Καφές και Τσιγάρα

Ευτυχώς που στη χώρα μας οι αρχές του διαλόγου της δημοκρατίας και της κριτικής σκέψης συνεχίζουν να υπάρχουν. Και όχι μόνο, αλλά οι υγιείς αυτές δεξιότητες του πληθυσμού, εστιάζουν τα πλέον σημαντικά ζητήματα του τόπου μας. Έτσι αφού συζητήσαμε συλλογικά σαν κοινωνία και λύσαμε σοβαρά θέματα όπως αυτό της Τζούλιας ή του γάμου του γιου του Κωνσταντίνου ή πρόσφατα του Δημάρχου της Δυτικής Ελλάδας και την γραμματέα – ερωμένη, η πνευματική ελίτ της χώρας αλλά και ο απλός κόσμος αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα άλλο φλέγον ζήτημα. Το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους.

Συγχωρέστε με για το ειρωνικό ύφος αλλά πολύ απλά πιστεύω ότι όλες αυτές οι εξαντλητικές συζητήσεις για το κάπνισμα δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα ή τουλάχιστον δεν έχει κανένα νόημα οι όποιες πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικές προεκτάσεις που προσπαθούμε να αναδείξουμε από το θέμα. Σιγά μην κριθεί η ποιότητα της δημοκρατίας μας, ή η κοινωνική ελευθερία και η ανεκτικότητα της κοινωνίας μας από το που θα επιτραπεί το κάπνισμα ή όχι.

Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο από την ταινία του Jim Jarmous. Η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα καφέ, όπου διάφορες προσωπικότητες της μουσικής και του κινηματογράφου συναντώνται και κάθονται σε ένα τραπεζάκι όπου μεταξύ χαλαρότητας και ηρεμίας σχολιάζουν τη ζωή τους με την απαραίτητη συνοδεία καφέ και τσιγάρου. Μην περιμένετε ότι από την ταινία θα ανακαλύψετε κάποιο νόημα ή κάποιο κρυμμένο μυστικό. Αυτό που ο σκηνοθέτης θέλει να περάσει είναι ακριβώς αυτή η ματαιότητα της ανάγκης για επικοινωνία που πολλές φορές δεν οδηγεί πουθενά.

Η επιλογή του σκηνικού δεν είναι τυχαία, ενισχύει με την σειρά του τη ματαιότητα, το κενό και το ανούσιο. Η χρήση του καφέ και του τσιγάρου ως συνδετικού κρίκου  ανάμεσα στα πρόσωπα προφανώς και ερμηνεύεται με την ρομαντική προσέγγιση της συγκεκριμένης συνήθειας, όπου χαλαροί οι άνθρωποι απολαμβάνουν κάποια απαγορευμένη ηδονή. Εθισμός; Κακή συνήθεια; Για πολλούς το παραπάνω δίπτυχο είναι ο ορισμός της απόλαυσης. Μια ιεροτελεστία ολόκληρη, φορτωμένη νοήματα και ιστορίες ή απλά μια διαδικασία χωρίς την οποία δε νοείσαι το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή χαλάρωση ή τη νυχτερινή ένταση.

Όμως πέρα από τις σωματικές, ψυχολογικές, κοινωνικές, κινηματογραφικές και οποιεσδήποτε άλλες προεκτάσεις και αναλύσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει, το σίγουρο είναι ότι το κάπνισμα αποτελεί πάνω από όλα μια επιβλαβή συνήθεια. Όντας καπνιστής και ο ίδιος για πολλά χρόνια συνειδητοποιώ ότι όλα τα επιχειρήματα είναι άλλοθι για να δικαιολογήσω στον εαυτό μου την προσωπική μου ανάγκη για αυτή την «απόλαυση». Όμως αυτό απέχει πάρα πολύ από την ανάγκη για κοινωνικό διάλογο για ένα τέτοιο θέμα…. Ίσως μαζί με το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους να πρέπει να σταματήσουν και οι συζητήσεις για το κάπνισμά….αλλά τότε θα αρχίσουν οι συζητήσεις για την ελευθερία του λόγου και αυτές οι κουβέντες σηκώνουν καφέ και τσιγάρο!!!!

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: