Αρχείο

Posts Tagged ‘δημοκρατίες’

Ηλεκτρονική διοίκηση, ηλεκτρονική διακυβέρνηση και ηλεκτρονική δημοκρατία.

16/10/2009 Σχολιάστε

Ο όρος μπήκε στο λεξιλόγιό μας και στην πολιτική ατζέντα τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την ιντερνετική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia: Με τον όρο ηλεκτρονική διακυβέρνηση (e-government) χαρακτηρίζεται γενικά η εισαγωγή των τεχνολογιών της πληροφορικής και των υπολογιστών στη δημόσια διοίκηση και οι νέες διοικητικές πρακτικές, τις οποίες οι τεχνολογίες αυτές εισήγαγαν.

e-gov

Υπάρχουν δύο φιλοσοφικές αντιλήψεις σχετικά με την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση. Για μερικούς η Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση είναι «η εφαρμογή εργαλείων και τεχνικών της ηλεκτρονικής πρακτικής στη λειτουργία της διακυβέρνησης». Αυτή η αντίληψη εστιάζει στην αποδοτικότητα χρήση των μέσων με στόχο την ευκολότερη και καλύτερη διαχείριση, τη μείωση του χρόνου διεκπεραίωσης και φυσικά τη μείωση του κόστους.

Με λίγα λόγια, και σε ότι αφορά την Ελλάδα, στο βαθμό που η τεχνολογία κατάφερε να μπει στη διοίκηση του κράτους, αυτό έγινε με στόχο να καταφέρει ο πολίτης να  παρακάμψει τον δαιδαλώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό του δημοσίου και να εξασφαλίσει το ελάχιστο: ότι δεν θα ταλαιπωρηθεί και δεν θα χάσει χρόνο. Όποιος έχει κάτσει έστω και μια φορά σε ουρά στο ΙΚΑ ή στην εφορία, δεν μπορεί παρά να είναι ευγνώμων για τις ευκολίες της τεχνολογίας.

Λίγο πολύ κάποιες υποδομές φαίνεται να λειτουργούν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.  Το δίκτυο Taxis ήταν μια πετυχημένη πρακτική, όπως και το δίκτυο του ΚΕΠ. Το IKA επίσης κάποιες υπηρεσίες, Το Ερμής (Portal της Δημόσιας Διοίκησης) ξεκίνησε, αλλά ελάχιστη είναι αυτοί που το γνωρίζουν ενώ το Σύζευξις (διασύνδεση των υπηρεσιών του Δημοσίου), δυστυχώς ακόμα δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πάντως έπρεπε να φτάσουμε στο 2009 για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε τα αυτονόητα.

Ας μην ξεχνάμε όμως πώς η τεχνολογία από μόνη της δεν μπορεί να αποτελέσει λύση των προβλημάτων, ούτε του κράτους και προφανώς ούτε των πολιτών. Όπως αποδείχτηκε, δεν αρκεί ένας υπολογιστής ή ένα πληροφοριακό σύστημα, ή μια σειρά από εξαγγελίες αυτό που είναι απαραίτητο είναι αλλαγή της φιλοσοφίας.

Για την ώρα, στην Ελλάδα δεν μιλάμε για ηλεκτρονική διακυβέρνηση αλλά για ηλεκτρονική διοίκηση. Ο πολίτης δεν μπορεί να συμμετέχει σε διαδικασίες, δεν μπορεί να πάρει μέρος στην διαβούλευση για θέματα και ζητήματα που τον ενδιαφέρουν, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις νέες τεχνολογίες παρά μόνο ως θεατής.

Η βασική ιδέα πίσω από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση βρίσκεται στη χρήση των  μέσων και την δυναμική που μπορεί να παρέχει η τεχνολογία για να ενισχύσει την συμμετοχή του πολίτη. Το κέντρο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης δεν βρίσκεται στο κράτος αλλά στον ενεργό πολίτη,  που έχει άποψη και θέλει να την καταθέσει, που θέλει να ασκήσει κριτική και έλεγχο, που θέλει να συμμετάσχει στις αποφάσεις όχι ψηφίζοντας κομματικούς αντιπροσώπους, αλλά μέσα από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους πολίτες και με την πολιτεία. Από αυτό τον στόχο είμαστε μακριά ακόμα.

Βέβαια το πώς και το πόσο εύκολα η ηλεκτρονική διοίκηση, μπορεί να γίνει ηλεκτρονική διακυβέρνηση, και γιατί όχι, ηλεκτρονική δημοκρατία, είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα…

Advertisements

Τόση δημοκρατία…

18/09/2009 Σχολιάστε

Ψάχνω με αγωνία να βρω στα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης κάποιο θέμα ή έστω μια μικρή είδηση που να κάνει την διαφορά. Το μόνο όμως που φαίνεται να υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι οι εκλογές. Αν μάλιστα κάποιος εξωγήινος καθόταν να πιεί τον καφέ του στο λιμάνι και διάβαζε μια οποιαδήποτε εφημερίδα θα θεωρούσε ότι το σημαντικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οι εκλογές.

5KIJKAm7G8by4rem1epgL46H_500

Οι εκλογές αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της δημοκρατικής διαδικασίας. Είναι το κρίσιμο σημείο όπου ο πολίτης έχει τη δυνατότητα να κρίνει την εξουσία και να εγκρίνει ή να απορρίψει τις προτάσεις των πολιτικών. Με την πρώτη ματιά τη πιο δημοκρατικό. Παρόλα αυτά υπάρχει μια υποψία για τον τρόπο που λειτουργούν οι εκλογές, αλλά και τους σκοπούς τους οποίους εξυπηρετούν  αλλά και τους σκοπούς τους .

Σε όλα τα απολυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, βασικός μηχανισμός χαλιναγώγησης της των πολιτών δεν είναι η βία. Προφανώς δεν μπορείς να σκοτώνεις τους πολίτες σου εσαεί με στόχο να κρατήσεις την εξουσία. Η σίγουρη και πλέον αποτελεσματική μέθοδος ώστε να δημιουργείς πειθήνιους πολίτες, είναι η τακτική της τρομοκρατίας που σε συνδυασμό με την ελεγχόμενη αντίδραση της κοινωνίας, αποτελεί πρώτης τάξης συνταγή για κάθε εξουσία που θέλει να παγιωθεί.

Για να αφήσουμε λίγο στην άκρη τις πολιτικές επιστήμες και να θυμηθούμε το πρόσφατο παρελθόν της Ελληνικής ιστορίας. Κατά τη διάρκεια της χούντας η τρομοκρατία των πολιτών ήταν αυτή που διατηρούσε την κοινωνία υπό έλεγχο. Η βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος όμως ήταν το ποδόσφαιρο που επέτρεπε στους, κατά κοινή ομολογία, καταπιεσμένους Έλληνες να εξωτερικεύουν την οργή τους στο γήπεδο.

Επιτρέψτε μου τώρα να κάνω μια αναλογία που ακούγεται μάλλον…  εξτρεμιστική. Είναι δυνατόν οι εκλογές να αποτελούν κομμάτι ενός μηχανισμού που καθηλώνει τους ανθρώπους; Φαίνεται λοιπόν ότι εκτός από μια βασική πολιτική διαδικασία, οι εκλογές, μπορεί να επιτελούν και έναν άλλο κρυφό στόχο: να εξαφανίζουν τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία, δίνοντας μας ταυτόχρονα την εντύπωση, την αίσθηση και την ασφάλεια ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.

Είναι λοιπόν δυνατόν η κοινωνία μας να βρίσκεται κάτω από ένα δημοκρατικό ολοκληρωτικό καθεστώς; Η εξουσία ασκείται από συγκεκριμένους ανθρώπους που εναλλάσσονται εκλεγόμενοι δημοκρατικά. Η κοινή γνώμη διαμορφώνει άποψη και αξιολογεί τα προβλήματα  με βάση την τηλεόραση. Στους πολίτες επιβάλλονται μέτρα και διατάξεις ανεξαρτήτως αν τις ψήφισε ή όχι, και ταυτόχρονα ο ίδιος επιλέγει να παραχωρεί έστω και το λειψό δικαίωμα της εκλογής. Το κράτος και ο μηχανισμός του δημοσίου αλώνονται  κάθε από κομματικά στελέχη……

Ο Τούρκος λογοτέχνης Αζίζ Νασίν γράφει σε ένα διήγημά του «Διαφορά δικτατορίας – δημοκρατίας: Στην πρώτη ο λύκος ηγείται δια της βίας, ενώ στη δεύτερη ηγείται δια της συναίνεσης των προβάτων»

Αυτονόητα διλλήματα: ελευθερία ή θάνατος. 2ο μέρος σχόλια και απαντήσεις

18/12/2008 Σχολιάστε

Σημείωση: Το προηγούμενο κείμενό μου Αυτονόητα διλλήματα: ελευθερία ή θάνατος, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ναυπακτία προκάλεσε έναν ενδιαφέρον διάλογο. Διαβάστε την τοποθέτηση του κυρίου Μάνθου Τερερέ και την απάντησή μου.

Σχόλια στο «Αυτονόητα διλήμματα: ελευθερία ή θάνατος!» του Μάνου Σοκίνη

Κύριε Σοκίνη,
στο άρθρο του τελευταίου τεύχους της Ναυπακτία press αναφέρεστε σε κάποια «αυτονόητα διλήμματα» τα οποία  κάθε άλλο παρά αυτονόητα είναι:

Α) Τα αυτονόητα σοβαρά και μεγάλα θέματα της επικαιρότητας.
Εκτός από τη διεθνή οικονομική κρίση και τη διάσκεψη στο Πόζναν ένα από «τα σοβαρά και μεγάλα θέματα της επικαιρότητας» της τελευταίας εβδομάδας φυσικά και ήταν οι εξεγέρσεις στην Ελλάδα ακόμα και εάν για εσάς είναι ήσσονος σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα. Εάν παρακολουθείτε πραγματικά τη διεθνή πραγματικότητα κύριε Σοκίνη φυσικά και είδατε ότι ακόμα και μια εβδομάδα μετά ολόκληρος ο διεθνής τύπος μιλάει για τις γενικευμένες εξεγέρσεις (riots) στην Ελλάδα και όχι για κάποιες ανώδυνες διαδηλώσεις (demonstrations) σαν αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι εργατοπατέρες, οι ΜΚΟ συγκεκριμένου κυβερνητικού σκοπού και άλλες συναφείς γλοιώδεις και αισθητικά όμορφες μορφές διαμαρτυρίας. Ενώ εσείς λοιπόν παρακολουθείτε αυτά τα θέματα, τη σοβαρότητα και σπουδαιότητα των οποίων θεωρείτε αυτονόητη, όλα τα ΜΜΕ, ακόμα και ο ξένος τύπος, προσπαθούν να δουν τις αιτίες των γενικευμένων εξεγέρσεων, τι είναι αυτό που προκαλεί μια τέτοιας έκτασης και έντασης αναταραχή και τον αντίκτυπο που έχει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Β) Η αυτονόητη εξίσωση: ο φόνος και η φθορά ξένης περιουσίας είναι εξίσου έγκλημα.
Η παραπάνω εξίσωση που αυθαιρέτως κάνετε δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Πώς είναι δυνατόν,  να συγκρίνονται – πολύ περισσότερο να εξισώνονται – μια δολοφονία με την καταστροφή περιουσίας; Επιπλέον, φυσικά και δεν διορθώθηκε κάποιο «κακό» με την πρόκληση κάποιου άλλου «κακού» και οι αιτίες που γέννησαν τις αναταραχές πρέπει να αναζητηθούν βαθύτερα. Η δολοφονία ενός πολίτη από έναν μπάτσο ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στη γενικευμένη δυσαρέσκεια του κόσμου από την κρατική αυθαιρεσία και καταστολή, τη διαφθορά και τη σαπίλα του συστήματος. Αν επεκτείνουμε το συλλογισμό σας θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν ο αρχιδούκας Φερδινάνδος δεν είχε δολοφονηθεί το 1914 στο Σεράγεβο ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος θα είχε αποφευχθεί! Για ποια λογική, ποια ηθική, ποια σύκα ποια σκάφη ποιον φόνο και ποιο γιουρούσι μιλάτε;

Γ) Η αυτονόητη δημοκρατία μας
Εν τέλει για ποια δημοκρατία μιλάτε;  Αν είναι κοινή λογική ότι μόνο με την ψήφο μου μπορώ ουσιαστικά να συμμετέχω στα res publica και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μου να τον περνάω στην τηλεδημοκρατία του καναπέ αλλάζοντας τα κανάλια με δημοκρατικό τρόπο τότε μάλλον δεν ανήκω στους ανθρώπους με τη δική σας κοινή λογική. Τα κοινωνικά φαινόμενα δεν είναι παρέκκλιση της όποιας «κοινής λογικής», μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει, η κοινή λογική δηλαδή σχηματίζεται από την εμπέδωση και κατανόηση των κοινωνικών φαινομένων. Επιπλέον ο λόγος που βιώνουμε αυτές τις καταστάσεις δεν είναι γιατί έχουμε καταλύσει εδώ και καιρό την δημοκρατία όπως υποστηρίζετε γιατί απλούστατα δεν την είχαμε ποτέ έτσι ώστε να μπορούμε να την καταλύσουμε.

Δ) Τα αυτονόητα διπολικά αντίθετα
Και για να «τελειώνουμε με αυτή την ιστορία» όπως λέτε και εσείς: Φυσικά και κάνετε γενικεύσεις. Φυσικά και καθεμία από  τις ομάδες που αναφέρετε (μπάτσους-αναρχικούς) έχει αναφορές σε αντίθετα πρότυπα οργάνωσης της κοινωνίας. Φυσικά και ετεροπροσδιορίζονται οι δυο ομάδες από  «το άλλο» αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο από αυτόν που εσείς υποστηρίζετε: Η μια ομάδα έχει συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο ενώ η άλλη ομάδα στις συγκεκριμένες γενικευμένες εξεγέρσεις είναι ένα πλήθος από εξαγριωμένους πολίτες που αντιστέκονται ακριβώς στο θεσμικό ρόλο των μπάτσων ακόμα κι αν δεν μπορούν να μπουν (για χάρη της δικής σας οικονομία σκέψης) κάτω από την ίδια ιδεολογία.

Τα διπολικά αντίθετα που αναφέρετε άλλο στόχο δεν έχουν από το να «τακτοποιήσουν» στον δυτικό τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε τα φαινόμενα και σαφώς έχουν έναν χαρακτήρα απολυτοποίησης του «καλού» και του «κακού». Και εσείς όμως σε ολόκληρο το άρθρο σας πασχίζετε να θεμελιώσετε το δίπολο «μπάτσος-αναρχικός» πάνω στο δίπολο «καλοί-αξιοσέβεστοι-και-προπάντων-φιλικοί-με-το-περιβάλλον-κεντρώοι-και-φιλειρηνικοί πολίτες» απέναντι στους «εξτρεμιστές-είτε-μπάτσους-είτε-κουκουλοφόρους-το-ίδιο-κάνει-ανάγωγους-και-ρυπαρούς-αλήτες».
Και τελικά ποιος είναι ο ελεύθερος άνθρωπος? Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι αυτός που «έχει δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία της έκφρασης» – αφήνω απέξω τα άλλα περί ιδιοκτησίας για να μη μακρηγορήσω – ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που τα έχει κατακτήσει αυτά γιατί αν δεν το έχετε καταλάβει κύριε Σοκίνη δίπλα σας ζουν αρκετοί άνθρωποι που δεν έχουν τυπικά και ουσιαστικά ούτε καν το δικαίωμα στη ζωή…

Μάνθος Τερερές

Υ.Γ. Για τις αναλύσεις του αυτονόητου: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=939615

Απάντηση:
1. Η θέση μου σε σχέση με τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων
Στεκόμαι στο πλευρό των μαθητών και των διαδηλωτών, και θεωρώ δίκαιη την αγανάκτηση και την οργή απέναντι σε ένα κράτος που είναι ανεύθυνο, διαβρωμένο και άδικο. Οι εκδηλώσεις οργής δεν μπορούν να ονομαστούν αυτόματα σε εξέγερση ή επανάσταση, ειδικά όταν δεν έχουμε αποσαφηνίσει ποιο είναι το καθολικό λαϊκό αίτημα. Τι φταίει; η αστυνομική βία, η οικονομική κρίση, η διαφθορά και η διαπλοκή ή διαδηλώνουμε για λίγο από όλα; Τα φαινόμενα βίας από οποιονδήποτε και αν προέρχονται ( είτε είναι κράτος, αστυνομία, διαδηλωτές ) είναι καταδικαστέα και αδικαιολόγητα.  Οι καταστροφές περιουσιών βιοπαλαιστών δεν έχουν καμία σχέση με την δίκαιη αγανάκτηση που πλημμυρίζει όλους μας, αντιθέτως μόνο την κυβέρνηση διευκολύνουν κι εκείνους που θέλουν να ξεσηκώσουν τους «μικροαστούς» εναντίον των «αναρχικών».

2. Η σημασία των γεγονότων και η κάλυψή τους από τα ΜΜΕ εγχώρια και διεθνή.
Για τα εγχώρια ΜΜΕ είναι δεδομένο ότι θα εστιάσουν στη βία, την απελπισία και τα επεισόδια. Αυτό πουλάει αυτό πουλάνε. Τα διεθνή ΜΜΕ αποδίδουν τις εκδηλώσεις οργής στα υπαρκτά αποτελέσματα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, κάτι που ταιριάζει γάντι με την επικαιρότητα  και την ειδησεογραφία που παίζουν αυτό το διάστημα. Πριν λίγο καιρό στην ατζέντα, πρώτο θέμα ήταν ο Ομπάμα, και θα παρατηρήσατε ότι αντίστροφα τα εγχώρια ΜΜΕ το έπαιζαν συνεχώς χωρίς να υπάρχει άμεση σχέση με την Ελλάδα (ναι, ναι ξέρω ο Ομπάμα είναι φιλέλληνας και το πρώτο που θα κάνει είναι να επιλύσει τα προβλήματα της Ελλάδας!). Θα πρότεινα να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί απέναντι στα ΜΜΕ, όπως επίσης, δεν μπορούμε να τονίζουμε τη σημασία της κάλυψης των γεγονότων από τα ΜΜΕ όταν προβάλλεται ένα θέμα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας, και από την άλλη να κατηγορούμε τα ίδια ΜΜΕ ως κατευθυνόμενα όταν προβάλλουν θέματα αντίθετα της ατζέντας μας.

3. Οι τρόποι διαδήλωσης και η σημασία τους.
Οι αγώνες μπορεί να γίνονται στους δρόμους, αλλά δεν σημαίνει πως ότι γίνεται στο δρόμο είναι αγώνας. Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου υπάρχουν αντιδράσεις, μόνο που στη χώρα μας οι πορείες έχουν γίνει φάρμακο για πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Ενίοτε αποτελούν και φολκλορικό – πολιτιστικό κομμάτι εκδηλώσεων, όπως κάθε χρόνο κατά τον εορτασμό του Πολυτεχνείου, ρίχνουμε και μια πορεία, σπάμε και κάτι γιατί αλλιώς δεν θα τιμήσουμε τους νεκρούς. Απλά ποντάρουμε στην άμεση και εμφανή αντίδραση γιατί είναι πιο εύκολο να καεί ένας κάδος από το να γεμίσει με τα σκουπίδια που πετάμε στους δρόμους. Είναι πιο εύκολο να κατηγορούμε το ρημάδι το κράτος για διαφθορά, αλλά η διαφθορά θέλει δύο συναλλασσόμενους, και αν ο ένας είναι το κράτος, ο άλλος είναι ο πολίτης. Οι ΜΚΟ που σνομπάρετε έχουν αποσαφηνισμένες διεκδικήσεις,  μόνιμη παρουσία και όχι συναισθηματικές εκδηλώσεις μια στο τόσο, είναι πολύ ισχυροί αντίπαλοι και έχουν έρθει αντιμέτωπες  με κυβερνήσεις, πολυεθνικές εταιρίες – κολοσσούς, τεράστια οικονομικά αλλά και πολιτικά συμφέροντα  και έχουν κερδίσει πολλούς αγώνες. Ενδεικτικά: Greenpeace, WWF, Μεσόγειος S.O.S. ,Διεθνής Αμνηστία, Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Γιατροί του Κόσμου, HumanAid,  Ερυθρός Σταυρός. Οι ΜΚΟ έχουν επιλέξει το δρόμο της δράσης και όχι της αντίδρασης, φαντάζομαι ότι μπορείτε να αποτιμήσετε το έργο τους.

3.Αφορμές και αιτίες.
Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, θα γινόταν ούτως ή άλλως. Το ίδιο θα συνέβαινε και με την οργή του κόσμου γιατί τα αίτια είναι υπαρκτά και στις δύο περιπτώσεις. Η αφορμή είναι  απλά ο δείκτης αντίληψης του κόσμου. Δυστυχώς ο κόσμος λειτουργεί συναισθηματικά και μπορεί να κατέβει στο δρόμο για να πανηγυρίσει το Euro ή για να διαδηλώσει για το θάνατο ενός 15χρονού, αλλά για τους εκατοντάδες νεκρούς στην άσφαλτο, του Σάμινα ή στα Ναυπηγία Ελευσίνας δεν έσπασε ούτε ποτήρι, πόσο μάλλον τζαμαρία.  Ένας θάνατος είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι στατιστική έλεγε ο Στάλιν. Επίσης η χρήση του συναισθήματος αντί της λογικής ως μοχλός για την αντίδραση, στην πολιτική ονομάζεται λαϊκισμός και είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο των απανταχού δημαγωγών.

4. Η αποδοχή της βίας.
Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος! Η βία είναι βία από οποιονδήποτε και αν προέρχεται, οποιαδήποτε και αν είναι η αιτιολογία και δεν νομιμοποιείται. “Καλή βία” ή “Λίγη βία” δεν υπάρχει, ποιος θα ήταν άλλωστε ο κριτής των πράξεων,  ποιος θα ζύγιζε  την βία και θα έδινε το ΟΚ για την χρήση της; Θυμίζω ότι  η νομιμοποίηση της βίας είναι το άλλοθι που επικαλέστηκαν και η ΗΠΑ για τον πόλεμο στο Ιρακ ή για τα βασανιστήρια στο Γκουαντάναμο. Στο όνομα της “απαραίτητης” ή της “αιτιολογημένης” βίας διαπράχθηκαν όλα τα εγκλήματα της ανθρώπινης ιστορίας. Αν δεν καταδικάσουμε συνολικά τη βία, από όπου και αν προέρχεται, θα βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας τις διάφορες εκφάνσεις της.

5. Η σημασία της δημοκρατίας.

Σε μια ευνομούμενη, δημοκρατική κοινωνία,  βασική προϋπόθεση  είναι ο σεβασμός, και όχι η υπακοή, του νόμου. Κυρίως δε για τα μικρά απλά πράγματα (αλίμονο αν χρειαζόμασταν τους νόμους για να σεβαστούμε την ανθρώπινη ζωή) . Πολύ απλά λοιπόν από τη στιγμή που υπάρχει νόμος τον σεβόμαστε ακόμα και αν είναι άδικος, (ο δίκαιος Αριστείδης αποδέχτηκε την άδική εξορία του από την Αθήνα στην αρχαιότητα). Διαφορετικά ο καθένας ερμηνεύει το νόμο όπως θέλει και πράττει κατά το δοκούν, όπως εγώ για παράδειγμα που θεωρώ τον Κ.Ο.Κ. άδικό και παράλογο και για αυτό θα πίνω τα ουίσκια μου και θα οδηγώ με 200 στην εθνική όποτε μου γουστάρει. Αν ο νόμος είναι άδικος οφείλουμε να τον αλλάξουμε και αυτό γίνεται μόνο με την συμμετοχή. Ο πολίτης που απέχει από την ουσία της δημοκρατίας και συμμετέχει μόνο ψηφίζοντας ή αλλάζοντας κανάλια στην TV, είναι συνένοχος και συναίτιος μαζί με όλους όσους απέχουν από την υποχρέωση (και όχι δικαίωμα) της ψήφου. Συμμετοχή στη δημοκρατία σημαίνει συμμετοχή σε όλες της διαδικασίες της, από την ψηφοφορία, την κριτική, την διαμαρτυρία, αλλά και την αποδοχή της. Τέλος, ναι η δημοκρατία μας έχει πολλά προβλήματα αλλά όπως λέει και ένας φίλος μου “η χειρότερη δημοκρατία είναι προτιμότερη από την καλύτερη δικτατορία”.

6. Δίπολα και διλλήματα.
Δεν μπορούμε να τους τσουβαλιάσουμε όλους στην γενικότητα: “Όλοι οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι”, “όλοι οι αναρχικοί είναι χούλιγκαν”, “Όσοι δεν συμμετέχουν στις πορείες είναι βολεμένοι”, “Οι αστοί νοιάζονται μόνο για τις περιουσίες τους” , “Όλοι οι πολιτικοί είναι άχρηστοι”, “όλες οι γυναίκες είναι π……ς”. Όχι! εξηγώ όπως και στο πρώτο μου άρθρο, ότι σε όλες τις παραπάνω ομάδες υπάρχουν και οι κακές εξαιρέσεις (πολλές ή λίγες δεν έχει σημασία, αρκεί ένας για να κάνει τη ζημιά). Στην αστυνομία υπάρχουν και δολοφόνοι, στους κόλπους των αναρχικών υπάρχουν και χούλιγκαν, αμφιβάλετε για αυτό; Επιτέλους, ας  βγάλουμε τα χιλιοειπωμένα κλισεδάκια – δίπολα – διλλήματα  έξω από τον σοβαρό και ψύχραιμο διάλογο.

7. Χωρίς δικαίωμα στη ζωή!
«Γύρω μας ζουν αρκετοί άνθρωποι που δεν έχουν τυπικά και ουσιαστικά ούτε καν το δικαίωμα στη ζωή» λέτε. Συμφωνώ, κοιτάξτε Νότια.

8. Η ελευθερία είναι πολύ σίκ, η ιδιοκτησία πολύ μπανάλ!
Φυσικά και είναι απαραίτητη προϋπόθεση η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, αυτό είναι απολύτως προφανές. Όμως ο όρος ελευθερία είναι πολύ ευρύς και δυστυχώς  τον έχουμε συνδέσει μόνο με ότι ακούγεται ρομαντικό και βαρύγδουπο, και όχι με μπαναλαρίες όπως η ιδιοκτησία! Μισό λεπτό όμως γιατί η ιστορία έχει διαφορετικό κριτήριο.

Τα πρώτα μέτρα  του Σόλωνα προκειμένου να καταστήσει την Αθήνα ελεύθερη και δημοκρατική πόλη ήταν η σεισάχθεια. Περιληπτικά, κατάργησε τα υφιστάμενα χρέη ιδιωτών προς ιδιώτες και προς το δημόσιο, απελευθέρωσε όσους Αθηναίους είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών, κατάργησε το δανεισμό με εγγύηση το σώμα (προσωπική ελευθερία) του δανειολήπτη και των μελών της οικογένειάς του, αμνήστευσε τα αδικήματα που επέφεραν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.

Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη το σύνθημα της Γαλλικής επανάστασης και μία από τις βασικές αιτίες η οικονομική κρίση. Η Γαλλία αναμείχθηκε ενεργά στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και οδηγήθηκε σε χρεοκοπία. Επιπλέον, το 1789 η τιμή του ψωμιού αυξήθηκε δραματικά, λόγω της άσχημης σοδειάς και του βαρύ χειμώνα. Οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν ως και 60%, ενώ ο μισθός των αγροτών μόνο 20%, κάτι το οποίο προκάλεσε μεγάλη πείνα. Όλα αυτά οδήγησαν σε έντονη κοινωνική αναταραχή που εκδηλώθηκε με ληστρικές πράξεις και εξεγέρσεις.

Αμερικανική Επανάσταση. Οι Άγγλοι φορολογούσαν βαριά τις αποικίες τους, γεγονός που προκαλούσε την δυσφορία των κατοίκων, ιδιαίτερα των πλουσιότερων οι οποίοι ήθελαν να ξεφύγουν από την οικονομική κηδεμονία της Μεγάλης Βρετανίας. Η δυσφορία για τα φορολογικά μέτρα αλλά κυρίως για τον φόρο του τσαγιού, οδήγησε τους Αμερικανούς όχι μόνο να σταματήσουν να αγοράζουν τσάι αλλά να καταστρέψουν και μεγάλα φορτίου τσαγιού, πετώντας τα στην θάλασσα, στο λιμάνι της Βοστόνης στις 16 Δεκεμβρίου 1773. Σε παραπέμπω σε όλες τις μεγάλες επαναστάσεις και θα δεις ότι οι όροι ελευθερία και ιδιοκτησία (είτε με τη μορφή κτημάτων είτε ως αποδοχές) πήγαιναν πάντα χέρι – χέρι.

Προσωπικά συμπεράσματα
Κατανοώ την οργή του κόσμου για τον άδικο φόνο ενός ανθρώπου, και καταδικάζω τη βία σε οποιαδήποτε μορφή της, ειδικά όταν προκαλείται από ανθρώπους που λειτουργούν με βάση τον συναισθηματισμό. Συμφωνώ ότι οι “εξεγέρσεις” γίνονται κυρίως λόγω της συσσωρεμένης έντασής και με πρώτο ανέκφραστο ακόμα αίτημα την έξοδο από την οικονομική κρίση, η οποία δεν δημιουργήθηκε τώρα, αλλά προέρχεται από τις χρόνιες συσσωρεμένες παθογένειες της Ελληνικής Δημοκρατίας. Πιστεύω όμως ότι όσο λύση μπορεί να είναι οι εκλογές ή η αλλαγή προσώπων, άλλο τόσο λύση μπορεί να είναι οι πορείες και οι διαδηλώσεις. Μοναδικός τρόπος εξόδου είναι ο σοβαρός και ψύχραιμος διάλογος και αυτό πρέπει να το καταλάβουν και οι μεν και οι δεν, και κυρίως οι “δεν”.