Take the money and run

… δηλαδή «πάρε τα λεφτά και τρέχα» είναι ο αγγλικός τίτλος της ταινίας του Woody Allen, που στην Ελλάδα προβλήθηκε με τίτλο: «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία». Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός μικροαπατεώνα, του Βίρτζιλ Στάρκγουελ, μέσα από διάφορα στιγμιότυπα της ζωής του. Η εφηβεία του, η άκαρπη προσπάθειά του να ασχοληθεί με τη μουσική, οι σχέσεις του με τις γυναίκες και η εμμονή του με τις ληστείες τραπεζών… Διαρκώς επιχειρεί ληστείες τραπεζών, δραπετεύει, συλλαμβάνεται κοκ., μέχρι που γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του και… συνεχίζει μία από τα ίδια. Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες κωμωδίες του Woody Allen και προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε αν δεν την έχετε δει….

Όμως η στήλη δεν ασχολείται με την κριτική κινηματογράφου, αλλά με την πραγματικότητα. Και όσο και αν είναι συμπαθείς οι κακοποιοί σε κάποιες ταινίες, στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Με αφορμή λοιπόν την σκληρή πραγματικότητα, την δυσμενή οικονομική συγκυρία και την οικονομική κρίση, αποκαλύπτονται ολοένα και περισσότερα σκάνδαλα.

Στην προσπάθεια του το κράτος να βρει χρήματα, πράττει αυτό που δεν έχει κάνει τα τελευταία τριάντα χρόνια, να ελέγχει τις συναλλαγές του, το αυτονόητο δηλαδή. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Υπέρογκες καταθέσεις υπαλλήλων της πολεοδομίας,  της εφορίας, γιατρών σε νοσοκομεία, και άλλων κρατικών λειτουργών στις περισσότερες αν όχι όλες τις υπηρεσίες του δημοσίου.

Ψεύτικοι διαγωνισμοί και υπερτιμολογήσεις σε εξοπλισμούς νοσοκομείων, φαρμάκων, τεχνολογικού εξοπλισμού, προφανώς και στις αμυντικές δαπάνες και αλλού. Καταχρηστικές συμβάσεις με εταιρείες που προμηθεύουν το δημόσιο ή του παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες υποστήριξης, με άκρως επικερδής όρους για τις εταιρείες. Εμπλοκή πολιτικών σε off shore εταιρίες, χρήση της θέσης τους για πλουτισμό. Μαύρα χρήματα σε μαύρα ταμεία των κομμάτων, μίζες και τα λοιπά και τα λοιπά….

Λίγο πολύ όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά σε όλους μας, το κακό βέβαια είναι ότι τα ανεχόμασταν και πολλές φορές συμμετείχαμε και εμείς σε περίεργες συναλλαγές. Το θέμα όμως πλέον είναι τι κάνουμε τώρα πια που γνωρίζουμε και τους υπευθύνους και τις συναλλαγές και φυσικά έχουμε και τα αποδεικτικά στοιχεία. Γιατί δεν λέω, είναι θεαματικό στην τηλεοπτική μας δημοκρατία, την δημοκρατία του θεάματος να αποκαλύπτονται σκάνδαλα, καταχρήσεις και λαμογιές, αλλά δεν θα πρέπει να μείνουμε εκεί.

Πέρα από την «ηθική» ικανοποίηση ότι πιάσαμε τον κλέφτη και τον τιμωρήσαμε βάζοντας στον στη φυλακή, είναι εξίσου σημαντικό να δούμε τι έχει γίνει και με τα λάφυρα. Όλα όσα κλάπηκαν όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν περιουσία των πολιτών και πρέπει να επιστραφούν. Διαφορετικά ο κάθε κλέφτης μπορεί να περιμένει να εκπληρώσει την ποινή του και μετά να συνεχίσει να απολαμβάνει τα κέρδη του σε κάποιο όμορφο και μακρινό νησί της Καραϊβικής, όπως στις ταινίες.

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: