Αρχείο

Posts Tagged ‘διεθνή’

Συμφωνίες και ασυμφωνίες

19/12/2009 Σχολιάστε

Σταχυολογώ από τους τίτλους των εφημερίδων και των site πριν από μερικούς μήνες:
«Πρωτεύουσα της ελπίδας η Κοπεγχάγη», «Αισιοδοξία Γ.Γ. του ΟΗΕ για συμφωνία στην Κοπεγχάγη», «Συγκρατημένη αισιοδοξία για τη Σύνοδο στην Κοπεγχάγη», «Κοπεγχάγη: Ώρα για αποφασιστικότητα», «Πιο πράσινες πόλεις οραματίζονται οι δήμαρχοι στην Κοπεγχάγη», «Η Κοπεγχάγη είναι θέμα επιβίωσης», «Θετικό κλίμα στην Κοπεγχάγη», «Στην Κοπεγχάγη χτυπάει η καρδιά του πλανήτη»!

Ένα μήνα πριν, οι προσδοκίες όλων ήταν πολλές. Σίγουρα, κανένας δεν περίμενε τεράστιες αλλαγές από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά, τουλάχιστον, υπήρχε η αίσθηση ότι η Σύνοδος για το κλίμα θα είχε την σοβαρότητα που της αναλογεί και ότι τα θέματα για το περιβάλλον που απασχολούν όλους μας θα αντιμετωπίζονταν σοβαρά. Ήδη έχουν περάσει δέκα ημέρες από την έναρξη της Συνόδου, και, δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, οι τίτλοι των εφημερίδων θα διαψευστούν, και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο.

Καθώς δεν είναι ακόμα σαφές ποιοι θα είναι οι στόχοι μειώσεων των εκπομπών (κυρίως) των βιομηχανικών κρατών, με συνεχείς διακοπές, αποχωρήσεις και προστριβές, τη στιγμή που δεν έχει διαμορφωθεί ένα αποδεκτό κείμενο διαπραγματεύσεων, πάνω στο οποίο θα μπορούν να αποφασίσουν οι ηγέτες, είναι φανερό πλέον πως έχει υπάρξει πολύ μικρή πρόοδος στις διαπραγματεύσεις και οδεύουμε μάλλον σε ναυάγιο.

Είναι χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο, κατά το οποίο ο Γερμανός Υπουργός Περιβάλλοντος Norbert Roettgen ρώτησε τους συναδέλφους του Υπουργούς των ανεπτυγμένων χωρών τι μπορούν να κάνουν για να μειώσουν τις εκπομπές, μέσα στα όρια που έχει ορίσει η Επιστήμη ως πιο ασφαλή, και επικράτησε απόλυτη σιγή στην αίθουσα! Το μόνο που ακούστηκε ήταν η φωνή του Ιάπωνα Υπουργού, που ψέλλισε «να εξισορροπήσουμε αυτά που ζητάει η Επιστήμη με την πολιτική».

Ο συμπαθής Ιάπωνας, στην ουσία, προσπαθεί να πει αυτό που είναι αυτονόητο για τις κυβερνήσεις και τις βιομηχανίες. Να κόψουμε λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και κάπως να τα βολέψουμε στη μέση. Ναι μεν να προστατέψουμε το περιβάλλον, αλλά να προστατέψουμε και την ανάπτυξη, και την οικονομία, και τις πολιτικές μας επιλογές, ειδικά σε καιρούς οικονομικής κρίσης!

Η ανάγκη, όμως, για μια συμφωνία δεν προκύπτει από μια ρομαντική οικολογία της αγάπης για τις αρκούδες και τους πάγους, ούτε από βίτσιο και κακία απέναντι στις βιομηχανίες και τις κυβερνήσεις. Προκύπτει από τη συνειδητοποίηση ότι η κλιματική αλλαγή είναι η μεγαλύτερη περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

Περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, πάνω από 325.000.000 άνθρωποι επηρεάζονται, με κάποιον τρόπο, στη ζωή τους εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, σε 125 δις δολάρια ετησίως υπολογίζονται οι ζημιές που προκαλούνται από τις κλιματικές αλλαγές… όσο εμείς προσπαθούμε να κοψο-ράψουμε μια συμφωνία-ασυμφωνία.

Ομπαμομάνια….

23/01/2009 Σχολιάστε

‘Έχει περάσει ένας χρόνος όταν για πρώτη φορά ασχοληθήκαμε με τον κύριο Ομπάμα. Τις εποχές που δεν φιγουράριζε ως  πρώτη είδηση στις τηλεοράσεις, εμείς γράφαμε από αυτή εδώ τη στήλη:

“Πολύ κάνουν λόγο για τον μαύρο Κένεντι, ένα σωτήρα της Αμερικής που θα συνεχίσει το αμερικανικό όνειρο. “Τολμώ να ελπίζω” λέει ο ίδιος. Μπορεί να μην μας νoιάζουν όλα αυτά, μπορεί να μην μεταφράζονται σε πολιτική, ούτε να αντικατοπτρίζουν κάποια αλλαγή, αλλά είναι μια φωνή που ο αμερικανικός λαός χρειάζεται. Ένας λαός που εμείς υποτιμάμε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σοβαρό, ωστόσο χρειάζεται από κάπου να πιαστεί μέσα στη δικιά του κρίση ταυτότητας, ιδεών και αρχών. […] Ελπίζω μόνο ο κύριος Ομπάμα να αποδειχτεί κάτι καλύτερο από ένα ταλαντούχο επικοινωνιακό άνθρωπο που έχει τη δυνατότητα να αγγίζει και την άλλη πλευρά των ΗΠΑ. O κόσμος φαίνεται να είναι μαζί του.” Ναυπακτία press, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008

obama

Και να λοιπόν που ήρθε το πλήρωμα το χρόνου. Μετά από μια μεγάλη μάχη με την εσωκομματική του αντίπαλο Χίλαρυ Κλίντον και έπειτα από μια ακόμα μεγαλύτερη μάχη με τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του Μακκειν. Ο Μπαρακ Όμπάμα έγινε ο 44ος πρόεδρος της ΗΠΑ. Το αν θα καταφέρει να εκπληρώσει της ελπίδες των Αμερικανών (και του υπόλοιπου κόσμου) μένει να το δούμε στην πράξη. Όσο κι αν αποδειχθεί «λιγότερος» των (υπερβολικών) προσδοκιών, θα μείνει στην Ιστορία.

Πρώτον, γιατί κατάφερε να γίνει Πρόεδρος ένας Αφροαμερικανός και, μάλιστα, ως ώριμη επιλογή του συνόλου της κοινωνίας και όχι από εκλογικές καραμπόλες και παράδοξα. Δεύτερον γιατί κατάφερε να αποκτήσει τρομερή δημοφιλία, να πάρει τον κόσμο στο πλευρό του και να εκφράσει πολίτες από ετερόκλητα κομμάτια της Αμερικανικής κοινωνίας. Τρίτον γιατί κέρδισε  τους δύστροπους Ευρωπαίους που πλέον ελπίζουν σε μία νέα εποχή συνεργασίας.  Τέταρτο γιατί μετέφερε την επανάσταση των νέων τεχνολογιών στον πολιτικό του αγώνα και αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατότητες των new media, έτσι σάρωσε τις παραδοσιακές πρακτικές πολιτικής επικοινωνίας.

Ο Ομπάμα δεν είναι η ενσάρκωση του σωτήρα της ανθρωπότητας, ούτε θα λύσει όλα μας τα προβλήματα, αλλά σαν σύμβολο εκφράζει το νέο πνεύμα της κοινωνίας όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ένας κόσμος που έχει κουραστεί από τις παρωχημένες ιδέες του παλιού κατεστημένου και έχει ανάγκη από την αλλαγή.

Change = αλλαγή, ήταν και το σύνθημα του νέου προέδρου και η σαρωτική του νίκη δείχνει το πόσο κατάφερε να καταλάβει το κοινό αίσθημα των απλών ανθρώπων.  Ο Ομπάμα (σαν σύμβολο) στην ουσία εγκαινιάζει έναν νέο αιώνα, μια μετάβαση, μια αλλαγή της κοινωνίας, όπου όλες οι παλίες έννοιες όπως δημοκρατία, συμμετοχή, διάλογος, επικοινωνία, ΜΜΕ, οικονομία, ενέργεια, οικολογία, μπορούν να αποκτήσουν νέο νόημα και χαρακτήρα.

Ξαναλέω ας μην μείνουμε στο τι θα μπορέσει να εκπληρώσει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, πιθανό να  καταφέρει ελάχιστα. Ας κρατήσουμε όμως το απλό μήνυμα , τον συμβολισμό, τα όνειρα ,τις ελπίδες και τις προσδοκίες που είδε στο πρόσωπό του, το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας,

Αεριολογίες

16/01/2009 Σχολιάστε

Στην οικονομία υπάρχει ένας όρος που λέγεται εγκλωβισμός. Βέβαια, δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μεταπτυχιακό, για να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει η ορολογία. Με τον όρο εννοούμε τις διαδικασίες που εφαρμόζει μια εταιρεία, με σκοπό να δεσμεύσει τους πελάτες της με το προϊόν της. Σε αντίθεση με το μονοπώλιο, όπου δεν υπάρχουν άλλες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που μπορούν να προμηθεύσουν το αντίστοιχο προϊόν, στον εγκλωβισμό, ο πελάτης συνήθως είναι αυτός που έχει αποκλείσει τις εναλλακτικές.
gas
Και για να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοούμε, ας ρίξουμε μια ματιά σε μια είδηση που φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των ΜΜΕ. Η κρίση που έχει προκύψει με το Ρωσικό φυσικό αέριο, είναι μια δυσάρεστη κατάσταση, που δημιουργήθηκε από την ολοένα αυξανόμενη ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι όμηρος της διαμάχης ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, σε ένα εμπορικό παζάρι, δηλαδή, για την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας που έχουν τα δύο κράτη μεταξύ τους.

Μερικά στοιχεία, για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Η Ρωσία είναι μια από τις χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο. Η Ουκρανία έχει το μεγαλύτερο δίκτυο διανομής και αγωγών στην ευρύτερη περιοχή, και η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής φυσικού αερίου. Ο τέλειος συνδυασμός για bussiness! Και σιγά μην και δεν εκμεταλλευτούν οι Ρώσοι την ανάγκη της Ευρώπης για ενέργεια, ειδικά σε μια εποχή οικονομικής κρίσης.

Επτακόσια ευρώ το χρόνο, υπολογίζεται ότι πληρώνει, κατά μέσο όρο, κάθε πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις εισαγωγές ενέργειας, οι οποίες καλύπτουν το 54% των αναγκών της ΕΕ, ενώ κινδυνεύει, από στιγμή σε στιγμή, να μείνει χωρίς φως, χωρίς θέρμανση και μέσα κυκλοφορίας, από ξαφνική διακοπή εισαγωγών. Η μεγάλη αυτή εξάρτηση από τις εισαγωγές    περνάει όχι μόνο μέσα από αγωγούς, αλλά και από πολιτικά γεγονότα, ατυχήματα, πειρατεία, κερδοσκοπικά παιχνίδια και χίλια δυο άλλα. Όλα αυτά  μας κάνουν πολύ ευάλωτους και η πρόσφατη κρίση είναι απλά ένα δείγμα του πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης ως μοχλός πίεσης. Αν πάμε μερικούς μήνες πίσω, θα θυμηθούμε την χλιαρή αντίδραση της ΕΕ στη Ρωσική εισβολή στην Τσετσενία.

Πώς βγαίνουμε από αυτή την κατάσταση; Η λύση είναι απλή: Να μην προμηθευόμαστε ενέργεια από μία μόνο πηγή, ή, ακόμα καλύτερα, να δημιουργήσουμε δικές μας πηγές ενέργειας, κάτι που μπορούμε να κάνουμε μέσω τον πράσινων πηγών ενέργειας. Η Ευρώπη έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε αυτόν τον τομέα. Διαθέτει όχι μόνο την τεχνογνωσία, αλλά και τη θέληση των πολιτών της να κάνει το επόμενο βήμα. Και αν οι κυβερνήσεις χρειάζονται και άλλα επιχειρήματα, το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να σταθμίσουν το ρίσκο της εξάρτησης.

Αντί λοιπόν να επενδύουμε δισεκατομμύρια ευρώ για να φτιάξουμε αγωγούς, μήπως θα έπρεπε να ξοδέψουμε αυτά τα χρήματα σε επενδύσεις άλλων μορφών ενέργειας; Όπως είπαμε και στην αρχή, στον “εγκλωβισμό” ο πελάτης είναι αυτός που επιλέγει τελικά.

Χαμός

09/01/2009 Σχολιάστε

Δυστυχώς οι ευχές για ειρήνη στον κόσμο δεν έπιασαν ούτε αυτά τα Χριστούγεννα. Η κατάσταση στην Γάζα είναι τραγική και όσοι μιλούν για ανθρωπιστική καταστροφή δεν υπερβάλουν καθόλου. Δυστυχώς δεν φαίνεται λύση στον ορίζοντα.  Τα γεγονότα και οι εικόνες που καταφθάνουν στους τηλεοπτικούς μας δέκτες  μας κάνουν να νιώθουμε πραγματική οργή απέναντι σε όλους όσους έχουν οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Σε όλους;  ή μόνο απέναντι τους συνήθεις κακούς “Ισραήλ” και “ΗΠΑ”;

hamas

Ο λαϊκός αντισημιτισμός είναι βαθιά ριζωμένος και διάχυτος στην Ελληνική κοινωνία. Σε συνδυασμό δε με τον άκριτο αντιιμπεριαλισμό (που τις περισσότερες φορές είναι βάσιμος , αλλά όχι πάντα) εκφράζεται συνήθως ως μια συνολική καταδίκη κάθε πράξης αυτού του κράτους. Προφανώς και δεν υποστηρίζω σε καμία των περιπτώσεων το Ισραήλ. Αυτό που γίνεται στην Γάζα είναι σφαγή και μακάρι να σταματούσε σήμερα.

Είναι μισός και πλέον αιώνας διαρκούς σύγκρουσης –μια πληγή του Β Παγκοσμίου Πολέμου που δεν λέει να κλείσει. Από τη μία πλευρά υπάρχει το Ισραήλ ένα κράτος που δημιουργήθηκε μετά τη μεγαλύτερη γενοκτονία όλων των εποχών, οι άνθρωποι που επιβίωσαν του Ολοκαυτώματος. Ένας λαός που σήμερα κουβαλά το σύνδρομο της ανασφάλειας και σύνδρομο του ανεπιθύμητου και αντιδρά με τρομερή βαναυσότητα σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε το απειλεί. Ταυτόχρονα το Ισραήλ κολυμπά σε μια θάλασσα μίσους, που και το ίδιο τροφοδότησε. Τα περισσότερα αραβικά κράτη γύρω του επιθυμούν επισήμως την καταστροφή του. Από το 1947 που γεννήθηκε το Ισραήλ έζησε τρεις παναραβικούς πολέμους που στόχο είχαν την εξαφάνισή του από τον χάρτη.

Οι πολέμαρχοι – ισλαμιστές της περιοχής δυστυχώς κουβαλάνε το σύνδρομο του αντισημιτισμού που προκύπτει από τη δική τους αδυναμία να σεβαστούν και να κατανοήσουν την διαφορετικότητα στην θρησκεία και στην κοινωνία. Θυμίζω ότι μιλάμε για μουλάδες που έχουν κηρύξει “ιερό πόλεμο” έχοντας την “εντολή του Θεού” απέναντι σε ολόκληρη την Δύση και όχι μόνο απέναντι στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ας μην ταυτίζουμε λοιπόν  αυτό το μήνυμα με τους δικούς μας ρομαντισμούς περί ελευθερίας των Παλαιστηνίων, δεν είναι το ίδιο πράγμα, και φυσικά ας μην ταυτίσουμε το Ισλάμ ως θρησκεία με τους “Πολεμιστές του Θεού”.

Αυτήν τη στιγμή συντελούνται στη Μέση Ανατολή δύο εγκλήματα. Το πρώτο είναι η συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ με πρόσχημα την ασφάλεια του. Υπάρχουν όμως και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών, οι οποίοι απλώς χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ισραηλινή κατοχή για να διεξάγουν άλλον ένα “ιερό πόλεμο”.

Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν τις αναλογίες άδικες.  Όταν πεθαίνει ένα παιδί, είτε από ισραηλινά πυρά, είτε από ρουκέτες της Χαμάς, είτε από πυραύλους της Χεζμπολάχ, είτε ως “παράπλευρη απώλεια” αμερικανικών βομβαρδισμών. Τότε όλες οι αναλογίες και οι συμψηφισμοί είναι ανούσιοι. Έτσι κι αλλιώς, σε κανέναν πόλεμο δεν υπάρχει ένα δίκιο κι ένα άδικο. Πάντα υπάρχουν δύο άδικα.

Το άμεσο ρεφλέκτ μας σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία είναι να καταδικάσουμε το Ισραήλ και να ταχθούμε στο πλευρό των Παλαιστινίων, αλλά δυστυχώς θα το κάνουμε έχοντας μπροστά μας την οργή που προκαλούν οι εικόνες φρίκης. Σήμερα είναι ένοχο για της φρικαλεότητες το Ισραήλ! Αύριο όμως; Τι θα γίνει στην επόμενη επίθεση αυτοκτονίας; Τα νεκρά παιδιά του Ισραήλ δεν θα τα κλάψουμε;

Αν θέλουμε λοιπόν πραγματικά λύση πρέπει να καταλάβουμε ότι ο πόνος και ο χαμός των ανθρώπων δεν έχουν πατρίδα, όπως πατρίδα δεν έχει ούτε το άδικο ούτε η βία, ούτε ο πόλεμος,

e – κκλησία του Δήμου

14/11/2008 Σχολιάστε

Η σκόνη κατακάθεται σίγα – σιγά μετά την πανηγυρική νίκη του Ομπάμα στις εκλογές των ΗΠΑ. Δεν θα σχολιάσω τις προσδοκίες που προκύπτουν  από την εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου. Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα.

periklis

Η μεγάλη κουβέντα που έχει ξεκινήσει είναι ο ρόλος που έπαιξαν τα νέα μέσα σε αυτή την νίκη. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παραδοσιακά σε εκλογικές περιόδους το μεγαλύτερο κομμάτι της επικοινωνίας γίνεται μέσα από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες. Αυτός ο τρόπος προσέγγισης των πολιτών δημιουργεί κάποια  πρόβλημα. Πρώτα από όλα ο πολιτικός χάνει την άμεση επαφή με την κοινωνία και τους ψηφοφόρους του, και αντιλαμβάνεται  τόσο ο ίδιος όσο και οι πολίτες, την πραγματικότητα μέσα από την – σκόπιμη πολλές φορές – διάθλαση της οθόνης. Η επικοινωνία με τα παραδοσιακά μέσα είναι καταδικασμένη να είναι μονόδρομη.

Ο Ομπάμα έπραξε το αυτονόητο. Σε μια δημοκρατία οι πολιτικές δεν ορίζονται από τον αρχηγό, αλλά από την κοινωνία. Ο πολιτικός γίνεται απλά φορέας και εκπρόσωπος της βούλησης του λαού αυτό ακριβώς συνέβηκε στην Αμερική, ο νέος πρόεδρος στην πραγματικότητα δεν παρείχε καμία καινοτόμα ιδέα, απλά κατάφερε να εκφράσει το γενικό συναίσθημα της κοινωνίας για αλλαγή.

Πώς το κατάφερε αυτό;  Ο Ομπάμα σίγουρα είναι χαρισματικός ρήτορας, έχει δύναμη λόγου και πείθει και όποιος πείθει επιβάλετε. Αλλά. Το μυστικό είναι στο ότι οι σύμβουλοι και το επιτελείο των δημοκρατικών κατάλαβαν που χτυπάει η καρδιά της σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας. Και ο χώρος αυτός είναι το διαδίκτυο. Πού αλλού, σε ποιόν χώρο, σε ποιόν τόπο και σε ποια εποχή η διακίνηση ιδεών, πληροφορίας απόψεων και διαλόγου ήταν τόσο έντονη;

Από την στήλη αυτή πολλές φορές έχω υποστηρίξει την τρομερή δύναμη που αποκτούν οι άνθρωποι χάρη στις δυνατότητες της νέας εποχής. Δεν θα δίσταζα λοιπόν να πω ότι η Αμερική έκανε το πρώτο βήμα προς μια νέας μορφής κοινωνία.Πλέον το μεγάλο στοίχημα, είναι πως και σε ποιο βαθμό το κράτος  θα κάνει τους πολίτες ενεργό μέρος της άσκησης εξουσίας. Πόσο θα συνεχίσει να αντλεί ενέργεια από τους πολίτες που οργανώνονται και συμμετέχουν πρώτιστα μέσω του Internet, πόσο θα τους κάνει μέρος της προσπάθειας μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Η νέα αυτή σχέση είναι αμφίδρομη: το κράτος ανοίγει όλα τα δεδομένα και τις πληροφορίες του προς τους πολίτες που με τη σειρά τους ως ενημερωμένοι – και συνεπώς υπεύθυνοι – πολίτες ανοίγουν τη δεξαμενή ιδεών συμβάλωντας στην διαμόρφωση της πολιτικής.  Το επιτελείο του Ομπάμα καλεί ήδη τους πολίτες να στείλουν τις ιδέες τους, στη διαδικτυακή διεύθυνση http://www.change.gov συμμετέχοντας έτσι και στην κατάρτιση των νέων νόμων και ήδη συζητείται η σκέψη, κάθε νομοσχέδιο προτού πάει στη Γερουσία να τίθεται σε δημόσια διαβούλευση μέσω του διαδικτύου.
«Αυτή είναι η Αμερική σας, αυτή είναι η κυβέρνησή σας», αναγράφεται στην πρώτη σελίδα. «Στείλτε τις ιδέες σας και γίνετε κομμάτι της προσπάθειας να φέρουμε θετική αλλαγή στη χώρα μας». Μια διαδικτυακού τύπου εκκλησία του Δήμου;

Τα νεύρα μου τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω…

03/10/2008 Σχολιάστε

Υπάρχει μια σχολή σκέψης σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται κάτω από πίεση, πρέπει να στεκόμαστε καρτερικοί απέναντι στα προβλήματα και οι λύσεις να προκύπτουν έπειτα από μια εσωτερική διαλεκτική και όχι εν θερμό. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι έχουμε λάβει όλες τις παραμέτρους υπόψη μας, έχουμε ζυγίσει όλες τις πιθανότητες και έχουμε αξιολογήσει όλες τις πιθανές λύσεις. Σίγουρα ακούγεται ως ένας πολύ καλός τρόπος σκέψης που θα έλυνε πολλά προβλήματα …. αν μπορούσαμε να τον εφαρμόσουμε.

wallstreet
Στην καθημερινή ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργούμε κάτω από μία συνεχή πίεση, όχι απαραίτητα μεγάλη. Βιώνουμε ένα διαρκές άγχος, όχι απαραίτητα μεταφυσικό. Αντιμετωπίζουμε πολλά μικρά προβλήματα παρά μεγάλα διλλήματα. Συνηθισμένοι άνθρωποι κάτω από μόνιμη πίεση, με αποτέλεσμα αυτή η πίεση να επηρεάζει και τις αποφάσεις μας. Η συγκεκριμένη στάση ζωής σίγουρα μπορεί να προκαλέσεις δύσκολες καταστάσεις σε ένα απλό άνθρωπο, πόσο μάλλον σε μια ομάδα ανθρώπων, ένα κοινωνικό σύνολο ή ολόκληρο τον κόσμο.

Αν παρατηρήσουμε τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο θα δούμε ότι είμαστε έρμαια μιας κακής ψυχολογίας. Το νέο οικονομικό κραχ στις ΗΠΑ είναι αποτέλεσμα – μαζί με άλλους παράγοντες – μιας κακής ψυχολογίας, οι αγορές βρίσκονται σε ύφεση μόνο και μόνο με την ιδέα ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι τράπεζες καταρρέουν επειδή  φοβούνται την κατάρρευση! Αντίστοιχα στη χώρα μας παρατηρώντας τις πολικές εξελίξεις δεν θα ήταν λάθος να συμπεράνουμε ότι η αποδιοργάνωση και η αναμενόμενη πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή είναι αποτέλεσμα της διαρκούς κακής εντύπωσης από τα συνεχόμενα σκάνδαλα και τα συνεχόμενα λάθη.

Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο
όσο και σε εθνικό, ενώ μπορέσαμε  να αντιμετωπίσουμε την άνοδο του πετρελαίου, ή τα σκάνδαλά του Ζαχόπουλου και της Siemens αντίστοιχα, φαίνεται όμως  να είμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε προβλήματα εντυπώσεων, πολιτικής ψυχολογίας και ψυχολογίας των μαζών.

Για να το δούμε όμως πιο απλά. Πώς θα μπορούσαμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι για τον κόσμο και να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, όταν δε φαίνεται να μπορούμε να βρούμε απαντήσεις. Πρόκειται για βασικό σύμπτωμα της κατάθλιψης (depression) ή της ύφεσης (depression); Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τον ίδια λέξη για τις δύο έννοιες και μάλλον δεν είναι τυχαίο.

Οικονομία, βόδια και αγελάδες…

26/09/2008 Σχολιάστε

Έντονες συζητήσεις γίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο μετά τη χρηματοοικονομική κρίση. Η κρίση αυτή, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και θεωρείται η μεγαλύτερη μετά την κρίση του 1929, έχει αρχίσει να έχει σημαντικές παρενέργειες σε όλο τον κόσμο. Οι  ίδιες οι τράπεζες δεν γνωρίζουν την έκταση των προβλημάτων τους που δεν είναι απλώς θέμα ρευστότητας αλλά κάτι  βαθύτερο.
cows
Το ερώτημα είναι
γιατί να συμβεί αυτή η κρίση. Οι οικονομικοί αναλυτές χρησιμοποιούν μια σειρά από τεχνο-χρηματο-οικονομικούς όρους για να μας εξηγήσουν γιατί τα πράγματα δεν πήγαν όπως υπολογίζαμε. Βέβαια πίσω από όλους τους περιέργους όρους και τις δυσνόητες οικονομικές εξηγήσεις υπάρχει μια και μοναδική αλήθεια για τα αίτια της οικονομικής κρίσης και λέγεται απληστία.

Η απληστία των μεγάλων επενδυτικών οίκων και τραπεζών που απλά δεν χόρταιναν κέρδη. Δίνοντας δάνεια υψηλού ρίσκου και προσδοκώντας κέρδη από τα επιτόκια, επένδυαν και άλλαζαν χρήματα από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Όμως δεν υπολόγισαν ότι ακόμα και το χρήμα είναι πεπερασμένο και ότι κάποια στιγμή οι απλοί άνθρωποι απλά δεν θα είχαν χρήματα για να πληρώσουν τα δάνειά τους.

Με τις καταστάσεις να ξεφεύγουν
πλέον από τη δυνατότητα ελέγχου η αμερικανική κυβέρνηση κάνει ενέσεις ρευστότητας στην οικονομία της.  Θα μπορούσε να πει κανείς, παραφράζοντας τον Μαρξ, ότι  το φάντασμα του Κέινς πλανάται πάνω από τον κόσμο. Ο Τζων Κεϊνς ήταν ένας Άγγλος, οικονομολόγος  και η κύρια συμβολή του στα οικονομικά είναι ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν περιπτώσεις οπού η ελεύθερη αγορά θα έρθει σε μια κρίση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει μόνη της. Ο Κεϊνς προτείνε λοιπόν, σε αυτές τις εξαιρετικές περιπτώσεις, να κάνει το κράτος διορθωτικές κινήσεις για να στηρίζει την οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Σε μια πολύ διαδεδομένη έκφραση, είπε ότι ακόμα και αν πληρώνουμε τους εργάτες να κάνουν τρύπες στο έδαφος και να τις ξανακλείνουν, αυτό θα έκανε καλό στην οικονομία!

Ο Κεϊνς είπε επίσης ότι το κράτος πρέπει να έχει πλεόνασμα στις καλές εποχές για να μπορεί σε μια κρίση να κάνει χρηματοδοτεί ελλείμματα κάτι που θυμίζει λίγο από Παλαιά Διαθήκη. Ο Φαραώ, είδε στον ύπνο του, πως βγήκαν από το Νείλο ποταμό επτά παχιές αγελάδες κι έβοσκαν. Κατόπιν είδε, πως βγήκαν και άλλες επτά ισχνές και αδύνατες. Οι ισχνές όμως έφαγαν τις παχιές, αλλά έμειναν και πάλι αδύνατες και κοκκαλιάρικες. Ο Ιωσήφ, όταν τον κάλεσε ο Φαραώ, εξήγησε τα όνειρα του λέγοντας ότι θα έλθουν πρώτα επτά χρόνια μεγάλης ευφορίας της γης. Θα επακολουθήσουν όμως και άλλα επτά χρόνια πείνας. Ο λιμός θα είναι βαρύς και η δυστυχία μεγάλη.

Βέβαια ούτε ο Ιωσήφ με τις αγελάδες του, ούτε ο Κεύνς με τις τρύπες του, μπόρεσαν να προβλέψουν ότι για άλλη μια φορά οι απλοί άνθρωποι θα δουλέψουν σαν τα βόδια για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες της οικονομίας της αγοράς και της απληστίας