Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω

22/09/2010 Σχολιάστε

Γνωστή η ρήση από το Ευαγγέλιο, όπως γνωστή και η παρακάτω ιστορία που απασχόλησε τα διεθνή ΜΜΕ πριν από μερικές εβδομάδες. «Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δήλωσε ομόφωνα την υποστήριξή του στην Ιρανή Σακινέχ Μοχαμαντί-Αστιανί, που έχει καταδικαστεί σε θάνατο δια λιθοβολισμού, καταγγέλλοντας, παράλληλα, μια «πρακτική απάνθρωπη μιας άλλης εποχής».

Ποιο ήταν, όμως, το μοιραίο παράπτωμα της Σακινέχ; Η τιμωρία της αφορά τις κατηγορίες σε βάρος της ότι συμμετείχε σε συνωμοσία για τη δολοφονία του συζύγου της, καθώς και ότι διέπραξε μοιχεία. Ο άνδρας που σκότωσε στην πραγματικότητα το σύζυγό της αναγνωρίστηκε και φυλακίστηκε, χωρίς όμως να έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Το «έγκλημα» της μοιχείας, όμως, παραμένει.

Σύμφωνα με τον Ισλαμικό Νόμο που ισχύει στο Ιράν, η παντρεμένη γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο (πλεονέκτημα που κατέχει μόνον ο άνδρας φυσικά). Ένας άνδρας μπορεί να παντρευτεί μέχρι τέσσερις γυναίκες ταυτόχρονα και να έχει ελεύθερες-νόμιμες σεξουαλικές σχέσεις, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να τις αναγνωρίσει με γάμο ή να θεωρηθεί μοιχός. Η μοιχεία αφορά αποκλειστικά τη γυναίκα. Παράλληλα, η σύζυγός του πρέπει, σύμφωνα με την ισλαμική ηθική, να του παρέχει τα πάντα για την σεξουαλική του ικανοποίηση, βοηθώντας τον ακόμα και στις εξωσυζυγικές του σχέσεις!

Διεθνείς προσωπικότητες, όπως η Τζόαν Μπαέζ, η Ισαμπέλ Ατζανί, η Κάρλα Μπρούνι, συγγραφείς, πολιτικοί, άνθρωποι κάθε επαγγέλματος και εθνικότητας, συνυπογράφουν το κείμενο διαμαρτυρίας, που καλεί τις ιρανικές αρχές να επανεξετάσουν την στάση τους και να δώσουν στην Σακινέχ την ευκαιρία να έχει μια δίκαιη ακρόαση από τα δικαστήρια της πατρίδας της, καθώς και να αντιμετωπιστεί με τον προσήκοντα σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Προς το παρόν, η Σακινέχ τη γλίτωσε, αλλά ποιος ξέρει πόσες άλλες γυναίκες έχουν δολοφονηθεί με αυτόν τον στυγερό τρόπο στο όνομα της ηθικής…

Η υπόθεση, όμως, έχει και άλλες προεκτάσεις. «Τη σιωπή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης» γύρω από την υπόθεση της Τερέζα Λιούις, μιας Αμερικανίδας που πάσχει από νοητική υστέρηση και η οποία έχει καταδικαστεί σε θάνατο για συνεργία στη δολοφονία του άντρα της, κατήγγειλε πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, συγκρίνοντας την υπόθεση με εκείνη της Ιρανής. «Μία γυναίκα πρόκειται να εκτελεστεί στις ΗΠΑ, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται», τόνισε κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Ο Αχμαντινετζάντ προσπαθεί να κάνει συγκρίσεις, για να κερδίσει της εντυπώσεις. Όμως, παρότι οι προθέσεις του είναι άλλες, θέτει ένα πολύ ενδιαφέρον –σχεδόν φιλοσοφικό– ερώτημα: βάσει ποιας ηθικής νομιμοποιούμαστε να τιμωρούμε  ανθρώπους (αιτιολογημένα ή μη) δολοφονώντας τους; Γιατί η ηγεσία μιας πολιτισμένης δυτικής χώρας επιτρέπει την θανατική ποινή, την ίδια ώρα που εναντιώνεται σε ένα άλλο κράτος για το ίδιο θέμα;

Μπορεί να φαίνεται λίγο ειρωνικό, αλλά είναι προφανές πως οι κοινωνίες μας συνεχίζουν να μην μπορούν να λύσουν ηθικά ζητήματα που τέθηκαν χίλια χρόνια πριν.

Advertisements

It’s the end of the world as we know it

16/09/2010 Σχολιάστε

Είναι το τέλος του κόσμου που γνωρίζουμε, τραγουδούσαν οι REM  και θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την παραπάνω φράση για πολλά από τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας. Μάλιστα είθισται σε κάθε έντονο γεγονός ότι χρησιμοποιούμε αντίστοιχες φράσεις κλισέ: «οι ώρες που άλλαξαν τον κόσμο», «ο κόσμος δεν θα είναι ίδιος μετα από αυτό», «οι εικόνες που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα». Θeς για να αποδώσουμε “υπερβολικά” το μέγεθος μιας καταστροφής, θες γιατί τα ΜΜΕ μας έχουν εκπαιδεύσει στις ακρότητες…. τελικά δεν έχει σημασία. Η χρονική και συναισθηματική απόσταση είναι τελικά τα απαραίτητα στοιχεία για να κρίνουμε τα γεγονότα.

Εννιά χρόνια συμπληρώθηκαν πριν από λίγες μέρες από την 11/9/2001 και τη κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη. Συνολικός αριθμός νεκρών: 2.819, τόνοι συντριμμιών που απομακρύνθηκαν από το σημείο: 1.506.124, απώλεια μονάδων του Dow Jones μετά την επανέναρξη του χρηματιστηρίου: 684,81, οικονομικές απώλειες της Νέας Υόρκης μετά την 11η Σεπτεμβρίου: 105 δισ. δολάρια, αριθμός των Αμερικανών που άλλαξαν το μέσο μεταφοράς από αεροπλάνο σε αυτοκίνητο το 2001: 1,4 εκατομμύρια….Μερικοί μόνο από τους αριθμούς που σχετίζονταν με την επίθεση αν και οι αριθμοί λένε μόνο ένα μικρό κομμάτι της αλήθειας…

Οι Υπεύθυνοι της καταστροφής; Κανείς δεν μπορεί να κατονομάσει με σιγουριά τους εγκεφάλους της επίθεσης. Μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτη η αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής όσον αφορά στο ποιος σχεδίασε και ποιος εκτέλεσε την «τρομοκρατική» αυτή επιχείρηση. Τα στοιχεία που απορρίπτουν την επίσημη εκδοχή, είναι πλέον αρκετά. Όλοι έχουν ένα μύθο για την 11η Σεπτέμβρη σχετικά με το ποίος, το πώς, και το γιατί. Όλοι παρακολουθήσαμε με «δυσπιστία» τα γεγονότα και τις εξηγήσεις. Ορισμένοι άνθρωποι πραγματικά δεν πίστεψαν, και την αμέσως επομένη των επιθέσεων οι αμφιβολίες τους σχηματοποιήθηκαν στο Ιντερνετ, σε κινήματα και οργανώσεις ακόμα και σε πολιτικές ομάδες… Βέβαια οι θεωρίες συνομωσίας, το μπαστάρδεμα επίσημων στοιχείων με λαϊκοφανείς εξηγήσεις και υποθέσεις, δίνουν και παίρνουν και πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια…

Αυτό που έχουμε μάθει όμως, και θα πρέπει να μάθουμε ίσως και περισσότερα είναι οι συνέπειες στον κόσμο μας. Οι ώρες που άλλαξαν τον κόσμο δεν είναι κλισέ στην περίπτωση αυτή. Το γεγονός που οδήγησε, σε πολέμους, σε βομβαρδισμούς,  σε εισβολές, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, σε  θανάτους χιλιάδων αθώων και μη.

Οι επιπτώσεις υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες, από αυτές που φανταστήκαμε εκείνες τις λίγες ώρες,  ξεπέρασαν τα όρια του αμερικανικού εδάφους, χρονικά συνεχίζονται ακόμα και αυτή τη στιγμή, οι αλλαγές στον τρόπο ζωής, τον τρόπο σκέψης, την πολιτική, την ενημέρωση, τη διασκέδαση, τη μετακίνηση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα κινήματα, τις γεωστρατηγικές ισορροπίες και χιλιάδες άλλες πλευρές της ζωής μας άλλαξαν ραγδαία, και για πάντα. Και ίσως ακριβώς αυτό να ήταν το σχεδιασμένο και προσδοκώμενο αποτέλεσμα των σχεδιαστών της επίθεσης. Η αλλαγή.

Το θέμα είναι αν αυτή η αλλαγή έγινε όντως σύμφωνα με τα «κρυφά» σχέδια των εμπνευστών. Η ουσία είναι αν αυτή οι αλλαγή έγινε μόνο προς το χειρότερο ή και προς το καλύτερο

Τελικά, ποιοι είναι οι εγκληματίες;

08/09/2010 Σχολιάστε

Αγαπητέ αναγνώστη, παρακαλώ πολύ, διάβασε με μεγάλη προσοχή τις παρακάτω περιπτώσεις – ειδήσεις, και απάντησε σωστά στα ερωτήματα που ακολουθούν. Έχεις στη διάθεσή σου μία ώρα, και ο χρόνος σου ξεκινάει από τώρα!

Περίπτωση Α: Ένα επιπλέον κακούργημα έχουν να φορτωθούν στις πλάτες τους οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο της Siemens. Η ποινική δίωξη ασκήθηκε κατά παντός υπευθύνου και θα προσωποποιηθεί εις βάρος όσων εκ των εμπλεκομένων προσώπων προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις ότι αποτελούσαν μέλη της ίδιας οργανωμένης ομάδας.  Εφόσον, λοιπόν, κριθεί ότι στο πλαίσιο διακίνησης βρώμικου χρήματος από τα «μαύρα» ταμεία του γερμανικού κολοσσού κάποιοι λειτούργησαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, έχουν να αντιμετωπίσουν και την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.

Περίπτωση Β: Ιδιαίτερα επιφυλακτική και με «συγκρατημένη αισιοδοξία» φαίνεται να υποδέχεται η ισπανική Κυβέρνηση την κίνηση της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης ΕΤΑ, η οποία, την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, κήρυξε, με μαγνητοσκοπημένο μήνυμά της στο βρετανικό δίκτυο BBC, την κατάπαυση πυρός και παύση της ένοπλης δράσης της. Η οργάνωση έχει κηρύξει κατάπαυση πυρός άλλες δύο φορές μέχρι τώρα, την οποία όμως εγκατέλειψε και τις δύο φορές μετά από λίγους μήνες, ενώ από τις επιθέσεις της έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 825 άτομα από τη δεκαετία του 1960.

Περίπτωση Γ: Απαντώντας σε ερώτηση για την αμφισβήτηση ορισμένων μέτρων που έχει λάβει η ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του μνημονίου, τα οποία κρίνονται αντισυνταγματικά και από τα συνδικάτα, ο Αμαντέο Αλταφάζ Τάρντιο (εκπρόσωπος του Επιτρόπου Όλι Ρεν) απαντά ότι «είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα η προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Εμείς, η Κομισιόν, σεβόμαστε απόλυτα αυτό το δικαίωμα και την άσκησή του από τα συνδικάτα ή από οποιοδήποτε νομικό ή φυσικό πρόσωπο. Αυτό ως αρχή. Από εκεί και πέρα, δεν κάνουμε εικασίες σχετικά με τις ενδεχόμενες αποφάσεις ελληνικού Δικαστηρίου. Σήμερα, υπάρχει ένα πρόγραμμα, το οποίο συμφωνήθηκε μεταξύ της Ε.Ε., του ΔΝΤ, και μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, το οποίο εγκρίθηκε από ένα επίσης νόμιμο Κοινοβούλιο. Οι ενδιαφερόμενες πλευρές εφαρμόζουν το περιεχόμενο του μνημονίου, το οποίο υπεγράφη τον Μάιο».

Όχι, δεν πρόκειται για άσκηση σε διαγώνισμα εξεταστικής στη Νομική, απλά για μια απορία, σχετικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε το έγκλημα και τη δικαιοσύνη στις μέρες μας. Ποιες είναι οι γραμμές που χωρίζουν το «νόμιμο» κρατικό έγκλημα ή το έγκλημα από μια διεθνή ομάδα οικονομικών εκβιαστών, από τα εγκλήματα μιας ομάδας αυτονομιστών; Παρακαλώ, απαντήστε στην παρακάτω ερώτηση: Ποια από τις παρακάτω εγκληματικές οργανώσεις θεωρείτε ότι έχει προκαλέσει μεγαλύτερο κακό;

