Αρχική > Ναυπακτια.press - Μάνος Σοκίνης > Διάλογος με αφορμή τον διάλογο

Διάλογος με αφορμή τον διάλογο

Την τελευταία εβδομάδα έλαβα δύο επιστολές του ιδίου αναγνώστη, από τον Καναδά. Πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τον άνθρωπό γιατί μπήκε στη διαδικασία να γράψει τις απόψεις του και τους σχολιασμούς του για κάποια από τα άρθρα μου, γεγονός που μου αρέσει πάρα πολύ και μπορεί να δώσει τη δυνατότητα για έναν πολύ καλό διάλογο. Αν και τα σχόλια αφορούν πολύ παλιά άρθρα – η γεωγραφική απόσταση και η παραδοσιακή αλληλογραφία δυσχεραίνουν την άμεση επικοινωνία-, θα φροντίσω να μεταφέρω τα χειρόγραφα κείμενά του σε ηλεκτρονική μορφή και να τα δημοσιεύσω και στο blog μου για να μπορεί να συνεχιστεί και εκεί ο διάλογος. Θα σας ενημερώσω σύντομα.

Ο επιστολογράφος διαφωνεί μαζί μου, αλλά αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό της υπόθεσης, γιατί δεν έχει καμία σημασία να μπούμε στην λογική του ποιός έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο Ο προσωπική μου επιδίωξη δεν είναι να πείσω κανέναν για την ορθότητα των απόψεών μου, αλλά να δημιουργήσω αφορμές για διάλογο. Διάλογο μεταξύ του αρθρογράφου και των αναγνωστών, διάλογο μεταξύ των αναγνωστών και γιατί όχι και εσωτερικό διάλογο.

Τη σημασία του διαλόγου, στην επικοινωνία, την πολιτική, την επιστήμη και σχεδόν κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα δεν χρειάζεται καν να την τονίσω, νομίζω πώς όλοι την κατανοούμε. Παρ όλα αυτά όμως σήμερα, υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση στο τι αντιλαμβανόμαστε ως διάλογο. Ένα απλό παράδειγμα. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχετε παρακολουθήσει πολιτικές εκπομπές διαλόγου στην τηλεόραση. Σε αυτές τις περιπτώσεις συμβαίνει – όχι πάντα αλλά τις συντριπτικά περισσότερες φορές – αντί για μια συζήτηση να παρακολουθεί κάποιος παράλληλους μονολόγους, οι οποίοι μάλιστα διασταυρώνονται μόνο και εφόσον αν κάποιος από τους συνομιλητές θιχτεί.

Το ίδιο συμβαίνει και στην βουλή όταν τίθενται τα θέματα υπό συζήτηση, ομιλίες και θέσεις, πολλές φορές και εντυπωσιασμοί, αλλά κουβέντα επί της ουσίας καμία. Το κακό βέβαια είναι ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας έχει περάσει και στη σφαίρα της κοινωνίας, και όχι μόνο στον λεγόμενο δημόσιο διάλογο, αλλά και σε μια απλή συζήτηση μεταξύ φίλων. Και ακριβώς για αυτό τον λόγο αδυνατούμε σήμερα να λύσουμε μια σειρά από καταστάσεις. Το νομοσχέδιο για τους μετανάστες, η κατάσταση της οικονομίας μας, ο «Καλλικράτης», η παιδεία, η διαπλοκή, είναι μόνο μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα που κατά βάση είναι προβλήματα διαλεκτικά, απαιτούν δηλαδή το διάλογο και την επικοινωνία για να λυθούν.

Τι συνέβηκε; Γιατί χάσαμε σαν σύνολο μια από τις σημαντικότερες δεξιότητες μας σαν άνθρωποι και ένα από τα κρίσιμα συστατικά της επικοινωνίας και της δημοκρατίας; Λίγο η τηλεόραση που μας τάισε με την παθητικότητα, λίγο το σχολείο που μας δίδαξε τον ατομικισμό, λίγο η πολιτική που μας θέλει άβουλους δέκτες, λίγο η ευθυνοφοβία μας που μας κάνει να μην λέμε τη γνώμη μας, λίγο η ασφάλεια της αδιαφορίας και της αποχής, λίγο ο παραδοσιακός ελληνικός ωχαδερφισμός, λίγο ο εγωισμός, λίγο η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα… αλήθεια νοσταλγώ τις εποχές του καφενείου, εκεί ακόμη και αν πολλές ο φορές ο διάλογος δεν ήταν γόνιμός, ήταν υπαρκτός.

Τι πρέπει να κάνουμε. Να μάθουμε ξανά να ακούμε, να μάθουμε ξανά να επικοινωνούμε… εσείς τι λέτε;

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: