Αρχική > Ναυπακτια.press - Μάνος Σοκίνης > Για μια σύνταξη ζούμε

Για μια σύνταξη ζούμε

Ας κάνουμε την εξής απλή και λογική υπόθεση: ένα αγόρι πηγαίνει στο Δημοτικό στην ηλικία των έξι, και, κατά πάσα πιθανότητα, συνεχίζει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, απ’ όπου, αν είναι καλός μαθητής, θα αποφοιτήσει στην ηλικία των 18 ετών. Αν, μάλιστα, έχει κάνει και τα «απαραίτητα» φροντιστήρια, και γράψει καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις, θα περάσει και στο Πανεπιστήμιο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα τελειώσει την Σχολή στα τέσσερα χρόνια (είπαμε, υποθετικό είναι το σενάριο), δηλαδή στην ηλικία των 22 ετών.

Αν συνυπολογίσουμε ένα απλό μεταπτυχιακό (δύο έτη) και την υποχρεωτική θητεία στον Ελληνικό Στρατό (σχεδόν έναν χρόνο), έχουμε φτάσει 25 χρονών. Ας πούμε, λοιπόν, ότι το αντικείμενο σπουδών, το μεταπτυχιακό και οι εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις επιτρέπουν στον φανταστικό φίλο μας να βγει στην αγορά εργασίας με αξιώσεις και να βρει δουλειά άμεσα σε μια εταιρεία, ή να ξεκινήσει την δική του επιχείρηση, ή, αξιοκρατικά, μέσω του ΑΣΕΠ, να προσληφθεί στον δημόσιο τομέα, απ’ όπου και θα μπορέσει να ξεκινήσει τον παραγωγικό του εργασιακό βίο.

Σύμφωνα με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ο φίλος μας πρέπει να δουλέψει σαράντα χρόνια, προκειμένου να πάρει σύνταξη, που σημαίνει ότι, αν όλα πάνε καλά, στα εξήντα πέντε του θα μπορέσει να σταματήσει να δουλεύει και να χαρεί τους κόπους μιας ζωής για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια!

Και αυτό επειδή: σύμφωνα με τα στοιχεία, η Ελλάδα, με προσδόκιμο μέσο όρο ζωής κατά τη γέννηση τα 79,05 έτη, κατατασσόταν 11η στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, ενώ το 1996 βρισκόταν στην 5η θέση, με προσδόκιμο μέσο όρο ζωής τα 77,79 έτη, και το 1991 στη 2η θέση με 77,32 έτη. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η αύξηση γίνεται με βραδύτερο ρυθμό στην Ελλάδα, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και χάνεται έτσι βαθμιαία η προνομιακή θέση της χώρας στην παγκόσμια κατάταξη του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής. Πολύ χοντρικά, αυτή τη στιγμή, ο προσδόκιμος μέσος όρος ζωής είναι περίπου 80 χρόνια.

Φυσικά, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι, για να πιάσει κανείς τα ογδόντα και πάνω, θα πρέπει να συμβάλουν και μια σειρά από άλλες παραμέτρους. Πρώτα απ’ όλα, να κόψει το κάπνισμα, ύστερα να ακολουθεί μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή, να προσέχει το βάρος του, να κοιμάται καλά, να πίνει με μέτρο, να αθλείται συστηματικά, να μην αγχώνεται, να κάνει τακτικά εξετάσεις… Επίσης, θα πρέπει να έχει κληρονομήσει τα κατάλληλα γονίδια, αλλά και να είναι και πολύ προσεκτικός σε ό,τι αφορά τους ιούς και τις μολύνσεις, και, οπωσδήποτε, να προσέχει όσο μπορεί, μην χαθεί άδικα σε κανένα τροχαίο…

Και ας υποθέσουμε ότι τα καταφέρνεις όλα τα παραπάνω. Πόσο μπορείς να ευχαριστηθείς τη ζωή από τα εξήντα πέντε και μετά; Ο γιατρός θα σου έχει επιβάλει όλες τις παραπάνω απαγορεύσεις, και το μόνο που θα έχεις στα χέρια σου θα είναι μια πενιχρή σύνταξη, με την οποία δεν θα μπορείς καν να βγάλεις τα έξοδα διαβίωσης! Άσε που θα πρέπει να τσοντάρεις και στα παιδιά και στα εγγόνια… Απ’ ό,τι προκύπτει, τελικά, δεν συμφέρει ούτε να βγεις στη σύνταξη!

Ούτως ή άλλως, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, μάλλον δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ, οπότε…;

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: