Αρχική > Ναυπακτια.press - Μάνος Σοκίνης > Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε εφιάλτης;

Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε εφιάλτης;

Αντιγράφω από το www.enet.gr: «Ασπίδα τουλάχιστον 700 δισ. ευρώ για την προστασία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και των κρατών – μελών της Ε.Ε. αποφάσισαν να δημιουργήσουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ένωσης, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, που κράτησαν περισσότερο από 10 ώρες. Οι 27 μετέχοντες στο Ecofin κατέληξαν σε έναν μηχανισμό, με τον οποίο φιλοδοξούν να διασφαλίσουν το μέλλον του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και την αποτελεσματική προστασία των χωρών της Ένωσης, όταν αυτές μπαίνουν στο στόχαστρο κερδοσκοπικών πιέσεων».

Η Ε.Ε. σήμερα είναι η μεγαλύτερη εσωτερική εμπορική αγορά του κόσμου, Πολλές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τραπεζικό τομέα, στην αεροναυπηγική, στον κατασκευαστικό τομέα, στη χημική βιομηχανία, βρίσκονται στην Ευρώπη. Το συνολικό ΑΕΠ είναι μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη εξαγωγών στον κόσμο (με ναυαρχίδα τη Γερμανία), μεγαλύτερη και από την Κίνα κτλ, κτλ, κτλ….. Όμως, πέρα από μια κοινή οικονομική αγορά, τι άλλο είναι (ή τι άλλο θα μπορούσε να είναι) η Ε.Ε.;

Η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης προέκυψε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διέξοδος στους ως τότε συνεχείς πολέμους μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Σκέφθηκαν: Αντί να αλληλοσφαζόμαστε για το ποιος θα έχει περισσότερο ζωτικό χώρο, μεγαλύτερο οικονομικό όφελος και ενισχυμένη κυριαρχική ισχύ, γιατί να μην ενώσουμε τις χώρες μας και να εναρμονίσουμε από κοινού τα συμφέροντά μας; Έτσι συνεργαζόμενοι, να επιτύχουμε όλοι μαζί μια ισχυρή οικονομικά και πολιτικά παρουσία και πορεία στην παγκόσμια σκηνή. Αυτό ήταν το σκεπτικό τους.

Την ιδέα τη διατύπωσε ως πολιτική πρόταση ο Γάλλος διανοητής Ζαν Μονέ, την υιοθέτησε, δε, και την προώθησε ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν. Στην ουσία βασίζεται στο μοντέλο της «αιώνιας ειρήνης» που πρότεινε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Γερμανίας, ο Immanuel Kant, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υποστήριζε ότι η εγκαθίδρυση της αιώνιας ειρήνης μπορεί να προέλθει μόνο μέσω μίας ομοσπονδιακής ένωσης αυτών που ονομάζουμε δημοκρατικά κράτη.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε μερικές από τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Kant για την επίτευξη μιας «αιώνιας ειρήνης». Αναφέρω μερικά σημεία: α) Συν τω χρόνω, οφείλουν να εκλείψουν τελείως οι μόνιμοι στρατοί. β) Κανένα κράτος δεν θα αναμειγνύεται με τη βία στο πολίτευμα (ή στο Σύνταγμα) και στη διακυβέρνηση ενός άλλου. γ) Δεν θα δημιουργούνται κρατικά χρέη σε συνάρτηση με εξωτερικές κρατικές διαφορές.

Ας επιμείνουμε λίγο στο οικονομικό κομμάτι. Σήμερα, μπορεί να μην κινδυνεύουμε (;) από πολέμους ή βίαιες ανατροπές του πολιτεύματος. Αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως οι ενισχύσεις των οικονομικά ασθενέστερων κρατών από τα οικονομικά ισχυρότερα κράτη (με προφάσεις τον εκσυγχρονισμό, την ποιότητας ζωής, την ανταγωνιστικότητα, τον φόβο χρεοκοπίας κλπ) δημιουργούν επικίνδυνες εξαρτήσεις μεταξύ «φίλων».

«Θεέ μου, προστάτευέ μας από τους φίλους μας. Από τους εχθρούς μας μπορούμε οι ίδιοι να προφυλάξουμε τους εαυτούς μας» λέει κάπου αλλού ο Kant.

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: