Αρχείο

Posts Tagged ‘ΔΝΤ’

Κάτω από το χαλί

01/10/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από τα Νέα: Οι εργασίες της Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση Βατοπεδίου βρίσκονται στην τελική ευθεία, καθώς την Παρασκευή ολοκληρώνεται ο κύκλος των μαρτύρων με τις καταθέσεις των πρώην υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρου Κοντού και Ευάγγελου Μπασιάκου. Πάντως, ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής Δημήτρης Τσιρώνης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ζητηθεί παράταση 15 – 20 ημερών για την κατάθεση του πορίσματος.

«Στις 4 Οκτωβρίου τελειώνουν οι εργασίες, αλλά δεν προκύπτει από πουθενά ότι θα έχουν ολοκληρωθεί τόσο οι καινούργιες εκτιμήσεις που έχει ζητήσει η Επιτροπή από οκτώ οίκους αξιολόγησης για το ύψος της τυχόν ζημίας που υπέστη το ελληνικό Δημόσιο από τις ανταλλαγές, όσο και τα στοιχεία από τις αρμόδιες αρχές της Κύπρου για την κίνηση των λογαριασμών» ανέφερε ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής.


Με λίγα λόγια, η Επιτροπή και οι οχτώ (!) οίκοι αξιολόγησης δεν έχουν καταφέρει να βγάλουν συμπέρασμα για το τι συνέβη στην υπόθεση Βατοπεδίου. Την ίδια στιγμή ο ακριβοθώρητος πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής σε δισέλιδη επιστολή του ενστερνίζεται τη γραμμή της ΝΔ, που υποστηρίζει ότι στην υπόθεση του Βατοπεδίου «δεν υπήρξε ζημιά του Δημοσίου από τις ανταλλαγές», επικαλούμενος τις εκθέσεις που επανακατέθεσε η Ν.Δ. στη Δικαιοσύνη. Μάλιστα, τονίζει ότι η ύπαρξη των εκθέσεων «αποσιωπήθηκε» στη δεύτερη εξεταστική Επιτροπή, γεγονός που χαρακτηρίζει «επιεικώς περίεργο».

Μάλιστα! Πέρα από πολιτικές τοποθετήσεις και ιδεολογίες, ο καθένας από εμάς γνωρίζει ότι το ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε από την υπόθεση Βατοπεδίου. Αν όχι οικονομικά (λέμε τώρα), ηθικά σίγουρα. Τα πώς, τα γιατί, τα πότε και τα ποιος ίσως να μπορέσει να τα λύσει η Δικαιοσύνη…, αρκεί να πάρει ως παράδειγμα την Ισλανδία.

Στην μακρινή παγωμένη χώρα του Βορρά, συμβαίνουν πολλά περίεργα τώρα τελευταία. Οι κάτοικοι, αφού πρώτα αρνήθηκαν, μέσω δημοψηφίσματος, να επιστρέψουν χρήματα προς τις Βρετανικές και Ολλανδικές τράπεζες, έπειτα από λίγο καιρό, εξέλεξαν για πρόεδρο μια γυναίκα, λεσβία και αρνητή του επίσημου θρησκευτικού δόγματος! Τέλος, αποφάσισαν να οδηγήσουν απέναντι σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό και τρεις υπουργούς που κατηγορούνται για σοβαρότατες αμέλειες στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008.

Η Ισλανδία ήταν το πρώτο θύμα της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το πρώτο κράτος που κήρυξε στάση πληρωμών στην Ευρώπη, και σήμερα η οικονομία της βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση, με τον κόσμο να είναι υποχρεωμένος να υποστεί πολλές από τις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής χρήσης, αλλά και τα λάθη των κυβερνήσεών τους… Ο δρόμος μακρύς και δύσκολος.

Παρόλα αυτά, η κοινωνία της Ισλανδίας φαίνεται ότι έχει λύσει πολλά προβλήματα δημοκρατίας, διαφάνειας, ελευθερίας, ρατσισμού, δικαιοσύνης, προβλήματα που εμείς στην Ελλάδα όχι απλώς δεν έχουμε λύσει, αλλά συνεχίζουμε να τα κρύβουμε κάτω από τα χαλιά και τα σεντόνια των κειμένων εξεταστικών επιτροπών.

Τελικά, ποιοι είναι οι εγκληματίες;

08/09/2010 Σχολιάστε

Αγαπητέ αναγνώστη, παρακαλώ πολύ, διάβασε με μεγάλη προσοχή τις παρακάτω περιπτώσεις – ειδήσεις, και απάντησε σωστά στα ερωτήματα που ακολουθούν. Έχεις στη διάθεσή σου μία ώρα, και ο χρόνος σου ξεκινάει από τώρα!

Περίπτωση Α: Ένα επιπλέον κακούργημα έχουν να φορτωθούν στις πλάτες τους οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο της Siemens. Η ποινική δίωξη ασκήθηκε κατά παντός υπευθύνου και θα προσωποποιηθεί εις βάρος όσων εκ των εμπλεκομένων προσώπων προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις ότι αποτελούσαν μέλη της ίδιας οργανωμένης ομάδας.  Εφόσον, λοιπόν, κριθεί ότι στο πλαίσιο διακίνησης βρώμικου χρήματος από τα «μαύρα» ταμεία του γερμανικού κολοσσού κάποιοι λειτούργησαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, έχουν να αντιμετωπίσουν και την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.

Περίπτωση Β: Ιδιαίτερα επιφυλακτική και με «συγκρατημένη αισιοδοξία» φαίνεται να υποδέχεται η ισπανική Κυβέρνηση την κίνηση της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης ΕΤΑ, η οποία, την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, κήρυξε, με μαγνητοσκοπημένο μήνυμά της στο βρετανικό δίκτυο BBC, την κατάπαυση πυρός και παύση της ένοπλης δράσης της. Η οργάνωση έχει κηρύξει κατάπαυση πυρός άλλες δύο φορές μέχρι τώρα, την οποία όμως εγκατέλειψε και τις δύο φορές μετά από λίγους μήνες, ενώ από τις επιθέσεις της έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 825 άτομα από τη δεκαετία του 1960.

Περίπτωση Γ: Απαντώντας σε ερώτηση για την αμφισβήτηση ορισμένων μέτρων που έχει λάβει η ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του μνημονίου, τα οποία κρίνονται αντισυνταγματικά και από τα συνδικάτα, ο Αμαντέο Αλταφάζ Τάρντιο (εκπρόσωπος του Επιτρόπου Όλι Ρεν) απαντά ότι «είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα η προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Εμείς, η Κομισιόν, σεβόμαστε απόλυτα αυτό το δικαίωμα και την άσκησή του από τα συνδικάτα ή από οποιοδήποτε νομικό ή φυσικό πρόσωπο. Αυτό ως αρχή. Από εκεί και πέρα, δεν κάνουμε εικασίες σχετικά με τις ενδεχόμενες αποφάσεις ελληνικού Δικαστηρίου. Σήμερα, υπάρχει ένα πρόγραμμα, το οποίο συμφωνήθηκε μεταξύ της Ε.Ε., του ΔΝΤ, και μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, το οποίο εγκρίθηκε από ένα επίσης νόμιμο Κοινοβούλιο. Οι ενδιαφερόμενες πλευρές εφαρμόζουν το περιεχόμενο του μνημονίου, το οποίο υπεγράφη τον Μάιο».

Όχι, δεν πρόκειται για άσκηση σε διαγώνισμα εξεταστικής στη Νομική, απλά για μια απορία, σχετικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε το έγκλημα και τη δικαιοσύνη στις μέρες μας. Ποιες είναι οι γραμμές που χωρίζουν το «νόμιμο» κρατικό έγκλημα ή το έγκλημα από μια διεθνή ομάδα οικονομικών εκβιαστών, από τα εγκλήματα μιας ομάδας αυτονομιστών; Παρακαλώ, απαντήστε στην παρακάτω ερώτηση: Ποια από τις παρακάτω εγκληματικές οργανώσεις θεωρείτε ότι έχει προκαλέσει μεγαλύτερο κακό;

Α) Η Siemens
B) Οι Βάσκοι Αυτονομιστές
Γ) Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία…, η έλλειψή τους, όμως, φέρνει τη δυστυχία

29/07/2010 Σχολιάστε

Θυμάμαι πριν από λίγους μήνες, τα γεγονότα στην France Telecom, αλλά και στην «κομμουνιστική» επιχείρηση της Fox Conn στην Κίνα. Στον γαλλικό τηλεπικοινωνιακό κολοσσό, 23 εργαζόμενοι έχουν αυτοκτονήσει τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες. Αιτία το έντονο εργασιακό στρες, που προέρχεται από την πίεση για περισσότερες πωλήσεις, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αλλά και στην Κίνα, στη χώρα όπου η απεργία είναι παράνομη στο όνομα του κομμουνισμού, ο κατασκευαστής των iPod και iPad της Apple αντιμετώπισε 10 αυτοκτονίες μέσα στο 2010. Το γεγονός ότι η διοίκηση της εταιρείας αναγκάζει τους εργαζομένους της να υπογράψουν σύμβαση πως δεν θα αυτοκτονήσουν(!) δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση.

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Take the money and run

29/07/2010 Σχολιάστε

… δηλαδή «πάρε τα λεφτά και τρέχα» είναι ο αγγλικός τίτλος της ταινίας του Woody Allen, που στην Ελλάδα προβλήθηκε με τίτλο: «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία». Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός μικροαπατεώνα, του Βίρτζιλ Στάρκγουελ, μέσα από διάφορα στιγμιότυπα της ζωής του. Η εφηβεία του, η άκαρπη προσπάθειά του να ασχοληθεί με τη μουσική, οι σχέσεις του με τις γυναίκες και η εμμονή του με τις ληστείες τραπεζών… Διαρκώς επιχειρεί ληστείες τραπεζών, δραπετεύει, συλλαμβάνεται κοκ., μέχρι που γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του και… συνεχίζει μία από τα ίδια. Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες κωμωδίες του Woody Allen και προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε αν δεν την έχετε δει….

Όμως η στήλη δεν ασχολείται με την κριτική κινηματογράφου, αλλά με την πραγματικότητα. Και όσο και αν είναι συμπαθείς οι κακοποιοί σε κάποιες ταινίες, στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Με αφορμή λοιπόν την σκληρή πραγματικότητα, την δυσμενή οικονομική συγκυρία και την οικονομική κρίση, αποκαλύπτονται ολοένα και περισσότερα σκάνδαλα.

Στην προσπάθεια του το κράτος να βρει χρήματα, πράττει αυτό που δεν έχει κάνει τα τελευταία τριάντα χρόνια, να ελέγχει τις συναλλαγές του, το αυτονόητο δηλαδή. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Υπέρογκες καταθέσεις υπαλλήλων της πολεοδομίας,  της εφορίας, γιατρών σε νοσοκομεία, και άλλων κρατικών λειτουργών στις περισσότερες αν όχι όλες τις υπηρεσίες του δημοσίου.

Ψεύτικοι διαγωνισμοί και υπερτιμολογήσεις σε εξοπλισμούς νοσοκομείων, φαρμάκων, τεχνολογικού εξοπλισμού, προφανώς και στις αμυντικές δαπάνες και αλλού. Καταχρηστικές συμβάσεις με εταιρείες που προμηθεύουν το δημόσιο ή του παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες ή υπηρεσίες υποστήριξης, με άκρως επικερδής όρους για τις εταιρείες. Εμπλοκή πολιτικών σε off shore εταιρίες, χρήση της θέσης τους για πλουτισμό. Μαύρα χρήματα σε μαύρα ταμεία των κομμάτων, μίζες και τα λοιπά και τα λοιπά….

Λίγο πολύ όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά σε όλους μας, το κακό βέβαια είναι ότι τα ανεχόμασταν και πολλές φορές συμμετείχαμε και εμείς σε περίεργες συναλλαγές. Το θέμα όμως πλέον είναι τι κάνουμε τώρα πια που γνωρίζουμε και τους υπευθύνους και τις συναλλαγές και φυσικά έχουμε και τα αποδεικτικά στοιχεία. Γιατί δεν λέω, είναι θεαματικό στην τηλεοπτική μας δημοκρατία, την δημοκρατία του θεάματος να αποκαλύπτονται σκάνδαλα, καταχρήσεις και λαμογιές, αλλά δεν θα πρέπει να μείνουμε εκεί.

Πέρα από την «ηθική» ικανοποίηση ότι πιάσαμε τον κλέφτη και τον τιμωρήσαμε βάζοντας στον στη φυλακή, είναι εξίσου σημαντικό να δούμε τι έχει γίνει και με τα λάφυρα. Όλα όσα κλάπηκαν όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν περιουσία των πολιτών και πρέπει να επιστραφούν. Διαφορετικά ο κάθε κλέφτης μπορεί να περιμένει να εκπληρώσει την ποινή του και μετά να συνεχίσει να απολαμβάνει τα κέρδη του σε κάποιο όμορφο και μακρινό νησί της Καραϊβικής, όπως στις ταινίες.

Όλα τα μέρη έχουν την ίδια απόσταση από τον Παράδεισο … (και από την Κόλαση)

25/06/2010 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Άγγλο ουμανιστή Τόμας Μουρ (15ος αιώνας). Γνωστός κυρίως για το βιβλίο του με τον ομολογουμένως μεγάλο τίτλο: «Χρυσό βιβλίο, τόσο ωφέλιμο, όσο και διασκεδαστικό, για την καλύτερη διοίκηση του κράτους και για το νέο νησί Ουτοπία». Στο βιβλίο παρουσιάζει την χώρα-θαύμα «Ουτοπία», όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, δουλεύουν έξι ώρες την ημέρα, δεν γνωρίζουν τι θα πει φτώχεια, μοιράζουν τα αγαθά σύμφωνα με τις ανάγκες τους, και διοικούν οι ίδιοι. Στον ελεύθερο χρόνο τους ασχολούνται με τις επιστήμες και την τέχνη. Προσωπική ιδιοκτησία δεν υπάρχει, η μόρφωση είναι προσιτή σε όλους, κανένας δεν εκμεταλλεύεται και δεν καταπιέζει τον άλλον…

Ο Μουρ τα οραματίστηκε όλα αυτά σε μια εποχή που είχε να αντιμετωπίσει μια κοινωνία άδικη, φτωχή και καταπιεσμένη από τον σκληρό βασιλιά Ερρίκο τον 8ο, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως ο Άγγλος Νέρων! Αρκετά, όμως, με το παρελθόν και την Ουτοπία. Ας γυρίσουμε στην σκληρή πραγματικότητα του σήμερα…

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ – στον οποίον αποδίδεται η ιδέα πως τα ιδιωτικά συμφέροντα πρέπει να υποκαταστήσουν τις κυβερνήσεις – έλεγε πως ο κόσµος µας βρίσκεται στο κατώφλι μεγάλων και παγκόσμιων αλλαγών. Το µόνο που χρειαζόμαστε, εξηγούσε, είναι µια κρίση μεγάλης κλίµακας, που θα κάνει τους ανθρώπους να αποδεχθούν τη νέα παγκόσμια τάξη. Προφανώς, ο κύριος Ροκφέλερ ονειρεύεται μια νέα παγκόσμια τάξη, που θα εξυπηρετήσει κυρίως τα λίγα και ισχυρά συμφέροντα.

Και παρότι η προφητεία φαίνεται πως εκπληρώνεται μέσα από την οικονομική κρίση, οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι επιπτώσεις αυτές δεν είναι παρά απλά χάδια μπροστά στα δυνατά χαστούκια που μας επιφυλάσσει η περιβαλλοντολογική κρίση. Οι μελέτες και οι έρευνες για τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας γράφουν ήδη τα κεφάλαια μιας ουτοπίας – κόλασης που πρόκειται να ζήσουμε. Τα σημάδια είναι ήδη ορατά…

Η πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon της BP συνεχίζει να μολύνει καθημερινά τον κόλπο του Μεξικού με χιλιάδες τόνους πετρελαίου, προκαλώντας την πιο καταστροφική πετρελαιοκηλίδα στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ζημιές για το περιβάλλον είναι όχι απλά ανυπολόγιστες, αλλά και μη αναστρέψιμες!!!

Ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξή του, υπογράμμισε πως «με τον ίδιο τρόπο που η 11η Σεπτεμβρίου 2001 διαμόρφωσε οριστικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας και την εξωτερική μας πολιτική, η πετρελαιοκηλίδα θα μας ωθήσει να επανεξετάσουμε την περιβαλλοντολογική και ενεργειακή πολιτική μας για τα επόμενα χρόνια». «Είναι καιρός να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση από μια οικονομία που βασίζεται στο πετρέλαιο προς νέες πηγές ενέργειας».

Ελπίζοντας πως αυτή η καταστροφή μπορεί να είναι μια ευκαιρία, αφήνω τον Νίκο Δρανδράκη (www.nylon.gr) να εξηγήσει πόσο μικρή είναι η απόσταση από την Κόλαση στον Παράδεισο: «Ο Thomas Friedman στο “Hot, Flat and Crowded” χρησιμοποιούσε μια παρομοίωση για να στοιχειοθετήσει την άποψή του ότι η ανθρωπότητα πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατό την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα. Έλεγε ότι σήμερα χρησιμοποιούμε ενέργεια “από την Κόλαση” (εννοώντας ότι την εξάγουμε αποκλειστικά κάτω από τη Γη – πετρέλαιο, άνθρακας, λιγνίτης, κλπ), και πρέπει να στραφούμε στην ενέργεια “από τον Παράδεισο”, δηλαδή πάνω από τη Γη (ήλιος, άνεμος)».

Για μια σύνταξη ζούμε

25/06/2010 Σχολιάστε

Ας κάνουμε την εξής απλή και λογική υπόθεση: ένα αγόρι πηγαίνει στο Δημοτικό στην ηλικία των έξι, και, κατά πάσα πιθανότητα, συνεχίζει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, απ’ όπου, αν είναι καλός μαθητής, θα αποφοιτήσει στην ηλικία των 18 ετών. Αν, μάλιστα, έχει κάνει και τα «απαραίτητα» φροντιστήρια, και γράψει καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις, θα περάσει και στο Πανεπιστήμιο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα τελειώσει την Σχολή στα τέσσερα χρόνια (είπαμε, υποθετικό είναι το σενάριο), δηλαδή στην ηλικία των 22 ετών.

Αν συνυπολογίσουμε ένα απλό μεταπτυχιακό (δύο έτη) και την υποχρεωτική θητεία στον Ελληνικό Στρατό (σχεδόν έναν χρόνο), έχουμε φτάσει 25 χρονών. Ας πούμε, λοιπόν, ότι το αντικείμενο σπουδών, το μεταπτυχιακό και οι εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις επιτρέπουν στον φανταστικό φίλο μας να βγει στην αγορά εργασίας με αξιώσεις και να βρει δουλειά άμεσα σε μια εταιρεία, ή να ξεκινήσει την δική του επιχείρηση, ή, αξιοκρατικά, μέσω του ΑΣΕΠ, να προσληφθεί στον δημόσιο τομέα, απ’ όπου και θα μπορέσει να ξεκινήσει τον παραγωγικό του εργασιακό βίο.

Σύμφωνα με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ο φίλος μας πρέπει να δουλέψει σαράντα χρόνια, προκειμένου να πάρει σύνταξη, που σημαίνει ότι, αν όλα πάνε καλά, στα εξήντα πέντε του θα μπορέσει να σταματήσει να δουλεύει και να χαρεί τους κόπους μιας ζωής για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια!

Και αυτό επειδή: σύμφωνα με τα στοιχεία, η Ελλάδα, με προσδόκιμο μέσο όρο ζωής κατά τη γέννηση τα 79,05 έτη, κατατασσόταν 11η στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, ενώ το 1996 βρισκόταν στην 5η θέση, με προσδόκιμο μέσο όρο ζωής τα 77,79 έτη, και το 1991 στη 2η θέση με 77,32 έτη. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η αύξηση γίνεται με βραδύτερο ρυθμό στην Ελλάδα, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και χάνεται έτσι βαθμιαία η προνομιακή θέση της χώρας στην παγκόσμια κατάταξη του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής. Πολύ χοντρικά, αυτή τη στιγμή, ο προσδόκιμος μέσος όρος ζωής είναι περίπου 80 χρόνια.

Φυσικά, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι, για να πιάσει κανείς τα ογδόντα και πάνω, θα πρέπει να συμβάλουν και μια σειρά από άλλες παραμέτρους. Πρώτα απ’ όλα, να κόψει το κάπνισμα, ύστερα να ακολουθεί μια υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή, να προσέχει το βάρος του, να κοιμάται καλά, να πίνει με μέτρο, να αθλείται συστηματικά, να μην αγχώνεται, να κάνει τακτικά εξετάσεις… Επίσης, θα πρέπει να έχει κληρονομήσει τα κατάλληλα γονίδια, αλλά και να είναι και πολύ προσεκτικός σε ό,τι αφορά τους ιούς και τις μολύνσεις, και, οπωσδήποτε, να προσέχει όσο μπορεί, μην χαθεί άδικα σε κανένα τροχαίο…

Και ας υποθέσουμε ότι τα καταφέρνεις όλα τα παραπάνω. Πόσο μπορείς να ευχαριστηθείς τη ζωή από τα εξήντα πέντε και μετά; Ο γιατρός θα σου έχει επιβάλει όλες τις παραπάνω απαγορεύσεις, και το μόνο που θα έχεις στα χέρια σου θα είναι μια πενιχρή σύνταξη, με την οποία δεν θα μπορείς καν να βγάλεις τα έξοδα διαβίωσης! Άσε που θα πρέπει να τσοντάρεις και στα παιδιά και στα εγγόνια… Απ’ ό,τι προκύπτει, τελικά, δεν συμφέρει ούτε να βγεις στη σύνταξη!

Ούτως ή άλλως, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, μάλλον δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ, οπότε…;

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι

06/05/2010 Σχολιάστε

Η γνωστή ταινία του  Στάνλεϊ Κιούμπρικ Το Κουρδιστό Πορτοκάλι, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Anthony Burgess, αναφέρεται σε μια συμμορία νεαρών κακοποιών, της οποίας αρχηγός είναι ο Alex. Η συμμορία επιδίδεται καθημερινά σε πράξεις ωμής βίας και βανδαλισμών, χαμένη σε έναν κόσμο ναρκωτικών και βίαιων ενστίκτων. Ο κεντρικός ήρωας του έργου οδηγείται στη φυλακή, όπου επιλέγεται για να ακολουθήσει ένα νέο σωφρονιστικό πρόγραμμα, το οποίο βασίζεται στον ακατάσχετο βομβαρδισμό του με εικόνες βίας. Χάρις στην θεραπεία του, που φέρνει λίγο σε βασανιστήριο ή και ηλεκτροσόκ, θα εξαφανιστεί πλήρως η τάση του να εκτελεί βίαιες πράξεις, και θα κερδίσει την «επανένταξή» του στην κοινωνία.

Η ταινία, εξαιρετικά πολυεπίπεδη ιδεολογικά και με πολλούς συμβολισμούς, εκτός από το θέμα της βίας, θίγει και το ζήτημα της αυταρχικής εξουσίας, που έχει ως στόχο να δημιουργεί πειθήνια άτομα, και, γενικά, πραγματεύεται την ανθρώπινη φύση και την ανθρώπινη βούληση. Θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Ο ίδιος ο Κιούμπρικ, ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία, παρά μόνο μετά το θάνατό του.

Ο Κιούμπρικ, όμως, έζησε αρκετά για να δει όχι μόνο την ταινία του να προβάλλεται, αλλά και να γίνεται εν μέρει και πραγματικότητα, και όχι απλά σε μεμονωμένους ανθρώπους, αλλά πλέον και σε ολόκληρες κοινωνίες. Το σωφρονιστικό πείραμα της ταινίας έγινε κοινωνικό πείραμα, που σήμερα ονομάζεται shock doctrine (κοινωνικός κλωνισμός).

Η θεωρία του shock doctrine αναπτύσσεται στο ομώνυμο βιβλίο της Καναδής δημοσιογράφου Νάομι Κλάιν. Στο βιβλίο της, η διάσημη συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεοκοπίες, προκειμένου να επιβάλουν ριζική αλλαγή στη χώρα που έχει πληγεί.

Η συνταγή απλή και αποδοτική. Κάθε φορά που υπάρχει μια κρίση, προωθούνται όλες οι επίπονες και απάνθρωπες μεταρρυθμίσεις. Εφαρμόστηκε σε πολλές χώρες με επιτυχία: στη Χιλή (υπό την ηγεσία του Pinochet), στη Ρωσία (υπό τον Γιέλτσιν), στις Ηνωμένες Πολιτείες (11 Σεπτεμβρίου), στην αρπαγή των πετρελαίων του Ιράκ (πόλεμος εναντίων της Αλ Κάιντα), στη Βρετανία (επί Θάτσερ) και αλλού. Οι πολιτικοί, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, προώθησαν κατευθείαν όλες τις επίπονες πολιτικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες αντιδρούσε η κοινωνία, ενώ οι πολίτες, κλονισμένοι και αποπροσανατολισμένοι από τις καταστροφές ή τις αναταραχές, στάθηκαν ανίκανοι να αντιδράσουν.

Σήμερα, εμείς βρισκόμαστε σε κατάσταση σοκ: έχουμε αποδεχτεί την καταστροφή μας, μια επικείμενη χρεοκοπία, που συνεχώς αναπαράγεται από τα ΜΜΕ ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Κουρδιζόμαστε βιώνοντας ένα σκηνικό τρόμου, με ανθρώπους να καίγονται ζωντανοί, αναίτια, για μια χούφτα δολάρια, και βαυκαλιζόμαστε με δήθεν «ευθύνες», «ηθικές αυτουργίες», την ώρα που τα μέτρα επιβάλλονται, αλλάζοντας ριζικά την οικονομία, την κοινωνία, τη ζωή μας.

Δείτε και το video