Αρχείο

Posts Tagged ‘απαγόρευση καπνίσματος’

Καφές και Τσιγάρα

02/09/2010 Σχολιάστε

Ευτυχώς που στη χώρα μας οι αρχές του διαλόγου της δημοκρατίας και της κριτικής σκέψης συνεχίζουν να υπάρχουν. Και όχι μόνο, αλλά οι υγιείς αυτές δεξιότητες του πληθυσμού, εστιάζουν τα πλέον σημαντικά ζητήματα του τόπου μας. Έτσι αφού συζητήσαμε συλλογικά σαν κοινωνία και λύσαμε σοβαρά θέματα όπως αυτό της Τζούλιας ή του γάμου του γιου του Κωνσταντίνου ή πρόσφατα του Δημάρχου της Δυτικής Ελλάδας και την γραμματέα – ερωμένη, η πνευματική ελίτ της χώρας αλλά και ο απλός κόσμος αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα άλλο φλέγον ζήτημα. Το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους.

Συγχωρέστε με για το ειρωνικό ύφος αλλά πολύ απλά πιστεύω ότι όλες αυτές οι εξαντλητικές συζητήσεις για το κάπνισμα δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα ή τουλάχιστον δεν έχει κανένα νόημα οι όποιες πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικές προεκτάσεις που προσπαθούμε να αναδείξουμε από το θέμα. Σιγά μην κριθεί η ποιότητα της δημοκρατίας μας, ή η κοινωνική ελευθερία και η ανεκτικότητα της κοινωνίας μας από το που θα επιτραπεί το κάπνισμα ή όχι.

Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο από την ταινία του Jim Jarmous. Η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε ένα καφέ, όπου διάφορες προσωπικότητες της μουσικής και του κινηματογράφου συναντώνται και κάθονται σε ένα τραπεζάκι όπου μεταξύ χαλαρότητας και ηρεμίας σχολιάζουν τη ζωή τους με την απαραίτητη συνοδεία καφέ και τσιγάρου. Μην περιμένετε ότι από την ταινία θα ανακαλύψετε κάποιο νόημα ή κάποιο κρυμμένο μυστικό. Αυτό που ο σκηνοθέτης θέλει να περάσει είναι ακριβώς αυτή η ματαιότητα της ανάγκης για επικοινωνία που πολλές φορές δεν οδηγεί πουθενά.

Η επιλογή του σκηνικού δεν είναι τυχαία, ενισχύει με την σειρά του τη ματαιότητα, το κενό και το ανούσιο. Η χρήση του καφέ και του τσιγάρου ως συνδετικού κρίκου  ανάμεσα στα πρόσωπα προφανώς και ερμηνεύεται με την ρομαντική προσέγγιση της συγκεκριμένης συνήθειας, όπου χαλαροί οι άνθρωποι απολαμβάνουν κάποια απαγορευμένη ηδονή. Εθισμός; Κακή συνήθεια; Για πολλούς το παραπάνω δίπτυχο είναι ο ορισμός της απόλαυσης. Μια ιεροτελεστία ολόκληρη, φορτωμένη νοήματα και ιστορίες ή απλά μια διαδικασία χωρίς την οποία δε νοείσαι το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή χαλάρωση ή τη νυχτερινή ένταση.

Όμως πέρα από τις σωματικές, ψυχολογικές, κοινωνικές, κινηματογραφικές και οποιεσδήποτε άλλες προεκτάσεις και αναλύσεις που μπορεί ο καθένας να κάνει, το σίγουρο είναι ότι το κάπνισμα αποτελεί πάνω από όλα μια επιβλαβή συνήθεια. Όντας καπνιστής και ο ίδιος για πολλά χρόνια συνειδητοποιώ ότι όλα τα επιχειρήματα είναι άλλοθι για να δικαιολογήσω στον εαυτό μου την προσωπική μου ανάγκη για αυτή την «απόλαυση». Όμως αυτό απέχει πάρα πολύ από την ανάγκη για κοινωνικό διάλογο για ένα τέτοιο θέμα…. Ίσως μαζί με το κάπνισμα στους δημοσίους χώρους να πρέπει να σταματήσουν και οι συζητήσεις για το κάπνισμά….αλλά τότε θα αρχίσουν οι συζητήσεις για την ελευθερία του λόγου και αυτές οι κουβέντες σηκώνουν καφέ και τσιγάρο!!!!

Advertisements

Στο τσιγάρο που κρατώ…

17/07/2009 Σχολιάστε

Μεγάλη περιέργεια έχω για το πώς θα εφαρμοστεί ο νέος νόμος για την μερική απαγόρευση του καπνίσματος. Αν και είμαι καπνιστής, πιστεύω πως ο νόμος είναι στη σωστή κατεύθυνση, αρκεί να εφαρμοστεί χωρίς παραθυράκια και διπλές ερμηνείες, γιατί το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα, δεν είναι η έλλειψη νομοθεσία, αλλά η έλλειψη κουλτούρας σεβασμού στον νόμο, και πραγματικά έχω αρχίσει να πιστεύω πώς η συνολική αυτή στάση της κοινωνίας μας έχει να κάνει περισσότερο με το … τον αέρα.

tsigaro
Για να μην παρεξηγηθώ, πώς αλλιώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά μας. Ο Έλληνας πολίτης παρουσιάζει μια σχιζοειδή συμπεριφορά. Όταν είναι ο ίδιος στο εξωτερικό σέβεται και αποδέχεται όλους τους νόμους, τους κανονισμούς και τις ιδιαιτερότητες. Οδηγεί προσεκτικά στο δρόμο, σέβεται τον Κ.Ο.Κ., σταματάει να περάσουν οι πεζοί, είναι ευγενικός, παραχωρεί τη θέση του στο λεωφορείο, δεν πετάει σκουπίδια στο δρόμο, σέβεται το περιβάλλον, περιμένει στην ουρά, βγαίνει στο δρόμο για να καπνίσει….και όταν γυρνάει πίσω στην Ελλάδα, καταστρατηγεί τα πάντα και λέει και το γνωστό «στο εξωτερικό είναι εκατό χρόνια μπροστά».

Για να είμαστε ειλικρινείς λοιπόν με τους εαυτούς μας θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν μας λείπει το νομικό πλαίσιο, αλλά σημαντικές κοινωνικές δεξιότητες όπως η  αντίληψη και σεβασμός. Η λειτουργία της κοινωνίας, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό από αυτές, οι νόμοι και οι κανόνες, αποτελούν ένα γενικό πλαίσιο λειτουργίας και πρέπει να επικαλούνται μόνο όταν κάποιος λειτουργεί εκτός των ορίων που η ίδια η κοινωνία θέτει. Γι’ αυτό και στο εξωτερικό επειδή η κοινωνία έχει θέσει αυτά τα όρια, οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά είναι αποκλίνουσα, ενώ αντίθετα στην ελλάδα, η κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά είναι αυτή του Κάνω, παρκάρω, καπνίζω τρώω, φωνάζω –  και όποιο άλλο ρήμα θέλετε –  όπου γουστάρω.

Όσο και αν ακούγεται περίεργο μέχρι τώρα θεωρούσαμε αναφαίρετο δικαίωμα του καπνιστή να καπνίζει όπου θέλει. Και το αστείο είναι ότι πολύ προσπαθούν να θέσουν θέμα δημοκρατίας και δικαιωμάτων. Σαφώς και είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ότι θέλει, σαφώς και ο καπνιστής δεν είναι παρειάς ούτε εκτός κοινωνίας, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας…. Αυτές τις μέρες θα γίνουν συζητήσεις επί συζητήσεων και αναλύσεις στο τετράγωνο, για μια φορά ας σκεφτούμε πρακτικά.

Πέρα λοιπόν από οποιοδήποτε όφελος για την υγεία, την προσωπική και τον άλλων θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα μέτρα, ως μια ευκαιρία να αλλάξουμε τον ορισμός της αποδεκτής κοινωνικής συμπεριφοράς στο σύνολό της και όχι στο αν ο καπνιστής είναι αποδεκτός ή όχι από την κοινωνία, αλλά αν μικρές ομάδες μπορούν να σέβονται την κοινωνία και η κοινωνία της μικρές ομάδες και αυτό δεν αφορά μόνο το κάπνισμα.  Η κοινωνία μας χωράει όλους.