Αρχείο

Archive for the ‘Στιχάκια’ Category

Κρουαζιέρα δεν θα πάω…

14/08/2010 Σχολιάστε

Λίγο έξω από τις συνήθειες και τα χούγια αυτής της στήλης, αυτή την εβδομάδα δεν θα σχολιάσουμε κάποιο γεγονός της επικαιρότητας, ούτε θα κάνουμε κριτική. Αρκετά γκρινιάξαμε τους προηγούμενους μήνες, για την οικονομία, την πολιτική, την κρίση το περιβάλλον, τον πολιτισμό, και τόσα άλλα… και φέτος η χρονιάς ήταν δύσκολη!

Όμως επειδή καλό είναι να αδειάζουμε και λίγο το μυαλό μας από τα προβλήματα και τα άγχη, ας ψάξουμε να βρούμε το τραγουδάκι που θα συνοδεύσει τις Αυγουστιάτικες διακοπές μας. Μην νομίζεις όμως ότι είναι εύκολη αυτή η εργασία, αγαπητέ αναγνώστη,! Υπάρχουν χιλιάδες τραγούδια για το καλοκαίρι, τη θάλασσα, τις διακοπές και τον Αύγουστο.

Δύσκολοι λοιπόν  η επιλογή, αλλά μετά από ώριμη σκέψη (!) κατέληξα στην κρουαζιέρα του Βαγγέλη Γερμανού. Παλιό, καλό και αγαπημένο, και επειδή φέτος δεν περισσεύουν λεφτά για την Μύκονο και την Σαντορίνη, ούτε και για κρουαζιέρες, οι περισσότεροι θα την βγάλουμε με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι, και τα βραδάκια με κιθάρα και μπύρες σε καμία παραλία τραγουδώντας:


Tο πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι
Πάρε το μετρό για Πειραιά
Μέσα στο γλυκό καλοκαιράκι
να πάμε κρουαζιέρα στα νησιά

Στο κύμα θ’ αρμενίζει το βαπόρι
τ’ αγέρι θα μάς παίρνει τα μαλλιά
Θα γίνουμε στον έρωτα μαστόροι
κι οι σκέψεις θα πετάξουν σαν πουλιά

Α, α, κρουαζιέρα θα σε πάω
A, α, γιατί σε νοιάζομαι και σ’ αγαπάω
A, α, Mύκονο και Σαντορίνη
A, α, σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι

Άσε τον παλιόκοσμο να σκούζει
σε πλαζ, εστιατόρια, πανσιόν
Εμείς με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι
θα κάνουμε το γύρο τον νησιών

Γυμνοί θα κολυμπάμε στ’ ακρογιάλια
Τον ήλιο θ’ αντικρίζουμε ανφάς
Θα σ’ έχω σαν κινέζικη βεντάλια
και στο γραφείο δε θα ξαναπάς

Στίχοι – Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός

Δύσκολοι καιροί για ποίηση

24/03/2010 Σχολιάστε

Την προηγούμενη εβδομάδα, με αφορμή το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, γράφαμε για το θολό πολιτιστικό τοπίο στην Ελλάδα. Συνεχίζω τη σκέψη μου με νέα αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, την ερχόμενη Κυριακή 21 Μαρτίου.

Στον σημερινό τρόπο ζωής, έτσι όπως τον κάναμε και μας τον κάνανε, η ποίηση είναι είδος εν ανεπαρκεία, εξοστρακισμένη και περιθωριοποιημένη. Κατάλληλη μόνο για πολύ ειδικές περιστάσεις, για τους λίγους «εκλεκτούς» που μπορούν να την καταλάβουν, κρυμμένη στα πίσω σκονισμένα ράφια της βιβλιοθήκης μας, καταδικασμένη να την ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά σε σχολικές εορτές, σε επετείους γεννήσεων και θανάτων, μακριά από την καθημερινή πραγματικότητα. Πολλές φορές, μας ακούγεται ως ένα μπερδεμένο συναισθηματικό συνονθύλευμα λέξεων, λόγια του αέρα, ή και γενικότητα, χωρίς να είναι εμφανής η λειτουργία της και η σημασία της στην καθημερινή μας ζωή.

Η ποίηση, όμως, δεν παύει να είναι μια σημαντικότατη μορφή έκφρασης, αλλά και αντίληψης του κόσμου. Δεν αναφέρεται στην ουτοπία, αλλά στην πραγματικότητα, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σημαντικότερος ρόλος της είναι ακριβώς αυτός: να μας δείχνει νέους δρόμους και τρόπους για να βλέπουμε τον κόσμο, τον έρωτα, την καθημερινότητα, τους ανθρώπους, την φύση, τα συναισθήματα, τα προβλήματα, τις χαρές, τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα της ζωής, το σήμερα.

Σήμερα, που αντιλαμβανόμαστε με σκληρό τρόπο ότι πολλοί δρόμοι που ακολουθήσαμε ήταν λάθος. Σήμερα, που η βαβούρα της τηλεόρασης, η βιομηχανία του lifestyle και των σελέμπριτι εκτοπίζει κάθε τι διαφορετικό. Σήμερα, που η ζωή γίνεται μίζερη με τις προσταγές των spreads. Σήμερα η ανάγκη για νέους δρόμους, η ανάγκη για ποίηση είναι ίσως μεγαλύτερη από ποτέ.

Ευτυχώς σαν λαός έχουμε την τύχη να έχουμε μεγάλο… απόθεμα ποιητών: Βαλαωρίτης, Κάλβος, Σούτσος, Βάρναλης, Καβάφης, Καρυωτάκης, Παλαμάς, Παπαγιαννοπούλου, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος, Σαχτούρης, Δημουλά, Καρθαίου, Γώγου, Σικελιανός, Λειβαδίτης, και τόσοι άλλοι, από τους οποίους μπορούμε να αντλήσουμε ιδέες, εικόνες, συναισθήματα και όνειρα.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης είναι αφιερωμένη στον Νίκο Καββαδία, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Στις 21 Μαρτίου η Αθήνα θα γεμίσει στίχους του, θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις σε πολλά σχολεία της χώρας, θα ξαναθυμηθούμε, θα ξαναδιαβάσουμε και θα ξανά-απαγγείλουμε. Όμως, ας μην μείνουμε μόνον εκεί. Ας ξαναβάλουμε μερικά ποιήματα στη ζωή μας.

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.

[…]Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως, διαβάζοντάς τα, να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι

Νίκος Καββαδίας, από το «Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ»

Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας

15/12/2009 Σχολιάστε

Μου το έστειλαν με email, μου άρεσε και το μοιράζομαι

Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας
CHARLES BUKOWSKI


αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο
απ’ την καρδιά
κι απ’ το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη
του υπολογιστή σου
και την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης
πάνω από τη γραφομηχανή σου,
γυρεύοντας με κόπο
τις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά
ή
για τη δόξα,
άσ’ το καλύτερα.
αν το κάνεις
γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις
γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα
και γράφεις
τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι
όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις
όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το.
άσ’ το καλύτερα.

αν μπορείς να περιμένεις
να βγει από μέσα σου
μουγκρίζοντας,
τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ’ έναν βαθύ βρυχηθμό,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις
στη γυναίκα,
στην γκόμενα
στον γκόμενο,
στους γονείς σου
ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός,
φαντασμένος, μην αφήσεις
την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

οι βιβλιοθήκες του κόσμου
έχουν τρελαθεί
στο χασμουρητό
με το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.
μην το κάνεις.
αν δεν πετάγεται απ’ την ψυχή σου
σαν πύραυλος,
άσ’ το καλύτερα.

κάν’ το μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς,
θ’ αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος
σου καίει μέσα σου
τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα,
κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνει
από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.

άλλος τρόπος δεν υπάρχει. δεν υπάρχει.

δεν υπήρξε ποτέ.

Αύγουστος

07/08/2009 Σχολιάστε

Ο Eco λέει ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, όμως ο φετινός μήνας ήδη είναι φορτωμένος με άσχημες ειδήσεις και μια γενική δυσαρέσκεια. Οι μήνες πριν από το καλοκαίρι ήταν δύσκολοι για τους περισσότερους,  και μάλλον από ότι φαίνεται και μετά το διάλλειμα του καλοκαιριού θα έχουμε νέες δυσκολίες να αντιμετωπίσουμε… ας οπλιστούμε λοιπόν με καλοκαιρινή ενέργεια και ας προετοιμαστούμε και για τον δύσκολο χειμώνα που θα έρθει.

39_pics

Αύγουστος ο μήνας των διακοπών, της ξεκούρασης, του καλοκαιριού, της θάλασσας, της διασκέδασης, των εκδρομών, των νησιών του Αιγαίου, της παραλίας, του καρπουζιού, των beach party με φωτιές και κιθάρες, του κόκκινου φεγγαριού, των φεστιβάλ και των εκδηλώσεων. Η Αθήνα θα αδειάσει και θα γεμίσουν ξανά τα νησιά, οι παραλίες, οι ταβέρνες και τα μπαρ.

Αν και προσωπικά προτιμώ τις ήσυχες μέρες του…Ιουνίου ή του Σεπτέμβρη, νομίζω πως για όσους έχουν την δυνατότητα, αυτές οι λίγες μέρες είναι μια καλή ευκαιρία για να ανανεώσετε τον εαυτό σας, να ταξιδέψετε, να συναντήσετε παλιούς φίλους, να γνωρίσετε νέους, να ερωτευτείτε, γιατί ο μήνας… μια προδιάθεση έρωτα την έχει …. λίγο προσοχή όμως γιατί από κοντά έρχεται και ο Σεπτέμβρης με τις βροχές και τη μελαγχολία.

Εγώ σας εύχομαι καλές διακοπές και σας αφιερώνω το Αυγουστιάτικο τραγουδάκι που θα σιγοτραγουδάω φέτος

Άγιος ο Έρωτας

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ανδρέου

«Αργοπεθαίνει…»

21/01/2009 2 Σχόλια

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά
όποιος δεν διακινδυνεύει
όποιος δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του
όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει

Αργοπεθαίνει
Όποιος αποφεύγει ένα πάθος
Όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο «ι», αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα

Αργοπεθαίνει
Όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι
Όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στην δουλειά του
Όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο
Όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές

Αργοπεθαίνει
Όποιος δεν ταξιδεύει
Όποιος δεν διαβάζει
Όποιος δεν ακούει μουσική
Όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του

Αργοπεθαίνει
Όποιος καταστρέφει τον έρωτά του
Όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν
Όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή

Αργοπεθαίνει
Όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει
Όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει

Αποφεύγουμε τον θάνατο
σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μια λαμπρής επιτυχίας

Pablo Neruda
(Μετάφραση από Ιταλικά: Βασίλη Χατζηγιάννη
)

Καλοκαίρι….

08/08/2008 Σχολιάστε

Η εικόνα που έχει ο καθένας για το καλοκαίρι διαφορετική. Αναμνήσεις, βιώματα, εμπειρίες, αναπολήσεις που ξεχωριστά κουβαλάμε μέσα μας. Ο Διονύσης Σαββόπουλος συγκεντρώνει κάποια από τα κομματακια αυτά και φτιάχνει ένα περίεργο ψηφιδοτό. Κάνενα καλοκαίρι δεν είναι ίδιο, κάποια είναι όμορφα, ξεκούραστα, δημιουργικά και ευτυχισμένα, κάποια έιναι μουντά, αδιάφορα και βασανιστικά, ….αλλά το καλοκαίρι έρχεται πάντα.

island
Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ’ το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ’ το παρτέρι
καλοκαίρι
μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ’ τα πεύκα και στ’ αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ’ τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Βυθός

01/03/2008 Σχολιάστε

Πέρασαν μέρες χωρίς να στο πω
«Το σ’ αγαπώ δυο μόνο λέξεις…»
Αγαπη μου,πως θα μ’αντέξεις,
που ‘μαι παράξενο παιδί σκοτεινό.

Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δώ,
κι αν σε πεθύμησα δε ξέρεις.
«Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις..»,
σου το’χα πει ένα πρωί βροχερό.

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει
σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.
κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,
μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.

Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις
κι εγώ πιο μόνος κι απο μένα,
μές σε δωμάτια κλεισμένα,
το προσωπό σου θα ονειρευτώ,
γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω.

Στα σοβαρά μη με παίρνεις ειν’ το μυαλό μου θολό
είναι και ο κόσμος μου αστείος.
Κι όταν με βάρεθεις τελείως
ψάξε αλλού να με βρείς όπως με θες.

Και εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο
και κάποιο στίχο που σου μοιάζει,
κοιτάζω έξω και χαράζει…
Εγινε το αύριο πάλι χθες.

Αλκίνοος Ιωαννίδης – Βυθός