Αρχείο

Archive for Ιανουαρίου 2010

e-nnovation, Πανελλήνιος διαγωνισμός ψηφιακής επιχειρηματικότητας-καινοτομίας για φοιτητές

27/01/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το www.eltrun.gr

Το e-nnovation είναι Πανελλήνιος διαγωνισμός ψηφιακής επιχειρηματικότητας-καινοτομίας για φοιτητές. Ο διαγωνισμός διοργανώνεται για τρίτη χρονιά από το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Επιχειρείν (ELTRUN) του τμήματος Διοικητικής Επιστήμης καιΤεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στόχος του διαγωνισμού είναι να αναδειχθεί η νεανική καινοτομία στηνεπιχειρηματικότητα στους ψηφιακούς χώρους του διαδικτύου,του κινητού κλπ και να προωθηθούν νέες επιχειρηματικές ιδέεςγια το ηλεκτρονικό επιχειρείν και νέα ψηφιακά προϊόντα.

Η συμμετοχή στο διαγωνισμό e-nnovation είναι ανοικτή και δωρεάν και μπορούν να συμμετάσχουν Φοιτητές Πανεπιστημίων(προπτυχιακοί ή μεταπτυχιακοί, από όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας και όλους τους κλάδους σπουδών) σε ομάδες από 2 έως 5 άτομα. Οι ομάδες του ημιτελικού θα πρέπει να καταθέσουν ένα ολοκληρωμένο επιχειρηματικό πλάνο που θα περιλαμβάνει: τις υπηρεσίες που θα προσφέρονται, τα καινοτομικά στοιχεία, τον ανταγωνισμό, την αγορά και το προφίλ των πελατών, πηγές εσόδων / τιμολογιακή πολιτική, προώθηση και διανομή, κόστος και έσοδα, αναγκαίες υποδομές και μελλοντικές επεκτάσεις.

Η νέα επιχειρηματική δραστηριότητα μπορεί ναείναι προσπελάσιμη μέσω υπολογιστή (Electronic Commerce) ή / και μέσω κινητής /φορητής συσκευής (Mobile Commerce) και να αναφέρεται σε υπηρεσία ή λογισμικό. Μαζί με το επιχειρηματικό πλάνο οι ομάδες του τελικού θα πρέπει να καταθέσουν και μια πρωτότυπη εφαρμογή (Prototype).

περισσότερα στο http://www.eltrun.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=384:e-nnovation-2010&catid=88

Advertisements

Διάλογος με αφορμή τον διάλογο

27/01/2010 Σχολιάστε

Την τελευταία εβδομάδα έλαβα δύο επιστολές του ιδίου αναγνώστη, από τον Καναδά. Πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τον άνθρωπό γιατί μπήκε στη διαδικασία να γράψει τις απόψεις του και τους σχολιασμούς του για κάποια από τα άρθρα μου, γεγονός που μου αρέσει πάρα πολύ και μπορεί να δώσει τη δυνατότητα για έναν πολύ καλό διάλογο. Αν και τα σχόλια αφορούν πολύ παλιά άρθρα – η γεωγραφική απόσταση και η παραδοσιακή αλληλογραφία δυσχεραίνουν την άμεση επικοινωνία-, θα φροντίσω να μεταφέρω τα χειρόγραφα κείμενά του σε ηλεκτρονική μορφή και να τα δημοσιεύσω και στο blog μου για να μπορεί να συνεχιστεί και εκεί ο διάλογος. Θα σας ενημερώσω σύντομα.

Ο επιστολογράφος διαφωνεί μαζί μου, αλλά αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό της υπόθεσης, γιατί δεν έχει καμία σημασία να μπούμε στην λογική του ποιός έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο Ο προσωπική μου επιδίωξη δεν είναι να πείσω κανέναν για την ορθότητα των απόψεών μου, αλλά να δημιουργήσω αφορμές για διάλογο. Διάλογο μεταξύ του αρθρογράφου και των αναγνωστών, διάλογο μεταξύ των αναγνωστών και γιατί όχι και εσωτερικό διάλογο.

Τη σημασία του διαλόγου, στην επικοινωνία, την πολιτική, την επιστήμη και σχεδόν κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα δεν χρειάζεται καν να την τονίσω, νομίζω πώς όλοι την κατανοούμε. Παρ όλα αυτά όμως σήμερα, υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση στο τι αντιλαμβανόμαστε ως διάλογο. Ένα απλό παράδειγμα. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχετε παρακολουθήσει πολιτικές εκπομπές διαλόγου στην τηλεόραση. Σε αυτές τις περιπτώσεις συμβαίνει – όχι πάντα αλλά τις συντριπτικά περισσότερες φορές – αντί για μια συζήτηση να παρακολουθεί κάποιος παράλληλους μονολόγους, οι οποίοι μάλιστα διασταυρώνονται μόνο και εφόσον αν κάποιος από τους συνομιλητές θιχτεί.

Το ίδιο συμβαίνει και στην βουλή όταν τίθενται τα θέματα υπό συζήτηση, ομιλίες και θέσεις, πολλές φορές και εντυπωσιασμοί, αλλά κουβέντα επί της ουσίας καμία. Το κακό βέβαια είναι ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας έχει περάσει και στη σφαίρα της κοινωνίας, και όχι μόνο στον λεγόμενο δημόσιο διάλογο, αλλά και σε μια απλή συζήτηση μεταξύ φίλων. Και ακριβώς για αυτό τον λόγο αδυνατούμε σήμερα να λύσουμε μια σειρά από καταστάσεις. Το νομοσχέδιο για τους μετανάστες, η κατάσταση της οικονομίας μας, ο «Καλλικράτης», η παιδεία, η διαπλοκή, είναι μόνο μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα που κατά βάση είναι προβλήματα διαλεκτικά, απαιτούν δηλαδή το διάλογο και την επικοινωνία για να λυθούν.

Τι συνέβηκε; Γιατί χάσαμε σαν σύνολο μια από τις σημαντικότερες δεξιότητες μας σαν άνθρωποι και ένα από τα κρίσιμα συστατικά της επικοινωνίας και της δημοκρατίας; Λίγο η τηλεόραση που μας τάισε με την παθητικότητα, λίγο το σχολείο που μας δίδαξε τον ατομικισμό, λίγο η πολιτική που μας θέλει άβουλους δέκτες, λίγο η ευθυνοφοβία μας που μας κάνει να μην λέμε τη γνώμη μας, λίγο η ασφάλεια της αδιαφορίας και της αποχής, λίγο ο παραδοσιακός ελληνικός ωχαδερφισμός, λίγο ο εγωισμός, λίγο η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα… αλήθεια νοσταλγώ τις εποχές του καφενείου, εκεί ακόμη και αν πολλές ο φορές ο διάλογος δεν ήταν γόνιμός, ήταν υπαρκτός.

Τι πρέπει να κάνουμε. Να μάθουμε ξανά να ακούμε, να μάθουμε ξανά να επικοινωνούμε… εσείς τι λέτε;

Και όμως οι μετανάστες έχουν ενσωματωθεί!

27/01/2010 Σχολιάστε

Έχουμε συνηθίσει σε μια παράλογη λογική στην Ελλάδα. Όταν κάτι δεν το συζητάμε, δεν υφίσταται και σαν πρόβλημα. Κι όμως, τα προβλήματα υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό στη χώρα μας. Εμείς αρνούμαστε να τα αντιμετωπίσουμε, φοβούμενοι τις συνέπειες, το πολιτικό κόστος, τις αντιδράσεις και μερικές φορές και τις λύσεις. Με αφορμή το νομοσχέδιο για τη μεταναστευτική πολιτική της χώρας μας, θα κληθούμε, για άλλη μια φορά, να συζητήσουμε το πρόβλημα. Ας ελπίσουμε αυτή τη φορά να βρούμε και λύση.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι δύσκολο και σύνθετο, και γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο, επειδή στην Ελλάδα συγχέουμε τους όρους, και, μαζί με τη μετανάστευση, έχουμε κοτσάρει και την λαθρομετανάστευση, την εθνικής μας ταυτότητα και τον ρατσισμό. Σαφώς και είναι πράγματα που συνδέονται μεταξύ τους, αλλά κάποια στιγμή καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε σε ποιο βαθμό και για ποιους λόγους.

Σε κάθε συζήτηση για τη μετανάστευση αναπόφευκτα επέρχεται η σύγκριση για το δικό μας μεταναστευτικό ρεύμα μετά τον Εμφύλιο. Τότε που χιλιάδες Έλληνες έπαιρναν τον δρόμο για την ονειρεμένη Αμερική, την μακρινή Αυστραλία, τη Γερμανία που είχε ανάγκη από εργάτες, προσπαθώντας να γλυτώσουν από τη φτώχεια και τις σκληρές συνθήκες της Ελλάδας, αναζητώντας διέξοδο και ελπίδα.

Οι χώρες που τους δέχτηκαν μπορεί να μην ήταν ο παράδεισος, αλλά τους ενσωμάτωσαν, τους έδωσαν ευκαιρίες και προοπτικές, και πολλοί από αυτούς πρόκοψαν. «Ναι, αλλά οι Έλληνες συμπεριφέρονταν αλλιώς γι’ αυτό». Η αλήθεια είναι πως πράγματι οι Έλληνες μετανάστες συμπεριφέρονταν αλλιώς στις χώρες που τους υποδέχτηκαν, αλλά όχι μόνο οι Έλληνες. Όλοι οι μετανάστες! Το θέμα ασφαλώς και δεν είναι γονιδιακό, γιατί πολύ αμφιβάλλω αν ο Έλληνας έχει γονίδιο καλής συμπεριφοράς, αφού, αν είχε, θα εκδηλωνόταν και στην χώρα του. Αλλά τότε γιατί;

Είναι πολύ απλό. Ακόμα και οι πιο απροσάρμοστοι θα πρέπει να ακολουθήσουν κάποιους κανόνες, προκειμένου να επιβιώσουν, πόσο μάλλον σε μια ξένη κοινωνία. Οι Έλληνες μετανάστες δεν είχαν καμία επιλογή παρά να μάθουν να εφαρμόζουν τους νόμους και τους κανόνες του νέου τους συνόλου. Γι’ αυτό και έμαθαν να σέβονται τους άλλους, αφού αυτή ήταν η κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Έμαθαν να μην πετάνε τα σκουπίδια τους όπου βρουν, να μην παρκάρουν όπου γουστάρουν, να περιμένουν στην σειρά, να πληρώνουν φόρους, να δουλεύουν για να προκόψουν, και γι’ αυτό και κατάφεραν και να ενσωματωθούν και να δημιουργήσουν.

Αντιθέτως, σε μια χώρα όπου βασιλεύει η ανομία, η κατάλυση των νόμων, η έλλειψη σεβασμού, τα λαδώματα, η διαπλοκή και χίλια δύο άλλα, ποια χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας περιμένουμε ότι θα ενσωματώσουν οι μετανάστες, προκειμένου να ενσωματωθούν με εμάς;  Όπως χαρακτηριστικά μου έγραψε και ένας φίλος από τον Καναδά, «If you grow up in abused environment, you will become an abuser” ή, όπως λέμε στα ελληνικά, «Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις»!

Το θέμα δεν είναι αν οι μετανάστες θα ενσωματωθούν στην κοινωνία μας. Αυτό, με τον άσχημο τρόπο, έχουμε φροντίσει να το κάνουμε. Το θέμα είναι αν μπορούμε να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία, ή, μάλλον, το θέμα είναι αν μπορούμε να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία όλοι μαζί.

Για να μην «σκοτώνονται» τα βιβλία, όταν «γεράσουν»

15/01/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το www.sekb.gr (Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου)

«ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2010 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ
15 Ιανουαρίου – 24 Ιανουαρίου 2010

Για να μην «σκοτώνονται» τα βιβλία, όταν «γεράσουν», το «ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ», για δέκα ημέρες, θα είναι και πάλι κοντά μας, στις 15 έως και 24 Ιανουαρίου 2010. Σύνθημα προς τους βιβλιόφιλους: «Υιοθετήστε ένα βιβλίο, για να μην πολτοποιηθεί!»

Από Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου έως και την Κυριακή, 24 Ιανουαρίου, μία έκθεση βιβλίου, διαφορετική από τις καθιερωμένες, μία μεγάλη Γιορτή γνωριμίας με το Βιβλίο, για 15η συνεχή χρονιά, από τον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ, σε συνεργασία με τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ του ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ.

Οι τιμές, όπως πάντα, με την εγγύηση του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ, θα σας εκπλήξουν: 1,00  1,50  2,00  3,00  3,50  4,00  4,50  κ.ο.κ.

Το ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2010, 15 έως 24 Ιανουαρίου 2010, θα λειτουργεί καθημερινά από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 21:45 το βράδυ.»


Δυστυχώς ούτε και φέτος θα μπορέσω να βρεθώ στην Αθήνα, αυτό το διάστημα, όμως νοσταλγώ τις εποχές που πήγαινα στην Κλαυθμώνος και έφευγα με ντάνες βιβλία. Πολλά απο αυτά τα διάβαζα, αλλά τα έπαιρνα και τα χάριζα στους φίλους μου, όμως πέρα από την ευχάριστη αίσθηση να μπορείς να πάρεις τόσα βιβλία, το πιο περίεργο συναίσθημα ήταν ότι ήξερα πάντα πώς πολλά από  τα βιβλία που κρατούσα στα χέρια μου έχουν περάσει από τις ζωές άλλων ανθρώπων.

Ζωντάνεψαν  για λίγο όταν κάποιος τα διάβασε και μεταφέρουν μαζί τους όχι μόνο την δικιά τους ενέργεια αλλά και ένα κομμάτι από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, που άθελά του, κληροδότησε στα βιβλία του και τα δικά του συναισθήματα. Μπορεί να μην είναι εύκολο να τα διακρίνεις, αλλά υπάρχουν εκεί, στα τσακίσματα των σελίδων, στις σημειώσεις με το μολυβάκι και τις υπογραμίσεις….

Το χούι μου έμεινε. Όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό πάντα ψάχνω να βρώ ένα παλαιοπωλείο – βιβλιοπωλείο, ώστε να αγοράσω με τα ευτελή ευρώ μου όχι μόνο το ένα βιβλίο, αλλά και ένα κομμάτι από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Φέτος τα Χριστούγεννα στην Μαδρίτη, αγόρασα ένα αντίτυπο του Δον Κιχώτη στα Ισπανικά. Φυσικά και δεν μπορώ να το διαβάσω, δεν ξέρω τη γλώσσα, αλλά προσπαθώ σιγά σιγά να αποκρυπτογραφήσω τα κρυμμένα μυστικά του

Για όσους ενδιαφέροναι για την ανταλλαγή βιβλίων:

www.facebook.com/group.php?gid=30808766037&v=info

www.bookcrossing.com

Νεο site: Δήμος Πυλήνης

06/01/2010 6 Σχόλια

Η Ορείνη Ναυπακτία αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς όχι μόνο της περιοχής αλλά και ολόκληρης της χώρας.  Αυτό ακριβώς το γεγονός οδήγησε στην ανάγκη γαι ένα νέο site προβολής του Δήμου Πυλήνης,  ένα εργαλείο για την προβολή του δήμου σε ολόκληρη την Ελλάδα. Στο νέο site θα βρείτε όλες τις χρήσιμες πληροφορίες για το δήμο, ιστορικά στοιχεία και αξιοθέατα, θα μάθετε για τα χωριά και την ιστορία και σύντομα θα μπορείτε να δείτε video και φωτογραφίες αλλά και ηλεκτρονικές εκδόσεις.

Βέβαια, μεγάλη σημασία δώσαμε και στο κομμάτι της επικοινωνίας με τον δημότη. Όλα τα δεδομένα, αποφάσεις, δημοτικά συμβούλια, οργανόγραμμα του δήμου, προκυρήξεις, βρίσκονται online για οποιον θέλει να τα αναζητήσει. Ένα βήμα πιο κοντά στην ηλεκτονική διακυβέρνηση, λοιπόν για το Δήμο Πυλήνης.

www.dimospilinis.gr

Αγαπητέ άγιε Βασίλη

06/01/2010 Σχολιάστε

Καλησπέρα, ελπίζω να είσαι υγιής. Αλήθεια το ξέρεις ότι πρέπει να χάσεις μερικά κιλά; Θα βοηθήσει να πέσει η χοληστερίνη και το ζάχαρο σου. Θα στερηθείς κάποια φαγητά  αλλά θα είσαι και σε καλύτερη φόρμα. Θα μπαίνεις πιο εύκολα στις καμινάδες και δεν θα σπας τα κεραμίδια στις σκεπές των σπιτιών. Να ξέρεις πως όλα αυτά τα λέω από αγάπη, επειδή νοιάζομαι και δεν θέλω να μου πάθεις τίποτα.

Με τα προβλήματα στο σπίτι σου πώς πάς; Μαθαίνω ότι είχες κάποια προβλήματα με το κλίμα και έχει αρχίσει και λιώνει το παγόσπιτό σου. Εύχομαι σύντομα να βρεθεί μια λύση διαφορετικά σε βλέπω να μετακομίζεις στις Μπαχάμες. Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την εμμονή σου με το κρύο και το χιόνι, δεν θα σου άρεσε περισσότερο μια ηλιόλουστη παραλία; Καταλαβαίνω βέβαια πώς με τη ζέστη δεν μπορείς να δουλέψεις εύκολα.

Αλήθεια με την δουλεία πώς τα πάς. Η επιχείρηση σου επηρεάστηκε από την οικονομική κρίση; Ελπίζω να μην χρειάστηκε να κάνεις περικοπές προσωπικού και όλα τα ξωτικά να συνεχίζουν να δουλεύουν με τους ίδιους μισθούς. Φαντάζομαι πώς δύσκολα θα πήρες καινούριο μεταφορικό μέσο μιας και το μέτρο της απόσυρσης δεν ίσχυσε τελικά, αλλά τι τα θες, καλύτερα με το έλκηθρο, είναι και οικολογικό. Α, την καλησπέρα μου στους τάρανδους.

Με τη γυναίκα σου όλα καλά; Ελπίζω να έχετε ξεπεράσει τα προβλήματα στο γάμο σας, να ξέρεις ότι πολλά ζευγάρια έχουν δυσκολίες σήμερα, εύχομαι πάντως το καλύτερο. Χαιρετισμούς στη σύζυγο.

Τέλος πάντων, έχω καιρό να σου γράψω, αλλά η αλήθεια είναι ότι και εσύ με έγραψες τα τελευταία χρόνια. Ξεπέρασα  το γεγονός ότι όσο ήμουν παιδί κάποια παιχνίδια δεν μου τα έφερες ποτέ. Τώρα που το σκέφτομαι μου χρωστάς κάτι playmobil από το 1989, αν το θυμηθείς κάνε μου τη χάρη και φέρε τα μου φέτος. Μου έχουν μείνει απωθημένο.

Σου είχα ζητήσει πολλά δώρα, αλλά ποτέ δεν έκανες τον κόπο να με θυμηθείς. Ούτε εκείνη τη γυαλιστερή Harley, ούτε τη γρήγορη Porche. Όσο για το τζόκερ ή τις καταθέσεις στην τράπεζα δεν το συζητώ. Τουλάχιστον ας μου έφερνες εκείνα τα εισιτήρια για την κρουαζιέρα, ή έστω ένα καινούριο laptop… τέλος πάντων περασμένα ξεχασμένα.

Βέβαια, πριν προλάβεις να πεις ότι είμαι εγωιστής, σου θυμίσω ότι πάντα ζήταγα πάνω από όλα  ειρήνη και ευτυχία στον κόσμο, υγεία, να σταματήσουν οι αδικίες, να κάνεις τους ανθρώπους καλύτερους, αλλά ούτε καν αυτά κατάφερες. Και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος που τα έχω ζητήσει.

Ας μην σε κουράζω άλλο. Θέλω να σου πω ότι αυτό το γράμμα είναι αποχαιρετιστήριο. Λυπάμαι αλλά σταμάτησα να πιστεύω σε εσένα. Πλέον ζω στην σκληρή καθημερινή πραγματικότητα που πολλά πράγματα είναι δύσκολα. Δουλεύω πολλές ώρες, τα χρήματα δεν μου φτάνουν, ο χρόνος δεν μου φτάνει, αδυνατώ να κάνω τον εαυτό μου και τον κόσμο καλύτερο…σταμάτησα να ελπίζω…

Άγιε μου Βασίλη, αν μπορείς, κάνε με να πιστέψω ξανά σε όνειρα και παραμύθια.

«Εμένα με έχουν αφήσει για να κλείσω την πόρτα»

06/01/2010 Σχολιάστε

Κάποτε ένας φίλος, μου είχε πει μεταξύ σοβαρού και αστείου: «ευτυχώς που οι μεγάλοι καλλιτέχνες πεθαίνουν και μπορούμε να τους ανακαλύψουμε». Δυστυχώς, πλέον καταλαβαίνω το πόσο σοβαρό ήταν εκείνο το αστείο. Τους ανθρώπους του πνεύματος του θυμόμαστε και τους αναγνωρίζουμε κυρίως μετά θάνατον.

Η είδηση αναφέρει: «Πλήρης ημερών έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Μόραλης , ο ζωγράφος, γλύπτης και σκηνογράφος που σφράγισε με την πορεία του τη νεοελληνική ζωγραφική. Ο καλλιτέχνης απεβίωσε την περασμένη Κυριακή στο σπίτι του, στα 93 του χρόνια.»

«Εμένα με έχουν αφήσει για να κλείσω την πόρτα… έχουν πεθάνει όλοι… Ο Νικολάου, ο Βουρλούμης, ο Τσαρούχης, ο Χατζιδάκις, ο Κουν, ο Γκάτσος, ο Ελύτης…», έλεγε ο Γιάννης Μόραλης στο ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του που σκηνοθέτησε ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος το 2005. Θεωρείται ο τελευταίος της Γενιάς του ΄30. Άφησε το στίγμα του αφομοιώνοντας πληθώρα επιρροών και κινούμενος με ευκολία ανάμεσα σε πάμπολλα καλλιτεχνικά ιδιώματα, συνεργάστηκε με τον Κουν, τον Χατζιδάκι, τη Ραλλού Μάνου, τον Σεφέρη, τον Ελύτη.  Μεγάλος ζωγράφος και δάσκαλος, σημάδεψε την ελληνική ζωγραφική και επηρέασε αν όχι όλους, τους περισσότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους.

Για να μην παρεξηγηθώ, το κείμενο αυτό δεν είναι άλλος ένας επικήδειος! Όμως με στεναχωρεί η σκέψη ότι στη σημερινή Ελλάδα, την χώρα που ζει στο εικονικό, το φευγαλέο και το κάλπικο, ένας – ένας, πνευματικοί άνθρωποι χάνονται, και όχι μόνο επειδή πεθαίνουν, αλλά πολύ περισσότερο επειδή χάνονται στην εξορία που επιβάλει ο τηλεοπτικός πολιτισμός που έχουμε ασπαστεί. Και για να μην παρεξηγηθώ δις, πνευματικό άνθρωπο δεν θεωρώ μόνο τον αναγνωρισμένο καλλιτέχνη, αλλά και τους άγνωστους σε εμάς ανθρώπους που  για τον ίδιο ακριβώς λόγω, την σιωπή που επιβάλει η βαβούρα της τηλεόρασης, χάνονται στην αφάνεια.

Ας πούμε λοιπόν τα τυπικά του στυλ «δυσαναπλήρωτο κενό», «φτωχότερη η Ελλάδα», «ένας μεγάλος έφυγε», επαναλαμβανόμενα και υπνωτισμένα, αλλά… Γιατί δεν αναζητήσαμε το έργο του, την παρουσία του, τον πλούτο και την διδασκαλία του όσο ήταν ζωντανός; Ναι σίγουρα αναγνωρίστηκε σαν ζωγράφος αλλά ξεχάσαμε να του αναγνωρίσουμε τον  σπουδαιότερο ρόλο που έχει ένας πνευματικός άνθρωπος. Την παρέμβαση μέσω του έργου του στην κοινωνία, την συμβολή του μέσω της τέχνης του στο να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, την διεισδυτική ματιά και τον αδέσμευτο στοχασμό χάρις τον οποίο εμπνέει τους υπόλοιπους. Όλα αυτά γιατί τα θυμηθήκαμε τώρα που πέθανε;

Για τον Μόραλη δεν χρειάζεται να πενθήσουμε. Έφυγε πλήρης ημερών, αναγνωρισμένος, πρόλαβε να δει καρπούς του έργου του, θα ζήσει αιώνια, ευτυχώς όχι χάρης σε μια ταμπέλα σε κάποια λεωφόρο, αλλά μέσα από το έργο του και τους μαθητές του.

Κρίμα για εμάς που μένουμε πίσω μην έχοντας τίποτα να πούμε παρά μόνο επικήδειους. Θυμίζω μόνο: «Καλύτερα να μην είμαι τίποτα παρά να είμαι η ηχώ των άλλων». H φράση που ανήκει στον Ζαν Μπατίστ Καμίλ Κορό και στοίχειωσε το μυαλό του Γιάννη Μόραλη, όπως ο ίδιος είχε πει.