Όσο εσύ λιαζόσουν

25/08/2010 Σχολιάστε

Οι καλοκαιρινές διακοπές έχουν μια τρομερή επίδραση πάνω μας. Ο ήλιος, η θάλασσα, οι παραλίες, η χαλάρωση, αρκούν για να μας κάνουν να νιώσουμε δυνατοί, αισιόδοξοι, ξεκούραστοι, γεμάτοι ενέργεια και διάθεση για τις νέες προκλήσεις και δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε όταν ξαναγυρνάμε στη δουλειά μας.

Φαίνεται, όμως, πως πέρα από τις ευεργετικές αυτές επιδράσεις, οι καλοκαιρινές διακοπές μας κάνουν και λίγο αδιάφορους για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για να γίνω πιο σαφής: Συμφωνώ πως όλοι έχουμε δικαίωμα στην ξεκούραση, και πως καλό είναι να αδειάζουμε λίγο το κεφάλι μας από τις -ομολογουμένως- πολλές δυσκολίες και τα προβλήματα. Όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αύγουστος μπορεί να είναι ο μήνας των διακοπών -τουλάχιστον στην Ελλάδα- αλλά δεν σημαίνει ότι σταματά και η γη να γυρίζει. Δυστυχώς, αυτόν τον Αύγουστο φαίνεται πως πολλά γεγονότα θα κάνουν το μυαλό μας να γυρίσει…

Λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, όσο εσύ λιαζόσουν σε κάποια παραλία, ξεκινούσε η συζήτηση για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι ευρωπαϊκές τράπεζες περνούσαν από stress test, η χώρα έδινε εξετάσεις για να πάρει τη δεύτερη δόση του δανείου από το ΔΝΤ, ενώ και η Τσεχία, μετά τη Σλοβακία, τάσσεται κατά της βοήθειας προς την Ελλάδα. Η οικονομία συνέχισε να συρρικνώνεται, και η τουριστική μας βιομηχανία δεν απέφερε τα αναμενόμενα.

Ενώ μέσα στον καύσωνα απολάμβανες το παγωμένο σου καφεδάκι, ένα τεράστιο παγόβουνο ξεκολλούσε από την Γροιλανδία, και η πετρελαιοπηγή στον κόλπο του Μεξικού σφραγιζόταν, αφού έχουν διαρρεύσει χιλιάδες τόνοι πετρελαίου που χύθηκαν στη θάλασσα. Λόγω του καύσωνα, φωτιές κατέκαψαν χιλιάδες στρέμματα δάσους, αλλά και κατοικημένες περιοχές στις χειρότερες πυρκαγιές που έπληξαν ποτέ την Ρωσία. Βιβλική καταστροφή στο Πακιστάν, μετά τις σφοδρότερες βροχοπτώσεις και πλημμύρες στην Ιστορία της χώρας, εκατομμύρια νεκροί και εκατομμύρια άστεγοι, μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές του αιώνα σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Όσο έψαχνες να βρεις οικονομικό ξενοδοχείο για τις διακοπές σου, η Κίνα έγινε και επισήμως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, και πλησιάζει με καταιγιστικό ρυθμό τα μεγέθη των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την οριστική τους αποχώρηση από το Ιράκ, την ίδια ώρα που η ιστοσελίδα wikileaks δημοσίευε απόρρητα έγγραφα για την στρατιωτική δράση των ΗΠΑ, ενώ η Γαλλική κυβέρνηση απελαύνει τους Ρομά που κατοικούν στη Γαλλία.

Τον Δεκαπενταύγουστο ξαναλειτούργησε, μετά από 88 χρόνια, η Παναγία Σουμελά, όπου την επισκέφτηκαν χιλιάδες χριστιανοί από Πόντο, Ελλάδα και Ρωσία. Την ίδια στιγμή που Ελλάδα, Ισραήλ και Τουρκία, έχουν μπλέξει σε ένα περίεργο παιχνίδι διπλωματίας και ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο… Φαίνεται ότι αυτές οι αναταράξεις έκαναν χιλιάδες κουνούπια να μεταφέρουν τον ιό του Νείλου και στην Ελλάδα…

Αυτά εν συντομία, αγαπητέ αναγνώστη, έγιναν όσο κάναμε διακοπές… Και τώρα που τελειώνουν οι μέρες της ξεκούρασης, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε παλιά και νέα προβλήματα. Ελπίζω να φόρτισες τις μπαταρίες σου…

Κρουαζιέρα δεν θα πάω…

14/08/2010 Σχολιάστε

Λίγο έξω από τις συνήθειες και τα χούγια αυτής της στήλης, αυτή την εβδομάδα δεν θα σχολιάσουμε κάποιο γεγονός της επικαιρότητας, ούτε θα κάνουμε κριτική. Αρκετά γκρινιάξαμε τους προηγούμενους μήνες, για την οικονομία, την πολιτική, την κρίση το περιβάλλον, τον πολιτισμό, και τόσα άλλα… και φέτος η χρονιάς ήταν δύσκολη!

Όμως επειδή καλό είναι να αδειάζουμε και λίγο το μυαλό μας από τα προβλήματα και τα άγχη, ας ψάξουμε να βρούμε το τραγουδάκι που θα συνοδεύσει τις Αυγουστιάτικες διακοπές μας. Μην νομίζεις όμως ότι είναι εύκολη αυτή η εργασία, αγαπητέ αναγνώστη,! Υπάρχουν χιλιάδες τραγούδια για το καλοκαίρι, τη θάλασσα, τις διακοπές και τον Αύγουστο.

Δύσκολοι λοιπόν  η επιλογή, αλλά μετά από ώριμη σκέψη (!) κατέληξα στην κρουαζιέρα του Βαγγέλη Γερμανού. Παλιό, καλό και αγαπημένο, και επειδή φέτος δεν περισσεύουν λεφτά για την Μύκονο και την Σαντορίνη, ούτε και για κρουαζιέρες, οι περισσότεροι θα την βγάλουμε με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι, και τα βραδάκια με κιθάρα και μπύρες σε καμία παραλία τραγουδώντας:


Tο πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι
Πάρε το μετρό για Πειραιά
Μέσα στο γλυκό καλοκαιράκι
να πάμε κρουαζιέρα στα νησιά

Στο κύμα θ’ αρμενίζει το βαπόρι
τ’ αγέρι θα μάς παίρνει τα μαλλιά
Θα γίνουμε στον έρωτα μαστόροι
κι οι σκέψεις θα πετάξουν σαν πουλιά

Α, α, κρουαζιέρα θα σε πάω
A, α, γιατί σε νοιάζομαι και σ’ αγαπάω
A, α, Mύκονο και Σαντορίνη
A, α, σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι

Άσε τον παλιόκοσμο να σκούζει
σε πλαζ, εστιατόρια, πανσιόν
Εμείς με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι
θα κάνουμε το γύρο τον νησιών

Γυμνοί θα κολυμπάμε στ’ ακρογιάλια
Τον ήλιο θ’ αντικρίζουμε ανφάς
Θα σ’ έχω σαν κινέζικη βεντάλια
και στο γραφείο δε θα ξαναπάς

Στίχοι – Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός

Οι δύο όψεις

06/08/2010 Σχολιάστε

Με αφορμή την δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και τη σχέση του με το γνωστό blog “troktiko” , εδώ και μερικές εβδομάδες έχει ξεκινήσει μια ζωηρή συζήτηση για τα blogs, το διαδίκτυο, και την ανωνυμία την ιδιωτικότητα και άλλα σχετικά θέματα.

Η συζητήσεις κυμαίνονται σε όλο το φάσμα της σοβαρότητας από τις πλέον φαιδρές έως τις πλέον ψύχραιμες και ουσιαστικές  Η αλήθεια είναι – και το έχουμε ξανά – σχολιάσει από αυτή εδώ την στήλη – ότι το internet αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς όχι μόνο αρκετούς από τους παραδοσιακούς μηχανισμούς της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, αλλά και αρκετά ζητήματα της κοινωνίας μας γενικότερα. Σε όλες αυτές τις αλλαγές οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες αντιδρούν διαφορετικά. Κάποιες κοινωνίες καταφέρνουν να αφομοιώσουν τις αλλαγές και κάποιες άλλες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα με παλιούς τρόπους…


Στην Ελλάδα λοιπόν έχουμε αποφασίσει να πάμε με τους «παραδοσιακούς» τρόπους μελετώντας προσχέδια. Είναι γνωστό πως η Ελληνική Πολιτεία όταν εμφανισθεί ένα πρόβλημα, τότε ψηφίζει έναν αυστηρό Νόμο, ο οποίος δεν εφαρμόζεται ποτέ, καθώς διάφοροι θεσμοί έχουν άλλες προτεραιότητες. Στην περίπτωση των πραγματικών ή εικαζομένων παρανομιών από ‘ανώνυμα’ ή ψευδώνυμα blogs, διαμορφώνεται πίεση (κυρίως από τα παραδοσιακά ΜΜΕ και για λόγους οικονομικούς) , ώστε η Ελλάδα να πρωτοτυπήσει παγκοσμίως: να θεσμοθετήσει απαγορεύσεις, εκεί που σύμπασα η υφήλιος (πλην Λαϊκής Κίνας και Βορείου Κορέας) έχει αρνηθεί να επιβάλει αστυνομικές διατάξεις!

Στην Ελλάδα λοιπόν συζητάμε ως λύση την καταστολή και μάλιστα την καταστολή σε κάτι που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργεί, ούτε το πώς αλληλεπιδρά με την κοινωνία και τους ανθρώπους, ούτε ποια είναι η δυναμική του…στην ουσία λοιπόν χρησιμοποιούμε μια παλιά λογική για να αντιμετωπίσουμε ένα σύγχρονο πρόβλημα!

Ας ταξιδέψουμε λίγο βορειότερα στην Ισλανδία. Σε μια χώρα που φέτος μας απασχόλησε τουλάχιστον τρεις φορές, με την πτώχευσή της, με την έκρηξη του ηφαιστείου – γλωσσοδέτη, και με τον γάμο της πρωθυπουργού της χώρας με την σύντροφό της. Ειδικά από την τελευταία είδηση μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι η κοινωνία των Ισλανδών αντιμετωπίζει τα πράγματα διαφορετικά…

Η Ισλανδία που τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει πολλά χρήματα στην ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, έχει δημιουργήσει θέσεις εργασίας σχετικές με τα νέα μέσα και το διαδίκτυο, έχει δημιουργήσει αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα και υποδομές, έχει μετατρέψει πολλές διοικητικές διαδικασίες του κράτους σε ηλεκτρονικές και αυτή τη στιγμή είναι η χώρα στην ευρώπη με την μεγαλύτερη διήσδηση και εκμετάλευσει του Internet. Χαρακτηριστικό δείγμα, η έδρα της Google, Ευρώπη είναι στην Ισλανδία.

Η Ισλανδία σχεδιάζει να βάλει σε ισχύ νομούς τέτοιους που θα καθιστά αδύνατον να αποκαλυφτεί το όνομα ενός ανώνυμου blogger, ακόμα και αν αποκαλύψει στρατιωτικά μυστικά!!! Για όσους δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει αυτό, σημαίνει (μεταξύ άλλων) το εξής:  Ότι η Ισλανδία μετατρέπεται σε μια χώρα προστάτιδα των νέων τεχνολογιών, με τις κινήσεις που ήδη έχει κάνει αλλά και με τον σχεδιασμό της έχει καταφέρει να μεταφέρει τεράστιο κομμάτι έμψυχου δυναμικού και υποδομών σχετικό με το διαδίκτυο και πλέον προκαλεί και την μεταφορά της οικονομίας του Internet στο χώρο της, προσκαλώντας ακόμα περισσότερους ανθρώπους σχετικούς με τις νέες τεχνολογίες αλλά και μεγάλες εταιρίες να επενδύσουν σε αυτή…

Το θέμα είναι μεγάλο και θα συνεχίσουμε την συζήτηση…

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία…, η έλλειψή τους, όμως, φέρνει τη δυστυχία

29/07/2010 Σχολιάστε

Θυμάμαι πριν από λίγους μήνες, τα γεγονότα στην France Telecom, αλλά και στην «κομμουνιστική» επιχείρηση της Fox Conn στην Κίνα. Στον γαλλικό τηλεπικοινωνιακό κολοσσό, 23 εργαζόμενοι έχουν αυτοκτονήσει τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες. Αιτία το έντονο εργασιακό στρες, που προέρχεται από την πίεση για περισσότερες πωλήσεις, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αλλά και στην Κίνα, στη χώρα όπου η απεργία είναι παράνομη στο όνομα του κομμουνισμού, ο κατασκευαστής των iPod και iPad της Apple αντιμετώπισε 10 αυτοκτονίες μέσα στο 2010. Το γεγονός ότι η διοίκηση της εταιρείας αναγκάζει τους εργαζομένους της να υπογράψουν σύμβαση πως δεν θα αυτοκτονήσουν(!) δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση.

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Έγκλημα (σίγουρα) και τιμωρία (;)

29/07/2010 Σχολιάστε

Η είδηση της εβδομάδας, αν και φαντάζομαι πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε το έχετε ακούσει: Ο Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας, στις 05:20 π.μ. περίπου, έξω από το σπίτι στην Ηλιούπολη. Από το σημείο της δολοφονικής επίθεσης περισυνελέγησαν 16 κάλυκες και όπως σημειώνεται από την αστυνομία οι 13 έχουν πυροδοτηθεί από το ίδιο όπλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, Νεκτάριου Σάββα.


Ένας φόνος και ειδικά με τον μαφιόζικο τρόπο που έγινε παραμένει ένας φόνος, ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Από εκεί και πέρα ξεκινάνε οι ερμηνείες….Αυτή την εβδομάδα και τις επόμενες που έρχονται θα ακούσουμε κάθε σενάριο και ερμηνεία. Από τρομοκρατικές, οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, εκβιασμούς και μεγάλα συμφέροντα, παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις, CIA, εξωγήινοι και χίλια τόσα άλλα μερικά σοβαρά και κάποια όχι.

Θα ξεκινήσουν άπειρες τηλεοπτικές συζητήσεις για την δημοκρατία, την τρομοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την δημοσιογραφία, τα blogs…Τίποτα από όλα αυτά δεν θα φέρει πίσω έναν νέο άνθρωπο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αποτρέψει το επόμενο προδιαγεγραμμένο φονικό!

Η εν ψυχρώ δολοφονία του  δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια μπορεί να ήταν πράξη τρομοκρατίας, μπορεί να ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μπορεί να ήταν μήνυμα προς τους δημοσιογράφους ή ακόμα και προς τα μπλόγκς, μπορεί να ήταν ακόμη και…λάθος.

Όποια και αν ήταν τα κίνητρα, η ουσία είναι ότι ήταν μια πράξη άνανδρη και ιδιαίτερα απεχθής. Δολοφόνοι στυγνοί, χωρίς ερείσματα στην κοινωνία, χωρίς ιδεολογικά άλλοθι, με άνανδρο τρόπο δράσης. Κανένας σκοπός δεν “αγιάζει” τέτοια μέσα. Κανένας “άνθρωπος” δεν δικαιολογεί τέτοιες ενέργειες. Καμία κοινωνία δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις.

Και τώρα….Ένας δολοφονημένος νέος δημοσιογράφος, τρείς αδικοχαμένοι (αδικοκαμένοι) υπάλληλοι μιας τράπεζας, ένας άνανδρα δολοφονημένος αστυνομικός των 800ευρώ, ένα νεαρό Αφγανόπουλο από έκρηξη βόμβας σε κάδο, ο υπασπιστής του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, πριν δύο χρόνια ο φόνος του δεκαπεντάχρονου Αλέξη.

Άνθρωποι που ανεξάρτητα από την ταυτότητά τους, την δουλειά τους, τα πιστεύω τους, τη θέση τους, το μισθό τους, την κοινωνική τους καταβολή, το βίο και την πολιτεία τους…είναι όλοι θύματα του ιδίου συστήματος τρόμου που μοναδικό σκοπό έχει να κρατάει τους ανθρώπους υπό διαρκή πίεση και διαρκή έλεγχο. Δεν με νοιάζει από πού προέρχεται η τρομοκρατία, αν είναι από το κράτος, ή από ομάδες, ή από ποινικούς, ή από μαφία, ή από πληρωμένους δολοφόνους.

Αυτό που με νοιάζει, αυτό που με πικράνει και αυτό που με απελπίζει είναι ότι τελικά έχει πετύχει να επιβάλλει την πεμπτουσία της, τον τρόμο.

Take the money and run

29/07/2010 Σχολιάστε

… δηλαδή «πάρε τα λεφτά και τρέχα» είναι ο αγγλικός τίτλος της ταινίας του Woody Allen, που στην Ελλάδα προβλήθηκε με τίτλο: «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία». Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός μικροαπατεώνα, του Βίρτζιλ Στάρκγουελ, μέσα από διάφορα στιγμιότυπα της ζωής του. Η εφηβεία του, η άκαρπη προσπάθειά του να ασχοληθεί με τη μουσική, οι σχέσεις του με τις γυναίκες και η εμμονή του με τις ληστείες τραπεζών… Διαρκώς επιχειρεί ληστείες τραπεζών, δραπετεύει, συλλαμβάνεται κοκ., μέχρι που γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του και… συνεχίζει μία από τα ίδια. Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες κωμωδίες του Woody Allen και προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε αν δεν την έχετε δει….

Όμως η στήλη δεν ασχολείται με την κριτική κινηματογράφου, αλλά με την πραγματικότητα. Και όσο και αν είναι συμπαθείς οι κακοποιοί σε κάποιες ταινίες, στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Με αφορμή λοιπόν την σκληρή πραγματικότητα, την δυσμενή οικονομική συγκυρία και την οικονομική κρίση, αποκαλύπτονται ολοένα και περισσότερα σκάνδαλα.

Στην προσπάθεια του το κράτος να βρει χρήματα, πράττει αυτό που δεν έχει κάνει τα τελευταία τριάντα χρόνια, να ελέγχει τις συναλλαγές του, το αυτονόητο δηλαδή. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Υπέρογκες καταθέσεις υπαλλήλων της πολεοδομίας,  της εφορίας, γιατρών σε νοσοκομεία, και άλλων κρατικών λειτουργών στις περισσότερες αν όχι όλες τις υπηρεσίες του δημοσίου.

Ψεύτικοι διαγωνισμοί και υπερτιμολογήσεις σε εξοπλισμούς νοσοκομείων, φαρμάκων, τεχνολογικού εξοπλισμού, προφανώς και στις αμυντικές δαπάνες και αλλού. Καταχρηστικές συμβάσεις με εταιρείες που προμηθεύουν το δημόσιο ή του παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες υποστήριξης, με άκρως επικερδής όρους για τις εταιρείες. Εμπλοκή πολιτικών σε off shore εταιρίες, χρήση της θέσης τους για πλουτισμό. Μαύρα χρήματα σε μαύρα ταμεία των κομμάτων, μίζες και τα λοιπά και τα λοιπά….

Λίγο πολύ όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά σε όλους μας, το κακό βέβαια είναι ότι τα ανεχόμασταν και πολλές φορές συμμετείχαμε και εμείς σε περίεργες συναλλαγές. Το θέμα όμως πλέον είναι τι κάνουμε τώρα πια που γνωρίζουμε και τους υπευθύνους και τις συναλλαγές και φυσικά έχουμε και τα αποδεικτικά στοιχεία. Γιατί δεν λέω, είναι θεαματικό στην τηλεοπτική μας δημοκρατία, την δημοκρατία του θεάματος να αποκαλύπτονται σκάνδαλα, καταχρήσεις και λαμογιές, αλλά δεν θα πρέπει να μείνουμε εκεί.

Πέρα από την «ηθική» ικανοποίηση ότι πιάσαμε τον κλέφτη και τον τιμωρήσαμε βάζοντας στον στη φυλακή, είναι εξίσου σημαντικό να δούμε τι έχει γίνει και με τα λάφυρα. Όλα όσα κλάπηκαν όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν περιουσία των πολιτών και πρέπει να επιστραφούν. Διαφορετικά ο κάθε κλέφτης μπορεί να περιμένει να εκπληρώσει την ποινή του και μετά να συνεχίσει να απολαμβάνει τα κέρδη του σε κάποιο όμορφο και μακρινό νησί της Καραϊβικής, όπως στις ταινίες.

Τι δεν θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω….

29/07/2010 Σχολιάστε

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μια σύντομη συνομιλία μου με ένα παιδί 14 χρονών  με αφορμή της πανελλήνιες εξετάσεις

Μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες με τους φίλους μου. Παίρνουμε τα ποδήλατα και γυρνάμε σε όλη την πόλη και καμία φορά πηγαίνουμε και έξω από την πόλη αλλά οι γονείς μας φωνάζουν. Μας αρέσει να παίζουμε ποδόσφαιρο και μαζευόμαστε τα Σάββατα, όταν δεν έχουμε μαθήματα, στο γήπεδο και παίζουμε διπλό.

Πηγαίνω στην πρώτη λυκείου. Εντάξει, δεν είμαι και ο καλύτερος μαθητής, όχι γιατί είναι δύσκολά, αλλά να σου πω την αλήθεια βαριέμαι να παρακολουθήσω τα μαθήματα, δεν έχουν και πάρα πολύ ενδιαφέρον. Άμα θέλω να μάθω κάτι που μου αρέσει, συνήθως ψάχνω στο Internet, από εκεί βρίσκω και video και φωτογραφίες… Έτσι έμαθα να παίζω κιθάρα, είναι ένας τύπος στο Youtube, φοβερός….στο σχολείο; Ναι έχουμε υπολογιστές, αλλά τους χρησιμοποιούμε για να κάνουμε αρχαία… χα χα χα…, εννοώ ότι αυτά που κάνουμε είναι πολύ παλιά, δεν έχουν σχέση με το τι γίνεται.


Οι γονείς μου, οι συγγενείς, οι καθηγητές, οι φίλοι μου, όλοι λένε ότι οι επόμενες χρονιές είναι πολύ κρίσιμες. Πρέπει να πέσει πολύ διάβασμα, ειδικά στα μαθήματα της κατεύθυνσης, θα πηγαίνω και φροντιστήρια. Ο αδερφός μου που έδωσε φέτος πανελλήνιες, τεχνολογική κατεύθυνση, έτρεχε συνέχεια, από το σχολείο στο φροντιστήριο και πάλι πίσω για διάβασμα. Βέβαια έκανε και κοπάνες για καφέ γιατί όλο διάβασμα, διάβασμα δεν θα την πάλευε. Περιμένουμε τα αποτελέσματα.

Ο πατέρας μου του λέει να πάει για καθηγητής, σίγουρη δουλεία, και σχετικά καλά λεφτά και διακοπές, ο αδερφός μου δεν πολύ θέλει και έχουν αρχίσει οι τσακωμοί. Αυτός ασχολείται πολύ με τους υπολογιστές, δεν ξέρω, μπορεί να θέλει να φτιάχνει υπολογιστές ή προγράμματα και παιχνίδια ή κάτι τέτοιο.

Εγώ τι θέλω να γίνω; Ακόμα δεν ξέρω αλλά πρέπει να αποφασίσω, τουλάχιστον την κατεύθυνση, για να ξεκινήσω και τα φροντιστήρια σιγά – σιγά. Η μάνα μου λέει πως αν δεν κάνω καλή προετοιμασία δεν πρόκειται να περάσω πουθενά…. Εμένα πάντως μου αρέσει και η ιστορία και τα φιλολογικά και η φυσική. Στα μαθηματικά λίγο κολλάω αλλά είναι και δύσκολα, ο υψηλότερος βαθμός στην τάξη ήταν 16, για να καταλάβεις.

Τι θα ήθελα να κάνω; διάφορα, δεν με νοιάζει πολύ, αρκεί να μου αρέσει και να έχει και καλά λεφτά. Δεν μιλάω να βγάζω πάρα πολλά, αλλά να μην πεινάω κιόλας. Δεν ξέρω, δημοσιογράφος για τα αθλητικά, θα με πάρετε στην εφημερίδα, να γράφω; Μου αρέσει και το internet, και η μουσική, η μπάλα, η φυσική, θα ήθελα να γίνω και καθηγητής, αλλά όχι στα φιλολογικά… ουουου πάρα πολλά…

Καλύτερα να σου πω τι δεν θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω….

δεν θα ήθελα να είμαι γιατρός ή πολιτικός ή δικηγόρος ή να δουλεύω στην  τράπεζα, ή να είμαι στο δημόσιο, ούτε να είμαι παπάς… ξέρεις με τα φακελάκια, τις μίζες, τη Siemens την κρίση… όλοι τους βρίζουν και τους κοροϊδεύουν, γιατί τα έχουν κάνει να μην πω…