Αρχείο

Archive for Ιουνίου 2010

Όλα τα μέρη έχουν την ίδια απόσταση από τον Παράδεισο … (και από την Κόλαση)

25/06/2010 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Άγγλο ουμανιστή Τόμας Μουρ (15ος αιώνας). Γνωστός κυρίως για το βιβλίο του με τον ομολογουμένως μεγάλο τίτλο: «Χρυσό βιβλίο, τόσο ωφέλιμο, όσο και διασκεδαστικό, για την καλύτερη διοίκηση του κράτους και για το νέο νησί Ουτοπία». Στο βιβλίο παρουσιάζει την χώρα-θαύμα «Ουτοπία», όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, δουλεύουν έξι ώρες την ημέρα, δεν γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, μοιράζουν τα αγαθά σύμφωνα με τις ανάγκες τους, και διοικούν οι ίδιοι. Στον ελεύθερο χρόνο τους ασχολούνται με τις επιστήμες και την τέχνη. Προσωπική ιδιοκτησία δεν υπάρχει, η μόρφωση είναι προσιτή σε όλους, κανένας δεν εκμεταλλεύεται και δεν καταπιέζει τον άλλον…

Ο Μουρ τα οραματίστηκε όλα αυτά σε μια εποχή που είχε να αντιμετωπίσει μια κοινωνία άδικη, φτωχή και καταπιεσμένη από τον σκληρό βασιλιά Ερρίκο τον 8ο, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως ο Άγγλος Νέρων! Αρκετά, όμως, με το παρελθόν και την Ουτοπία. Ας γυρίσουμε στην σκληρή πραγματικότητα του σήμερα…

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ – στον οποίον αποδίδεται η ιδέα πως τα ιδιωτικά συμφέροντα πρέπει να υποκαταστήσουν τις κυβερνήσεις – έλεγε πως ο κόσµος µας βρίσκεται στο κατώφλι μεγάλων και παγκόσμιων αλλαγών. Το µόνο που χρειαζόμαστε, εξηγούσε, είναι µια κρίση μεγάλης κλίµακας, που θα κάνει τους ανθρώπους να αποδεχθούν τη νέα παγκόσμια τάξη. Προφανώς, ο κύριος Ροκφέλερ ονειρεύεται μια νέα παγκόσμια τάξη, που θα εξυπηρετήσει κυρίως τα λίγα και ισχυρά συμφέροντα.

Και παρότι η προφητεία φαίνεται πως εκπληρώνεται μέσα από την οικονομική κρίση, οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι παρά απλά χάδια μπροστά στα δυνατά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η περιβαλλοντολογική κρίση. Οι μελέτες και οι έρευνες για τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας γράφουν ήδη τα κεφάλαια μιας ουτοπίας – κόλασης που πρόκειται να ζήσουμε. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά…

Η πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon της BP συνεχίζει να μολύνει καθημερινά τον κόλπο του Μεξικού με χιλιάδες τόνους πετρελαίου, προκαλώντας την πιο καταστροφική πετρελαιοκηλίδα στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ζημιές για το περιβάλλον είναι όχι απλά ανυπολόγιστες, αλλά και μη αναστρέψιμες!!!

Ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξή του, υπογράμμισε πως «με τον ίδιο τρόπο που η 11η Σεπτεμβρίου 2001 διαμόρφωσε οριστικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας και την εξωτερική μας πολιτική, η πετρελαιοκηλίδα θα μας ωθήσει να επανεξετάσουμε την περιβαλλοντολογική και ενεργειακή πολιτική μας για τα επόμενα χρόνια». «Είναι καιρός να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση από μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο προς νέες πηγές ενέργειας».

Ελπίζοντας πως αυτή η καταστροφή μπορεί να είναι μια ευκαιρία, αφήνω τον Νίκο Δρανδράκη (www.nylon.gr) να εξηγήσει πόσο μικρή είναι η απόσταση από την Κόλαση στον Παράδεισο: «Ο Thomas Friedman στο “Hot, Flat and Crowded” χρησιμοποιούσε μια παρομοίωση για να στοιχειοθετήσει την άποψή του ότι η ανθρωπότητα πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατό την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα. Έλεγε ότι σήμερα χρησιμοποιούμε ενέργεια “από την Κόλαση” (εννοώντας ότι την εξάγουμε αποκλειστικά κάτω από τη Γη – πετρέλαιο, άνθρακας, λιγνίτης, κλπ), και πρέπει να στραφούμε στην ενέργεια “από τον Παράδεισο”, δηλαδή πάνω από τη Γη (ήλιος, άνεμος)».

Χάρτινο το φεγγαράκι

25/06/2010 Σχολιάστε

Πρέπει να εξομολογηθώ ότι, στις 15 Ιουνίου 1994, η είδηση για το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι δεν με άγγιξε ιδιαίτερα. Βέβαια, η ηλικία μου τότε επέβαλε άλλα μουσικά ακούσματα, κυρίως ξένα ροκ κομμάτια, που χαρακτήριζαν περισσότερο την δική μου γενιά. Για μένα ο Χατζιδάκις εκείνη την εποχή ήταν άλλο ένα όνομα της «κλασικής» μουσικής, που σίγουρα ελάχιστα κομμάτια του μπορούσα να αναγνωρίσω, και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να κατανοήσω το μεγαλείο του.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, όμως, άκουσα, έμαθα, συνειδητοποίησα, και σιγά – σιγά εκτίμησα αφάνταστα τον μουσικό Μάνο Χατζιδάκι, για την μουσική του ευφυΐα, για τις εμπνευσμένες του συνθέσεις, την μοναδική του ευαισθησία, τις αψεγάδιαστες ενορχηστρώσεις του, την αγάπη του για την ελληνική μουσική και την εκπληκτική  του ικανότητα να συνδέσει λόγιες φόρμες με την ελληνική μουσική παράδοση.

Είναι μεγάλη η απώλεια του μουσικού Χατζιδάκι, αλλά νομίζω ακόμη μεγαλύτερη είναι η έλλειψη του ενεργού πολίτη Χατζιδάκι. Λυπάμαι αφάνταστα που δεν τον ανακάλυψα πραγματικά όσο ζούσε. Θα μπορούσα να τον έχω παρακολουθήσει από κοντά, να έχω εισπράξει λίγη από την αύρα του. Μαζί με άλλους δημιουργούς της γενιάς του, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Γκάτσος, οι ποιητές Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Άγγελος Σικελιανός, και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, αποτέλεσαν πρεσβευτές του πολιτισμού μας σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημιουργοί, εμπνευστές, άνθρωποι της τέχνης του λόγου, αλλά και των πράξεων…

Ευτυχώς, ο Μάνος άφησε τις μουσικές του, και το δημοσιευμένο και ανέκδοτο έργο του είναι αρκετό για να μας τροφοδοτεί με σκέψεις και όνειρα, να μας εμπνέει, κυρίως όμως να υπενθυμίζει ότι είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε στο άσχημο, στο μέτριο, στο φθηνό, και να ψάχνουμε πάντοτε το καινούριο, το διαφορετικό. Ας θυμηθούμε μερικά από τα λόγια του:

«Νιώθω  Έλληνας, αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Και Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την Ελληνικότητα μου». «Δεν μ’ αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση, που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική». «Δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Έλληνες, αλλά ως Eλληνολάτρεις».

«Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία, καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα».

«Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας, ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια. Δεν είναι το τραγούδι μου μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες…».

Η χώρα του ποτέ

25/06/2010 Σχολιάστε

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου – Mundial 2010. Μια ποδοσφαιρική διοργάνωση, που φέτος διεξάγεται σε έναν τόπο μακρινό, έναν τόπο σχεδόν ξεχασμένο: στο νοτιότερο τμήμα της Αφρικής, της απόλυτα μυστηριώδους και εξωτικής «μαύρης ηπείρου». Σε μία χώρα που προσπαθεί να ορθοποδήσει…

Η Νότια Αφρική είναι μια χώρα γεμάτη αντιθέσεις. Η χώρα του απαρτχάιντ, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, του HIV, της υψηλής εγκληματικότητας και των θανάτων από συμμορίες. Αλλά και η χώρα του Nelson Mandela, του Ντέσμοντ Τούτου, της Nadine Gordimer, (νομπελίστρια λογοτεχνίας το 1991). Η χώρα όπου ο Μαχάτμα Γκάντι ανέπτυξε τη φιλοσοφία του περί παθητικής αντίστασης, η χώρα όπου το 1967 έγινε η πρώτη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς από τον Δρ. Κρίστιαν Μπάρναρντ, η μοναδική μέχρι σήμερα χώρα που πρώτα έφτιαξε και στη συνέχεια εθελοντικά κατέστρεψε τα πυρηνικά όπλα που είχε κατασκευάσει!

Το Μουντιάλ είναι προ των πυλών. Οι κάμερες όλου του κόσμου είναι στραμμένες στην στρογγυλή θεά. Αυτό που μας απασχολεί είναι τα στατιστικά του ποδοσφαίρου, οι λαμπεροί αθλητές-σταρ, οι εταιρείες και οι χορηγοί, οι φίλαθλοι, τα τουριστικά πακέτα και τα λαμπερά ξενοδοχεία, τα πυροτεχνήματα και τα φώτα της γιορτής. Τα στατιστικά της φτώχειας και των θανάτων ποτέ δεν απασχόλησαν τις δυτικές κοινωνίες, που, σε μεγάλο βαθμό, είναι υπεύθυνες για την κατάσταση στη χώρα αυτή.

Οι Νοτιοαφρικανοί ζουν σήμερα σε μια από τις πιο άνισες κοινωνικά χώρες του κόσμου. Ενδεικτικά, αναφέρω πως, ενώ το 2006 υπολογιζόταν ότι το 34% των κατοίκων της χώρας ζούσε με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 14 ετών, το 2009 αυτό το ποσοστό ανέβηκε σχεδόν στο 43%! Επίσης, το μέσο προσδόκιμο ζωής για την ίδια χρονική περίοδο έχει πέσει κατά 13 ολόκληρα χρόνια… Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην επιδημία AIDS και στους θανάτους, που, ωστόσο, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν «νοιάζονταν» περισσότερο οι κυβερνήσεις της χώρας… Υπολογίζεται πως περίπου 355.000 θάνατοι που προήλθαν από το AIDS θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Η μείωση του μέσου προσδόκιμου ζωής στη Νότια Αφρική οφείλεται στις ασθένειες που γεννάει η μεγάλη φτώχεια. Επηρεάζεται, επίσης, από την υψηλή εγκληματικότητα, καθώς, κατά μέσο όρο κάθε μέρα, χάνουν τη ζωή τους περίπου 50 άτομα… Η συγγραφέας Nadine Gordimer, σε πρόσφατη συνέντευξή της στο περιοδικό «New Statesman», υποστηρίζει πως: «Αφού οι Νοτιοαφρικανοί μπόρεσαν να ξεπεράσουν το απαρτνχάιντ, τότε σίγουρα μπορούν να βρουν και το σθένος να αντιμετωπίσουν τα τωρινά τους προβλήματα», όμως…

Τι θα γίνει, άραγε, όταν τα κανάλια, οι εφημερίδες και οι απανταχού φίλαθλοι αποστρέψουν το βλέμμα τους από τη Νότια Αφρική; Δεν χρειάζεται φαντασία. Μόλις σχολάσει το γλέντι, οι Νοτιοαφρικανοί θα μείνουν ξανά μόνοι στη χώρα του ποτέ.

Παιχνίδια εξουσίας

25/06/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το διαδίκτυο: «Ώρα 4:50, ξημερώματα Δευτέρας. Ο στολίσκος των έξι σκαφών, που επιχειρεί να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, με πρωτοβουλία του κινήματος «Ελευθερώστε τη Γάζα», πλέει σε διεθνή ύδατα, περίπου 80 μίλια από τις ακτές της Γάζας. Ξαφνικά, οι ισραηλινές αρχές θέτουν σε εφαρμογή την απειλή που είχαν εκτοξεύσει επανειλημμένως. Δεκάδες ισραηλινοί κομάντος, οι οποίοι φτάνουν στην περιοχή με ελικόπτερα και ταχύπλοα, κάνουν απόβαση στο τουρκικό σκάφος «Μavi Μarmara», που προπορεύεται με 581 επιβαίνοντες -οι 400 Τούρκοι. Από την επίθεση σκοτώθηκαν 9 ακτιβιστές, σύμφωνα με τους Ισραηλινούς στην πλειονότητά τους Τούρκοι, και τραυματίστηκαν δεκάδες».

Ας ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα. Οι Ισραηλινοί δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό! Οι δυνάμεις του στρατού τους δέχτηκαν, λένε, απρόκλητη επίθεση με πέτρες και καδρόνια(!),  και απάντησαν με τον πιο σκληρό τρόπο που θα μπορούσαν,  επιβάλλοντας το «δίκαιο» του ισχυρού και των όπλων. Μια τέτοια τρομοκρατική επίθεση από ένα κράτος που μας έχει «συνηθίσει» σε τέτοιες πράξεις  προκαλεί –τουλάχιστον- την οργή μας. Για να μην παρεξηγηθούμε, λοιπόν, η επίθεση στη νηοπομπή ήταν έγκλημα.

Ας μην ξεκινήσουμε, όμως, την συνήθη κουβέντα για το «κακό» Ισραήλ. Το θέμα το έχουμε ξανακουβεντιάσει, και είναι αρκετά πολύπλοκο για τον χώρο αυτής της στήλης. Ας δώσουμε λίγη σημασία στο εξής: για άλλη μια φορά, οι αθώοι ακτιβιστές, που μοναδικό σκοπό είχαν την αποστολή βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα, στην ουσία υπήρξαν πιόνια! Άθελα τους, βέβαια, και αυτό αποδεικνύεται από τους νεκρούς, ήταν τα θύματα σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, πολιτικής, στρατιωτικής, και γεωστρατηγικής ισχύος. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία.

Όλοι γνωρίζουν τον ρόλο που προσπαθεί να υφαρπάξει η Τουρκία στην περιοχή της Μεσογείου. Μετά την αποτυχία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποζητά τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης, μιας δύναμης που θα μπορεί να ελέγξει ένα τεράστιας σημασίας εμπορικό, ενεργειακό και στρατιωτικό πέρασμα. Για να πάρεις αυτή τη θέση, πρέπει, πολύ απλά, να τα βάλεις με τον άλλον διεκδικητή. Ο «σκυλοκαβγάς» μεταξύ των δύο «νταήδων» της περιοχής μας έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό στα λόγια, στην επίδειξη δυνάμεων, αλλά και σε περιφερειακές συγκρούσεις. Τώρα όμως, δυστυχώς, το παιχνίδι σοβαρεύει.

Στην ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου αναφέρεται: «το Ισραήλ έδειξε, για άλλη μια φορά, ότι στοχεύει στους άοπλους και δεν δίνει σημασία στην ανθρώπινη ζωή και τις ειρηνικές πρωτοβουλίες. Καταδικάζουμε έντονα την απάνθρωπη αυτή πρακτική του Ισραήλ». Υπογραμμίζονται, δε, τα εξής: «Το λυπηρό αυτό γεγονός, που έγινε στην ανοιχτή θάλασσα, συνιστά βαριά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου».

Δεν μπορεί, όμως, από τη μια να διαμαρτύρεσαι όταν άλλοι παραβιάζουν τα διεθνή ύδατα, και από την άλλη να το επικροτείς όταν σε συμφέρει! Δεν μπορείς να θεωρείς πειρατεία την νηοψία σε ένα πλοίο που προέρχεται από ένα πειρατικό λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου! Δεν μπορεί να σε ενοχλεί η κατοχή της Γάζας και να μην σε ενοχλεί η επί 36 χρόνια κατοχή της Κύπρου!

Η Τουρκία, που σε καμία περίπτωση δεν είναι αθώα περιστερά, χρησιμοποίησε την αποστολή βοήθειας για άλλους σκοπούς. Γνώριζε τον τρόπο με τον οποίον θα αντιδρούσε το Ισραήλ, και, πολύ απλά, επιδίδεται σε γεωπολιτικοστρατιωτικές business στην πλάτη της ανθρωπιστικής βοήθειας. Και αυτό που με κάνει να νιώθω απελπισία είναι ότι η ηγεσία της Τουρκίας, του Ισραήλ, των ΗΠΑ, των Αραβικών κρατών, της Χαμάς, παίζουν παιχνίδια με το αίμα των ανθρώπων.

Για μια σύνταξη ζούμε

25/06/2010 Σχολιάστε

Ας κάνουμε την εξής απλή και λογική υπόθεση: ένα αγόρι πηγαίνει στο Δημοτικό στην ηλικία των έξι, και, κατά πάσα πιθανότητα, συνεχίζει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, απ’ όπου, αν είναι καλός μαθητής, θα αποφοιτήσει στην ηλικία των 18 ετών. Αν, μάλιστα, έχει κάνει και τα «απαραίτητα» φροντιστήρια, και γράψει καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις, θα περάσει και στο Πανεπιστήμιο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα τελειώσει την Σχολή στα τέσσερα χρόνια (είπαμε, υποθετικό είναι το σενάριο), δηλαδή στην ηλικία των 22 ετών.

Αν συνυπολογίσουμε ένα απλό μεταπτυχιακό (δύο έτη) και την υποχρεωτική θητεία στον Ελληνικό Στρατό (σχεδόν έναν χρόνο), έχουμε φτάσει 25 χρονών. Ας πούμε, λοιπόν, ότι το αντικείμενο σπουδών, το μεταπτυχιακό και οι εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις επιτρέπουν στον φανταστικό φίλο μας να βγει στην αγορά εργασίας με αξιώσεις και να βρει δουλειά άμεσα σε μια εταιρεία, ή να ξεκινήσει την δική του επιχείρηση, ή, αξιοκρατικά, μέσω του ΑΣΕΠ, να προσληφθεί στον δημόσιο τομέα, απ’ όπου και θα μπορέσει να ξεκινήσει τον παραγωγικό του εργασιακό βίο.

Σύμφωνα με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ο φίλος μας πρέπει να δουλέψει σαράντα χρόνια, προκειμένου να πάρει σύνταξη, που σημαίνει ότι, αν όλα πάνε καλά, στα εξήντα πέντε του θα μπορέσει να σταματήσει να δουλεύει και να χαρεί τους κόπους μιας ζωής για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια!

Και αυτό επειδή: σύμφωνα με τα στοιχεία, η Ελλάδα, με προσδόκιμο μέσο όρο ζωής κατά τη γέννηση τα 79,05 έτη, κατατασσόταν 11η στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, ενώ το 1996 βρισκόταν στην 5η θέση, με προσδόκιμο μέσο όρο ζωής τα 77,79 έτη, και το 1991 στη 2η θέση με 77,32 έτη. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η αύξηση γίνεται με βραδύτερο ρυθμό στην Ελλάδα, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και χάνεται έτσι βαθμιαία η προνομιακή θέση της χώρας στην παγκόσμια κατάταξη του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής. Πολύ χοντρικά, αυτή τη στιγμή, ο προσδόκιμος μέσος όρος ζωής είναι περίπου 80 χρόνια.

Φυσικά, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι, για να πιάσει κανείς τα ογδόντα και πάνω, θα πρέπει να συμβάλουν και μια σειρά από άλλες παραμέτρους. Πρώτα απ’ όλα, να κόψει το κάπνισμα, ύστερα να ακολουθεί μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή, να προσέχει το βάρος του, να κοιμάται καλά, να πίνει με μέτρο, να αθλείται συστηματικά, να μην αγχώνεται, να κάνει τακτικά εξετάσεις… Επίσης, θα πρέπει να έχει κληρονομήσει τα κατάλληλα γονίδια, αλλά και να είναι και πολύ προσεκτικός σε ό,τι αφορά τους ιούς και τις μολύνσεις, και, οπωσδήποτε, να προσέχει όσο μπορεί, μην χαθεί άδικα σε κανένα τροχαίο…

Και ας υποθέσουμε ότι τα καταφέρνεις όλα τα παραπάνω. Πόσο μπορείς να ευχαριστηθείς τη ζωή από τα εξήντα πέντε και μετά; Ο γιατρός θα σου έχει επιβάλει όλες τις παραπάνω απαγορεύσεις, και το μόνο που θα έχεις στα χέρια σου θα είναι μια πενιχρή σύνταξη, με την οποία δεν θα μπορείς καν να βγάλεις τα έξοδα διαβίωσης! Άσε που θα πρέπει να τσοντάρεις και στα παιδιά και στα εγγόνια… Απ’ ό,τι προκύπτει, τελικά, δεν συμφέρει ούτε να βγεις στη σύνταξη!

Ούτως ή άλλως, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, μάλλον δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ, οπότε…;

Glamouries

25/06/2010 Σχολιάστε

«Θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση που χρωστάει στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία… Πάντα ξεχνάμε τη σχέση ανάμεσα στην τραγωδία και τη δημοκρατία. Χωρίς Σοφοκλή, δεν θα υπήρχε Περικλής. Χωρίς τον Περικλή, δεν θα υπήρχε Σοφοκλής. Ο τεχνολογικός κόσμος στον οποίο ζούμε τα χρωστά όλα στην Ελλάδα. Ποιος ανακάλυψε τη λογική; Ο Αριστοτέλης… Όλος ο κόσμος χρωστάει χρήματα σήμερα στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να ζητήσει από το σημερινό κόσμο μας χιλιάδες εκατομμύρια για τα δικαιώματα του συγγραφέα και θα ήταν λογικό να της τα δώσουμε».


Τον παραπάνω συλλογισμό ανέπτυξε ο γνωστός σκηνοθέτης Ζαν-Λικ Γκοντάρ σε συνέντευξή του σε γαλλικό περιοδικό, με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Film Socialisme», στο 63ο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Ο ίδιος αρνήθηκε να έρθει στις Κάννες, και έστειλε ένα σημείωμα στον διευθυντή του φεστιβάλ, λέγοντας πως «ύστερα από τα προβλήματα του τύπου όπως το ελληνικό, δεν μπορούσα να είμαι μαζί σας στις Κάννες».

Με πολύ καμάρι αναφέρθηκαν κάποιες ελληνικές εφημερίδες στη “φιλελληνική” στάση του Γάλλου σκηνοθέτη. Όμως, καμία εφημερίδα δεν ανέφερε την άρνηση που εισέπραξε ο ίδιος σκηνοθέτης από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, όταν θέλησε να γυρίσει στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης μερικές σκηνές για το ίδιο φιλμ! Ως επίσημη δικαιολογία προτάθηκε η απουσία σεναρίου!

Αλήθεια; Σε ποιο σενάριο στηρίχθηκε η φωτογράφιση της καλλιπύγου αοιδού Τζένιφερ Λόπεζ στον Παρθενώνα το 2008, όπου χρησιμοποίησε τα μάρμαρα ως ντεκόρ για τη διαφήμιση της κολεξιόν της; Και με ποια κριτήρια κρίθηκε το σενάριο της κ. κ. Νίας Βαρντάλος αντάξιο του Ιερού Βράχου;

Υποψιάζομαι, δυστυχώς, πως το κριτήριο είναι το λεγόμενο glamour, το life style, αυτός ο αφελής τρόπος να αντιμετωπίζεις τον πολιτισμό, τους ανθρώπους, ακόμα και την ίδια τη ζωή. Αυτή η νοοτροπία έχει ποτίσει την σκέψη μας. Σήμερα ζούμε σε μια επίπλαστη πραγματικότητα, σε έναν ψεύτικο κόσμο, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Κόκκινα χαλιά στις Κάννες, αστραφτερές τουαλέτες, γρήγορα αυτοκίνητα, ωραίες γυναίκες, σικάτα εστιατόρια, κοσμήματα, πούρα, κότερα, secret parties, περιοδικά, εφημερίδες, φλας, θαμπώνουν τα μάτια και το μυαλό μας, και αναπαράγονται μανιωδώς με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο και σε κάθε περίσταση…

Γι’ αυτό το λόγο και είναι σημαντική η στάση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, όχι επειδή χαϊδεύει τα αυτιά των Ελλήνων, αλλά επειδή δείχνει ποια πρέπει να είναι η αντίδραση των ανθρώπων που ασχολούνται με τον πολιτισμό απέναντι στη βιομηχανία του περιττού.

Και μην νομίσετε ότι δεν δέχομαι τα φεστιβάλ και τα βραβεία. Τα δέχομαι. Όχι, όμως, όταν πλασάρουν προϊόντα, μόδες και μαρκετινίστικες τσαχπινιές, αλλά όταν προβάλλουν ανθρώπους και δράσεις πολιτισμού.

Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν με αφορμή τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2009 και τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων (18 Μαΐου).

Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε εφιάλτης;

25/06/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το www.enet.gr: «Ασπίδα τουλάχιστον 700 δισ. ευρώ για την προστασία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και των κρατών – μελών της Ε.Ε. αποφάσισαν να δημιουργήσουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ένωσης, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, που κράτησαν περισσότερο από 10 ώρες. Οι 27 μετέχοντες στο Ecofin κατέληξαν σε έναν μηχανισμό, με τον οποίο φιλοδοξούν να διασφαλίσουν το μέλλον του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και την αποτελεσματική προστασία των χωρών της Ένωσης, όταν αυτές μπαίνουν στο στόχαστρο κερδοσκοπικών πιέσεων».

Η Ε.Ε. σήμερα είναι η μεγαλύτερη εσωτερική εμπορική αγορά του κόσμου, Πολλές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τραπεζικό τομέα, στην αεροναυπηγική, στον κατασκευαστικό τομέα, στη χημική βιομηχανία, βρίσκονται στην Ευρώπη. Το συνολικό ΑΕΠ είναι μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη εξαγωγών στον κόσμο (με ναυαρχίδα τη Γερμανία), μεγαλύτερη και από την Κίνα κτλ, κτλ, κτλ….. Όμως, πέρα από μια κοινή οικονομική αγορά, τι άλλο είναι (ή τι άλλο θα μπορούσε να είναι) η Ε.Ε.;

Η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης προέκυψε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διέξοδος στους ως τότε συνεχείς πολέμους μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Σκέφθηκαν: Αντί να αλληλοσφαζόμαστε για το ποιος θα έχει περισσότερο ζωτικό χώρο, μεγαλύτερο οικονομικό όφελος και ενισχυμένη κυριαρχική ισχύ, γιατί να μην ενώσουμε τις χώρες μας και να εναρμονίσουμε από κοινού τα συμφέροντά μας; Έτσι συνεργαζόμενοι, να επιτύχουμε όλοι μαζί μια ισχυρή οικονομικά και πολιτικά παρουσία και πορεία στην παγκόσμια σκηνή. Αυτό ήταν το σκεπτικό τους.

Την ιδέα τη διατύπωσε ως πολιτική πρόταση ο Γάλλος διανοητής Ζαν Μονέ, την υιοθέτησε, δε, και την προώθησε ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν. Στην ουσία βασίζεται στο μοντέλο της «αιώνιας ειρήνης» που πρότεινε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Γερμανίας, ο Immanuel Kant, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υποστήριζε ότι η εγκαθίδρυση της αιώνιας ειρήνης μπορεί να προέλθει μόνο μέσω μίας ομοσπονδιακής ένωσης αυτών που ονομάζουμε δημοκρατικά κράτη.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε μερικές από τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Kant για την επίτευξη μιας «αιώνιας ειρήνης». Αναφέρω μερικά σημεία: α) Συν τω χρόνω, οφείλουν να εκλείψουν τελείως οι μόνιμοι στρατοί. β) Κανένα κράτος δεν θα αναμειγνύεται με τη βία στο πολίτευμα (ή στο Σύνταγμα) και στη διακυβέρνηση ενός άλλου. γ) Δεν θα δημιουργούνται κρατικά χρέη σε συνάρτηση με εξωτερικές κρατικές διαφορές.

Ας επιμείνουμε λίγο στο οικονομικό κομμάτι. Σήμερα, μπορεί να μην κινδυνεύουμε (;) από πολέμους ή βίαιες ανατροπές του πολιτεύματος. Αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως οι ενισχύσεις των οικονομικά ασθενέστερων κρατών από τα οικονομικά ισχυρότερα κράτη (με προφάσεις τον εκσυγχρονισμό, την ποιότητας ζωής, την ανταγωνιστικότητα, τον φόβο χρεοκοπίας κλπ) δημιουργούν επικίνδυνες εξαρτήσεις μεταξύ «φίλων».

«Θεέ μου, προστάτευέ μας από τους φίλους μας. Από τους εχθρούς μας μπορούμε οι ίδιοι να προφυλάξουμε τους εαυτούς μας» λέει κάπου αλλού ο Kant.