Αρχείο

Archive for Ιουλίου 2008

Από το κείμενο στο υπερκείμενο….

25/07/2008 Σχολιάστε

Με αφορμή τον ένα χρόνο λειτουργίας της εφημερίδας Ναυπακτία press κάνουμε ένα ταξίδι στην ιστορία της εφημερίδας. Μια διαδρομή από το παρελθόν στο μέλλον.

newspapers

Η ιστορία ξεκινάει από πολύ παλιά. Βέβαια όχι με την μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, αλλά με τον ίδιο σκοπό την ενημέρωση – που είναι και ο κύριος ρόλος μιας εφημερίδας. Η ενημέρωση υπήρξε πάντα ένα από τα στοιχειώδη συστατικά της δημοκρατίας. Οι πολίτες πρέπει να έχουν γνώση και γνώμη για τα γεγονότα. Έτσι δεν είναι τυχαίο που ιδέα της ενημέρωσης του συνόλου γεννήθηκε στις αρχαίες δημοκρατίες. Ο Σόλωνας στην αρχαία Αθήνα σκάλισε τους νόμους του σε μεγάλες ξύλινες πλάκες ώστε να μπορούν όλοι οι πολίτες να γνωρίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Την ιδέα επέκτειναν οι Ρωμαίοι όπου οι Acta Diurna, δηλαδή οι κυβερνητικές ανακοινώσεις του Αυτοκράτορα σκαλίζονταν σε μεταλλικές πλάκες προς γνώση των πολιτών. Οι Κινέζοι, οι πρώτοι τυπογράφοι “τύπωναν” σε πάπυρο κυβερνητικές αποφάσεις και διαταγές που μοιράζονταν στην επικράτεια τους.

Βέβαια με την ανακάλυψη της τυπογραφίας και πολύ περισσότερο με την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, η εφημερίδα έγινε ένα γρήγορο και άμεσο μέσο ενημέρωσης, που πολλές φορές εκτός από την καταγραφή των γεγονότων συνέβαλλε και στην δημιουργία τους με καλή ή με κακή πρόθεση. Η εφημερίδα δημιούργησε την έννοια του Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης και για πολλά χρόνια κρατούσε τα σκήπτρα, ώσπου….

Ώσπου ήρθε η τηλεόραση και ξεκίνησε ο πόλεμος ανάμεσα στα ΜΜΕ. Η τηλεόραση μπορούσε να είναι πολύ πιο γρήγορη στην καταγραφή της είδησης, Η ταχύτητα και η αμεσότητα έγινε πιο η σημαντική παράμετρος της ενημέρωσης. Κατά την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, παρακολουθούσαμε σε πραγματικό χρόνο τις εικόνες από τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης που μετέδιδαν οι ανταποκριτές. Η τηλεόραση μπορεί να είναι ο αυτόπτης μάρτυρας, να καταγράφει ένα γεγονός κατά τη δημιουργία του.

Η διαδικασία της ενημέρωσης περιλαμβάνει και άλλα στάδια, όπως την αξιολόγηση της πληροφορίας, την έρευνα και τη διασταύρωση, την ερμηνεία και την άποψη. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο όταν υπάρχει – έστω μια μικρή – χρονική απόσταση από το γεγονός μια πολυτέλεια που δεν μπορεί να έχει η τηλεόραση. Οι διαφορές των δύο ανταγωνιστικών μέσων είναι πάρα πολλές και δεν μπορούν να καταγραφούν σε μισή σελίδα. Το μειονέκτημα του χρόνου στην τηλεόραση και το μειονέκτημα του χώρου στην εφημερίδα με αναγκάζουν να σταματήσω τον ειρμό μου και το κείμενο μου εδώ…

Και κάπως έτσι γεννιέται το μέλλον. Το υπερκείμενο, μια ιδέα που γεννήθηκε ακριβώς από τα μειονεκτήματα της τηλεόρασης και της εφημερίδας, είναι η δυνατότητα διασύνδεσης της πληροφορίας με μη γραμμικό τρόπο, τόσο στο πεδίο του χρόνου όσο και στο πεδίο του χώρου. Ο φορέας και το νέο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης γίνεται το διαδίκτυο. Η άμεση καταγραφή της τηλεόρασης και η κριτική καταγραφή της εφημερίδας συνδοιάζονται σε ένα νέο μέσο. Μόνο που τώρα πια μπαίνουν και άλλοι παράγοντες στο παιχνίδι.

Η εμπειρία από πρώτο χέρι και η προσωπική άποψη (blogs), η αλληλεπίδραση του πολίτη με το μέσο (σχόλια, forum), η γέννηση της είδησης από τον πολίτη (blogs, Digg, Wikipedia), η αναζήτηση και αρχειοποίηση της είδησης (Google), τα πολυμέσα (Youtube), ο νέος τρόπος ενημέρωσης είναι είδη εδώ και μια μεγάλη επανάσταση συμβαίνει, αντίστοιχη με την ανακάλυψη της γραφής!

