Αρχείο

Archive for Ιουλίου 2010

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία…, η έλλειψή τους, όμως, φέρνει τη δυστυχία

29/07/2010 Σχολιάστε

Θυμάμαι πριν από λίγους μήνες, τα γεγονότα στην France Telecom, αλλά και στην «κομμουνιστική» επιχείρηση της Fox Conn στην Κίνα. Στον γαλλικό τηλεπικοινωνιακό κολοσσό, 23 εργαζόμενοι έχουν αυτοκτονήσει τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες. Αιτία το έντονο εργασιακό στρες, που προέρχεται από την πίεση για περισσότερες πωλήσεις, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αλλά και στην Κίνα, στη χώρα όπου η απεργία είναι παράνομη στο όνομα του κομμουνισμού, ο κατασκευαστής των iPod και iPad της Apple αντιμετώπισε 10 αυτοκτονίες μέσα στο 2010. Το γεγονός ότι η διοίκηση της εταιρείας αναγκάζει τους εργαζομένους της να υπογράψουν σύμβαση πως δεν θα αυτοκτονήσουν(!) δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση.

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Έγκλημα (σίγουρα) και τιμωρία (;)

29/07/2010 Σχολιάστε

Η είδηση της εβδομάδας, αν και φαντάζομαι πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε το έχετε ακούσει: Ο Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας, στις 05:20 π.μ. περίπου, έξω από το σπίτι στην Ηλιούπολη. Από το σημείο της δολοφονικής επίθεσης περισυνελέγησαν 16 κάλυκες και όπως σημειώνεται από την αστυνομία οι 13 έχουν πυροδοτηθεί από το ίδιο όπλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, Νεκτάριου Σάββα.


Ένας φόνος και ειδικά με τον μαφιόζικο τρόπο που έγινε παραμένει ένας φόνος, ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από εκεί και πέρα ξεκινάνε οι ερμηνείες….Αυτή την εβδομάδα και τις επόμενες που έρχονται θα ακούσουμε κάθε σενάριο και ερμηνεία. Από τρομοκρατικές, οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, εκβιασμούς και μεγάλα συμφέροντα, παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, CIA, εξωγήινοι και χίλια τόσα άλλα μερικά σοβαρά και κάποια όχι.

Θα ξεκινήσουν άπειρες τηλεοπτικές συζητήσεις για την δημοκρατία, την τρομοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την δημοσιογραφία, τα blogs…Τίποτα από όλα αυτά δεν θα φέρει πίσω έναν νέο άνθρωπο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αποτρέψει το επόμενο προδιαγεγραμμένο φονικό!

Η εν ψυχρώ δολοφονία του  δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια μπορεί να ήταν πράξη τρομοκρατίας, μπορεί να ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μπορεί να ήταν μήνυμα προς τους δημοσιογράφους ή ακόμα και προς τα μπλόγκς, μπορεί να ήταν ακόμη και…λάθος.

Όποια και αν ήταν τα κίνητρα, η ουσία είναι ότι ήταν μια πράξη άνανδρη και ιδιαίτερα απεχθής. Δολοφόνοι στυγνοί, χωρίς ερείσματα στην κοινωνία, χωρίς ιδεολογικά άλλοθι, με άνανδρο τρόπο δράσης. Κανένας σκοπός δεν “αγιάζει” τέτοια μέσα. Κανένας “άνθρωπος” δεν δικαιολογεί τέτοιες ενέργειες. Καμία κοινωνία δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις.

Και τώρα….Ένας δολοφονημένος νέος δημοσιογράφος, τρείς αδικοχαμένοι (αδικοκαμένοι) υπάλληλοι μιας τράπεζας, ένας άνανδρα δολοφονημένος αστυνομικός των 800ευρώ, ένα νεαρό Αφγανόπουλο από έκρηξη βόμβας σε κάδο, ο υπασπιστής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, πριν δύο χρόνια ο φόνος του δεκαπεντάχρονου Αλέξη.

Άνθρωποι που ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους, την δουλειά τους, τα πιστεύω τους, τη θέση τους, το μισθό τους, την κοινωνική τους καταβολή, το βίο και την πολιτεία τους…είναι όλοι θύματα του ιδίου συστήματος τρόμου που μοναδικό σκοπό έχει να κρατάει τους ανθρώπους υπό διαρκή πίεση και διαρκή έλεγχο. Δεν με νοιάζει από πού προέρχεται η τρομοκρατία, αν είναι από το κράτος, ή από ομάδες, ή από ποινικούς, ή από μαφία, ή από πληρωμένους δολοφόνους.

Αυτό που με νοιάζει, αυτό που με πικράνει και αυτό που με απελπίζει είναι ότι τελικά έχει πετύχει να επιβάλλει την πεμπτουσία της, τον τρόμο.

Take the money and run

29/07/2010 Σχολιάστε

… δηλαδή «πάρε τα λεφτά και τρέχα» είναι ο αγγλικός τίτλος της ταινίας του Woody Allen, που στην Ελλάδα προβλήθηκε με τίτλο: «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία». Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός μικροαπατεώνα, του Βίρτζιλ Στάρκγουελ, μέσα από διάφορα στιγμιότυπα της ζωής του. Η εφηβεία του, η άκαρπη προσπάθειά του να ασχοληθεί με τη μουσική, οι σχέσεις του με τις γυναίκες και η εμμονή του με τις ληστείες τραπεζών… Διαρκώς επιχειρεί ληστείες τραπεζών, δραπετεύει, συλλαμβάνεται κοκ., μέχρι που γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του και… συνεχίζει μία από τα ίδια. Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες κωμωδίες του Woody Allen και προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε αν δεν την έχετε δει….

Όμως η στήλη δεν ασχολείται με την κριτική κινηματογράφου, αλλά με την πραγματικότητα. Και όσο και αν είναι συμπαθείς οι κακοποιοί σε κάποιες ταινίες, στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Με αφορμή λοιπόν την σκληρή πραγματικότητα, την δυσμενή οικονομική συγκυρία και την οικονομική κρίση, αποκαλύπτονται ολοένα και περισσότερα σκάνδαλα.

Στην προσπάθεια του το κράτος να βρει χρήματα, πράττει αυτό που δεν έχει κάνει τα τελευταία τριάντα χρόνια, να ελέγχει τις συναλλαγές του, το αυτονόητο δηλαδή. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Υπέρογκες καταθέσεις υπαλλήλων της πολεοδομίας,  της εφορίας, γιατρών σε νοσοκομεία, και άλλων κρατικών λειτουργών στις περισσότερες αν όχι όλες τις υπηρεσίες του δημοσίου.

Ψεύτικοι διαγωνισμοί και υπερτιμολογήσεις σε εξοπλισμούς νοσοκομείων, φαρμάκων, τεχνολογικού εξοπλισμού, προφανώς και στις αμυντικές δαπάνες και αλλού. Καταχρηστικές συμβάσεις με εταιρείες που προμηθεύουν το δημόσιο ή του παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες υποστήριξης, με άκρως επικερδής όρους για τις εταιρείες. Εμπλοκή πολιτικών σε off shore εταιρίες, χρήση της θέσης τους για πλουτισμό. Μαύρα χρήματα σε μαύρα ταμεία των κομμάτων, μίζες και τα λοιπά και τα λοιπά….

Λίγο πολύ όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά σε όλους μας, το κακό βέβαια είναι ότι τα ανεχόμασταν και πολλές φορές συμμετείχαμε και εμείς σε περίεργες συναλλαγές. Το θέμα όμως πλέον είναι τι κάνουμε τώρα πια που γνωρίζουμε και τους υπευθύνους και τις συναλλαγές και φυσικά έχουμε και τα αποδεικτικά στοιχεία. Γιατί δεν λέω, είναι θεαματικό στην τηλεοπτική μας δημοκρατία, την δημοκρατία του θεάματος να αποκαλύπτονται σκάνδαλα, καταχρήσεις και λαμογιές, αλλά δεν θα πρέπει να μείνουμε εκεί.

Πέρα από την «ηθική» ικανοποίηση ότι πιάσαμε τον κλέφτη και τον τιμωρήσαμε βάζοντας στον στη φυλακή, είναι εξίσου σημαντικό να δούμε τι έχει γίνει και με τα λάφυρα. Όλα όσα κλάπηκαν όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν περιουσία των πολιτών και πρέπει να επιστραφούν. Διαφορετικά ο κάθε κλέφτης μπορεί να περιμένει να εκπληρώσει την ποινή του και μετά να συνεχίσει να απολαμβάνει τα κέρδη του σε κάποιο όμορφο και μακρινό νησί της Καραϊβικής, όπως στις ταινίες.

Τι δεν θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω….

29/07/2010 Σχολιάστε

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μια σύντομη συνομιλία μου με ένα παιδί 14 χρονών  με αφορμή της πανελλήνιες εξετάσεις

Μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες με τους φίλους μου. Παίρνουμε τα ποδήλατα και γυρνάμε σε όλη την πόλη και καμία φορά πηγαίνουμε και έξω από την πόλη αλλά οι γονείς μας φωνάζουν. Μας αρέσει να παίζουμε ποδόσφαιρο και μαζευόμαστε τα Σάββατα, όταν δεν έχουμε μαθήματα, στο γήπεδο και παίζουμε διπλό.

Πηγαίνω στην πρώτη λυκείου. Εντάξει, δεν είμαι και ο καλύτερος μαθητής, όχι γιατί είναι δύσκολά, αλλά να σου πω την αλήθεια βαριέμαι να παρακολουθήσω τα μαθήματα, δεν έχουν και πάρα πολύ ενδιαφέρον. Άμα θέλω να μάθω κάτι που μου αρέσει, συνήθως ψάχνω στο Internet, από εκεί βρίσκω και video και φωτογραφίες… Έτσι έμαθα να παίζω κιθάρα, είναι ένας τύπος στο Youtube, φοβερός….στο σχολείο; Ναι έχουμε υπολογιστές, αλλά τους χρησιμοποιούμε για να κάνουμε αρχαία… χα χα χα…, εννοώ ότι αυτά που κάνουμε είναι πολύ παλιά, δεν έχουν σχέση με το τι γίνεται.


Οι γονείς μου, οι συγγενείς, οι καθηγητές, οι φίλοι μου, όλοι λένε ότι οι επόμενες χρονιές είναι πολύ κρίσιμες. Πρέπει να πέσει πολύ διάβασμα, ειδικά στα μαθήματα της κατεύθυνσης, θα πηγαίνω και φροντιστήρια. Ο αδερφός μου που έδωσε φέτος πανελλήνιες, τεχνολογική κατεύθυνση, έτρεχε συνέχεια, από το σχολείο στο φροντιστήριο και πάλι πίσω για διάβασμα. Βέβαια έκανε και κοπάνες για καφέ γιατί όλο διάβασμα, διάβασμα δεν θα την πάλευε. Περιμένουμε τα αποτελέσματα.

Ο πατέρας μου του λέει να πάει για καθηγητής, σίγουρη δουλεία, και σχετικά καλά λεφτά και διακοπές, ο αδερφός μου δεν πολύ θέλει και έχουν αρχίσει οι τσακωμοί. Αυτός ασχολείται πολύ με τους υπολογιστές, δεν ξέρω, μπορεί να θέλει να φτιάχνει υπολογιστές ή προγράμματα και παιχνίδια ή κάτι τέτοιο.

Εγώ τι θέλω να γίνω; Ακόμα δεν ξέρω αλλά πρέπει να αποφασίσω, τουλάχιστον την κατεύθυνση, για να ξεκινήσω και τα φροντιστήρια σιγά – σιγά. Η μάνα μου λέει πως αν δεν κάνω καλή προετοιμασία δεν πρόκειται να περάσω πουθενά…. Εμένα πάντως μου αρέσει και η ιστορία και τα φιλολογικά και η φυσική. Στα μαθηματικά λίγο κολλάω αλλά είναι και δύσκολα, ο υψηλότερος βαθμός στην τάξη ήταν 16, για να καταλάβεις.

Τι θα ήθελα να κάνω; διάφορα, δεν με νοιάζει πολύ, αρκεί να μου αρέσει και να έχει και καλά λεφτά. Δεν μιλάω να βγάζω πάρα πολλά, αλλά να μην πεινάω κιόλας. Δεν ξέρω, δημοσιογράφος για τα αθλητικά, θα με πάρετε στην εφημερίδα, να γράφω; Μου αρέσει και το internet, και η μουσική, η μπάλα, η φυσική, θα ήθελα να γίνω και καθηγητής, αλλά όχι στα φιλολογικά… ουουου πάρα πολλά…

Καλύτερα να σου πω τι δεν θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω….

δεν θα ήθελα να είμαι γιατρός ή πολιτικός ή δικηγόρος ή να δουλεύω στην  τράπεζα, ή να είμαι στο δημόσιο, ούτε να είμαι παπάς… ξέρεις με τα φακελάκια, τις μίζες, τη Siemens την κρίση… όλοι τους βρίζουν και τους κοροϊδεύουν, γιατί τα έχουν κάνει να μην πω…

Τα καλοκαίρια του πολιτισμού

29/07/2010 Σχολιάστε

Σε  περιόδους οικονομικής κρίσης, οποιαδήποτε κουβέντα για τον πολιτισμό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Κι όμως, στη σημερινή εποχή της πολυεπίπεδης κρίσης, ο πολιτισμός θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ευτυχώς, το καλοκαίρι, κάτι φαίνεται να ανθίζει στα πολιτιστικά. Παρότι φέτος τα πράγματα είναι δύσκολα (από οικονομικής πλευράς), λίγο με τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, λίγο χάρις στους κατά τόπους μικρούς συλλόγους και ομάδες, λίγο οι δήμοι, λίγο οι εταιρείες διοργάνωσης εκδηλώσεων, λίγο κάποιοι ιδιώτες, έχουμε αρκετά πράγματα να παρακολουθήσουμε, στην περιοχή μας και σε άλλα μικρά μέρη, και -πολύ περισσότερο- στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα.

Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή αναφορά σε κάποιες εκδηλώσεις, που, εγώ τουλάχιστον, θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω. Ξεκινάω από τα τοπικά.

Έκθεση ζωγραφικής μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων (2-3-4 Ιουλίου, Αντίρριο),

30ό Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών (1-2-3-4 Ιουλίου, Πάτρα),

Ήχοι του Δάσους (23-24-25 Ιουλίου, οροπέδιο της Αγίας Τριάδας Καλοσκοπής, Φωκίδα)

8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας (1 – 18 Ιουλίου, Αθήνα)

16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (22 Ιουλίου 2010, Καλαμάτα)

Φεστιβάλ Επιδαύρου (Ιούλιος – Αύγουστος, Επίδαυρος – Αθήνα)

Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας (Ιούλιος – Σεπτέμβριος, Πάτρα)
Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου 2010
(Ιούλιος, Θεσσαλονίκη)

Φυσικά, αυτά είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τις εκδηλώσεις και τα φεστιβάλ του καλοκαιριού. Υπάρχουν πολλά ακόμα αξιόλογα πράγματα, για όλα τα γούστα, που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει.

Σε αντίδραση με τα όσα λένε πολλοί απαισιόδοξοι -το παραδέχομαι ότι αρκετές φορές εγώ είμαι αυτός που γκρινιάζω– το αισιόδοξο είναι ότι, παρά τα οικονομικά προβλήματα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκδηλώσεις γίνονται.

Πρέπει, όμως, να στηρίξουμε κι εμείς, τουλάχιστον με την παρουσία μας, τους καλλιτέχνες και τα φεστιβάλ. Το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως παιδείας και κουλτούρας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο αδιαφορούμε για τον πολιτισμό μας, αναλωνόμαστε μόνο στο να υπερηφανευόμαστε για τα περασμένα μεγαλεία μας, θάβοντας συστηματικά κάθε μορφή τέχνης που παράγεται στον τόπο μας.

Έχουμε δει Ελληνικά κινηματογραφικά έργα να βραβεύονται στο εξωτερικό και να έχουν απορριφθεί στη χώρα μας, έχουμε δει συγγραφείς να μεγαλουργούν στο εξωτερικό, ζωγράφους, τραγουδιστές, χορευτές, διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους! Αυτό είναι αποδεδειγμένο.

Όσο, όμως, ζούμε στην τηλεοπτική πραγματικότητα που αρέσκεται στο ευτελές και στο εύπεπτο, απαξιώνουμε όλα τα υπόλοιπα. Και, δυστυχώς, ο πολιτισμός και η τέχνη κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από την απαξίωση και την αδιαφορία. Αυτά είναι το συστηματικό εργαλείο για τον στραγγαλισμό κάθε καλλιτεχνήματος.

Τα καλοκαίρια του πολιτισμού

Σε  περιόδους οικονομικής κρίσης, οποιαδήποτε κουβέντα για τον πολιτισμό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Κι όμως, στη σημερινή εποχή της πολυεπίπεδης κρίσης, ο πολιτισμός θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ευτυχώς, το καλοκαίρι, κάτι φαίνεται να ανθίζει στα πολιτιστικά. Παρότι φέτος τα πράγματα είναι δύσκολα (από οικονομικής πλευράς), λίγο με τις προσπάθειες κάποιων ανθρώπων, λίγο χάρις στους κατά τόπους μικρούς συλλόγους και ομάδες, λίγο οι δήμοι, λίγο οι εταιρείες διοργάνωσης εκδηλώσεων, λίγο κάποιοι ιδιώτες, έχουμε αρκετά πράγματα να παρακολουθήσουμε, στην περιοχή μας και σε άλλα μικρά μέρη, και -πολύ περισσότερο- στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα.

Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή αναφορά σε κάποιες εκδηλώσεις, που, εγώ τουλάχιστον, θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω. Ξεκινάω από τα τοπικά. Έκθεση ζωγραφικής μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων (2-3-4 Ιουλίου, Αντίρριο),

30ό Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών (1-2-3-4 Ιουλίου, Πάτρα),

Ήχοι του Δάσους (23-24-25 Ιουλίου, οροπέδιο της Αγίας Τριάδας Καλοσκοπής, Φωκίδα)

8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας (1 – 18 Ιουλίου, Αθήνα)

16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (22 Ιουλίου 2010, Καλαμάτα)

Φεστιβάλ Επιδαύρου (Ιούλιος – Αύγουστος, Επίδαυρος – Αθήνα)

Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας (Ιούλιος – Σεπτέμβριος, Πάτρα)
Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου 2010
(Ιούλιος, Θεσσαλονίκη)

Φυσικά, αυτά είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τις εκδηλώσεις και τα φεστιβάλ του καλοκαιριού. Υπάρχουν πολλά ακόμα αξιόλογα πράγματα, για όλα τα γούστα, που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει.

Σε αντίδραση με τα όσα λένε πολλοί απαισιόδοξοι -το παραδέχομαι ότι αρκετές φορές εγώ είμαι αυτός που γκρινιάζω– το αισιόδοξο είναι ότι, παρά τα οικονομικά προβλήματα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκδηλώσεις γίνονται.

Πρέπει, όμως, να στηρίξουμε κι εμείς, τουλάχιστον με την παρουσία μας, τους καλλιτέχνες και τα φεστιβάλ. Το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως παιδείας και κουλτούρας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο αδιαφορούμε για τον πολιτισμό μας, αναλωνόμαστε μόνο στο να υπερηφανευόμαστε για τα περασμένα μεγαλεία μας, θάβοντας συστηματικά κάθε μορφή τέχνης που παράγεται στον τόπο μας.

Έχουμε δει Ελληνικά κινηματογραφικά έργα να βραβεύονται στο εξωτερικό και να έχουν απορριφθεί στη χώρα μας, έχουμε δει συγγραφείς να μεγαλουργούν στο εξωτερικό, ζωγράφους, τραγουδιστές, χορευτές, διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους! Αυτό είναι αποδεδειγμένο.

Όσο, όμως, ζούμε στην τηλεοπτική πραγματικότητα που αρέσκεται στο ευτελές και στο εύπεπτο, απαξιώνουμε όλα τα υπόλοιπα. Και, δυστυχώς, ο πολιτισμός και η τέχνη κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από την απαξίωση και την αδιαφορία. Αυτά είναι το συστηματικό εργαλείο για τον στραγγαλισμό κάθε καλλιτεχνήματος.