Αρχείο

Archive for Φεβρουαρίου 2009

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο

27/02/2009 Σχολιάστε

Πωλείται χώρα, λόγω της οικονομικής κρίσης, ελαφρώς μεταχειρισμένη, με πληθυσμό 2.375.000 κατοίκους, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, νικήτρια σε διαγωνισμό της Eurovision. Τιμή συζητήσιμη, μόνο σοβαρές προτάσεις. Περισσότερες πληροφορίες: Λετονία.

forsale

Προφανώς μια τέτοια αγγελία δεν θα την διαβάζατε σε καμία εφημερίδα, αλλά κάτι τέτοιο θα είχε στο μυαλό του ο Ρώσος πολυεκατομμυριούχος. Πιοτρ Αβεν πρόεδρος της τράπεζας Alfa Bank, ο οποίος πρότεινε να σώσει τη Λετονία από την οικονομική κατάρρευση με αντάλλαγμα να αναλάβει πρωθυπουργός της. Η κυβέρνηση της Λετονίας είναι η πρώτη που παραιτήθηκε την περασμένη Παρασκευή λόγω οικονομικής κρίσης και η χώρα βρίσκεται σε αναμονή ηγεσίας.
Ο Αβεν δεν είναι τυχαίος. Το όνομά του φιγουράρει στο νούμερο 224 της λίστας  των πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου  του περιοδικού «Forbes», είναι 53 ετών και έχει διδακτορικό στην Οικονομετρία . Διετέλεσε υπουργός στην πρώτη μετά-σοβιετική κυβέρνηση της Ρωσίας, στις αρχές του ‘90, αναλαμβάνοντας  το υπουργείο Εξωτερικού Εμπορίου και σίγουρα είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Μπορεί όμως ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας να είναι και πετυχημένος πρωθυπουργός; Η απάντηση είναι σχετική. Αρκετές πολυεθνικές παίζουν σε οικονομικά και διοικητικά μεγέθη που είναι αντίστοιχα με τις οικονομίες σε μικρά κράτη, οπότε κάποιος θα μπορούσε να συμπεράνει ότι από τη στιγμή που ο πρόεδρος μιας εταιρείας μπορεί να διοικήσει μια τέτοια επιχείρηση θα μπορεί να διοικήσει και μια μικρή χώρα.

Αλλά. Αρκεί μόνο μια σωστή διοίκηση; Προσωπικά πιστεύω ότι το κράτος θα πρέπει να έχει ακριβώς αυτό το ρόλο. Ένας μικρός μηχανισμός που θα λειτουργεί προς όφελος του συνόλου, διεκπαιρεωτικά  και διαχειριστικά. Για παράδειγμα ένα κράτος που λειτουργεί σωστά ως μηχανισμός  θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την διεθνή οικονομική κρίση, τις πυρκαγιές, τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, τη γραφειοκρατία,  την εγκληματικότητα, ακόμα και την απόδραση του Παλαιοκώστα με το ελικόπτερο.
Το θέμα όμως είναι ότι οι κυβερνήσεις σήμερα, τόσο στην χώρα μας όσο και αλλού έχουν αποδειχτεί «λίγες» και αυτό γιατί: τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε απαιτούν πλέον ρηξικέλευθες λύσεις και θάρρος στις αποφάσεις, ένα θάρρος που κανένας δεν φαίνεται να διαθέτει.

Το θάρρος πέρα από ενστικτώδης αντίδραση, πηγάζει και από τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας σκοπός, ένας στόχος, ένα όραμα. Και αν σήμερα έχουμε έλλειψη σε ικανούς διαχειριστές – manager έχουμε έλλειψη και σε ηγέτες ή κοινωνίες με όραμα και αυτό είναι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα.

Ο κύριος Αβεν, είναι πολύ πιθανό να καταφέρει να βγάλει τη Λετονία από την οικονομική κρίση, αλλά θα πρέπει να θυμάται την μικρή διαφορά του διαχειριστή – manager από τον ηγέτη. Ο manager κάνει τα πράγματα με το σωστό τρόπο, ο ηγέτης κάνει τα σωστά πράγματα

Πράσινα σπίτια, πράσινος πλανήτης.

20/02/2009 Σχολιάστε

Δεν ξέρω αν έτυχε να δείτε τη νέα διαφήμιση του ΥΠΕΧΩΔΕ για το περιβάλλον. Με λίγα λόγια δείχνει έναν τύπο που αγανακτεί με τους υπεύθυνους που δεν κάνουν τίποτα για το περιβάλλον, την μόλυνση, το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Την ίδια στιγμή ο ίδιος ανοίγει τέρμα το καλοριφέρ, οδηγεί το τζιπ του και πετάει σκουπίδια στο δρόμο. Η διαφήμιση είναι σίγουρα γουστόζικη και βασίζεται σε μια πολύ βασική αρχή. Να μας πείσει ότι σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον όλοι είμαστε υπεύθυνοι και όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι.

greenhouse
Πρώτα από όλα να διευκρινίσω ότι συμφωνώ με το πνεύμα τις διαφήμισης. Το περιβάλλον κινδυνεύει, και σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα που περνάνε από το χέρι μας.. Δύο ακόμα γεγονότα  που δείχνουν την τάση, ένα τοπικό και ένα πανελλήνιο. Ο Δήμος Ναυπάκτου ξεκινάει πρόγραμμα ανακύκλωσης. Δεν συμφωνώ με την διαδικασία, αλλά είναι μια καλή αρχή, ας συμμετέχουμε όλοι. Το κράτος με τη σειρά του ανακοίνωσε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα χρηματοδότησης για τα πράσινα σπίτια. Αντιγράφω από τα ΝΕΑ:

«Κίνητρα σε νοικοκυριά υπό μορφήν επιδοτήσεων, ύψους κατά μέσον όρο 15.000 ευρώ ανά σπίτι, για παρεμβάσεις εξοικονόμησης ενέργειας στις κατοικίες τους, σε συνδυασμό πιθανόν με φοροαπαλλαγές, ετοιμάζει το υπουργείο Ανάπτυξης με στόχο τη μείωση της ενεργειακής σπατάλης του κτιριακού τομέα. Το πρόγραμμα συγχρηματοδοτείται από την Ε.Ε. Το ποσό της επιδότησης θα κυμαίνεται μεταξύ του 40% και του 70% του συνολικού κόστους αναλόγως και του είδους της κάθε παρέμβασης.»

Πώς ορίζεται όμως ένα «πράσινο» σπίτι; σίγουρά όχι από το χρώμα. Στην ουσία ένα πράσινο σπίτι έχει δημιουργηθεί με στόχο να εξοικονομεί ενέργεια. Και για να μην πηγαίνει το μυαλό μας σε επιστημονική φαντασία, και περίεργες τεχνολογίες, τα πράγματα είναι πιο πρακτικά. Αντικατάσταση των κουφωμάτων με διπλά τζάμια, θερμομόνωση των τοίχων και της ταράτσας, αντικατάσταση των καυστήρων με νέας τεχνολογίας,  αντικατάσταση των λαμπτήρων πυρακτώσεων με λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας, τοποθέτηση ηλιακού, σκίαστρα για τα ανοίγματα, ανεμιστήρες οροφής, αισθητήρες για έλεγχο της θερμοκρασίας, κ.ά. Η λογική είναι να  χρησιμοποιήσουμε έξυπνους και απλούς τρόπους, ώστε να μειώσουμε την ενεργειακή σπατάλη των σπιτιών μας.

Σίγουρα πολλοί θα είναι επιφυλακτικοί στο να προχωρήσουν σε τέτοιου είδους επενδύσεις, ειδικά στην τρέχουσα  οικονομική συγκυρία, αλλά ας μην μείνουμε σε αυτό το γεγονός. Το ζήτημα  είναι ότι οι λύσεις πλέον είναι απλές και άμεσες, οι τεχνολογίες διαδεδομένες και προσιτές, και το οικονομικό όφελος από την εξοικονόμηση ενέργειας είναι ένα πολύ καλό κίνητρο.

Βέβαια το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι χρησιμοποιώντας όλες αυτές τις τεχνολογίες δεν κάνουμε μόνο το σπίτι μας πράσινο αλλά συμβάλλουμε στο να παραμείνει πράσινος ο πλανήτης, αυτό το μεγάλο οικοσύστημα που είναι το σπίτι όλων μας.

Θα ήθελα να είμαι κηπουρός…

13/02/2009 Σχολιάστε

…Ο Βαγγέλης Γερμανός τραγουδούσε πρίν από αρκετά χρόνια και είμαι σίγουρος ότι πολύ θα ήταν αυτοί που θα σιγοσφύριζαν το τραγουδάκι και  ήθελαν να δημιουργούν κήπους, να φυτεύουν γλάστρες, να σκαλίζουν παρτέρια, να κλαδεύουν τα δεντράκια, να βρίσκονται κοντά στη φύση, και όλα αυτά τα χαριτωμένα. Αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε να εξασκεί αυτό το όμορφο επάγγελμα; Εδώ ο Αντώνης Νικοπολίδης θέλησε να γίνει κηπουρός στο δήμο Αμαρούσιου.

kipouros
Αλίμονο όμως, γιατί ενώ σε άλλες συνθήκες θα χαιρόμασταν να βλέπουμε τους κηπουρούς στην πόλη, πλέον θα πρέπει να τους φοβόμαστε. Θα θυμάστε πρίν λίγες ημέρες την είδηση για το πάρκο στην Κυψέλη που εξαφάνισε ο Νικήτας Κακλαμάνης. Φαίνεται ότι την δόξα του ζήλεψαν και τοπικοί παράγοντες για αυτό και βάλθηκαν να κόψουν ακόμα μερικά δέντρα στην πόλη μας. Με λύπη περνάω κάθε πρωί  αυτές τις μέρες από το Κεφαλόβρυσο και βλέπω αντί για δέντρα, όρθια κούτσουρα, και απλά ρωτάω γιατί;

Είμαι σίγουρος ότι θα πάρω απάντηση από τους αρμοδίους, προφανώς και θα υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, κάποια τουλάχιστον λογικοφανής εξήγηση, έστω μια γνωμάτευση ότι θα πρέπει να κοπούν. Γιατί για να κόψεις ένα δέντρο χωρίς λόγο θα πρέπει να είσαι …. σχιζοφρενής. Το θέμα όμως δεν είναι αν θα βρούμε δικαιολογία, για να εξηγήσουμε αν θα έπρεπε να κοπούν τα δέντρα. Το ζήτημα είναι ότι σε έναν κόσμο που τα δέντρα – τουλάχιστον στο αστικό τοπίο – θα γίνουν και αυτά είδος προς εξαφάνιση, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προστατεύουμε τα λίγα που έχουμε χωρίς καμία άλλη σκέψη.

Δεν θα μπω καν στην διαδικασία να εξηγήσω γιατί τα δέντρα είναι σημαντικά και το ρόλο που παίζουν γενικότερο στο περιβάλλον και ειδικότερα στο αστικό περιβάλλον. Και φυσικά δεν εννοώ μόνο τις οικολογικές συνέπειες,  – γιατί δεν θα σωθεί ο κόσμος από ένα  – δύο δέντρα στο Κεφαλλόβρυσο, κυρίως όταν βλέπεις εκατομμύρια να καίγονται στην Αυστραλία  – με ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο οι συνέπειες στο συλλογισμό μας. Δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει ακόμα πώς το πράσινο δεν είναι για να ομορφαίνει το χώρο και την αυλή μας, δεν είναι μια προαιρετική πολυτέλεια, αλλά μια από τις πιο σημαντικές παραμέτρους που επιδρούν στην υγεία μας, την ψυχολογίας μας, την καθημερινότητά μας και χίλιες δύο ακόμα εκφάνσεις της ζωής μας, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Σαν κοινωνία βλέπουμε  κάθε μέρα και από ένα δεντράκι να κόβεται με κάποια λογική δικαιολογία. Και το έχουμε δεχτεί πλέον ως κάτι ναι μεν αναγκαίο και αποδεκτό αλλά ταυτόχρονα στενάχωρο και λυπηρό, γιατί εκτός των άλλων μάθαμε να μας χαρακτηρίζει αυτή η «ευαισθησία» για το περιβάλλον.

Η «ευαισθησία» έχουν οι δήμαρχοι που τυπώνουν φυλλάδια για να τονίσουν το οικολογικό τους προφίλ, οι εφημερίδες που μαζί με το ένθετο για το περιβάλλον κυκλοφορούν και ένα σκασμό DVD σε πλαστική σακούλα, και οι μεγάλες επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις για να μας πουλήσουν φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα που θα γίνουν σκουπίδια.

Είναι θέμα αντίληψης και όχι ευαισθησίας, γιατί η ευαισθησία χάθηκε ούτως η άλλως όταν αρχίσαμε να τραγουδάμε τον «σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι» αντί για το «θα ‘θελα να ΄μουν κηπουρός»

Λειπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια

06/02/2009 Σχολιάστε

Πριν από λίγες μέρες εντύπωση μου έκανε ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ χειρήστικαν το περιστατικό με τα δακρυγόνα και τον κ. Παπανδρέου. ΤΑ γεγονότα γνωστά:  Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στο λιμάνι του Πειραιά, – η οποία έγινε για να στηρίξει τους διαμαρτυρόμενους αγρότες από την Κρήτη, –  έτυχε να βρεθεί τη στιγμή που τα ΜΑΤ έριχναν δακρυγόνα για να διασπάσουν τους διαδηλωτές.
lion
Σύμφωνα λοιπόν με τα μεγάλα ΜΜΕ και τα κεντρικά δελτία ειδήσεων το εντυπωσιακό δεν είναι το ότι για άλλη μια φορά έπεσαν δακρυγόνα, αλλά το γεγονός ότι ενώ οι αστυνομικοί ήξεραν – οι ίδιοι το αρνούνται, ότι θα βρίσκεται εκεί ο Γ. Παπανδρέου, προχώρησαν στην ρίψη των χημικών.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις κραυγές ότι πρόκειται για κίνηση ενάντια στην δημοκρατία, η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει από τέτοιους συμβολισμούς, αλλά μάλλον από αδυναμία να χειριστεί πλέον και τα πιο απλά αυτονόητα σχήματα. Ας αφήσουμε στην άκρη και το αυτονόητηο ότι η χρήση χημικών κάθε άλλο παρά δημοκρατική αντιμετώπιση πολίτων είναι. Ας προσπαθήσουμε να δούμε το κωμικοτραγικό της υπόθεσης. Δηλαδή ο κύριος Παπανδρέου έπρεπε να φάει το δακρυγόνο ο ίδιος για να μιλήσει για την αντιδημοκρατικότητα των χημικών; Και για να καταλάβω οι αστυνομικοί ρίχνουν δακρυγόνα ανάλογα με το ποίος πολιτικός θα έρθει η δεν θα έρθει στη διαδήλωση;

Η στάση του κ. Παπανδρέου είναι κατανοητή, προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις, από την άλλη η όλη στάση της αστυνομίας ,μου θυμίζει λίγο την παροιμία «λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια». Δηλαδή όσο είναι μπροστά κάποιος πολιτικός ή οι κάμερες, θα συμπεριφερόμαστε όπως απαιτεί η θέση μας, όταν όμως κανείς δεν βλέπει τότε κάνουμε ότι θέλουμε!

Η συγκεκριμένη στάση και φιλοσοφία όμως δεν είναι αποκλειστικότητα των αστυνομικών, αλλά μάλλον μια διάχυτη ψυχολογία σε ολόκληρη την κοινωνία μας. Μια κοινωνία που βασίζεται στην  εντύπωση, και όχι στην ουσία, στις αντιδράσεις και όχι στα γεγονότα, μια κοινωνία που τις αρέσει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της

Στην κοινωνία του φαίνεσθε, αυτό που είναι σημαντικό είναι η εντύπωση και όχι η ουσία. Μας ενδιαφέρει να δημιουργούμε μια πολύ ωραιοποιημένη κατάσταση, κρύβοντας τα κουσούρια και τα ελλατώματά μας. Σίγουρα σε ένα βαθμό πρόκειται για μια έμφυτη τάση των ανθρώπων. Όμως πολύ περισσότερο και από αυτή τη σχεδόν αντανακλαστική αντίδραση, αυτό που στην ουσία κάνουμε είναι μια άνευ εξήγησης κουτοπονηριά. Είναι η ίδια κουτοπονηριά που έχουμε όταν φοράμε την ζώνη ασφαλείας μόλις ο απέναντι μας παίξει τα φώτα, όταν κόβουμε τιμολόγια ξερώντας ότι κάπου κοντά κυκλοφορεί η εφορία, όταν τάχα μου παρκάρουμε στο πεζοδρόμιο για δύο λεπτά,…

Αυτής της κοινωνίας δεν τις φταίνε τα δακρυγόνα που δεν βλέπει