Α) Η Siemens
B) Οι Βάσκοι Αυτονομιστές
Γ) Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Καφές και Τσιγάρα

02/09/2010 Σχολιάστε

Ευτυχώς που στη χώρα μας οι αρχές του διαλόγου της δημοκρατίας και της κριτικής σκέψης συνεχίζουν να υπάρχουν. Και όχι μόνο, αλλά οι υγιείς αυτές δεξιότητες του πληθυσμού, εστιάζουν τα πλέον σημαντικά ζητήματα του τόπου μας. Έτσι αφού συζητήσαμε συλλογικά σαν κοινωνία και λύσαμε σοβαρά θέματα όπως αυτό της Τζούλιας ή του γάμου του γιου του Κωνσταντίνου ή πρόσφατα του Δημάρχου της Δυτικής Ελλάδας και την γραμματέα – ερωμένη, η πνευματική ελίτ της χώρας αλλά και ο απλός κόσμος αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα άλλο φλέγον ζήτημα. Το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους.

Συγχωρέστε με για το ειρωνικό ύφος αλλά πολύ απλά πιστεύω ότι όλες αυτές οι εξαντλητικές συζητήσεις για το κάπνισμα δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα ή τουλάχιστον δεν έχει κανένα νόημα οι όποιες πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικές προεκτάσεις που προσπαθούμε να αναδείξουμε από το θέμα. Σιγά μην κριθεί η ποιότητα της δημοκρατίας μας, ή η κοινωνική ελευθερία και η ανεκτικότητα της κοινωνίας μας από το που θα επιτραπεί το κάπνισμα ή όχι.

Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο από την ταινία του Jim Jarmous. Η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα καφέ, όπου διάφορες προσωπικότητες της μουσικής και του κινηματογράφου συναντώνται και κάθονται σε ένα τραπεζάκι όπου μεταξύ χαλαρότητας και ηρεμίας σχολιάζουν τη ζωή τους με την απαραίτητη συνοδεία καφέ και τσιγάρου. Μην περιμένετε ότι από την ταινία θα ανακαλύψετε κάποιο νόημα ή κάποιο κρυμμένο μυστικό. Αυτό που ο σκηνοθέτης θέλει να περάσει είναι ακριβώς αυτή η ματαιότητα της ανάγκης για επικοινωνία που πολλές φορές δεν οδηγεί πουθενά.

Η επιλογή του σκηνικού δεν είναι τυχαία, ενισχύει με την σειρά του τη ματαιότητα, το κενό και το ανούσιο. Η χρήση του καφέ και του τσιγάρου ως συνδετικού κρίκου  ανάμεσα στα πρόσωπα προφανώς και ερμηνεύεται με την ρομαντική προσέγγιση της συγκεκριμένης συνήθειας, όπου χαλαροί οι άνθρωποι απολαμβάνουν κάποια απαγορευμένη ηδονή. Εθισμός; Κακή συνήθεια; Για πολλούς το παραπάνω δίπτυχο είναι ο ορισμός της απόλαυσης. Μια ιεροτελεστία ολόκληρη, φορτωμένη νοήματα και ιστορίες ή απλά μια διαδικασία χωρίς την οποία δε νοείσαι το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή χαλάρωση ή τη νυχτερινή ένταση.

Όμως πέρα από τις σωματικές, ψυχολογικές, κοινωνικές, κινηματογραφικές και οποιεσδήποτε άλλες προεκτάσεις και αναλύσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει, το σίγουρο είναι ότι το κάπνισμα αποτελεί πάνω από όλα μια επιβλαβή συνήθεια. Όντας καπνιστής και ο ίδιος για πολλά χρόνια συνειδητοποιώ ότι όλα τα επιχειρήματα είναι άλλοθι για να δικαιολογήσω στον εαυτό μου την προσωπική μου ανάγκη για αυτή την «απόλαυση». Όμως αυτό απέχει πάρα πολύ από την ανάγκη για κοινωνικό διάλογο για ένα τέτοιο θέμα…. Ίσως μαζί με το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους να πρέπει να σταματήσουν και οι συζητήσεις για το κάπνισμά….αλλά τότε θα αρχίσουν οι συζητήσεις για την ελευθερία του λόγου και αυτές οι κουβέντες σηκώνουν καφέ και τσιγάρο!!!!