Αρχείο

Archive for Ιανουαρίου 2009

Στα άρματα, στα άρματα….

30/01/2009 Σχολιάστε

Ο τίτλος δεν αφορά τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και τα άρματα που θα παρελάσουν σε λίγες μέρες στους δρόμους της Ναυπάκτου αλλά τις κινητοποιήσεις των αγροτών. Για άλλη μια φορά οι αγρότες θέλοντας να προβάλουν τις δίκαιες διεκδικήσεις τους, έκλεισαν τους δρόμους με τα άρματα – τρακτέρ τους. Σίγουρα μια τέτοια πράξη έχει τρομερές επιπλοκές στο σύνολο της οικονομίας, των μετακινήσεων αλλά και στη καθημερινότητα των πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα.

fields

Όπως ήταν φυσικό, υπό το βάρος μιας τέτοιας πίεσης η κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα. Ο σκοπός βέβαια δεν ήταν να λυθούν τα προβλήματα των αγροτών, αλλά να καταλαγιάσουν οι οργισμένες φωνές. Και όπως συνήθως γίνεται, ένας εύκολος τρόπος για να κλείσεις τα στοματά είναι να τα μπουκώσεις. Το μπούκωμα στην συγκεκριμένη περίπτωση έγινε με 500 εκατομμύρια

Οι περισσότεροι αγρότες μπορεί να ένιωσαν δικαιωμένοι, να πήραν το ποσοστό τους από τα χρήματα, να γύρισαν σπίτια τους και να άνοιξαν τις εθνικές οδούς, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι λυθήκαν και τα προβλήματά τους. Τέλος.

Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία των άκρων. Από τη μια μεριά έχουμε ένα πολύ μεγάλο πυκνοκατοικημένο αστικό κέντρο την Αθήνα και ίσως μία – δύο ακόμα πόλεις. Από την άλλη έχουμε μια απέραντη και έρημη επαρχία, η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα στη νοοτροπία της πόλης και του χωριού.  Σε αυτή την κοινωνία συμβαίνει επίσης το εξής παράδοξο: όλοι γνωρίζουμε για τα προβλήματα του κέντρού όπως τις πρόσφατες ταραχές στην Αθήνα, τις αντιπαραθέσεις για το γήπεδο του Παναθηναϊκού, ή τις αντιδράσεις για την κοπή των δέντρων από τον Κακλαμάνη. Όμως  γνωρίζουμε πολύ λίγα για τα προβλήματα έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Κάποιος θα παρατηρούσε βιαστικά ότι αυτό συμβαίνει γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού είναι στις πόλεις. Θα πρότεινα να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί. Το πρόβλημα έχει να κάνει πολύ περισσότερο με την αντίληψή μας.

Πρώτα από όλα  ζώντας στις μεγάλες πόλεις αποξενώσαμε τον εαυτό μας από την φύση. Αυτό μας έκανε να χάσουμε την αίσθηση της παραγωγικής διαδικασίας και να θεωρήσουμε την ντομάτα ή το λάδι αυτονόητα και σε αφθονία. Πολύ απλά όταν θέλουμε κάτι, το αγοράζουμε από το Supermarket!

Από την άλλη μεριά η εικόνα που έχουμε δημιουργήσει για τον του αγρότη πάσχει και αυτή από το σύνδρομο της κατωτερότητας που θέλουμε να δημιουργούμε σε όσους δεν είναι σαν και εμάς. Ο «καημένος»,  «παρακατιανός» και «αμόρφωτος»  αγρότης είναι η εικόνα που έχει πλάσει η κοινωνία. Λες και οι άνθρωποι υπάρχουν μόνο για να υπηρετούν τις ορέξεις μας και να μας καλλιεργούν αυτά που μας αρέσει να καταναλώνουμε!

Το πρόβλημα των αγροτών δεν είναι κατά βάση οικονομικό, αλλά κοινωνικό, η κοινωνία δεν θέλει αγρότες  – επιχειρηματίες, μορφωμένους και ικανούς να διαχειριστούν το προϊόν τους. Η κοινωνία θέλει είλωτες! Οι είλωτες όμως θα ξαναπάρουν τα άρματα.

Advertisements

Ομπαμομάνια….

23/01/2009 Σχολιάστε

‘Έχει περάσει ένας χρόνος όταν για πρώτη φορά ασχοληθήκαμε με τον κύριο Ομπάμα. Τις εποχές που δεν φιγουράριζε ως  πρώτη είδηση στις τηλεοράσεις, εμείς γράφαμε από αυτή εδώ τη στήλη:

“Πολύ κάνουν λόγο για τον μαύρο Κένεντι, ένα σωτήρα της Αμερικής που θα συνεχίσει το αμερικανικό όνειρο. “Τολμώ να ελπίζω” λέει ο ίδιος. Μπορεί να μην μας νoιάζουν όλα αυτά, μπορεί να μην μεταφράζονται σε πολιτική, ούτε να αντικατοπτρίζουν κάποια αλλαγή, αλλά είναι μια φωνή που ο αμερικανικός λαός χρειάζεται. Ένας λαός που εμείς υποτιμάμε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σοβαρό, ωστόσο χρειάζεται από κάπου να πιαστεί μέσα στη δικιά του κρίση ταυτότητας, ιδεών και αρχών. […] Ελπίζω μόνο ο κύριος Ομπάμα να αποδειχτεί κάτι καλύτερο από ένα ταλαντούχο επικοινωνιακό άνθρωπο που έχει τη δυνατότητα να αγγίζει και την άλλη πλευρά των ΗΠΑ. O κόσμος φαίνεται να είναι μαζί του.” Ναυπακτία press, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008

obama

Και να λοιπόν που ήρθε το πλήρωμα το χρόνου. Μετά από μια μεγάλη μάχη με την εσωκομματική του αντίπαλο Χίλαρυ Κλίντον και έπειτα από μια ακόμα μεγαλύτερη μάχη με τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του Μακκειν. Ο Μπαρακ Όμπάμα έγινε ο 44ος πρόεδρος της ΗΠΑ. Το αν θα καταφέρει να εκπληρώσει της ελπίδες των Αμερικανών (και του υπόλοιπου κόσμου) μένει να το δούμε στην πράξη. Όσο κι αν αποδειχθεί «λιγότερος» των (υπερβολικών) προσδοκιών, θα μείνει στην Ιστορία.

Πρώτον, γιατί κατάφερε να γίνει Πρόεδρος ένας Αφροαμερικανός και, μάλιστα, ως ώριμη επιλογή του συνόλου της κοινωνίας και όχι από εκλογικές καραμπόλες και παράδοξα. Δεύτερον γιατί κατάφερε να αποκτήσει τρομερή δημοφιλία, να πάρει τον κόσμο στο πλευρό του και να εκφράσει πολίτες από ετερόκλητα κομμάτια της Αμερικανικής κοινωνίας. Τρίτον γιατί κέρδισε  τους δύστροπους Ευρωπαίους που πλέον ελπίζουν σε μία νέα εποχή συνεργασίας.  Τέταρτο γιατί μετέφερε την επανάσταση των νέων τεχνολογιών στον πολιτικό του αγώνα και αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητες των new media, έτσι σάρωσε τις παραδοσιακές πρακτικές πολιτικής επικοινωνίας.

Ο Ομπάμα δεν είναι η ενσάρκωση του σωτήρα της ανθρωπότητας, ούτε θα λύσει όλα μας τα προβλήματα, αλλά σαν σύμβολο εκφράζει το νέο πνεύμα της κοινωνίας όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ένας κόσμος που έχει κουραστεί από τις παρωχημένες ιδέες του παλιού κατεστημένου και έχει ανάγκη από την αλλαγή.

Change = αλλαγή, ήταν και το σύνθημα του νέου προέδρου και η σαρωτική του νίκη δείχνει το πόσο κατάφερε να καταλάβει το κοινό αίσθημα των απλών ανθρώπων.  Ο Ομπάμα (σαν σύμβολο) στην ουσία εγκαινιάζει έναν νέο αιώνα, μια μετάβαση, μια αλλαγή της κοινωνίας, όπου όλες οι παλίες έννοιες όπως δημοκρατία, συμμετοχή, διάλογος, επικοινωνία, ΜΜΕ, οικονομία, ενέργεια, οικολογία, μπορούν να αποκτήσουν νέο νόημα και χαρακτήρα.

Ξαναλέω ας μην μείνουμε στο τι θα μπορέσει να εκπληρώσει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, πιθανό να  καταφέρει ελάχιστα. Ας κρατήσουμε όμως το απλό μήνυμα , τον συμβολισμό, τα όνειρα ,τις ελπίδες και τις προσδοκίες που είδε στο πρόσωπό του, το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας,

«Αργοπεθαίνει…»

21/01/2009 2 Σχόλια

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά
όποιος δεν διακινδυνεύει
όποιος δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του
όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει

Αργοπεθαίνει
Όποιος αποφεύγει ένα πάθος
Όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο «ι», αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα

Αργοπεθαίνει
Όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι
Όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στην δουλειά του
Όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο
Όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές

Αργοπεθαίνει
Όποιος δεν ταξιδεύει
Όποιος δεν διαβάζει
Όποιος δεν ακούει μουσική
Όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του

Αργοπεθαίνει
Όποιος καταστρέφει τον έρωτά του
Όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν
Όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή

Αργοπεθαίνει
Όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει
Όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει

Αποφεύγουμε τον θάνατο
σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μια λαμπρής επιτυχίας

Pablo Neruda
(Μετάφραση από Ιταλικά: Βασίλη Χατζηγιάννη
)

Αεριολογίες

16/01/2009 Σχολιάστε

Στην οικονομία υπάρχει ένας όρος που λέγεται εγκλωβισμός. Βέβαια, δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μεταπτυχιακό, για να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει η ορολογία. Με τον όρο εννοούμε τις διαδικασίες που εφαρμόζει μια εταιρεία, με σκοπό να δεσμεύσει τους πελάτες της με το προϊόν της. Σε αντίθεση με το μονοπώλιο, όπου δεν υπάρχουν άλλες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που μπορούν να προμηθεύσουν το αντίστοιχο προϊόν, στον εγκλωβισμό, ο πελάτης συνήθως είναι αυτός που έχει αποκλείσει τις εναλλακτικές.
gas
Και για να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοούμε, ας ρίξουμε μια ματιά σε μια είδηση που φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των ΜΜΕ. Η κρίση που έχει προκύψει με το Ρωσικό φυσικό αέριο, είναι μια δυσάρεστη κατάσταση, που δημιουργήθηκε από την ολοένα αυξανόμενη ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι όμηρος της διαμάχης ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, σε ένα εμπορικό παζάρι, δηλαδή, για την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας που έχουν τα δύο κράτη μεταξύ τους.

Μερικά στοιχεία, για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Η Ρωσία είναι μια από τις χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο. Η Ουκρανία έχει το μεγαλύτερο δίκτυο διανομής και αγωγών στην ευρύτερη περιοχή, και η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής φυσικού αερίου. Ο τέλειος συνδυασμός για bussiness! Και σιγά μην και δεν εκμεταλλευτούν οι Ρώσοι την ανάγκη της Ευρώπης για ενέργεια, ειδικά σε μια εποχή οικονομικής κρίσης.

Επτακόσια ευρώ το χρόνο, υπολογίζεται ότι πληρώνει, κατά μέσο όρο, κάθε πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις εισαγωγές ενέργειας, οι οποίες καλύπτουν το 54% των αναγκών της ΕΕ, ενώ κινδυνεύει, από στιγμή σε στιγμή, να μείνει χωρίς φως, χωρίς θέρμανση και μέσα κυκλοφορίας, από ξαφνική διακοπή εισαγωγών. Η μεγάλη αυτή εξάρτηση από τις εισαγωγές    περνάει όχι μόνο μέσα από αγωγούς, αλλά και από πολιτικά γεγονότα, ατυχήματα, πειρατεία, κερδοσκοπικά παιχνίδια και χίλια δυο άλλα. Όλα αυτά  μας κάνουν πολύ ευάλωτους και η πρόσφατη κρίση είναι απλά ένα δείγμα του πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης ως μοχλός πίεσης. Αν πάμε μερικούς μήνες πίσω, θα θυμηθούμε την χλιαρή αντίδραση της ΕΕ στη Ρωσική εισβολή στην Τσετσενία.

Πώς βγαίνουμε από αυτή την κατάσταση; Η λύση είναι απλή: Να μην προμηθευόμαστε ενέργεια από μία μόνο πηγή, ή, ακόμα καλύτερα, να δημιουργήσουμε δικές μας πηγές ενέργειας, κάτι που μπορούμε να κάνουμε μέσω τον πράσινων πηγών ενέργειας. Η Ευρώπη έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε αυτόν τον τομέα. Διαθέτει όχι μόνο την τεχνογνωσία, αλλά και τη θέληση των πολιτών της να κάνει το επόμενο βήμα. Και αν οι κυβερνήσεις χρειάζονται και άλλα επιχειρήματα, το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να σταθμίσουν το ρίσκο της εξάρτησης.

Αντί λοιπόν να επενδύουμε δισεκατομμύρια ευρώ για να φτιάξουμε αγωγούς, μήπως θα έπρεπε να ξοδέψουμε αυτά τα χρήματα σε επενδύσεις άλλων μορφών ενέργειας; Όπως είπαμε και στην αρχή, στον “εγκλωβισμό” ο πελάτης είναι αυτός που επιλέγει τελικά.

Χαμός

09/01/2009 Σχολιάστε

Δυστυχώς οι ευχές για ειρήνη στον κόσμο δεν έπιασαν ούτε αυτά τα Χριστούγεννα. Η κατάσταση στην Γάζα είναι τραγική και όσοι μιλούν για ανθρωπιστική καταστροφή δεν υπερβάλουν καθόλου. Δυστυχώς δεν φαίνεται λύση στον ορίζοντα.  Τα γεγονότα και οι εικόνες που καταφθάνουν στους τηλεοπτικούς μας δέκτες  μας κάνουν να νιώθουμε πραγματική οργή απέναντι σε όλους όσους έχουν οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Σε όλους;  ή μόνο απέναντι τους συνήθεις κακούς “Ισραήλ” και “ΗΠΑ”;

hamas

Ο λαϊκός αντισημιτισμός είναι βαθιά ριζωμένος και διάχυτος στην Ελληνική κοινωνία. Σε συνδυασμό δε με τον άκριτο αντιιμπεριαλισμό (που τις περισσότερες φορές είναι βάσιμος , αλλά όχι πάντα) εκφράζεται συνήθως ως μια συνολική καταδίκη κάθε πράξης αυτού του κράτους. Προφανώς και δεν υποστηρίζω σε καμία των περιπτώσεων το Ισραήλ. Αυτό που γίνεται στην Γάζα είναι σφαγή και μακάρι να σταματούσε σήμερα.

Είναι μισός και πλέον αιώνας διαρκούς σύγκρουσης –μια πληγή του Β Παγκοσμίου Πολέμου που δεν λέει να κλείσει. Από τη μία πλευρά υπάρχει το Ισραήλ ένα κράτος που δημιουργήθηκε μετά τη μεγαλύτερη γενοκτονία όλων των εποχών, οι άνθρωποι που επιβίωσαν του Ολοκαυτώματος. Ένας λαός που σήμερα κουβαλά το σύνδρομο της ανασφάλειας και σύνδρομο του ανεπιθύμητου και αντιδρά με τρομερή βαναυσότητα σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε το απειλεί. Ταυτόχρονα το Ισραήλ κολυμπά σε μια θάλασσα μίσους, που και το ίδιο τροφοδότησε. Τα περισσότερα αραβικά κράτη γύρω του επιθυμούν επισήμως την καταστροφή του. Από το 1947 που γεννήθηκε το Ισραήλ έζησε τρεις παναραβικούς πολέμους που στόχο είχαν την εξαφάνισή του από τον χάρτη.

Οι πολέμαρχοι – ισλαμιστές της περιοχής δυστυχώς κουβαλάνε το σύνδρομο του αντισημιτισμού που προκύπτει από τη δική τους αδυναμία να σεβαστούν και να κατανοήσουν την διαφορετικότητα στην θρησκεία και στην κοινωνία. Θυμίζω ότι μιλάμε για μουλάδες που έχουν κηρύξει “ιερό πόλεμο” έχοντας την “εντολή του Θεού” απέναντι σε ολόκληρη την Δύση και όχι μόνο απέναντι στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ας μην ταυτίζουμε λοιπόν  αυτό το μήνυμα με τους δικούς μας ρομαντισμούς περί ελευθερίας των Παλαιστηνίων, δεν είναι το ίδιο πράγμα, και φυσικά ας μην ταυτίσουμε το Ισλάμ ως θρησκεία με τους “Πολεμιστές του Θεού”.

Αυτήν τη στιγμή συντελούνται στη Μέση Ανατολή δύο εγκλήματα. Το πρώτο είναι η συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ με πρόσχημα την ασφάλεια του. Υπάρχουν όμως και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών, οι οποίοι απλώς χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ισραηλινή κατοχή για να διεξάγουν άλλον ένα “ιερό πόλεμο”.

Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν τις αναλογίες άδικες.  Όταν πεθαίνει ένα παιδί, είτε από ισραηλινά πυρά, είτε από ρουκέτες της Χαμάς, είτε από πυραύλους της Χεζμπολάχ, είτε ως “παράπλευρη απώλεια” αμερικανικών βομβαρδισμών. Τότε όλες οι αναλογίες και οι συμψηφισμοί είναι ανούσιοι. Έτσι κι αλλιώς, σε κανέναν πόλεμο δεν υπάρχει ένα δίκιο κι ένα άδικο. Πάντα υπάρχουν δύο άδικα.

Το άμεσο ρεφλέκτ μας σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία είναι να καταδικάσουμε το Ισραήλ και να ταχθούμε στο πλευρό των Παλαιστινίων, αλλά δυστυχώς θα το κάνουμε έχοντας μπροστά μας την οργή που προκαλούν οι εικόνες φρίκης. Σήμερα είναι ένοχο για της φρικαλεότητες το Ισραήλ! Αύριο όμως; Τι θα γίνει στην επόμενη επίθεση αυτοκτονίας; Τα νεκρά παιδιά του Ισραήλ δεν θα τα κλάψουμε;

Αν θέλουμε λοιπόν πραγματικά λύση πρέπει να καταλάβουμε ότι ο πόνος και ο χαμός των ανθρώπων δεν έχουν πατρίδα, όπως πατρίδα δεν έχει ούτε το άδικο ούτε η βία, ούτε ο πόλεμος,