Αρχείο

Archive for Ιουνίου 2009

Ελεύθερος τύπος, δημοσιογραφία, τρομοκρατία

27/06/2009 Σχολιάστε

Η επικαιρότητα είναι πολύ πλούσια αυτή την εβδομάδα: Αναταραχές στο Ιράν, τα κατεψυγμένα ρεπορτάζ, το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, το χτύπημα και η προκήρυξη της Σέκτας Επαναστατών ….σίγουρα για το κάθε ένα από αυτά θα μπορούσε να γραφτεί όχι ένα άλλα εκατό άρθρα. Πέρα από τις διαφορετικές οπτικές και τον τρόπο που κρίνει κάθε ένας από εμάς όλες οι παραπάνω ιστορίες έχουν κοινό παρονομαστή: τα ΜΜΕ και τον τρόπο που παρεμβάλλονται στην πραγματικότητα.

mme

Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Οι μετα-εκλογικές διαταραχές στο Ιραν είναι σίγουρα ένα μεγάλο θέμα, τα πράγματα είναι δύσκολα για το δημοκρατικό κίνημα και τα ΜΜΕ στη χώρα μας άγγιξαν το θέμα ελάχιστα. Μόνο όταν δημοσιεύτηκε ένα βίντεο με το θάνατο μιας εικοσιεφτάχρονης, συγκινήθηκαν. Για μια ακόμα φορά το ρόλο της άμεσης ενημέρωσης και αυτόπτη μάρτυρα, ανέλαβαν χιλιάδες πολίτες που χρησιμοποίησαν την τεχνολογία και ανέβασαν στο διαδίκτυο άρθρα video και φωτογραφίες ενημερώνοντας συνεχώς για την κατάσταση.

Η δημοσιογραφία των πολιτών φαίνεται ότι κερδίζει συνεχώς μάχες. Είναι όμως ταυτόχρονα και υπεύθυνη για την κρίση που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ; Μπορούν να οδηγήσουν σε κλείσιμο μια μεγάλης εφημερίδα; Σε ένα βαθμό ναι! Ο Ελεύθερος Τύπος ανήκει στις ιστορικές εφημερίδες της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια παρά τα όποια σημάδια κούρασης, φαινόταν ότι θα κερδίσει πάλι το κοινό. Με επιθετικές ενέργειες και δράσεις κέρδισε σίγουρα τις εντυπώσεις, όμως οι κακή διαχείριση και η δυσμενής οικονομική συγκυρία μου επηρεάζει πολλούς μεγάλους διεθνής μιντιακούς οίκους διεθνώς οδήγησαν στην τελική κατάρευσή του.

Εύκολα μπορεί να συμπεράνει κάποιος ότι η οικονομική κρίση δεν είναι παρά μόνο ένας παράγοντας για την κρίση στον χώρο ΜΜΕ. Η άνθιση του φαινομένου της δημοσιογραφίας των πολιτών ένας μικρότερος, αλλά υπαρκτός παράγοντας (αν και το συγκεκριμένο θέμα απαιτεί περαιτέρω ανάλυση). Το κυριότερο ζήτημα φαίνεται να είναι η αξιοπιστία των μεγάλων ΜΜΕ, τα οποία συμμάχησαν πολλές φορές με συμφέροντα και κυβερνήσεις διαμορφώνοντας παρά καταγράφοντας γεγονότα  με προφανή λόγο το κέρδος. Πρόσφατο δείγμα το ρεπορτάζ από το Βήμα, για τη συνάντηση Καραμανλή – Ερντογαν, το οποίο σαφώς και δεν ήταν γκάφα αλλά μια προκατασκευασμένη είδηση, γραμμένη πριν το ίδιο το γεγονός, με το ύφος και τα στοιχεία που ήθελε αυτός που την εμπνεύστηκε, μια εικονική πραγματικότητα.

Η κοινωνία μας εκπαιδεύτηκε από τα ΜΜΕ ώστε να μην ξεχωρίζει το εικονικό από το πραγματικό, το γεγονός από την είδηση, το ψεύτικο από το αληθινό. Η τηλεόραση μας έπεισε πως ότι βλέπουμε είναι αληθινό. Μέσα σε αυτή την κοινωνία της εικονικής πραγματικότητας, ο καθένας αρχίζει και ζει μια κοινή με τους άλλους  φαντασίωση αλλά ταυτόχρονα  και μια προσωπική απομονωνόμενη αλήθεια . Γιατί πως αλλιώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε την τρομοκρατία τύπου Σέκτα των Επαναστατών, αν όχι σαν μια χολιγουντιανή γουεστερν φαντασίωση κάποιου που σκοτώνει μόνο και μόνο για το αίμα. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχει στέρεο ιδεολογικό υπόβαθρο κάτω από την τρομοκρατία.

Πολύ φοβάμαι ότι η Σέκτα, δεν είναι παρά μια μόνο ψευδό επαναστατική ομάδα που αντιλαμβάνεται μια στρεβλή τηλεοπτική πραγματικότητα, που δημιουργούν τα ΜΜΕ με κατασκευασμένες ειδήσεις και γιατί όχι και προκυρήξεις, για να κρατούν μονίμως σε καθεστώς φόβου τον κόσμο. Οι πραγματικοί επαναστάτες είναι οι δημοκρατικοί άνθρωποι που παθαίνουν στο Ιράν και σε χίλιες γωνιές του κόσμου, χωρίς κάμερες, ειδήσεις, προκυρήξεις.

Advertisements

Σαν τα μάρμαρα της … Ακρόπολης

19/06/2009 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση: «Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι έτοιμο και θα να ανοίξει τις πύλες του στους Έλληνες Πολίτες και στους πολίτες του υπόλοιπου κόσμου. Μετά από δεκαετίες αναμονής το όνειρο της Μελίνας είναι πραγματικότητα! Το Σάββατο 20 Ιουνίου θα γίνουν τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου στην σκιά του Ιερού Βράχου στο σύγχρονης αρχιτεκτονικής κτήριο το οποίο κατασκευάστηκε ειδικά γι’ αυτό! Γλυπτά και άλλα ευρήματα θα εκτιθούν για πρώτη φορά, μεταξύ άλλων, στους επισκέπτες αφού βρίσκονταν υποθηκευμένα σε αποθήκες εξαιτίας έλλειψης χώρου και των κατάλληλων συνθηκών έκθεσης. Το νέο μουσείο έχει εμβαδόν 23.000 τετρ. μέτρα από τα οποία τα 14.000 είναι εκθεσιακός χώρος!»

acropole

Πέρα από τα όποια προβλήματα, την ένσταση στην αρχιτεκτονική πρόταση, τις αντιρρήσεις για τον τρόπο και τον τόπο κατασκευής, τις κλασικές πλέον ελληνικές μισοδουλείες σε θέματα διοίκησης, αδειών και σχεδιασμού,  τις μικροπολιτικές κόντρες και τα κρυφά συμφέροντα, το μουσείο της Ακρόπολης είναι πλέον γεγονός, οι επιλογές που κάναμε προκειμένου να το δημιουργήσουμε είναι μια πολλή μεγάλη κουβέντα που δεν θα την κάνουμε σε αυτό το κείμενο και σε κάθε περίπτωση, ευτυχώς ή δυστυχώς θα κριθούμε από τα αποτελέσματα.

Για τους περισσότερους από εμάς η Ακρόπολη αποτελεί το μνημείο που συνδέουμε άμεσα με το κοινό ιστορικό  παρελθόν μας. Για ολόκληρο τον κόσμο η Ακρόπολη ως ιδέα είναι η πεμπτουσία της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας, φιλοσοφίας, τέχνης, επιστήμης και τρόπου ζωής, όπως βιώθηκε στην  Αθηναϊκή Δημοκρατία του Περικλή….για να μην νομίσετε ότι με έχει πιάσει κάποιο εθνικιστικό παραλήρημα σταματάω εδώ, όμως δεν είναι ούτε εθνικιστικό ούτε φανφάρα να λέμε ότι η Ακρόπολη συμβολίζει τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, έναν πολιτισμό που αποτελεί το λίκνο του σύγχρονου Ευρωπαϊκού κόσμου. Στους σύγχρονους κατοίκους της Ελλάδας (δεν θα πω «απογόνους των Αρχαίων Ελλήνων») φορτώνεται λοιπόν η ευθύνη, να αναδείξουν, να προστατεύσουν και να παρουσιάσουν ξανά σε ολόκληρο τον κόσμο αυτή την παγκόσμια κληρονομιά.

Μέχρι τώρα θέλαμε να φέρνουμε τουρίστες στη χώρα μας να θαυμάζουν τα απομεινάρια ενός ένδοξου πολιτισμού και να αφήνουν τα λεφτά τους στους απογόνους – κληρονόμους, που το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να κάνουν business, με την κληρονομιά: τις αρχαιότητες, τις όμορφες  παραλίες και τα νησιά της χώρας μας. Πλασάραμε την Ελλάδα με το τρίπτυχο «συρτάκι, μουζάκα, σουβλάκι», και ακριβώς με το ίδιο τρόπο αντιμετωπίσαμε και εμείς οι ίδιοι τον πολιτισμό μας…. και το χειρότερο: ακριβώς με τον ίδιο τρόπο μας αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιποι.

Το ζήτημα λοιπόν είναι να παράγεις πολιτισμό, ή τουλάχιστον να διαχειρίζεσαι και να συντηρείς αυτά που έχεις κληρονομήσει, και εμείς μόλις πρόσφατα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τη σημασία του δεύτερου.

Με την κατασκευή και ολοκλήρωση του Μουσείου το αίτημα για την επιστροφή των “κλεμμένων” Γλυπτών από το Βρετανικό Μουσείο γίνεται περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Η Αθήνα μπορεί να συντηρήσει τα μάρμαρα, μπορεί να διασφαλίσει την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά του Παρθενώνα, είναι καιρός να γυρίσουν τα γλυπτά εκεί που ανήκουν. Και δεν ανήκουν σε εμάς, δεν είναι δικά μας, ούτε κληρονομιά, ούτε χωράφι, ανήκουν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, και για αυτό πρέπει να επιστρέψουν στο μνημείο

Ο Όλυμπος και ο Κίσαβος τα δύο βουνά μαλώνανε

12/06/2009 Σχολιάστε

Αν ο γνωστός στίχος σας δημιουργεί λάθος συνειρμούς, δεν φταίω εγώ. Ξεκαθαρίζω λοιπόν ότι δεν μιλάω για τις Ευρωεκλογές ούτε για τα δύο βουνά του δικομματισμού που έμειναν (σχεδόν) αλώβητα. Το ενδιαφέρον μου είναι καθαρά γεωγραφικό, και πιο συγκεκριμένα με ενδιαφέρει ο Όλυμπος, διαβάζω την παρακάτω είδηση με πολύ ενδιαφέρον:

olymbos
Δεύτερο καλύτερο βουνό παγκοσμίως ο Όλυμπος. Καρπούς απέφερε η προσπάθεια της νομαρχίας Λάρισας να προωθήσει τον Όλυμπο στην παγκόσμια ψηφοφορία που διεξάγεται εδώ και μήνες και συνεχίζεται στο διαδίκτυο, καθώς το μυθικό βουνό, βρίσκεται ήδη στη δεύτερη θέση στην κατηγορία «Βουνών και Ηφαιστείων», ξεπερνώντας πολλούς άλλους διάσημους ανταγωνιστές του. Την «πρωτιά» έχει το όρος Yu Shan της Κίνας.  Ήδη, η νομαρχία Λάρισας συνεργάζεται με φορείς προκειμένου η υποψηφιότητα του Ολύμπου να στηριχθεί και να διεκδικήσει με περισσότερες αξιώσεις την είσοδό της στην επόμενη φάση του διεθνούς διαγωνισμού.

Το ίδρυμα 7WONDER FOUNDATION έχει ξεκινήσει μια μεγάλη ψηφοφορία προκειμένου πολίτες από όλο τον κόσμο να επιλέξουν τα 7 θαύματα της φύσης. Ο Όλυμπος ήταν υποψήφιος από την Ελλάδα μαζί με τη Σαντορίνη, το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου και τα Μετέωρα και ήταν αυτός που προκρίθηκε στην επόμενη φάση μετά την πρώτη φάση του διαγωνισμού που έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 2008.  Στα μέσα του 2011 θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες και θα ανακοινωθούν τα 7 θαύματα της φύσης όπως θα τα έχουν επιλέξει πολίτες από όλο τον κόσμο.

Τώρα κάποιοι θα μουρμουρίσουν: πόσο σημαντική μπορεί να είναι η παραπάνω είδηση; Η αλήθεια είναι πώς μέσα σε όλα τα καθημερινά μας προβλήματα, όλα τα άλλα είναι περιττές πολυτέλειες. Πάντως ο διαγωνισμός στην πρώτη φάση του προσέλκυσε το ενδιαφέρον άνω των 100 εκατομμυρίων πολιτών από όλο τον κόσμο με 430 υποψηφιότητες από 224 χώρες αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία προβολής όχι μόνο του νομού Λάρισας αλλά της Θεσσαλίας και όλης της Ελλάδας.
Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία για να ενισχύσουν την υποψηφιότητα του Ολύμπου μπορούν να επισκέπτονται την ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.new7wonders.com/nature/en όπου παράλληλα μπορούν να ενημερώνονται για την εξέλιξη του διαγωνισμού.
Αντί λοιπόν να ψηφίζουμε τα δικομματικά βουνά, δεν δίνουμε καλύτερα την ψήφο μας σε ένα πραγματικό βουνό: στον Όλυμπο. Αφού οι πολιτικοί μας δεν φαίνεται ότι μπορούν να μας σώσουν, μπορεί οι θεοί του Ολύμπου να μας βοηθήσουν, ποιος ξέρει…

Ψηφίζω, δεν ψηφίζω, ιδού η απορία.

05/06/2009 Σχολιάστε

Ανεξάρτητα από τη θέση που παίρνει κάποιος, είναι γεγονός ότι η εβδομάδα αυτή ανήκει στις Ευρωεκλογές. Με αφορμή την διαδικασία των ευρωεκλογών, την περίοδο που μας πέρασε έγινε ένας πολύ έντονος διάλογος αλλά δυστυχώς όχι επί της ουσίας αλλά επί της διαδικασίας. Έτσι εμείς αναλώσαμε όλη την συζήτηση σε δύο τρία θέματα γύρω από τις Ευρωεκλογές, το δίλλημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότηα», το δίλλημα «ψηφοφορία ή παραλία», και τις εντυπώσεις από το τηλεοπτικό debate.

margaritas

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το δίλλημα σοσιαλισμός η βαρβαρότητα» το αφήνω για τους ιδεολόγους και τους κομματικούς. Προσωπικά θεωρώ ότι όταν οι κουβέντα στρέφεται γύρω από ιδεολογικά σχήματα, δεν οδηγεί πουθενά, αφού  προφανώς ο καθένας μπορεί να πιστεύει όπου θέλει και σε ότι θέλει.

Η κουβέντα για την αποχή από την ψηφοφορία είναι πραγματικά πολύ μεγάλη. Ακούω τις απόψεις και των δύο πλευρών με μεγάλη προσοχή και είναι αλήθεια πώς βρίσκω σημεία ταύτισης και προς τη μία και προς την άλλη πλευρά. Το βασικό επιχείρημα υπέρ της αποχής προκύπτει από την διαπίστωση ότι οι Ευρωεκλογές δεν είναι τόσο σημαντικές όσο οι Εθνικές  ή οι  δημοτικές,  και επίσης στο γεγονός ότι  οι πολιτικοί και τα κόμματα στην Ελλάδα έχουν απαξιώσει το πολιτικό σύστημα, και για αυτό αξίζει να τους τιμωρήσουμε στέλνοντας ένα μήνυμα με τη μη συμμετοχή μας.

Από την άλλη πλευρά σκέφτομαι πώς στη δημοκρατία (έστω και αν υπολειτουργεί), η ψήφος δεν είναι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση. Αν δεν θέλεις να ψηφίσεις κάποιο κόμμα, γιατί δεν εκφράζεσαι ή θες να διαμαρτυρηθείς, μπορείς να ψηφίσεις λευκό (ακριβώς για αυτό το λόγω υπάρχει το λευκό). Φαντάζομαι πώς από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η δυνατότητα γιατί κάποιος θα πρέπει να αρνηθεί την ευθύνη της συμμετοχής του. Αν θεωρείς την ψήφο σου περιττή, φαντάζομαι δεν θα σε πειράξει αν αύριο στην καταργήσουν.  Και για να μην ακούω χαζά του τύπου «τα λευκά προσμετρόνται στο πρώτο κόμμα» διαβάστε πρώτα τον κανονισμό διεξαγωγής των ευρωεκλογών.

Η αποχή για κάποιους μπορεί να αποτελεί πολιτική στάση, όμως δεν παύει να είναι μια ακόμη στάση που απαξιώνει και αυτή με τον τρόπο της την λειτουργία της δημοκρατίας. Όμως πραγματικά ακόμα και αν κάποιος επιλέξει να απέχει από τη διαδικασία, το πιο σημαντικό από όλα είναι να ενημερωθεί. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση, ακόμα και αν δεν υποστηρίζει κάποιος της πολιτικές επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γνωρίζει με τι ακριβώς είναι αντίθετος. Και αν οι Ευρωεκλογές είναι αδιάφορες για το αποτέλεσμα, τουλάχιστον είναι ένας τρόπος να μάθουμε περισσότερα για τον τρόπο λειτουργίας αυτής της οντότητας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια πραγματικότητα. Οι κανονισμοί και οι συνθήκες που ψηφίζονται από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο μας επηρεάζουν άμεσα. Μην ξεχνάμε ότι αυτή τη στιγμή αρκετά μεγάλο κομμάτι της οικονομίας μας λειτουργεί με επιδοτήσεις και πακέτα στήριξης που προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, άρα σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη δεν είναι κάτι απόμακρο που δεν έχει σημασία για την καθημερινή μας ζωή.