του 60, τα παιδιά των λουλουδιών, του ελεύθερου έρωτα, της μαριχουάνας, του Γούντστοκ και του ροκ, για δεκαετίες σκεπάστηκε από ένα πέπλο ρομαντικής αναπόλησης. Σκιαγραφήθηκε μέσα από τις χολιγουντιανές ταινίες, τα βιβλία, τις αφηγήσεις και τους δίσκους ως η γενιά που ….παρά τρίχα να αλλάξει το κόσμο.

Τι έγινε στην πορεία; Γιατί αυτός ο κόσμος δεν άλλαξε προς το καλύτερο, γιατί τα ρομαντικά παιδιά μετατράπηκαν σε γιάπηδες στην Νέα Υόρκη; Τι ακριβώς έφταιξε και χάθηκε μια ευκαιρία; Είναι θέμα συγκυρίας. Την ίδια εποχή με τα παιδιά των λουλουδιών, γεννήθηκε και ένα άλλο κοινωνικό φαινόμενο, η μαζική κατανάλωση, η ποπ κουλτούρα και η βιομηχανία του περιττού.

Μέτα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα νέο πνεύμα αισιοδοξίας επικρατεί στην ψυχολογία των ανθρώπων. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά και η ανθρωπότητα ξανοίγεται σε νέα ταξίδια. Και βέβαια είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που μπορείς να αγοράσεις κάτι που δεν το χρειάζεσαι.Μπορείς να έχεις τηλεόραση, αυτοκίνητο, ψυγείο, πλυντήριο, μίξερ πικάπ, και ότι άλλο βάλει ο νους σου. Δυστυχώς οι διαφημιστές χρησιμοποίησαν τη γνώση της προπαγάνδας που απέκτησαν κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, μετουσίωσαν τα αγαθά της καταναλωτικής κοινωνίας σε ανάγκες και μας τα πούλησαν. Η γενιά των λουλουδιών, με τη σειρά της, ανήμπορη να αντισταθεί στον καταναλωτισμό, γίνεται η γενιά των σκουπιδιών.

Το χειρότερο όμως, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι κάποτε επαναστάτες, είναι σήμερα, υπουργοί, μεγάλο-στελέχη επιχειρήσεων, επιχειρηματίες που χρησιμοποιούν ως άλλοθι την κάποτε επαναστατική τους ιδιότητα για να δικαιολογήσουν οτιδήποτε κάνουν. Αυτοί οι επαναστάτες έκαναν τον κόσμο τελικά χειρότερο. Φτάνει πια με τα παιδιά των λουλουδιών, την γενιά του πολυτεχνείου και όποιον άλλο επαναστάτη. Ότι ήταν να κάνουν το έκαναν.

Η επανάσταση, η αλλαγή και η αμφισβήτησή ταιριάζουν στους νέους και ας πίνουν, ας καπνίζουν και ας κάνουν σεξ όλη μέρα. Αν τους ξεμπουκώναμε λίγο από τα μαθήματα, τα φροντιστήρια, τις εξετάσεις και τις εξεταστικές, ίσως να ήταν λιγότερο αδιάφοροι και ο κόσμος λίγο διαφορετικός.

Ελλάδα, η χώρα του στιγμιαίου…

13/06/2008 Σχολιάστε

Τα συστατικά του φραπέ είναι στιγμιαίος καφές, νερό, ζάχαρη και προαιρετικά γάλα. Ο φραπές χαρακτηρίζεται «σκέτος», «μέτριος» ή «γλυκός» ως προς τις αναλογίες των συστατικών του. Κατασκευάζεται βάζοντας την επιθυμητή αναλογία καφέ και ζάχαρης σε ένα ψηλό ποτήρι ή σε σέικερ. Προσθέτοντας νερό σε ύψος ενός εκατοστού από τονπάτο τουποτηριού το μείγμαχτυπιέται στο σέικερ ή με ηλεκτρικό αναδευτήρα μέχρι νασχηματιστείαφρός.Ακολούθως γίνεταιπροσθήκηπάγου, νερού καιπροαιρετικά γάλατος. Σερβίρεται και πίνεται με καλαμάκι.

ancient-frape

Η δημιουργία του φραπέ ήταν τυχαία. Κατά την διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στηΘεσσαλονίκητο 1957, ο Δημήτριος Βακόνδιος, σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως ένα απλό πείραμα τον οδήγησε στην εφεύρεση του διασημότερου ροφήματος στην Ελλάδα.

Ο στιγμιαίος καφές αποτελεί σίγουρα μια μεγάλη αγάπη όλων μας. Ο κύριος λόγοςπου μαςαρέσει είναι γιατίπαρασκευάζεται εύκολακαι γρήγορα, χωρίς νααπαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις, χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερες εγκαταστάσεις και υποδομές. Έχει άμεσα αποτελέσματα και τονωτικά και δροσιστικά. Πίνεται σε κάθε περίσταση και κάθε εποχή.

Η παραπάνω πρόταση είναι αληθής και για μια σειρά από άλλες ελληνικές πατέντες. Δυστυχώς από ότι φαίνεται η Ελλάδα  είναι η χώρα του στιγμιαίου. Αφορμή ο πικρός καφές που πολλοί ήπιαν μετά την ήττα της Ελλάδας από την Σουηδία στο Euro 2008.Πρώτα από όλα στο ποδόσφαιρο όλα τα αποτελέσματα είναι πιθανά και σε κάθε περίπτωση το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι. Αλλά και πάλι γιατί πέσαμε από τα σύννεφα, τι ακριβώς περιμέναμε; Γιατί η εθνική μας ομάδαθεωρείται νικητήςαπό τααποδυτήρια;Και τέλος πάντων για ποιον ακριβώς λόγο θα έπρεπε η ομάδα μας να κερδίζει πάντα; Τι κάναμε ως πρωταθλητές Ευρώπης για να εκμεταλλευτούμε όλα εκείνα τα πλεονεκτήματα που μας δίνει η πρωτιά;

Σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ τους αθλητές, οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες που δουλεύουν σκληρά για τα χρήματα τους και σίγουρα θέλουν νίκες που θα τους εξασφαλίσουν παχυλά πριμ, αλλά…

Πρώτα από όλα το κράτος και σε συνέχεια η κοινωνία, ποιες ακριβώς δράσεις έκανε για να καρπωθεί τα αποτελέσματα της νίκης μας; Έπειτα από τέσσερα χρόνια μήπως διώξαμε τους τα ραξίες από τα γήπεδα, φτιάξαμε αθλητικούς συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, ενισχύσαμε τον ερασιτεχνικό πρωταθλητισμό, πολεμήσαμε το ντόπινγκ, μάθαμε τα παιδιά μας να αθλούνται, επενδύσαμε σε αυτή την νίκη; Πέρασε αυτή η ευκαιρία και χάθηκε χωρίς να αποκομίσουμε κάτι απτό και συγκεκριμένο πέρα από ένα κύπελλο, μια εθνική ανάταση και χιλιάδες διαφημιστικά σποτ για δωρεάν πίτσα και μπύρα τις ημέρες του ποδοσφαίρου.

Φοβάμαι ότι με κέρδος την στιγμιαία ευχαρίστηση και ικανοποίηση χάσαμε και άλλες πολλές ευκαιρίες. Και οι ευκαιρίες αυτές ίσως να μην ξαναέρθουν ποτέ. Θα πρέπει κάποια στιγμή να μάθουμε σαν κοινωνίακαι σαν λαός ότι τίποταδεν μας χαρίζεται. Πρέπει να πολεμάμε για να κατακτήσουμε όλα όσα θέλουμε. Κανένας δε μας χρωστάει και δε μας χαρίζεται.

Μέγας Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος..

06/06/2008 Σχολιάστε

Τις τελευταίες μέρες οι αναταραχές στον χώρο των Πανεπιστημίων και τα κρούσματα βίας έχουν φέρει για άλλη μια φορά την κοινωνία σε αμηχανία και το σύστημα δημόσιας παιδείας σε παράκρουση. Φοιτητές εναντίον καθηγητών, εναντίον πρυτάνεων, εναντίον πολιτών, εναντίον κράτους, εναντίον ΜΜΕ και όλοι μαζί εναντίων της παιδείας που είναι και ο μοναδικός χαμένος της υπόθεσης. Ο βασικός λόγος της έντασης: Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος που ορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της Ελληνικής Παιδείας.

knight

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι το ελληνικό σχολείο, αλλά πιστεύω πώς για συγκεκριμένους λόγους, έχει αποτύχειως μηχανισμός καιως διαδικασία και αυτό γιατί πέρα από τις γνώσεις και τις δεξιότητες που αδυνατεί να μας μεταδώσει, το σχολείο έχει μετατραπεί σε ένα ενδιάμεσο προπαρασκευαστικό τμήμα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Απαξιώσαμε το σχολείο και θεοποιήσαμε το Πανεπιστήμιο, το οποίο με τη σειρά του μετατράπηκε σε έναν μηχανισμό που δίνει πτυχία και θέσεις εργασίες στην ανταγωνιστική αγορά. Δεν πιστεύω ότι η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων αποτελεί την λύση των προβλημάτων μας, αλλά σίγουρα θα προτιμούσα η πολιτεία να δημιουργήσει ένα αψεγάδιαστο εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι το λύκειο, και από εκεί και πέρα όποιος θέλει να μάθει κάτι παραπάνωγια να εξασφαλίσει το επαγγελματικό του μέλλον, ας επιλέξει τον τρόπο, τον τόπο και το αντίτιμο.Με λίγα λόγια, αν μας νοιάζει η παιδεία στον τόπο μας πρέπει να μας απασχολήσει πρώτα από όλα το σχολείο και μετά το πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς όμως αντί η συζήτηση να αφορά το πώς θα ενισχύσουμε την παιδεία, αναλωνόμαστε σε ερμηνεύσεις, ερμηνείες και αποσαφηνίσεις του συντάγματος.Ο μεγάλος φιλόσοφος Νίτσε μας έλεγε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν γεγονότα παρά μόνο ερμηνείες. Και είναι αλήθεια πως σήμερα παρά ποτέ ο κόσμος μας ορίζεται από την ερμηνεία που δίνει ο καθένας από εμάς σε αντικειμενικά γεγονότα. Αυτό δεν είναι κάτι παράλογο. Ο άνθρωπος μαθημένος να διερμηνεύει και να εξηγεί το σύμπαν με κέντρο τον εαυτό του, πρέπει να μετατρέψει τις πληροφορίες σε κάτι δικό του που να μπορεί να το αναλύσει και να το καταλάβει..

Τι γίνεται όμως όταν καταλαβαίνουμε διαφορετικά πράγματα και όταν ερμηνεύουμε με διαφορετικό τρόπο τις καταστάσεις; Τι συμβαίνει όταν ο καθένας διαβάζει μονόπλευρα και ορίζει όπως θέλει ανάλογα με τις ανάγκες του και με μοναδικό σκοπό να στηρίξει τον ισχυρισμό του; Και συγκεκριμένα ποιος άραγε μπορεί να αντικρούσει ένα επιχείρημα όταν αυτό εμπεριέχει τη λέξη “Σύνταγμα της Ελλάδας”. Μια έκφραση βαριά και ποτισμένη με το προσωπικό αίσθημα της δημοκρατίας που όλοι πιστεύω πως έχουμε.

Αλίμονο… κάποιοι “φοιτητές”, “πολιτικοί”, “καθηγητές”, και δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος νομίζουν ότι κατέχουν τον τίτλο του Μέγα Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος και ωσάν ιππότες που είναι λυσσομανούν να προστατεύσουν το άρθρο 16 καταπατώντας στο διάβα τους και καταλύοντας όλα τα άλλα άρθρα. Το άρθρο 4 του Συντάγματος λέει “Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.”

Σαν κοινωνία δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε κανένα σύνταγμα για να μάθουμε να σεβόμαστε τους συνανθρώπους, την διαφορετική γνώμη, τον διάλογο, τη μια βία. τη δημοκρατία. Γιατί είναι προφανές ότι μια κοινωνία, οργανωμένη με νόμους και θεσμούς, δεν είναι δυνατό να επιτρέπει σε κανέναν να επιβάλλει με τη βία την ερμηνεία του καταπατώντας όχι μόνο νόμους και συντάγματα αλλά τα δικαιώματα των ανθρώπων.