Αρχείο

Archive for Μαρτίου 2009

Έφτασε η ώρα της γής….

27/03/2009 1 Σχολιο

Προφανώς θα το έχετε ακούσει από παντού. Το Σάββατο στις 8.30 σβήνουμε τα φώτα σε ολόκληρη τη γη σε μια προσπάθεια συλλογικής δράσης ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Προφανώς και είμαι από αυτούς που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία όμως παρόλα αυτά όμως έχω πολλές και σοβαρές ενστάσεις…

Τι και αν η Ελλάδα είναι ουραγός σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, οι Έλληνες ωστόσο αποφάσισαν να κόψουν πρώτοι το νήμα στην παγκόσμια κινητοποίηση για τη Γη με τη μεγαλύτερη συμμετοχή παγκοσμίως. Μέχρι στιγμής το συντριπτικό ποσοστό των πολιτών δηλώνει ότι θα συμμετάσχει στην κινητοποίηση ενώ συμμετοχή έχουν 709 επιχειρήσεις, 334 Δήμοι και Κοινότητες, περισσότερα από 212 σχολεία, και περισσότεροι από 181 φορείς.

wratisgis

Η τόσο μεγάλη συμμετοχή με κάνει να αναρωτιέμαι το εξής απλό: μα καλά αφού είμαστε τόσο συνειδητοποιημένοι πολίτες, οι πολιτικοί μας έχουν τέτοιες ευαισθησίες, οι επιχειρήσεις μας τέτοια αγάπη για το περιβάλλον και τα παιδιά μας στο σχολείο λαμβάνουν περιβαλλοντική παιδεία, πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατό στη χώρα μας, όλες οι δημόσιες υπηρεσίες να έχουν το βράδυ ανοιχτά τα φώτα, να σπαταλάμε περισσότερο πετρέλαιο για θέρμανση από ότι στην κρύα Νορβηγία, να χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητό μας ακόμα και για να πάμε στο περίπτερο, οι πολιτικοί μας να οδηγού τζιπ που καίνε μαζουτ, να μην έχουμε ξεχωριστό υπουργείο περιβάλλοντος, να χτίζουμε – τσιμεντώνουμε τα πάντα, να μην έχουμε πάρκα στις πόλεις μας, να καίμε τα δάση μας, να μολύνουμε το νερό μας από τις βιομηχανίες, να έχουμε ακόμα χωματερές, να πετάμε μπάζα στα ρέματα να έχουμε ΧΥΤΑ που δεν λειτουργούν, να αρνιώμαστε της ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και χίλια τόσα άλλα.

Δυστυχώς όλα τα παραπάνω με κάνουν να είμαι τουλάχιστον επιφυλακτικός, έχω την αίσθηση ότι η «ώρα της Γής» θα γίνει ένα πανηγύρι για να το εκμεταλλευτούν οι κάθε λογής «ευαίσθητοι» δήμαρχοι, μεγάλο-επιχειρηματίες, φορείς που θα βρουν την ευκαιρία να μας πείσουν για το πόσο σημαντική προτεραιότητα είναι για αυτούς το περιβάλλον, το ίδιο περιβάλλον που οι ίδιοι κάθε μέρα καταστρέφουν είτε με την αδράνειά τους είτε με την συμμετοχή τους.

Αλλά ας μην εκπλησσόμαστε. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το «περιβάλλον» είναι μια λέξη που πουλάει. Το χρησιμοποιούν όλοι, ανεξαρτήτως στάσης ζωής και πεποιθήσεων, για να συγκεντρώσουν ψήφους, να πουλήσουν προϊόντα, να προβάλλουν τον εαυτό τους, να διεκδικήσουν θέσεις , ακόμα και να ρίξουν γκόμενες.

Για να μην θεωρηθώ μηδενιστής, μακάρι να συμμετάσχει ολόκληρος ο κόσμος. μακάρι το περιβάλλον να γινόταν ring tone και η οικολογία μόδα, μακάρι να αρκούσε αυτό για να σώσουμε τον πλανήτη μας. Συμφωνώ στην παγκόσμια δράση και πιστεύω στις κινητοποιήσεις, με την βασική προϋπόθεση αυτές να γίνονται με επίγνωση και να έχουν διάρκεια, επίγνωση ότι αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό και διάρκεια της πράξης μας γιατί μια ώρα δεν φτάνει.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν η Ελλάδα θα έχει τη μεγαλύτερη συμμετοχή, ούτε αν θα συσκοτιστεί για μια ώρα η ανθρωπότητα. Σημασία έχει να μην εξαντλούμε την ευαισθησία των ανθρώπων σε ένα event της μίας ώρας, αλλά να κάνουμε τόπο ζωής μας την ισορροπία και το σεβασμό στο περιβάλλον, συνειδητοποιημένα και υπεύθυνα, όχι για μια ώρα ή ένα χρόνο, αλλά για όλη μας τη ζωή.

Advertisements

Κουκουλώματα…

20/03/2009 Σχολιάστε

Θέμα της εβδομάδας φαίνεται να είναι η κουκούλα.

Στην πρώτη επίσκεψη στην Μαύρη Ήπειρο μετά την ενθρόνιση του, ο Πάπας Βενέδικτος XVI επανέλαβε την πλήρη αντίθεση του Βατικανού στη χρήση προφυλακτικών. Την ίδια στιγμή, μόνο στην υποσαχάρια Αφρική πάνω από 22 εκατ. είναι φορείς του AIDS ενώ μόνο το 2007, πέθαναν από το AIDS 1,5 εκατ. Αφρικανοί. Η Καθολική Εκκλησία, τάσσεται κατά της χρήσης προφυλακτικών για λόγους ηθικής!

koukoula

Πόσο ηθικό είναι όμως τι στιγμή που παθαίνουν εκατομμύρια ανθρώπων, εμείς να συζητάμε το αν είναι επιτρεπτό το προφυλακτικό ή όχι! Για άλλη μια φορά φαίνεται να έχει χαθεί η ουσία και να επιμένουμε στο δευτερεύον. Πριν βιαστούμε όμως να σχολιάσουμε την στάση του Βατικανού ως ανώφελη, ανούσια και συντηρητική, ας δούμε τι γίνεται και στην προοδευτική(;) χώρα μας όπου για μια άλλη κουκούλα φαίνεται να ξεκινάει ακόμα μια φορά μια ανούσια κουβέντα.

Με αφορμή τις διάφορες κοινωνικές ταραχές τον τελευταίο καιρό και έπειτα από μια ακόμα επίθεση κουκουλοφόρων στο Κολωνάκι η κυβέρνηση προχώρησε σε μια ευρηματική νομοθετική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία ποινικοποιείται και καταδικάζεται με βαριές ποινές η αμφίεση με κουκούλα και η απόκρυψη των χαρακτηριστικών, αν συνδυάζεται με την τέλεση αξιόποινων πράξεων. Αδυνατώντας να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αυξανόμενης εγκληματικότητας, η κυβέρνηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα θέματα δημόσιας τάξης καθώς και τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα είναι ζήτημα αμφίεσης.

Η κατάσταση προκαλεί γέλιο όμως επίσης αστείο είναι και το γεγονός ότι πολλοί βιάστηκαν να βροντοφωνάξουν ότι θίγονται δικαιώματα, η δημοκρατία και άλλα τέτοια, λες και η πεμπτουσία της δημοκρατίας είναι η ενδυματολογικές επιλογές του καθενός ή λες και όποιος φοράει κουκούλα γίνεται ο εκδικητής – Ζορό της κοινωνίας.

Αν το πρόβλημα μας είναι η κουκούλα στους δρόμους τότε τι γίνεται με το κουκούλωμα στους υπόλοιπους τομείς της κοινωνίας μας. Κουκουλώνουμε τα σκάνδαλα. Κουκουλώνουμε τις επιχειρήσεις που εφαρμόζουν πρακτικές μονοπωλίου, Κουκουλώνουμε τους Βουλευτές με την ασυλία, τους, κουκουλώνουμε τις κοινωνικές διεκδικήσεις, κουκουλώνουμε τα πάντα. Αν είναι λοιπόν να ποινικοποιήσουμε την κουκούλα ας το κάνουμε, αλλά να το κάνουμε για όλους.

Η εμμονή μας να ασχολούμαστε μονίμως μετά επουσιώδη μας κάνει να χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα. Η τάση μας να εστιάζουμε σε δευτερεύοντα, μας απομακρυνεί μονίμως από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και αλίμονό μας αν θεωρούμε σημαντικό την κουκούλα ή το προφυλακτικό. Το ζήτημα στην κοινωνία μας δεν είναι οι κουκούλες και τα προφυλακτικά, το θέμα είναι πώς θα αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα είτε είναι η εγκληματικότητα, είτε οι κοινωνικές ανισότητες, είτε το AIDS…

Το μόνο παρήγορο είναι ότι έρχεται η άνοιξη και σε λίγο δεν θα χρειάζεται να φοράμε, κασκόλ γάντια και κουκούλες…..

Ο φόβος φυλάει τα έρμα

13/03/2009 Σχολιάστε

Στο προηγούμενο τεύχος σχολιάζαμε την εκπομπή του Σκάι «Μεγάλοι Έλληνες». Αυτή την εβδομάδα μια άλλη λίστα Ελλήνων απασχολεί την επικαιρότητα. Σύμφωνα λοιπόν με την εφημερίδα το Βήμα: « κατάλογο με 82 πιθανούς στόχους «τρομοκρατικών επιθέσεων», η πλειονότητα των οποίων αφορά προβεβλημένα πρόσωπα της δημοσιογραφίας, καθώς και ένα ευρύ φάσμα των μέσων ενημέρωσης (τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες), έχει καταρτίσει η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.).
Στη λίστα των στόχων της νέας τρομοκρατίας, εκτός των δημοσιογράφων περιλαμβάνονται λειτουργοί της ελληνικής Δικαιοσύνης, κορυφαίοι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου, του τραπεζικού τομέα, καθώς και διακεκριμένα πρόσωπα του δημοσίου βίου.»

fear
Τα ονόματα που περιλαμβάνει η λίστα δεν έχουν καμία σημασία. Στόχος του κάθε τρομοκράτη δεν είναι το πρόσωπο, αλλά ο ρόλος του, η θέση του και αυτό που εκπροσωπεί. Σίγουρα άνθρωποι με υψηλές θέσεις οι σε κρίσιμα πόστα πάντα αποτελούν στόχο, αλλά αυτό ήταν πάντα ένας από τους κινδύνους της εξουσίας. Αυτό που προβληματίζει όμως δεν είναι αν έχει συνταχθεί τέτοια λίστα και ποια ονόματα περιλαμβάνει, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την τρομοκρατία.

Διαβάζοντας το θέμα ένιωσα σαν να είμαι θεατής σε ταινία μυστηρίου, όπου γνωρίζω ποιο θα είναι το επόμενο θύμα του δολοφόνου! Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Αυτό το αίσθημα φόβου και τρομοκρατίας είναι που αλλοιώνει την αντίληψη της πραγματικότητας και στην ουσία είναι και αυτό μια μορφή τρομοκρατίας. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο φόβος είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για να επιβάλεις την άποψή σου, να πουλήσεις το προϊόν σου να κατευθύνεις τον κόσμο.

Επειδή η τρομοκρατία όμως δεν είναι τηλεπαιχνίδι, ούτε ταινία μυστηρίου καλά θα κάνουμε να ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Πριν λίγες μέρες ένα διπλό τρομοκρατικό χτύπημα στη Μεγάλη Βρετανία ξύπνησε άσχημες αναμνήσεις από το παρελθόν. Δύο οργανώσεις με την ονομασία «Πραγματικός IRA» και IRA-Συνέχεια  προκάλεσαν το θάνατο τριών ανθρώπων, προσπαθώντας να σπείρει θύελλες στην ειρηνευτική διαδικασία.

Μια διαδικασία την οποία στηρίζει ακόμα και ο IRA (ο αυθεντικός) μέσα από την πολιτική του πτέρυγα και που έχει προχωρήσει ουσιαστικά δίνοντας ελπίδα για λύση στο πρόβλημα που  μεταξύ καθολικών και προτεσταντών το οποίο προκάλεσε πάνω από 3.500 θανάτους μέχρι τις συμφωνίες ειρήνης του 1998.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία έχει δύο πρόσωπα. Έχει το πρόσωπο του εκτελεστή, που θυσιάζει ανθρώπους για τις προσωπικές του ιδεολογίες, αλλά έχει και ένα άλλο αόρατο πρόσωπο που αρέσκεται να τρομοκρατεί τους ανθρώπους με ειδήσεις φόβου. Μη με ρωτάτε δεν ξέρω ποιος είναι ποιο επικίνδυνος

Power to the people

06/03/2009 Σχολιάστε

Δεν ξέρω αν έχει τύχει να παρακολουθήσετε την εκπομπή του Σκαι «Μεγάλοι Έλληνες». Η υπόθεση είναι απλή βάση μιας ανοιχτής ψηφοφορίας προτείνονται μια σειρά από προσωπικότητες της Ελληνικής ιστορίας, με σκοπό να αναδειχτεί ο σημαντικότερος Έλληνας όλων των εποχών. Σίγουρα σαν ιδέα είναι καλή και ο βασικός λόγος γιατί πολλά ονόματα από όσα αναφέρθηκαν προσωπικά δεν τα είχα ακούσει ποτέ. Τα ονόματα αλλά και το κριτήριο με το οποίο ο κόσμος ψήφισε είναι μια μεγάλη κουβέντα που θα την αφήσουμε για άλλη φορά.

hands
Πέρα από τους διαγωνισμούς ικανότητας και τα καλλιστεία προσωπικότητας και ιστορικού βάρους, μέσα από την εκπομπή προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα. Το συζητήσαμε από αυτή εδώ τη στήλη και την προηγούμενη εβδομάδα: η ανάγκη για την ανάδειξη ενός ηγέτη. Μια ανάγκη που εμφανιζόταν έντονα στην ιστορία κυρίως σε εποχές κρίσης.

Η  απαισιοδοξία που κυριαρχεί πλέον σε ολόκληρο τον κόσμο, μας κάνει όλους να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην υπέρ-πληροφόρηση που δεχόμαστε. Ο μέσος πολίτης βλέπει και ακούει όλη την ώρα στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα μια ακατάσχετη καταστροφολογία λόγω της οικονομικής κρίσης, της περιβαλλοντικής κρίσης, αλλά και της δύσκολης καθημερινότητας. Ο βομβαρδισμός με φόβο μπλοκάρει κάθε δυνατότητα για ώριμη σκέψη και αν θέλετε τη γνώμη μου ζούμε πλέον σε καθεστώς μόνιμης τρομοκρατίας που στερεί κάθε δυνατότητα ελευθερίας σκέψης.

Νιώθοντας αδύναμοι και ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε, ένα δύσκολο πρόβλημα και μια άσχημη προοπτική, στρέφουμε το βλέμμα μας αλλού: σε έναν ηγέτη σε έναν  superman. Του αποδίδουμε υπερφυσικές δυνάμεις και ικανότητες και απλά περιμένουμε να μας πάρει από το χεράκι για να μας οδηγήσει ξανά στο φως. Ο ηγέτης ενσαρκώνει  όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που δεν εκπληρώνουμε προσωπικά σαν άνθρωποι αλλά και σαν κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα το γεγονός ότι ο Παλαιοκώστας, από απλός εγκληματίας και δραπέτης, έγινε ήρωας σαν τον Ρομπέν των Δασών. Ποιος δεν θα ήθελε να δραπετεύσει από τα προβλήματά της καθημερινότητάς του, με τόσο εντυπωσιακό τρόπο, αλα Τζαίημς Μπόντ!

Δυστυχώς όμως η κοινωνία ψάχνει σε λάθος μεριά. Ο Παλαιοκώστας – και ο κάθε Παλαιοκώστας – μπορεί να είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ηγέτης. Αλλά πέρα από αυτό. Γιατί πλέον έχουμε την ανάγκη ενός ανθρώπου που θα μας λυτρώσει όταν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Μην εκπλήσσεστε, η αντίληψή μας πρέπει να αλλάξει. Η σύγχρονες κοινωνίες έχουν ανάγκη από όραμα, από κατεύθυνση, υπό προϋποθέσεις αυτό μπορεί να το προσφέρει ένας άνθρωπος, αλλά πλέον στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών μπορούμε να το προσφέρουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Αντί λοιπόν να προσπαθούμε να αναδείξουμε τους εκατό μεγάλους Έλληνες του παρελθόντος, ή τους 10 μεγάλους ηγέτες  του παρόντος, ας προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τα δισεκατομμύρια πολιτών σε ολόκληρο τον κόσμο που πλέον έχουν καταλάβει ότι είναι πολύ πιο μπροστά από τους ηγέτες τους. Power to the people, λοιπόν όπως έλεγε και το τραγουδάκι του John Lennon.