Σίγουρα οι εφημερίδες δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν, αλλά το μέλλον της ενημέρωσης είναι στο διαδίκτυο. Χρόνια πολλά Ναυπακτια press, χρονια πολύ περισσότερα http://www.nafpaktia.com.

Advertisements

Τα έχουμε κάνει… θάλασσα

18/07/2008 Σχολιάστε

Στην ιδρυτική σύνοδο κορυφής της Ένωσης για τη Μεσόγειο, που διεξήχθη στο Παρίσι την προηγούμενη εβδομάδα, «αντίπαλοι» ηγέτες κάθησαν στο ίδιο τραπέζι και άκουσαν ο ένας τον άλλο. Παρόντες: ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, η καγκελάριος της Γερμανίας, Αγκελα Μέρκελ, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ, αλλά η παρουσία που ξεχώρισε ήταν αυτή του Σύριου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ, που βρέθηκε σε μικρή απόσταση από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, Εχούντ Ολμερτ, τον Λιβανέζο πρόεδρο Μισέλ Σουλεϊμάν και τον Παλαιστίνιο ηγέτη Μαχμούντ Αμπάς. Μια παρέα που για όσους γνωρίζουν τα βασικά της διεθνούς διπλωματίας φαντάζει τουλάχιστον εξωπραγματική.

med-map

Μπορεί η σύνοδος να μην έβγαλε και πολλά, οι Ασαντ και Ολμερτ δεν αντάλλαξαν καν χειραψία, ωστόσο και μόνο το γεγονός ότι κατάφεραν να συνυπάρξουν είναι μια νίκη της διπλωματίας, για την οποία ο Νικολά Σαρκοζί έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει περήφανος. Η Μεσόγειος, έστω για λίγο, ένωσε ηγέτες από αντιμαχόμενες πλευρές.

Η κλειστή θάλασσα της Μεσογείου θα μπορούσε πολύ εύκολα να χαρακτηριστεί ως η μήτρα που γέννησε μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς όπως τουςΦοίνικες, τους Έλληνες, και τους Αιγυπτίους. Παρότι φυσικό εμπόδιο, έδωσε τη δυνατότητα στους λαούς αυτούς να έρθουν κοντά ο ένας στον άλλο με βασικό στόχο, το επικερδές εμπόριο. Αυτή όμως η ζύμωση των λαών έδωσε πολλά περισσότερα στην ανθρωπότητα. ΗΜεσόγειος ένωσε θρησκείες, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, ιδέες και απόψεις που πάνω τους χτίστηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός.

Η αλληλεπίδραση των ανθρώπων βέβαια δεν υπήρξε πάντα ειρηνική. Οι πόλεμοι και οι κατακτητές δεν έλειψαν ποτέ από την γειτονιά μας, αλλά παρά τις αντιπαλότητες οι λαοί πάντα κατάφερναν να συνυπάρχουν. Ο λόγος απλός: το κέρδος από την συνύπαρξη ήταν πάντα μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσκαιρο πλεονέκτημα που έδινε ο πόλεμος. Αυτά βέβαια σε μια κοινωνία όπου υπήρχαν διαφορετικές αντιλήψεις και προτεραιότητες. Σήμερα οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, με το τέλος της αποικιοκρατίας, άρχισε να δημιουργείται η παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων εμφανίστηκε για πρώτη φορά η έννοια της επιχείρησης όπως την γνωρίζουμε και σήμερα. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις ανέτρεψαν την φυσική αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτισμών και την αντικατέστησαν με την νοοτροπία της αλληλεπίδρασης των εταιριών.

Η διαφορά είναι ότι ενώ στο παρελθόν οι εμπορικές συναλλαγές άφηναν και τις δύο πλευρές, λίγο ώς πολύ, κερδισμένες, σήμερα γνωρίζουμε ότι το περιθώριο κέρδους είναι πολύ μεγαλύτερο όταν εξαπατούμε την άλλη πλευρά. Το σύγχρονο εμπόριο γίνεται με όρους πολέμου και η συναλλαγή έχει δώσει την θέση της στην επένδυση. Και δυστυχώς τα λεφτά είναι πολλά και έχουν μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα σύγχρονα κράτη, λίγο ενδιαφέρονται για τους λαούς, δεν βλέπουν παρά μόνο επενδυτικές ευκαιρίες, κοιτάσματα πετρελαίου, επικερδείς εμπορικές συμφωνίες και αγορές οπλικών συστημάτων.

Έτσι σήμερα μπορεί να γνωρίζουμε ποια είναι τα κοιτάσματα πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, το στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ, και τις επενδύσεις της Γαλλίας στην περιοχή, αλλά πλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους ανθρώπους και τον πολιτισμό τους.

Γι’αυτό κύριε Σαρκοζί όσο και αν ανέβασαν τη δημοτικότητα σας οι φωτογραφίες απότη σύνοδο, στο θέμα της ένωσης των λαών της Μεσογείου…τα έχουμε κάνει θάλασσα.

Απαξίωση…

11/07/2008 Σχολιάστε

Αυτή την εβδομάδα δεν θα πρωτοτυπήσω, θα μπω και εγώ στον πειρασμό να σχολιάσω κάποια πράγματα σε σχέση με το σκάνδαλο της Siemens, που ευτυχώς ή δυστυχώς μονοπωλεί την ειδησεογραφία των ημερών.

sintagma

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο και ας δούμε κάποια γεγονότα που συγκλόνισαν την γειτονική Ιταλία πριν από μία δεκαετία. Τον Φεβρουάριο του 1992, ο Μάριο Κιέζα, στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνελήφθη και ομολόγησε την εμπλοκή του σε ένα μηχανισμό διακίνησης μαύρου πολιτικού χρήματος.Πρόκειται για την αρχή της επιχείρησης «Καθαρά Χέρια», που έμελλε να σαρώσει τη λεγόμενη «Μιζούπολη» και μαζί της όλα τα κόμματα της Α’ Ιταλικής Δημοκρατίας.

Οι συνεχόμενες αποκαλύψεις για μαύρο χρήμα και οι συνεχόμενες ομολογίες δημιούργησαν ένα ντόμινο γεγονότων που οδήγησε σε ακραίες αντιδράσεις. Η απόφαση της Βουλής να μην άρει την ασυλία του Κράξι υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τον Απρίλιο του 1993 διαδηλώσεις ξεσπούν σε διαφορετικές γωνιές της Ρώμης, άλλες αυθορμήτως από φοιτητές, άλλες οργανωμένες από την Αριστερά και άλλες από το ακροδεξιό Movimento Sociale του σημερινού προέδρου της Βουλής, Τζιανφράνκο Φίνι.

Και η τελευταία πράξη του δράματος παίζεται μπροστά από το ξενοδοχείο που έμενε ο Κράξι. Σε μια έκρηξη, το οργισμένο πλήθος, τον περικυκλώνει και τον «βομβαρδίζει» με θες και αυτά;». Η σκηνή παίχτηκε στην τηλεόραση εκατοντάδες φορές και η Ιταλική Δημοκρατία μπήκε σε μια χρόνια και βαθιά κρίση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμα.

Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους. Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, ήρθε να καλύψει ο Μπερλουσκόνι. Οι Ιταλοί έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις δημοκρατικές δυνάμεις, δεν δίστασαν να παραδώσουν τη διακυβέρνηση της χώρας τους σε έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους ηγέτες της σύγχρονης Ευρώπης.

Στην Ελλάδα του σήμερα μπορούμε εύκολα να βρούμε πολλές ομοιότητες με την Ιταλία του 1990. Η εμπλοκή πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Siemens, επιβεβαιώνει την υποψία που είχαμε χρόνια τώρα, ότι οι πολιτικοί μας κλέβουν και μας δουλεύουν ασύστολα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, ο κόσμος πλέον δεν μπορεί να ανεχτεί αυτή την κατάσταση και η αναζήτηση λύσεων και οι ζημώσεις στην κοινωνία έχουν ήδη ξεκινήσει.

Ακριβώς αυτή την αλλαγή φοβούνται και τα κόμματα που προσπαθούν με αδέξιους τρόπους, συστρατεύοντας και τα συμμαχόμενα και συνένοχα ΜΜΕ, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ευτυχώς για εμάς οι εξελίξεις επηρεάζονται από την γερμανική δικαιοσύνη και αργά ή γρήγορα ο δικομματισμός θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των ενοχών του. Η απειλή του “Μπερλουσκονισμού”, της “Ιταλοποίησης”, τον “μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων” και της “απαξίωσης του πολιτικού συστήματος” είναι οι τελευταίες γραμμές άμυνας των κομμάτων που ποτέ δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Απαξίωση λοιπόν, και ας μας αδειάσουν τη γωνιά και τα έδρανα, γιατί ακόμα και αν οι πολιτικοί μας δεν είναι ένοχοι για αποδοχή μαύρου χρήματος, είναι ένοχοι γιατί ποτέ δεν προστάτευσαν τα συμφέροντα του λαού.

Οι ρομπέν των φτωχών, οι κόκκινο-σκουφίτσες, ο κακός βιομήχανος και άλλα μοντέρνα παραμύθια…

04/07/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων. “Περίπου 20 άτομα από τον αναρχικό χώρο, μπήκαν σε σούπερ μάρκετ στον Άγιο Παντελεήμονα και αφού πήραν τρόφιμα, χωρίς να τα πληρώσουν, τα άφησαν σε γειτονική λαϊκή αγορά και εξαφανίστηκαν μόλις αντελήφθησαν αστυνομικούς να πλησιάζουν.[…]Πρόκειται για το δεύτερο παρόμοιο περιστατικό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες.”

robenhood
Οι ρομαντικοί αντιξουσιαστές φίλοι μου θα βιαστούν να χαμογελάσουν και να θεωρήσουν αυτή την συμβολική κίνηση ως ένα κίνημα πολιτών που αντιστέκεται στον καπιταλισμό και στο κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων. Δυστυχώς θα τους πικράνω γιατί προσωπικά θεωρώπως η παραπάνω αντίδραση δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια απλή ληστεία και καμία σχέση δεν έχει με κινήματα, τάσεις πολιτών και αγώνες.

Πριν αρχίσουν να πέφτουν οι μολότοφ εξηγούμαι. Ας πάμε μερικά χρόνια πίσω, τις εποχές που δρούσε η 17 Νοέμβρη, η οποία, με το πρόσχημα της επανάστασης και της αντίστασης στο καθεστώς, σκότωνε βιομηχάνους, πολιτικούς και διπλωμάτες , λήστευε τράπεζες και καταστήματαως συμβολικές κινήσεις απέναντι στο σύστημα. Αρκετοί πολίτες, είμαι σίγουρος, ότι χαμογελούσαν με κρυφή συνενοχή και ψιθύριζαν “μωρέ, καλά τον έκαναν”. Το σύστημα δεν κατέρρευσε παρότι πολλοί “κακοί βιομήχανοι και πολιτικοί” μας άφησαν χρόνους.

Με ποιόν τρόπο όμως παίρνει κάποιος το νόμο στα χέρια του; Ποιό είναι το κριτήριο με το οποίο ερμηνεύει κάποιος την δικαιοσύνη; Με ποιό δικαίωμα κάποιος γίνεται “εκδικητής”; Να υποθέσω ότι με το ίδιο δικαίωμα που πήραν οι “αντιεξουσιαστές” την δικαιοσύνη στα χέρια τους, θα μπορούν και τα σουπερμάρκετ να βάλουν ένοπλουςφρουρούς για να υπερασπιστούν τις ιδιοκτησίες πυροβολώντας τους εισβολείς. Να υποθέσω ότι μπορώ και εγώ να μπω σε οποιαδήποτε τράπεζα και στο όνομα της ακρίβειας να κάνω μια ληστεία… Τα λεφτά βέβαια θα τα δώσω στους φτωχούς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ.

Τα όρια ανάμεσα
στο κοινό έγκλημα και στην αντίσταση εναντίον του καθεστώτος είναι, πολλές φορές, δυσδιάκριτα. Ένας απλός κανόνας είναι ο εξής. Ο ένοπλος αγώνας και η αντίσταση στο καθεστώς με τη χρήση βίας, αποτελούν την τελευταία λύση και μόνο όταν όλες οι υπόλοιπες επιλογές έχουν εξαντληθεί. Κατά τη διάρκεια της Χούντας όπου δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος αντίστασης μιας και όλες οι ελευθερίες είχαν ανασταλεί, η βία απέναντι στο σύστημα ήταν μονόδρομος.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες – που ναι, σίγουρα υπολειτουργούν – το βασικό ζητούμενο είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας. Αν κάποιος άλλος έχει αντίθετη πολιτική θέση/γνώμη από εμένα δεν σημαίνει ότι θα πάρω ένα μαχαίρι και θα τον καθαρίσω. Κανένας δεν έχει το μονοπώλιο στις ιδέες και την αντίσταση και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η βία και η τρομοκρατία δεν έχουν χρώμα και ιδεολογία απλά εφευρίσκουν άλλοθι για τις πράξεις τους.

Ο κόσμος όμως είναι πολύ πιο σύνθετος και τα σύγχρονα προβλήματα όπως η ακρίβεια, θέλουν πραγματικές λύσεις. Το παραμύθι με τον Ρομπέν των Φτωχών, την κόκκινο-σκουφίτσα και τον κακό βιομήχανο, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αλλάφοβάμαι πως σύντομα θα τελειώσουν τα παραμύθια… και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Υ.Γ.: Θα με ενδιέφερε να γνωρίζω πόσοι από τους αναρχικούς χάρισαν τα δικά τους υπάρχοντά στους φτωχούς πριν πάνε να ληστέψουν τους άλλους.