Αρχική > πολιτισμός, Ναυπακτια.press - Μάνος Σοκίνης > «Εμένα με έχουν αφήσει για να κλείσω την πόρτα»

«Εμένα με έχουν αφήσει για να κλείσω την πόρτα»

Κάποτε ένας φίλος, μου είχε πει μεταξύ σοβαρού και αστείου: «ευτυχώς που οι μεγάλοι καλλιτέχνες πεθαίνουν και μπορούμε να τους ανακαλύψουμε». Δυστυχώς, πλέον καταλαβαίνω το πόσο σοβαρό ήταν εκείνο το αστείο. Τους ανθρώπους του πνεύματος του θυμόμαστε και τους αναγνωρίζουμε κυρίως μετά θάνατον.

Η είδηση αναφέρει: «Πλήρης ημερών έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Μόραλης , ο ζωγράφος, γλύπτης και σκηνογράφος που σφράγισε με την πορεία του τη νεοελληνική ζωγραφική. Ο καλλιτέχνης απεβίωσε την περασμένη Κυριακή στο σπίτι του, στα 93 του χρόνια.»

«Εμένα με έχουν αφήσει για να κλείσω την πόρτα… έχουν πεθάνει όλοι… Ο Νικολάου, ο Βουρλούμης, ο Τσαρούχης, ο Χατζιδάκις, ο Κουν, ο Γκάτσος, ο Ελύτης…», έλεγε ο Γιάννης Μόραλης στο ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του που σκηνοθέτησε ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος το 2005. Θεωρείται ο τελευταίος της Γενιάς του ΄30. Άφησε το στίγμα του αφομοιώνοντας πληθώρα επιρροών και κινούμενος με ευκολία ανάμεσα σε πάμπολλα καλλιτεχνικά ιδιώματα, συνεργάστηκε με τον Κουν, τον Χατζιδάκι, τη Ραλλού Μάνου, τον Σεφέρη, τον Ελύτη.  Μεγάλος ζωγράφος και δάσκαλος, σημάδεψε την ελληνική ζωγραφική και επηρέασε αν όχι όλους, τους περισσότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους.

Για να μην παρεξηγηθώ, το κείμενο αυτό δεν είναι άλλος ένας επικήδειος! Όμως με στεναχωρεί η σκέψη ότι στη σημερινή Ελλάδα, την χώρα που ζει στο εικονικό, το φευγαλέο και το κάλπικο, ένας – ένας, πνευματικοί άνθρωποι χάνονται, και όχι μόνο επειδή πεθαίνουν, αλλά πολύ περισσότερο επειδή χάνονται στην εξορία που επιβάλει ο τηλεοπτικός πολιτισμός που έχουμε ασπαστεί. Και για να μην παρεξηγηθώ δις, πνευματικό άνθρωπο δεν θεωρώ μόνο τον αναγνωρισμένο καλλιτέχνη, αλλά και τους άγνωστους σε εμάς ανθρώπους που  για τον ίδιο ακριβώς λόγω, την σιωπή που επιβάλει η βαβούρα της τηλεόρασης, χάνονται στην αφάνεια.

Ας πούμε λοιπόν τα τυπικά του στυλ «δυσαναπλήρωτο κενό», «φτωχότερη η Ελλάδα», «ένας μεγάλος έφυγε», επαναλαμβανόμενα και υπνωτισμένα, αλλά… Γιατί δεν αναζητήσαμε το έργο του, την παρουσία του, τον πλούτο και την διδασκαλία του όσο ήταν ζωντανός; Ναι σίγουρα αναγνωρίστηκε σαν ζωγράφος αλλά ξεχάσαμε να του αναγνωρίσουμε τον  σπουδαιότερο ρόλο που έχει ένας πνευματικός άνθρωπος. Την παρέμβαση μέσω του έργου του στην κοινωνία, την συμβολή του μέσω της τέχνης του στο να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, την διεισδυτική ματιά και τον αδέσμευτο στοχασμό χάρις τον οποίο εμπνέει τους υπόλοιπους. Όλα αυτά γιατί τα θυμηθήκαμε τώρα που πέθανε;

Για τον Μόραλη δεν χρειάζεται να πενθήσουμε. Έφυγε πλήρης ημερών, αναγνωρισμένος, πρόλαβε να δει καρπούς του έργου του, θα ζήσει αιώνια, ευτυχώς όχι χάρης σε μια ταμπέλα σε κάποια λεωφόρο, αλλά μέσα από το έργο του και τους μαθητές του.

Κρίμα για εμάς που μένουμε πίσω μην έχοντας τίποτα να πούμε παρά μόνο επικήδειους. Θυμίζω μόνο: «Καλύτερα να μην είμαι τίποτα παρά να είμαι η ηχώ των άλλων». H φράση που ανήκει στον Ζαν Μπατίστ Καμίλ Κορό και στοίχειωσε το μυαλό του Γιάννη Μόραλη, όπως ο ίδιος είχε πει.

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: