Χάρτινο το φεγγαράκι

Πρέπει να εξομολογηθώ ότι, στις 15 Ιουνίου 1994, η είδηση για το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι δεν με άγγιξε ιδιαίτερα. Βέβαια, η ηλικία μου τότε επέβαλε άλλα μουσικά ακούσματα, κυρίως ξένα ροκ κομμάτια, που χαρακτήριζαν περισσότερο την δική μου γενιά. Για μένα ο Χατζιδάκις εκείνη την εποχή ήταν άλλο ένα όνομα της «κλασικής» μουσικής, που σίγουρα ελάχιστα κομμάτια του μπορούσα να αναγνωρίσω, και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να κατανοήσω το μεγαλείο του.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, όμως, άκουσα, έμαθα, συνειδητοποίησα, και σιγά – σιγά εκτίμησα αφάνταστα τον μουσικό Μάνο Χατζιδάκι, για την μουσική του ευφυΐα, για τις εμπνευσμένες του συνθέσεις, την μοναδική του ευαισθησία, τις αψεγάδιαστες ενορχηστρώσεις του, την αγάπη του για την ελληνική μουσική και την εκπληκτική  του ικανότητα να συνδέσει λόγιες φόρμες με την ελληνική μουσική παράδοση.

Είναι μεγάλη η απώλεια του μουσικού Χατζιδάκι, αλλά νομίζω ακόμη μεγαλύτερη είναι η έλλειψη του ενεργού πολίτη Χατζιδάκι. Λυπάμαι αφάνταστα που δεν τον ανακάλυψα πραγματικά όσο ζούσε. Θα μπορούσα να τον έχω παρακολουθήσει από κοντά, να έχω εισπράξει λίγη από την αύρα του. Μαζί με άλλους δημιουργούς της γενιάς του, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Γκάτσος, οι ποιητές Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Άγγελος Σικελιανός, και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, αποτέλεσαν πρεσβευτές του πολιτισμού μας σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημιουργοί, εμπνευστές, άνθρωποι της τέχνης του λόγου, αλλά και των πράξεων…

Ευτυχώς, ο Μάνος άφησε τις μουσικές του, και το δημοσιευμένο και ανέκδοτο έργο του είναι αρκετό για να μας τροφοδοτεί με σκέψεις και όνειρα, να μας εμπνέει, κυρίως όμως να υπενθυμίζει ότι είναι χρέος μας να αντιστεκόμαστε στο άσχημο, στο μέτριο, στο φθηνό, και να ψάχνουμε πάντοτε το καινούριο, το διαφορετικό. Ας θυμηθούμε μερικά από τα λόγια του:

«Νιώθω  Έλληνας, αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Και Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την Ελληνικότητα μου». «Δεν μ’ αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση, που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική». «Δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Έλληνες, αλλά ως Eλληνολάτρεις».

«Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία, καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα».

«Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας, ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια. Δεν είναι το τραγούδι μου μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες…».

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: