Αρχείο

Posts Tagged ‘διεθνής οικονομική κρίση’

Κάτω από το χαλί

01/10/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από τα Νέα: Οι εργασίες της Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση Βατοπεδίου βρίσκονται στην τελική ευθεία, καθώς την Παρασκευή ολοκληρώνεται ο κύκλος των μαρτύρων με τις καταθέσεις των πρώην υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρου Κοντού και Ευάγγελου Μπασιάκου. Πάντως, ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής Δημήτρης Τσιρώνης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ζητηθεί παράταση 15 – 20 ημερών για την κατάθεση του πορίσματος.

«Στις 4 Οκτωβρίου τελειώνουν οι εργασίες, αλλά δεν προκύπτει από πουθενά ότι θα έχουν ολοκληρωθεί τόσο οι καινούργιες εκτιμήσεις που έχει ζητήσει η Επιτροπή από οκτώ οίκους αξιολόγησης για το ύψος της τυχόν ζημίας που υπέστη το ελληνικό Δημόσιο από τις ανταλλαγές, όσο και τα στοιχεία από τις αρμόδιες αρχές της Κύπρου για την κίνηση των λογαριασμών» ανέφερε ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής.


Με λίγα λόγια, η Επιτροπή και οι οχτώ (!) οίκοι αξιολόγησης δεν έχουν καταφέρει να βγάλουν συμπέρασμα για το τι συνέβη στην υπόθεση Βατοπεδίου. Την ίδια στιγμή ο ακριβοθώρητος πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής σε δισέλιδη επιστολή του ενστερνίζεται τη γραμμή της ΝΔ, που υποστηρίζει ότι στην υπόθεση του Βατοπεδίου «δεν υπήρξε ζημιά του Δημοσίου από τις ανταλλαγές», επικαλούμενος τις εκθέσεις που επανακατέθεσε η Ν.Δ. στη Δικαιοσύνη. Μάλιστα, τονίζει ότι η ύπαρξη των εκθέσεων «αποσιωπήθηκε» στη δεύτερη εξεταστική Επιτροπή, γεγονός που χαρακτηρίζει «επιεικώς περίεργο».

Μάλιστα! Πέρα από πολιτικές τοποθετήσεις και ιδεολογίες, ο καθένας από εμάς γνωρίζει ότι το ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε από την υπόθεση Βατοπεδίου. Αν όχι οικονομικά (λέμε τώρα), ηθικά σίγουρα. Τα πώς, τα γιατί, τα πότε και τα ποιος ίσως να μπορέσει να τα λύσει η Δικαιοσύνη…, αρκεί να πάρει ως παράδειγμα την Ισλανδία.

Στην μακρινή παγωμένη χώρα του Βορρά, συμβαίνουν πολλά περίεργα τώρα τελευταία. Οι κάτοικοι, αφού πρώτα αρνήθηκαν, μέσω δημοψηφίσματος, να επιστρέψουν χρήματα προς τις Βρετανικές και Ολλανδικές τράπεζες, έπειτα από λίγο καιρό, εξέλεξαν για πρόεδρο μια γυναίκα, λεσβία και αρνητή του επίσημου θρησκευτικού δόγματος! Τέλος, αποφάσισαν να οδηγήσουν απέναντι σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό και τρεις υπουργούς που κατηγορούνται για σοβαρότατες αμέλειες στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008.

Η Ισλανδία ήταν το πρώτο θύμα της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το πρώτο κράτος που κήρυξε στάση πληρωμών στην Ευρώπη, και σήμερα η οικονομία της βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση, με τον κόσμο να είναι υποχρεωμένος να υποστεί πολλές από τις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής χρήσης, αλλά και τα λάθη των κυβερνήσεών τους… Ο δρόμος μακρύς και δύσκολος.

Παρόλα αυτά, η κοινωνία της Ισλανδίας φαίνεται ότι έχει λύσει πολλά προβλήματα δημοκρατίας, διαφάνειας, ελευθερίας, ρατσισμού, δικαιοσύνης, προβλήματα που εμείς στην Ελλάδα όχι απλώς δεν έχουμε λύσει, αλλά συνεχίζουμε να τα κρύβουμε κάτω από τα χαλιά και τα σεντόνια των κειμένων εξεταστικών επιτροπών.

Advertisements

Όλα τα μέρη έχουν την ίδια απόσταση από τον Παράδεισο … (και από την Κόλαση)

25/06/2010 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Άγγλο ουμανιστή Τόμας Μουρ (15ος αιώνας). Γνωστός κυρίως για το βιβλίο του με τον ομολογουμένως μεγάλο τίτλο: «Χρυσό βιβλίο, τόσο ωφέλιμο, όσο και διασκεδαστικό, για την καλύτερη διοίκηση του κράτους και για το νέο νησί Ουτοπία». Στο βιβλίο παρουσιάζει την χώρα-θαύμα «Ουτοπία», όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, δουλεύουν έξι ώρες την ημέρα, δεν γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, μοιράζουν τα αγαθά σύμφωνα με τις ανάγκες τους, και διοικούν οι ίδιοι. Στον ελεύθερο χρόνο τους ασχολούνται με τις επιστήμες και την τέχνη. Προσωπική ιδιοκτησία δεν υπάρχει, η μόρφωση είναι προσιτή σε όλους, κανένας δεν εκμεταλλεύεται και δεν καταπιέζει τον άλλον…

Ο Μουρ τα οραματίστηκε όλα αυτά σε μια εποχή που είχε να αντιμετωπίσει μια κοινωνία άδικη, φτωχή και καταπιεσμένη από τον σκληρό βασιλιά Ερρίκο τον 8ο, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως ο Άγγλος Νέρων! Αρκετά, όμως, με το παρελθόν και την Ουτοπία. Ας γυρίσουμε στην σκληρή πραγματικότητα του σήμερα…

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ – στον οποίον αποδίδεται η ιδέα πως τα ιδιωτικά συμφέροντα πρέπει να υποκαταστήσουν τις κυβερνήσεις – έλεγε πως ο κόσµος µας βρίσκεται στο κατώφλι μεγάλων και παγκόσμιων αλλαγών. Το µόνο που χρειαζόμαστε, εξηγούσε, είναι µια κρίση μεγάλης κλίµακας, που θα κάνει τους ανθρώπους να αποδεχθούν τη νέα παγκόσμια τάξη. Προφανώς, ο κύριος Ροκφέλερ ονειρεύεται μια νέα παγκόσμια τάξη, που θα εξυπηρετήσει κυρίως τα λίγα και ισχυρά συμφέροντα.

Και παρότι η προφητεία φαίνεται πως εκπληρώνεται μέσα από την οικονομική κρίση, οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι παρά απλά χάδια μπροστά στα δυνατά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η περιβαλλοντολογική κρίση. Οι μελέτες και οι έρευνες για τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας γράφουν ήδη τα κεφάλαια μιας ουτοπίας – κόλασης που πρόκειται να ζήσουμε. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά…

Η πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon της BP συνεχίζει να μολύνει καθημερινά τον κόλπο του Μεξικού με χιλιάδες τόνους πετρελαίου, προκαλώντας την πιο καταστροφική πετρελαιοκηλίδα στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ζημιές για το περιβάλλον είναι όχι απλά ανυπολόγιστες, αλλά και μη αναστρέψιμες!!!

Ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξή του, υπογράμμισε πως «με τον ίδιο τρόπο που η 11η Σεπτεμβρίου 2001 διαμόρφωσε οριστικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας και την εξωτερική μας πολιτική, η πετρελαιοκηλίδα θα μας ωθήσει να επανεξετάσουμε την περιβαλλοντολογική και ενεργειακή πολιτική μας για τα επόμενα χρόνια». «Είναι καιρός να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση από μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο προς νέες πηγές ενέργειας».

Ελπίζοντας πως αυτή η καταστροφή μπορεί να είναι μια ευκαιρία, αφήνω τον Νίκο Δρανδράκη (www.nylon.gr) να εξηγήσει πόσο μικρή είναι η απόσταση από την Κόλαση στον Παράδεισο: «Ο Thomas Friedman στο “Hot, Flat and Crowded” χρησιμοποιούσε μια παρομοίωση για να στοιχειοθετήσει την άποψή του ότι η ανθρωπότητα πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατό την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα. Έλεγε ότι σήμερα χρησιμοποιούμε ενέργεια “από την Κόλαση” (εννοώντας ότι την εξάγουμε αποκλειστικά κάτω από τη Γη – πετρέλαιο, άνθρακας, λιγνίτης, κλπ), και πρέπει να στραφούμε στην ενέργεια “από τον Παράδεισο”, δηλαδή πάνω από τη Γη (ήλιος, άνεμος)».

Ο καθένας να πληρώσει τα δικά του

26/02/2010 Σχολιάστε

Πολλές οι φορές που σε εξόδους για φαγητό έτυχα σε παρέα που όλοι ήθελαν να πληρώσουν. Ψευτοτσακωμοί και φωνές, μέχρι τη στιγμή που κάποιος κάνει την κίνηση και πληρώνει πρώτος τον λογαριασμό, κρυφό-κομπάζοντας για το χουβαρνταλίκι του. Το λεγόμενο ελληνικό σύστημα. Βεβαίως υπάρχει και το γερμανικό, όπου ο καθένας πληρώνει τα δικά του ανάλογα με το τι έφαγε.

Προσπαθώ, λοιπόν, να σκεφτώ το πώς θα εξελισσόταν η κατάσταση αν μια παρέα από Έλληνες και Γερμανούς βρίσκονταν στο ίδιο τραπέζι, τη στιγμή που θα ερχόταν ο λογαριασμός. Ας υποθέσουμε και ότι οι Έλληνες δεν έχουν επάνω τους πορτοφόλι. Επειδή, μάλλον, καταλάβατε πού το πάω,  ας αφήσουμε τα φαγοπότια και ας πάμε στην ουσία.

Διαβάζω το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Focus την εβδομάδα που μας πέρασε, το οποίο, με αφορμή όλα όσα συμβαίνουν στην ελληνική οικονομία, κάνει μια σκληρή κριτική για τους χειρισμούς μας και για τη νοοτροπία μας. Ξαναδιαβάζοντας το άρθρο, επιμένω ότι η κριτική είναι σκληρή, αλλά όχι άδικη. Μπορεί σε κάποια σημεία να υπάρχουν γενικεύσεις και υπερβολές, όμως η αλήθεια είναι πως εδώ και πολλά χρόνια είμαστε το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης.

Ποτέ δεν καταφέραμε να εφαρμόσουμε τους κοινούς κανόνες και να σεβαστούμε τους εταίρους μας. Αντιθέτως, με την κουτοπόνηρη νοοτροπία του λαμόγιου προσπαθήσαμε να κοροϊδέψουμε τους «κουτόφραγκους» και να τους φάμε τα λεφτά. Βέβαια, φροντίζαμε να ρίχνουμε και στάχτη στα μάτια τους κερνώντας ούζα και μουσακά στις πανέμορφες παραλίες μας, αλλά, δυστυχώς, τέρμα οι λιακάδες.

Το κατά πόσο συμφωνεί κανείς με την κριτική είναι θέμα μάλλον προσωπικό, και απ’ ό,τι φαίνεται πολλοί είναι αυτοί που το έχουν πάρει και προσωπικά! Από τον Πρόεδρο της Βουλής, εκπροσώπους κομμάτων, μέσα μαζικής ενημέρωσης, απλούς ανθρώπους, βγήκε ένα ηχηρό αντιγερμανικό μένος που εκδηλώνεται με εν βρασμώ φωνές (και βρισιές), μέχρι και έντονες πολιτικές διεκδικήσεις, με αιχμή του δόρατος την απαίτηση της καταβολής των πολεμικών αποζημιώσεων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα σύκα-σύκα και η σκάφη-σκάφη. Ναι, οι Γερμανοί μπορεί να μας χρωστάνε λεφτά από αποζημιώσεις, αλλά πιστεύει κανείς ότι η μη πληρωμή των αποζημιώσεων είναι το πρόβλημά μας; Δηλαδή η αναξιοπιστία των πολιτικών μας, τα λαμόγια – επιχειρηματίες, η διαπλοκή, τα λαδώματα, οι μπίζνες αλά Ελληνικά, οι offshore, οι υπερτιμολογήσεις, τα μαγειρέματα με τα στατιστικά, τα ρουσφέτια, το χρηματιστήριο, η αδυναμία να επενδύσουμε και να οργανώσουμε το μέλλον μας… δεν μας φταίνε; Πάντα μας φταίνε οι άλλοι;

Θεωρώ ότι δικαίως οι Γερμανοί -για να μην γενικεύουμε, κάποια γερμανικά ΜΜΕ-  κάνουν σκληρή κριτική στους Έλληνες -για να μην γενικεύουμε, σε αυτούς που έκλεψαν και κορόιδεψαν. Το θέμα είναι ότι τώρα που έχει έρθει ο λογαριασμός, θα πρέπει να πληρώσει ο καθένας για τα λάθη του. Οι Γερμανοί για τα δικά τους ιστορικά σφάλματα, αλλά και οι Έλληνες για τα δικά τους…

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο

27/02/2009 Σχολιάστε

Πωλείται χώρα, λόγω της οικονομικής κρίσης, ελαφρώς μεταχειρισμένη, με πληθυσμό 2.375.000 κατοίκους, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, νικήτρια σε διαγωνισμό της Eurovision. Τιμή συζητήσιμη, μόνο σοβαρές προτάσεις. Περισσότερες πληροφορίες: Λετονία.

forsale

Προφανώς μια τέτοια αγγελία δεν θα την διαβάζατε σε καμία εφημερίδα, αλλά κάτι τέτοιο θα είχε στο μυαλό του ο Ρώσος πολυεκατομμυριούχος. Πιοτρ Αβεν πρόεδρος της τράπεζας Alfa Bank, ο οποίος πρότεινε να σώσει τη Λετονία από την οικονομική κατάρρευση με αντάλλαγμα να αναλάβει πρωθυπουργός της. Η κυβέρνηση της Λετονίας είναι η πρώτη που παραιτήθηκε την περασμένη Παρασκευή λόγω οικονομικής κρίσης και η χώρα βρίσκεται σε αναμονή ηγεσίας.
Ο Αβεν δεν είναι τυχαίος. Το όνομά του φιγουράρει στο νούμερο 224 της λίστας  των πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου  του περιοδικού «Forbes», είναι 53 ετών και έχει διδακτορικό στην Οικονομετρία . Διετέλεσε υπουργός στην πρώτη μετά-σοβιετική κυβέρνηση της Ρωσίας, στις αρχές του ‘90, αναλαμβάνοντας  το υπουργείο Εξωτερικού Εμπορίου και σίγουρα είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Μπορεί όμως ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας να είναι και πετυχημένος πρωθυπουργός; Η απάντηση είναι σχετική. Αρκετές πολυεθνικές παίζουν σε οικονομικά και διοικητικά μεγέθη που είναι αντίστοιχα με τις οικονομίες σε μικρά κράτη, οπότε κάποιος θα μπορούσε να συμπεράνει ότι από τη στιγμή που ο πρόεδρος μιας εταιρείας μπορεί να διοικήσει μια τέτοια επιχείρηση θα μπορεί να διοικήσει και μια μικρή χώρα.

Αλλά. Αρκεί μόνο μια σωστή διοίκηση; Προσωπικά πιστεύω ότι το κράτος θα πρέπει να έχει ακριβώς αυτό το ρόλο. Ένας μικρός μηχανισμός που θα λειτουργεί προς όφελος του συνόλου, διεκπαιρεωτικά  και διαχειριστικά. Για παράδειγμα ένα κράτος που λειτουργεί σωστά ως μηχανισμός  θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την διεθνή οικονομική κρίση, τις πυρκαγιές, τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, τη γραφειοκρατία,  την εγκληματικότητα, ακόμα και την απόδραση του Παλαιοκώστα με το ελικόπτερο.
Το θέμα όμως είναι ότι οι κυβερνήσεις σήμερα, τόσο στην χώρα μας όσο και αλλού έχουν αποδειχτεί «λίγες» και αυτό γιατί: τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε απαιτούν πλέον ρηξικέλευθες λύσεις και θάρρος στις αποφάσεις, ένα θάρρος που κανένας δεν φαίνεται να διαθέτει.

Το θάρρος πέρα από ενστικτώδης αντίδραση, πηγάζει και από τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας σκοπός, ένας στόχος, ένα όραμα. Και αν σήμερα έχουμε έλλειψη σε ικανούς διαχειριστές – manager έχουμε έλλειψη και σε ηγέτες ή κοινωνίες με όραμα και αυτό είναι το μεγαλύτερο μας πρόβλημα.

Ο κύριος Αβεν, είναι πολύ πιθανό να καταφέρει να βγάλει τη Λετονία από την οικονομική κρίση, αλλά θα πρέπει να θυμάται την μικρή διαφορά του διαχειριστή – manager από τον ηγέτη. Ο manager κάνει τα πράγματα με το σωστό τρόπο, ο ηγέτης κάνει τα σωστά πράγματα

Με ένα σμπάρο δυο τριγώνια;

05/12/2008 Σχολιάστε

Μια (ακόμη) παγκόσμια συνδιάσκεψη για το κλίμα πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στο Πόζναν της Πολωνίας. Η συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή, με τη συμμετοχή ηγετών από 192 κράτη, εκπρόσωπων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και Διεθνών Οργανισμών, έχει ως κύριο μέλημα να βρεθεί μια παγκόσμια συμφωνία που θα διαδεχθεί το Πρωτόκολλο του Κιότο. Στόχος είναι έως το 2050 να επιτευχθεί παγκόσμια μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 60 – 80% και η τελική συμφωνία αναμένεται να υπογραφεί στην Κοπεγχάγη το 2009.

birds

Τα κράτη μέλη θα πρέπει να συμφωνήσουν σε συγκεκριμένους στόχους και χρονοδιαγράμματα για τις περικοπές εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου που είναι και μια από τις κυριότερες αιτίες της κλιματικής αλλαγής και όλα αυτά σε μια περίοδο που η παγκόσμια κοινότητα έχει ως προτεραιότητά της την οικονομία.

Είναι θέμα προτεραιοτήτων! Τα λεφτά πάνω από το περιβάλλον. Και αυτό φαίνεται και από τις αντιδράσεις του κόσμου. Η οικονομική κρίση έχει χτυπήσεις  τις παγκόσμιες οικονομίες εδώ και μερικούς μήνες. Από τα πρώτα σημάδια και με τις πρώτες τράπεζες να κλείνουν, όλες οι κυβερνήσεις άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να βγουν από το αδιέξοδο. Συσκέψεις, έκτακτα μέτρα, ριζοσπαστικές επεμβάσεις του κράτους στην προσπάθεια να σωθεί το οικονομικό μας οικοδόμημα. Οι συνήθως νωθροί πολιτικοί, επέδειξαν μια άνευ προηγουμένου εγρήγορση στο να λάβουν αποφάσεις και μέτρα. Ο κόσμος αντίστοιχα, με το άκουσμα και μόνο της κρίσης, άρχισε να ψάχνεται, να ζυγίσει τις αποφάσεις του, να επαναπροσδιορίζει τις επενδύσεις του, να προστατεύει την κεκτημένη περιουσία του.
Είδατε ποτέ τέτοια κινητοποίηση για το περιβάλλον;

Το γεγονός είναι ένα. Τα σύγχρονα κράτη πρέπει να λάβουν μέτρα για να προστατεύσουν το περιβάλλον και αυτό από μόνο του συνιστά την πλήρη αναδιάρθρωση των οικονομιών τους. Είναι όμως εφικτό σε μια εποχή που η οικονομία έχει ήδη τα μαύρα της τα χάλια, να προσθέτουμε και νέα βάρη; Και αλήθεια πώς θα μπορέσουμε πραγματικά να σώσουμε και την οικονομία και το περιβάλλον;

Σας μεταφέρω ένα απόσπασμα από τα όσα δήλωσε πρόσφατα ο, αρμόδιος για το Περιβάλλον επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Σταύρος Δήμας.

«Η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών θα βοηθήσει και δεν θα παρεμποδίσει τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να ξεπεράσουν την παγκόσμια χρηματο-πιστωτική κρίση. Πιστεύουμε ότι αυτό το πακέτο (για τις κλιματικές αλλαγές) συνάδει με την επίλυση της πιστωτικής κρίσης…Για την ώρα, ο κόσμος επικεντρώνεται στην οικονομική κρίση, αλλά το πακέτο μας αποτελεί τμήμα της λύσης. Αντιμετωπίζουμε την κλιματική αλλαγή σημαίνει επενδύουμε στην ενεργειακή αποτελεσματικότητα, προωθούμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και παρέχουμε κίνητρα για την αναζωογόνηση της οικονομίας, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη»,

Με ένα σμπάρο δυό τριγώνια δηλαδή.

Από… γοήτευση

28/11/2008 Σχολιάστε

Απογοήτευση σύμφωνα με το λεξικό σημαίνει, απώλεια ελπίδας, απαισιοδοξία, απελπισία, διαψεύδονται οι προσδοκίες μου. Η απογοήτευση φαίνεται να είναι το καθολικό συναίσθημα των ημερών και το κακό είναι ότι μεγαλώνει μέρα με την μέρα. Φυσικά και υπάρχουν λόγοι να αισθάνεται κάποιος απαισιόδοξα. Κλιματική αλλαγή, οικονομική κρίση, συρρίκνωση του εμπορίου και της ανάπτυξης, ανεργία, εγχώρια πολιτικό-οικονομικό-θρησκευτικά σκάνδαλα, πολιτική αστάθεια, πολεοδομία Ναυπάκτου, μέχρι και ο Ντέμης που έφυγε από την ΑΕΚ!
depressed
Πέρα από τις προφανείς αιτίες και τις δύσκολες συγκυρίες, θα πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι πολλοί παράγοντες τροφοδοτούν αυτά τα συναισθήματα και παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο να διαμορφωθεί μια τέτοια κατάσταση. Φυσικά τα ΜΜΕ για άλλη μια φορά παίζουν το παιχνίδι της τρομοκρατίας, γιατί είναι γνωστό ακόμα και στους αρχάριους δημοσιογράφους ότι τρία πράγματα πουλάνε. Σεξ, βία και φόβος. Τελεία και παύλα. Και οι ακροαματικότητες ανεβαίνουν.

Επίσης θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι πολύ χρήσιμο για συγκεκριμένους ανθρώπους, οργανισμούς και συμφέροντα να διατηρούν ένα τέτοιο κλίμα απαισιοδοξίας. Δεν μιλάω για καμία περίεργη υπόθεση διεθνούς συνωμοσίας, αλλά από την άλλη η ιστορία έχει αποδείξει ότι είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις και να κατευθύνεις τις μάζες όταν οι άνθρωποι λειτουργούν υπό καθεστώς φόβου και τρομοκρατίας. Το μικρό αυτό κολπάκι το ξέρει και ο τελευταίος δικτάτορας. Και ποιος μπορεί να μας προστατεύσει από τους νόμους, τις ρυθμίσεις και τα “αναγκαία” μέτρα που θα θεσπιστούν για να μας προστατεύσουν από την κρίση

Τέλος η απαισιοδοξία και η απογοήτευση οδηγούν και στην αποδοχή και την αδράνεια “Αφού είναι έτσι τα πράγματα” και ζούμε “δύσκολες εποχές” ας το αποδεχτούμε.

Η αλήθεια είναι πως προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις υπάρχουν πάντα και θα υπάρχουν και στο μέλλον. Αλλά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει πρόβλημα που δεν μπορούμε να λύσουμε και σίγουρα δεν νομίζω ότι το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο όσο μας το παρουσιάζουν. Το μόνο μάταιο και απαισιόδοξο στην όλη υπόθεση είναι το πώς ο κόσμος αντιλαμβάνεται και αντιδρά στα γεγονότα.

Απογοήτευση λοιπόν,  αν αναλύσουμε όμως την λέξη ετυμολογικά θα δούμε ότι αποτελείται από δύο λέξεις:
από (που παίρνει αρνητική έννοια όπως στο αποδόμηση, αποσύνθεση) και
γοητεία ( ελκυστικό, απατηλό, σαγηνευτικό, η μαγγανεία, το μάγεμα)

Απογοήτευση λοιπόν σημαίνει ότι κάτι χάνει την γοητεία του και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Όταν κάτι παύει να ασκεί γοητεία πάνω μας σημαίνει ότι μπορούμε να το δούμε χωρίς φίλτρα και συναισθηματισμούς. Μπορούμε να το δούμε με την καθαρή του φύση, όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα και όχι όπως εμείς το έχουμε πλάσει. Όταν κάτι χάνει την γοητεία του χάνει και την δύναμή του και την επιρροή του επάνω μας. Όταν κάτι χάνει την γοητεία του γίνεται πεζό και απλό.

Η απογοήτευση μπορεί τελικά να είναι ευχάριστο συναίσθημα, μπορεί να μας οδηγήσει στην αληθινή φύση των πραγμάτων. Και ίσως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τελικά να είναι απλά και πεζά.

Οικονομία, παιδεία και τσίχλες μπαμπαλού

31/10/2008 Σχολιάστε

Πάρα το γεγονός ότι δεν αποτελεί πρώτη είδηση στις τηλεοράσεις, πολλά σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα τελούν υπό κατάληψη. Το ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο χώρο της παιδείας είναι γεγονός, το ότι τα παιδιά έχουν κάθε λόγο να διαμαρτύρονται, είναι αλήθεια, το ότι οι κυβερνήσεις βρίσκουν λεφτά να ενισχύσουν τις τράπεζες και όχι τα σχολεία, είναι εξωφρενικό.

bubblegum

Πέρα όμως από τα πραγματικά προβλήματα της παιδείας, φαίνεται ότι η κατάληψη έχει γίνει λίγο της μόδας. Τα παιδιά μπαίνουν στη διαδικασία όχι τόσο για να διεκδικήσουν κάτι συγκεκριμένο, αλλά πολύ περισσότερο για να αποκτήσουν όπως λένε την εμπειρία των καταλήψεων. Η αδιαφορία των μαθητών εκφράζεται και από τα αιτήματα, τα οποία μπορεί να στερούνται ουσίας, σίγουρα όμως δεν στερούνται φαντασίας. Χαρακτηριστικά αναφέρω μερικά, «το κυλικείο να πουλάει τσίχλες μπαμπαλού», «το πεϊνιρλί να μην έχει τόσο λάδι και μπέικον», «οι καθηγητές να μην είναι πάνω από 45 χρόνων», «να φτιάχνουν τις τυρόπιτες τετράγωνες, γιατί τις στρογγυλές δεν ξέρουμε από πού να τις αρχίσουμε». Τουλάχιστον τα παιδιά με τόσα προβλήματα και άγχη που τα έχουμε μπουκώσει δεν έχουν χάσει τη φαντασία τους. Κάτι είναι και αυτό.

Στη λίστα με τα αιτήματα θα πρότεινα να προστεθεί και το εξής «να γίνουν μάθημα τα videogames»! Διαβάζοντας στον Ελεύθερο Τύπο το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Αρετής Νταραδήμου, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι ενώ τα πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν εδώ και χρόνια εντάξει στο πρόγραμμα σπουδών τους μαθήματα σχετικά με την ανάπτυξη των βιντεοπαιχνιδιών, στην Ελλάδα η ψηφιακή ψυχαγωγία μόλις και εισέρχεται δειλά – δειλά σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Οι ελάχιστες πρώτες επενδύσεις ενθαρρύνουν το ήδη μεγάλο ενδιαφέρον των ίδιων των φοιτητών, που ανυπομονούν για την προοπτική καριέρας στη δημιουργία videogames, αλλά οι Έλληνες επενδυτές δεν έχουν ακόμη δελεαστεί από αυτό που οι ξένοι γνωρίζουν καλά: Η αγορά των βιντεοπαιχνιδιών είναι τόσο δυνατή, που δεν επηρεάστηκε ούτε από την πρόσφατη οικονομική κρίση.

Και μιας και (ξανά) μιλάμε για τη διεθνή κρίση διαβάστε τι λέει ο Παναγιώτης Βρυώνης:
«Έχω την εντύπωση ότι αυτό που αντικατοπτρίζει η σημερινή κρίση είναι η μειωμένη αξία του κεφαλαίου και της γης στην παραγωγή πλούτου. Αν έχω καταλάβει σωστά, η κρίση προήλθε από το γεγονός ότι διάφοροι οργανισμοί επένδυαν (τελικά) σε γη και σε άλλα χρηματοοικονομικά προϊόντα. Επένδυαν σε «γη» και «κεφάλαιο» θεωρώντας ότι η αξία τους θα συνεχίζει να αυξάνει. Και κάποια στιγμή φάνηκε ότι αυτή η εκτίμησή τους δεν ήταν σωστή, παρασύροντας τα πάντα. Η δική μου θεωρία λέει λοιπόν ότι ο λόγος που έπεσαν έξω στις εκτιμήσεις τους είναι ότι στην παραγωγή πλούτου το κεφάλαιο και η γη παίζουν όλο και μικρότερο ρόλο, -η αξία τους μειώνεται. Αντίθετα, η «γνώση» και η «πληροφορία» με τις διάφορες μορφές τους (εκπαίδευση, μόρφωση, πρόσβαση σε πληροφορίες, τεχνογνωσία, αισθητική, κλπ) παίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην παραγωγή πλούτου.»
Συμφωνώ απόλυτα. Η φαντασία στην εξουσία λοιπόν, αλλά και στην οικονομία, στην κοινωνία και στην παιδεία.