Αρχείο

Posts Tagged ‘Ακρόπολη’

Glamouries

25/06/2010 Σχολιάστε

«Θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση που χρωστάει στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία… Πάντα ξεχνάμε τη σχέση ανάμεσα στην τραγωδία και τη δημοκρατία. Χωρίς Σοφοκλή, δεν θα υπήρχε Περικλής. Χωρίς τον Περικλή, δεν θα υπήρχε Σοφοκλής. Ο τεχνολογικός κόσμος στον οποίο ζούμε τα χρωστά όλα στην Ελλάδα. Ποιος ανακάλυψε τη λογική; Ο Αριστοτέλης… Όλος ο κόσμος χρωστάει χρήματα σήμερα στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να ζητήσει από το σημερινό κόσμο μας χιλιάδες εκατομμύρια για τα δικαιώματα του συγγραφέα και θα ήταν λογικό να της τα δώσουμε».


Τον παραπάνω συλλογισμό ανέπτυξε ο γνωστός σκηνοθέτης Ζαν-Λικ Γκοντάρ σε συνέντευξή του σε γαλλικό περιοδικό, με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Film Socialisme», στο 63ο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Ο ίδιος αρνήθηκε να έρθει στις Κάννες, και έστειλε ένα σημείωμα στον διευθυντή του φεστιβάλ, λέγοντας πως «ύστερα από τα προβλήματα του τύπου όπως το ελληνικό, δεν μπορούσα να είμαι μαζί σας στις Κάννες».

Με πολύ καμάρι αναφέρθηκαν κάποιες ελληνικές εφημερίδες στη “φιλελληνική” στάση του Γάλλου σκηνοθέτη. Όμως, καμία εφημερίδα δεν ανέφερε την άρνηση που εισέπραξε ο ίδιος σκηνοθέτης από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, όταν θέλησε να γυρίσει στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης μερικές σκηνές για το ίδιο φιλμ! Ως επίσημη δικαιολογία προτάθηκε η απουσία σεναρίου!

Αλήθεια; Σε ποιο σενάριο στηρίχθηκε η φωτογράφιση της καλλιπύγου αοιδού Τζένιφερ Λόπεζ στον Παρθενώνα το 2008, όπου χρησιμοποίησε τα μάρμαρα ως ντεκόρ για τη διαφήμιση της κολεξιόν της; Και με ποια κριτήρια κρίθηκε το σενάριο της κ. κ. Νίας Βαρντάλος αντάξιο του Ιερού Βράχου;

Υποψιάζομαι, δυστυχώς, πως το κριτήριο είναι το λεγόμενο glamour, το life style, αυτός ο αφελής τρόπος να αντιμετωπίζεις τον πολιτισμό, τους ανθρώπους, ακόμα και την ίδια τη ζωή. Αυτή η νοοτροπία έχει ποτίσει την σκέψη μας. Σήμερα ζούμε σε μια επίπλαστη πραγματικότητα, σε έναν ψεύτικο κόσμο, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Κόκκινα χαλιά στις Κάννες, αστραφτερές τουαλέτες, γρήγορα αυτοκίνητα, ωραίες γυναίκες, σικάτα εστιατόρια, κοσμήματα, πούρα, κότερα, secret parties, περιοδικά, εφημερίδες, φλας, θαμπώνουν τα μάτια και το μυαλό μας, και αναπαράγονται μανιωδώς με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο και σε κάθε περίσταση…

Γι’ αυτό το λόγο και είναι σημαντική η στάση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, όχι επειδή χαϊδεύει τα αυτιά των Ελλήνων, αλλά επειδή δείχνει ποια πρέπει να είναι η αντίδραση των ανθρώπων που ασχολούνται με τον πολιτισμό απέναντι στη βιομηχανία του περιττού.

Και μην νομίσετε ότι δεν δέχομαι τα φεστιβάλ και τα βραβεία. Τα δέχομαι. Όχι, όμως, όταν πλασάρουν προϊόντα, μόδες και μαρκετινίστικες τσαχπινιές, αλλά όταν προβάλλουν ανθρώπους και δράσεις πολιτισμού.

Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν με αφορμή τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2009 και τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων (18 Μαΐου).

Advertisements

Σαν τα μάρμαρα της … Ακρόπολης

19/06/2009 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση: «Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι έτοιμο και θα να ανοίξει τις πύλες του στους Έλληνες Πολίτες και στους πολίτες του υπόλοιπου κόσμου. Μετά από δεκαετίες αναμονής το όνειρο της Μελίνας είναι πραγματικότητα! Το Σάββατο 20 Ιουνίου θα γίνουν τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου στην σκιά του Ιερού Βράχου στο σύγχρονης αρχιτεκτονικής κτήριο το οποίο κατασκευάστηκε ειδικά γι’ αυτό! Γλυπτά και άλλα ευρήματα θα εκτιθούν για πρώτη φορά, μεταξύ άλλων, στους επισκέπτες αφού βρίσκονταν υποθηκευμένα σε αποθήκες εξαιτίας έλλειψης χώρου και των κατάλληλων συνθηκών έκθεσης. Το νέο μουσείο έχει εμβαδόν 23.000 τετρ. μέτρα από τα οποία τα 14.000 είναι εκθεσιακός χώρος!»

acropole

Πέρα από τα όποια προβλήματα, την ένσταση στην αρχιτεκτονική πρόταση, τις αντιρρήσεις για τον τρόπο και τον τόπο κατασκευής, τις κλασικές πλέον ελληνικές μισοδουλείες σε θέματα διοίκησης, αδειών και σχεδιασμού,  τις μικροπολιτικές κόντρες και τα κρυφά συμφέροντα, το μουσείο της Ακρόπολης είναι πλέον γεγονός, οι επιλογές που κάναμε προκειμένου να το δημιουργήσουμε είναι μια πολλή μεγάλη κουβέντα που δεν θα την κάνουμε σε αυτό το κείμενο και σε κάθε περίπτωση, ευτυχώς ή δυστυχώς θα κριθούμε από τα αποτελέσματα.

Για τους περισσότερους από εμάς η Ακρόπολη αποτελεί το μνημείο που συνδέουμε άμεσα με το κοινό ιστορικό  παρελθόν μας. Για ολόκληρο τον κόσμο η Ακρόπολη ως ιδέα είναι η πεμπτουσία της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας, φιλοσοφίας, τέχνης, επιστήμης και τρόπου ζωής, όπως βιώθηκε στην  Αθηναϊκή Δημοκρατία του Περικλή….για να μην νομίσετε ότι με έχει πιάσει κάποιο εθνικιστικό παραλήρημα σταματάω εδώ, όμως δεν είναι ούτε εθνικιστικό ούτε φανφάρα να λέμε ότι η Ακρόπολη συμβολίζει τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, έναν πολιτισμό που αποτελεί το λίκνο του σύγχρονου Ευρωπαϊκού κόσμου. Στους σύγχρονους κατοίκους της Ελλάδας (δεν θα πω «απογόνους των Αρχαίων Ελλήνων») φορτώνεται λοιπόν η ευθύνη, να αναδείξουν, να προστατεύσουν και να παρουσιάσουν ξανά σε ολόκληρο τον κόσμο αυτή την παγκόσμια κληρονομιά.

Μέχρι τώρα θέλαμε να φέρνουμε τουρίστες στη χώρα μας να θαυμάζουν τα απομεινάρια ενός ένδοξου πολιτισμού και να αφήνουν τα λεφτά τους στους απογόνους – κληρονόμους, που το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να κάνουν business, με την κληρονομιά: τις αρχαιότητες, τις όμορφες  παραλίες και τα νησιά της χώρας μας. Πλασάραμε την Ελλάδα με το τρίπτυχο «συρτάκι, μουζάκα, σουβλάκι», και ακριβώς με το ίδιο τρόπο αντιμετωπίσαμε και εμείς οι ίδιοι τον πολιτισμό μας…. και το χειρότερο: ακριβώς με τον ίδιο τρόπο μας αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιποι.

Το ζήτημα λοιπόν είναι να παράγεις πολιτισμό, ή τουλάχιστον να διαχειρίζεσαι και να συντηρείς αυτά που έχεις κληρονομήσει, και εμείς μόλις πρόσφατα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τη σημασία του δεύτερου.

Με την κατασκευή και ολοκλήρωση του Μουσείου το αίτημα για την επιστροφή των “κλεμμένων” Γλυπτών από το Βρετανικό Μουσείο γίνεται περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Η Αθήνα μπορεί να συντηρήσει τα μάρμαρα, μπορεί να διασφαλίσει την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά του Παρθενώνα, είναι καιρός να γυρίσουν τα γλυπτά εκεί που ανήκουν. Και δεν ανήκουν σε εμάς, δεν είναι δικά μας, ούτε κληρονομιά, ούτε χωράφι, ανήκουν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, και για αυτό πρέπει να επιστρέψουν στο μνημείο