Αρχική > πολιτισμός, Ναυπακτια.press - Μάνος Σοκίνης > Φτιάξε, καρδιά μου, το δικό σου παραμύθι…

Φτιάξε, καρδιά μου, το δικό σου παραμύθι…

…γιατί χανόμαστε. Έτσι λένε οι στίχοι της Μαριανίνας Κριεζή, και δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Αφορμή για το σημερινό άρθρο τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Παιδικού Βιβλίου 2009, που ανακοίνωσε το Υπουργείο Πολιτισμού. Παρότι προσωπικά δεν έχω διαβάσει κανένα από τα παρακάτω, όμως αξίζει τουλάχιστον μια αναφορά στους παραμυθάδες.

Το Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού βιβλίου απονέμεται στην Λότη Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου για το βιβλίο της με τίτλο «Η προφητεία του κόκκινου κρασιού», και στην Φωτεινή Φραγκούλη για το βιβλίο της «Εφτά ορφανά μολύβια… εφτά ιστορίες». Το Βραβείο Εικονογράφησης Παιδικού βιβλίου απονέμεται στην Κατερίνα Βερούτσου για την εικονογράφηση του βιβλίου «Νεράιδα πάνω στο Έλατο» και στον Θανάση Δήμου για την εικονογράφηση του βιβλίου «Μια χειμωνιάτικη ιστορία». Τέλος, το Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά απονέμεται στον Σάκη Σερέφα για το βιβλίο του «Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου».


Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αντιγράψω θεωρίες ανθρωπολογίας, για να εξηγήσω τη σημασία που έχουν τα παραμύθια. Είναι αυτονόητο και πασίγνωστο ότι για αιώνες οι ιστορίες και οι μύθοι αποτέλεσαν το βασικό όχημα μεταφοράς της γνώσης από τη μια γενιά στην επόμενη. Τα παραμύθια και οι μύθοι αποτελούσαν τότε την κιβωτό της ανθρώπινης γνώσης, τουλάχιστον μέχρι την ανακάλυψη της τυπογραφίας.

Πέρα, όμως, από τον διδακτικό τους ρόλο, τα παραμύθια μας επέτρεπαν να φανταζόμαστε, να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε. Ταυτιζόμαστε με τους χαρακτήρες και τους ήρωες, μοιραζόμαστε τις εμπειρίες τους, βιώνουμε τα συναισθήματά τους, παίρνουμε θάρρος από τα κατορθώματά τους, μας δημιουργούν πρότυπα αλλά και στερεότυπα, μας εμπνέουν, μας συναρπάζουν, μας χαλαρώνουν.
Αξίζει, νομίζω, να ασχοληθεί κάποιος λίγο παραπάνω με το θέμα. Μια πληρέστατη μελέτη για τον τρόπο που επιδρούν τα παραμύθια πάνω μας, αλλά και για τη θαυμάσια λειτουργία της φαντασίας μπορεί να διαβάσει κάποιος στο βιβλίο του Τζάννι Ροντάρι «Η γραμματική της Φαντασίας».

Τέλος πάντων, αυτά γίνονταν μια φορά και έναν καιρό. Σήμερα; Τι γίνεται σήμερα;  Οι παππούδες που διηγούνταν δίπλα στο τζάκι αντικαταστάθηκαν από τον κινηματογράφο – όχι, δεν θα σχολιάσουμε σε αυτό το άρθρο το ζήτημα του περιεχομένου ή της ποιότητας – οι μοντέρνοι παραμυθάδες είναι συγγραφείς, οι σύγχρονοί ήρωες είναι κομπιουτερίστικοι, αλλά…

Έχουμε ακόμα ανάγκη τα παραμύθια, τα όνειρα, και την φαντασία, και όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και -κυρίως- οι μεγάλοι, που βιώνουν μια όλο και πιο γκρίζα, στείρα και ψεύτικη πραγματικότητα. Μπορεί να έχουν αλλάξει οι ήρωες και να μην σκοτώνουν δράκους. Χωρίς, όμως, τα κατορθώματά τους, πώς θα εμπνευστούμε για να πετύχουμε εμείς τα δικά μας;

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: