Ψυχανάλυση

Θα με συγχωρέσεις, αγαπητέ αναγνώστη, αλλά σήμερα θα πρέπει να μάθουμε και μερικούς όρους ψυχολογίας. Αντιγράφω από το βιβλίο της Nancy McWilliams «Ψυχαναλυτική Διάγνωση», Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα:

«Μηχανισμός άμυνας: Ασυνείδητη ενδοψυχική διεργασία, που δρα για να ανακουφίσει τη σύγκρουση και το άγχος. […] Οι άμυνες έχουν πολλές λειτουργίες που είναι ευεργετικές, αποτελούν υγιείς και δημιουργικούς τρόπους προσαρμογής του βρέφους στο περιβάλλον του και συνεχίζουν να λειτουργούν προσαρμοστικά σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Όταν επιστρατεύονται για να υπερασπίσουν το άτομο από κάποια απειλή, ονομάζονται άμυνες. Ένα άτομο με αμυντική συμπεριφορά προσπαθεί, σε γενικές γραμμές, να επιτύχει την αποφυγή ή τη διαχείριση κάποιου ισχυρού και απειλητικού συναισθήματος, συνήθως του άγχους, ενίοτε όμως και της υπερβολικής θλίψης ή και άλλων αποδιοργανωτικών συναισθηματικών εμπειριών, με στόχο τη διατήρηση της αυτοεκτίμησής του και του αισθήματος της ασφάλειάς του»

Οι μηχανισμοί άμυνας είναι πάρα πολλοί, εμείς, όμως, σήμερα θα επικεντρωθούμε σε έναν συγκεκριμένο, την άρνηση. Όλοι οι άνθρωποι που πληροφορούνται για το θάνατο κάποιου σημαντικού τους προσώπου αντιδρούν λέγοντας: «Ω, όχι!». Αυτή η αντίδραση έχει τις ρίζες της στην πεποίθηση: «αν αυτό δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει» και στην ουσία εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο το πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός.Οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε την άρνηση έως ένα βαθμό για να κάνουμε τη ζωή μας λιγότερο δυσάρεστη, και αυτό φυσικά δεν είναι κακό. Όταν, όμως, αυτό γίνεται συνέχεια και για κάθε τι, προκειμένου να αποφύγουμε το άγχος, την ντροπή, την ευθύνη, ή οποιοδήποτε συναίσθημα μας προκαλεί δυσφορία, τότε τελικά χάνουμε την αίσθηση των καταστάσεων και παραβλέπουμε το μέγεθος των προβλημάτων.

Πέρα από τους ανθρώπους, ορισμένοι από τους μηχανισμούς άμυνας ή κάποια στοιχεία τους, περνούν και στις κοινωνίες.Η ελληνική κοινωνία σήμερα ζει συνολικά σε μία τέτοια κατάσταση άρνησης, και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την οικονομία. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε το προφανές, ότι με τις πολιτικές επιλογές μας, με τον τρόπο ζωής, με την στάση μας, με την ανοχή μας, την αδυναμία να λάβουμε μέτρα, την καταπάτηση των νόμων, με τις οικονομικές μας συνήθειες, με τη συμμετοχή μας στην παραοικονομία, με τον ωχαδερφισμό μας, με την -κακώς εννοούμενη– καπατσοσύνη και πονηριά μας, και με τόσα άλλα μικρά και μεγάλα, συμβάλλαμε τα μέγιστα στο να οδηγηθούμε σε μια δύσκολη κατάσταση.

Επιπρόσθετα, φαίνεται να έχουμε επιστρατεύσει μαζί και άλλον έναν μηχανισμό άμυνας, την μετάθεση, την αναζήτηση ενός αποδιοπομπαίου τράγου, και ρίχνουμε ευθύνες στην οικονομική συγκυρία, στους κακούς κερδοσκόπους, στους ανθέλληνες που θέλουν να μας καταστρέψουν, στους Γερμανούς που μας χρωστάνε πολεμικές αποζημιώσεις, στους Τούρκους που δεν μας αφήνουν να εξορύξουμε τα πετρέλαιά μας στο Αιγαίο, στους Ρώσους που περνάνε τους αγωγούς τους από τη Βουλγαρία, στην π….να την τύχη μας, στο ότι είμαστε ματιασμένοι…..

Όπως, όμως, θα μας συμβούλευε και ένας καλός ψυχολόγος: “Όλα τα προβλήματα  έχουν λύσεις και καμία κατάσταση δεν είναι αδιέξοδη. Όμως, για να ξεκινήσεις να επιλύεις, πρέπει να παραδεχτείς”. Σαν κοινωνία, αυτό δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα.

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: