Αρχείο

Archive for Αύγουστος 2008

Ας μετρήσουμε τα μόριά μας…

29/08/2008 Σχολιάστε

Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Σίγουρα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους όσους κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους, είτε αριστεύοντας είτε να περάσουν σε κάποια σχολή που τους άρεσε. Για αυτούς που δεν τα κατάφεραν δεν χρειάζεται ούτε απελπισία, ούτε τίποτα, η προσπάθεια συνεχίζεται. Η γενική αίσθηση είναι πως οι βάσεις ανέβηκαν κυρίως στις σχολές που εξασφαλίζουν ένα σίγουρο και σταθερό μέλλον με τη μορφή του διορισμού. Δύσκολοι καιροί για ρίσκο, καινοτομίες και πρωτοβουλίες, καλύτερα στα σίγουρα.

kids-2
Ας περάσουμε όμως στην ουσία. Κάθε φορά που βγαίνουν τα αποτελέσματα αντιλαμβάνομαι την μάχη που δίνουν μεταξύ τους οι υποψήφιοι για να συγκεντρώσουν τα περισσότερα μόρια και να περάσουν, συνήθως όχι σε κάποιο σχολή που τους αρέσει, αλλά σε κάποια σχολή που θα τους εξασφαλίσει κάποιο καλύτερο επαγγελματικό μέλλον. Με απλά λόγια οι πανελλήνιες εξετάσεις και η λογική του λυκείου έχουν ως μοναδικό στόχο, αντί της επιτυχίας στη ζωή,  την επιτυχία στην αγορά εργασίας. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα όπως το έχουμε διαμορφώσει έχει αποτύχει γιατί δεν προσφέρει παιδεία, ούτε καν εκπαίδευση, παρά μόνο μια καλή θέση στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη εταιρεία.

Θύματα είναι τα παιδιά, μαθητές που παλεύουν να συγκεντρώσουν βαθμούς και μόρια και πολλές φορές, μέσα από αυτή τη διαδικασία αγγίζουν τα όρια της παράκρουσης. Ο ανταγωνισμός για μία θέση στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τόσο μεγάλος που μου θυμίζει πόλεμο. Έναν πόλεμο που διεξάγεται όλο το χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται σε φροντιστήρια – μοναστήρια σαν σαμουράι, περνάνε από φοβερές δοκιμασίες, ανέχονται εξαντλητικά ωράρια και  φορτώνονται τρομερή πίεση καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια.  Έχουν επιτελεία και συμβούλους (γονείς – φροντιστήρια) , μαθαίνουν κόλπα και μυστικά (SOS) που θα τους δώσουν το πλεονέκτημα απέναντι στον εχθρό και κατεβαίνουν έτοιμοι  για να δώσουν την τελική μάχη των πανελληνίων. Ή ταν ή επί τας!

Και όλα, μα όλα, κρίνονται την ημέρα που ανακοινώνονται οι βάσεις. Τα δελτία ειδήσεων διακόπτουν το πρόγραμμά τους και οι μαθητές χτίζουν το μέλλον τους ανάλογα με τα μόριά τους και με τη στατιστική. Η πολιτεία έχει φροντίσει να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιολόγησης σύμφωνα με το οποίο σημασία έχει περισσότερο η επίδοση και ο βαθμός,  παρά η κλίση, η προσωπικότητα και οι ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή. Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό, γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα βλέπει τα παιδιά μας σαν μια μάζα.  Μόρια και αριθμοί από το 0 έως το 20.000, γιατί είναι πολύ εύκολο να χειριστείς αριθμούς παρά ανθρώπους.

Άραγε με ποιόν τρόπο αξιολογεί κάποιος άλλες πτυχές του μυαλού και της προσωπικότητας και της ψυχής ενός ανθρώπου, όπως την φαντασία, την δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη,  τον τρόπο επικοινωνίας και συνεργασίας με τους άλλους, στοιχεία που μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικά από την επίδοση στα μαθηματικά, την έκθεση ή τη χημεία. Δυστυχώς όμως σε ένα κουρασμένο εκπαιδευτικό σύστημα είναι εύκολο (;) να διδάξεις στα παιδιά αλγόριθμους και μιγαδικούς παρά να διευρύνεις την γνώση τους με πράγματα που δεν μπαίνουν σε κεφάλαια και ασκήσεις.

Δέχομαι ότι πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος αξιολόγησης των μαθητών για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά μας να χτίζουν τις ζωές τους πάνω σε αριθμούς και στατιστικές χωρίς αντίκρισμα. Αλλά μιας και δεν υπάρχει ασφαλής μέθοδος μέτρησης της φαντασίας των παιδιών μας ή της δικιάς μας βλακείας, ας μετρήσουμε τα μόριά μας να ησυχάσουμε.

Λίγο νερό βρε παιδιά….

22/08/2008 Σχολιάστε

Στην επικαιρότητα για λίγες ακόμα μέρες η σύγκρουση Γεωργίας Ρωσίας και οι Ολυμπιακοί αγώνες. Για το ζήτημα της Οσετίας είχαμε αναφερθεί πριν από μερικούς μήνες όπου με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου λέγαμε από αυτή τη στήλη “Ενός Κοσσόβου, μύρια έπονται”.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, φέτος την παράσταση έκλεψε ο Αμερικανός κολυμβητής Μάικλ Φελπς, που με οχτώ μετάλλια έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό του απόλυτο άρχοντα του υγρού στοιχείου. Η συγκυρία είναι μάλλον καλή. Η ανάδειξη ενός αθλητή του υγρού στίβου μας βοηθάει συνειρμικά να ενδιαφερθούμε με ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αφορά την παγκόσμια κοινότητα. Την διαχείριση των ελλιπών υδάτινων πόρων.

botilia

Μόνο που σε αυτή την περίπτωση το νερό έρχεται στο μυαλό μας σε συνδυασμό με εφιαλτικά σενάρια. Η έλλειψη νερού δεν αφορά μόνο τις χώρες της Αφρικής, όπως δεκαετίες είχαμε συνηθίσει να ακούμε ( και αποδεχόμασταν χωρίς ενοχές γιατί δεν μας ένοιαζε). Έρευνα που διεξήγαγε και παρουσίασε στη Γενεύη η περιβαλλοντολογική οργάνωση WWF, καταδεικνύει τον σημαντικό περιορισμό των υδάτινων αποθεμάτων παγκοσμίως, ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες. Με απλά λόγια, το πόσιμο νερό τελειώνει.

Στην αυξανόμενη λειψυδρία συμβάλλουν μια σειρά από παράγοντες άλλοι σε μεγάλο, άλλοι σε μικρό βαθμό. Οι κλιματικές αλλαγές, η χρήση του νερού ως μεταβλητή σε κάθε βιομηχανική διαδικασία, η μόλυνση των υδάτων από τοξικές ουσίες, τα παλιωμένα συστήματα υδροδότησης, η υπέρ άντληση και υπέρ άρδευση στις γεωργικές περιοχές είναι μερικές μόνο από τις αιτίες που μπορούμε να καταγράψουμε.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα
είναι η λανθασμένη διαχείριση των φυσικών πόρων που σε συνδυασμό με την λανθασμένη αντίληψη ότι το νερό είναι ανεξάντλητο, οδηγούν σε μια σπατάλη άνευ προηγουμένου. Το πρόβλημα είναι ότι αντιμετωπίζουμε το νερό ως ένα κοινό αγαθό, για το οποίο ο κάθε ένας μπορεί να πληρώσει για να καταναλώσει όσο θέλει. Κάτι σαν το ουίσκι δηλαδή και τη νοοτροπία του “πληρώνω και κάνω ότι γουστάρω”. Για εμάς η σπατάλη του νερού δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικά ευρώ περισσότερα στον λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ, για μας το νερό είναι απλά μια υπηρεσία την οποία δικαιούμαστε να χρησιμοποιούμε όσο και όπως θέλουμε από την στιγμή που πληρώνουμε έναν λογαριασμό.

Ειδικά τώρα το καλοκαίρι
μια εποχή που το πρόβλημα της λειψυδρίας είναι πολύ πιο έντονο, η αλόγιστη σπατάλη του νερού, φτάνει τα όρια της παράκρουσης. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πλένουμε τις αυλές μας, να καθαρίσουμε το αυτοκίνητο, να κάνουμε ντους κάθε μια ώρα, να ποτίσουμε τον κήπο κάθε απόγευμα και δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο. Κάθε μέρα πετάμε αρκετό νερό, τόσο που θα αρκούσε να γεμίσουμε εκατοντάδες πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων.

Θυμάμαι μια ινδιάνικη παροιμία που λέει ότι μόνο όταν κοπεί και το τελευταίο δέντρο, μόνο όταν εξαφανιστεί και το τελευταίο ζώο, μόνο όταν στερέψει και το τελευταίο ποτάμι, ο άνθρωπος θα συνειδητοποιήσει ότι το χρήμα ούτε κάνει ίσκιο, ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται.

Πάντως ελπίζω σύντομα το νερό
να θεωρείτε το ίδιο σημαντικό με το πετρέλαιο, η τιμή του να ανέβει, και να διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο, ίσως έτσι αντιμετωπίσουμε την κατάσταση πιο σοβαρά. Το γεγονός ότι δεξαμενόπλοια ήδη χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά νερού αντί πετρελαίου, είναι ίσως μία πρώτη ένδειξη, αλλά αλίμονο γιατί άλλη μια φορά τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι χώρες και ο πληθυσμός που ήδη υποφέρει, με τόσο άγχος και πίεση τι μπορεί να πει κανείς… λίγο νερό βρε παιδιά…

Καλοκαίρι….

08/08/2008 Σχολιάστε

Η εικόνα που έχει ο καθένας για το καλοκαίρι διαφορετική. Αναμνήσεις, βιώματα, εμπειρίες, αναπολήσεις που ξεχωριστά κουβαλάμε μέσα μας. Ο Διονύσης Σαββόπουλος συγκεντρώνει κάποια από τα κομματακια αυτά και φτιάχνει ένα περίεργο ψηφιδοτό. Κάνενα καλοκαίρι δεν είναι ίδιο, κάποια είναι όμορφα, ξεκούραστα, δημιουργικά και ευτυχισμένα, κάποια έιναι μουντά, αδιάφορα και βασανιστικά, ….αλλά το καλοκαίρι έρχεται πάντα.

island
Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ’ το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ’ το παρτέρι
καλοκαίρι
μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ’ τα πεύκα και στ’ αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ’ τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις….

01/08/2008 Σχολιάστε

Δανείζομαι τον τίτλο από τον Umberto Eco. Ο Αύγουστος είναι ο κατεξοχήν μήνας της ξεκούρασης. Για τους περισσότερους Έλληνες Αύγουστος σημαίνει, ήλιος, θάλασσα, μπάνιο, ουζάκι, καλαμαράκι, καρπούζι και εκδρομή σε κάποιο διακοπο – νήσι. Έχουμε την ευτυχία να ζούμε σε έναν πανέμορφο τόπο που τα δώρα της φύσης είναι απλόχερα και όλα αυτά μπορούμε να τα χαρούμε για περισσότερους από τρεις μήνες.

relax

Ο ήλιος μας προκαλεί αισιοδοξία και σύμφωνα με  τους επιστήμονες είναι βασικός ρυθμιστής μιας ουσίας που λέγεται μελατονίνη. Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη που εκκρίνεται από την επίφυση του εγκεφάλου όταν υπάρχει σκοτάδι. Βοηθά τον ύπνο και ρυθμίζει κατά κάποιο τρόπο τον εικοσιτετράωρο ρυθμό του οργανισμού μας. Η απουσία του φυσικού φωτός του ήλιου,  προκαλεί αύξηση της έκκρισης της μελατονίνης με αποτέλεσμα σε κάποια ζώα να αλλάζει τη συμπεριφορά τους, να μειώνει τη δραστηριότητά τους και αυξάνει τη διάρκεια του ύπνου τους, και έτσι πέφτουν σε χειμέρια νάρκη.

Στα άλλα ζώα τώρα, τα ανθρώπινα, φαίνεται η διαδικασία να λειτουργεί ανάποδα. Το καλοκαίρι πέφτουμε σε …. καλοκαιρινή νάρκη. Δεν μιλάω για την θερινή ραστώνη και την κούραση που προκαλεί η ζέστη, αλλά για μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα άπαξ και μπει ο μήνας Αύγουστος.

Λες και με τη μια εξαφανίζονται όλα τα προβλήματα του χειμώνα. Οι λογαριασμοί και οι κάρτες εξοφλούνται από μόνα τους, τα οικονομικά της χώρας φυσάνε, η κοινωνία πάει προς το καλύτερο, τα παιδιά μας περνάνε στα πανεπιστήμια τα οποία με τη σειρά τους γίνονται ναοί της γνώσης, οι πάγοι σταματούν το λιώσιμο, η κλιματική αλλαγή σταματά, ειρήνη βασιλεύει στον κόσμο  … και ο ήλιος λάμπει. Το μόνο που μπορεί να ταράξει λίγο την ησυχία μας, είναι καμιά φωτιά ή κανένας σεισμός, αλλά ποιος τα βάζει με τη φύση.

Τώρα θα μου πείτε, “άσε μας ρε φίλε, 15 μέρες διακοπές έχω”. Εγώ σας αφήνω να απολαύσετε τα μπάνια σας αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι κάποιοι δεν πάνε διακοπές, συνεχίζουν και δουλεύουν και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, μας δουλεύουν. Η κυβέρνηση περιμένει πώς και πώς το καλοκαίρι Τα μπάνια και η θάλασσα θα ξεπλύνουν το σκάνδαλο της Siemens, οι νόμοι για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις θα περάσουν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, το νομοσχέδιο για την παιδεία ούτε που το καταλάβαμε, τους νέους φόρους για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της οικονομίας μας θα τους δούμε από Σεπτέμβριο, τα δάση που θα καούνε θα γίνουν μεζονέτες μέχρι τον επόμενο Αύγουστο.

Το παιχνίδι της νάρκης, τροφοδοτούν με την σειρά τους οι τηλεοράσεις, που από το πρωί ως το βράδυ μας δείχνουν live ρεπορτάζ από τις παραλίες με τον μαχόμενο δημοσιογράφο να έχει από πίσω του …πισινούς. Τα δελτιά ειδήσεων ανταγωνίζονται στο ποιος θα βρει ένα παράξενο ζώο ή μια περίεργη ιστορία από την Αμερική  ή γνωστές φάτσες από τα σοκάκια της Μυκόνου. Και φυσικά το φλέγον ζήτημα είναι το μεταγραφικό τον ποδοσφαιρικών ομάδων οι οποίες κάθε χρόνο φέρνουν  χρυσοπληρωμένους  Πελέδες και Μαραντόνες μιας  και το Ελληνικό ποδόσφαιρο έχει και σοβαρό επίπεδο.

Νομίζω ότι ο Umberto  Eco
έχει κάνει λάθος. Τον Αύγουστο υπάρχουν ειδήσεις, μόνο που περνάνε κάτω από τα μάτια μας χωρίς να τις δούμε γιατί εμάς μας ζάλισε ο ήλιος. Αλλά όσο και να χαιρόμαστε το καλοκαίρι, όσες μέρες και να κάνουμε εμείς διακοπές, δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα  μας χάνονται και πολύ φοβάμαι ότι με τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη θα πέσουν στο κεφάλι μας και άλλα πράγματα