Αρχείο

Posts Tagged ‘επανάσταση’

Ich bin ein Berliner

17/11/2009 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Τζον Κέννεντι  που στην ομιλία του στην Δυτική Γερμανία στις  26 Ιουνίου του 1963, δήλωνε στα γερμανικά ότι είναι ένας Βερολινέζος. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια όμως μέχρι οι ίδιοι οι Βερολινέζοι να νιώσουν σαν στο σπίτι τους και αυτό έγινε με την πτώση του τείχους το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου του 1989, όταν ο κόσμος κατάφερε να ενώσει μια διχασμένη πόλη.

Κανένας δεν θα αμφισβητήσει ότι πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του αιώνας μας. Θα μπορούσε να πει κάποιος πώς τα κατάλοιπα του πρώτου, του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και του ψυχρού πολέμου έπεσαν μαζί του. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο με αφορμή την επέτειο από τα είκοσι χρόνια δήλωσε «Η πτώση του τείχους του Βερολίνου αντιπροσωπεύει όχι μόνο την κατάρρευση του ολοκληρωτισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, αλλά είναι και ένα εντυπωσιακό σύμβολο της επανένωσης της Γερμανίας και ολόκληρης της Ευρώπης».

Ας αφήσουμε όμως τις δηλώσεις, τα ιστορικά γεγονότα και τις αναλύσεις, για άλλους ποιο ειδικούς. Είκοσι χρόνια μετά έχοντας την απόσταση του χρόνου, μπορούμε  και πρέπει να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Σήμερα ξέρουμε  πως η πτώση του τείχους του Βερολίνου την νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1989 οφείλεται σε μια γκάφα!

Η απόφαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας για ελεύθερη διακίνηση των πολιτών σε χώρες της Δύσης επρόκειτο να εφαρμοστεί σταδιακά και υπό όρους από την 10η Νοεμβρίου. Η ασυνεννοησία όμως ανάμεσα στα στελέχη της ηγεσίας  του Λαϊκού Κόμματος της Αν. Γερμανίας και μια άστοχη δήλωση του αρμόδιου για την ενημέρωση του Τύπου Γκύντερ Σαμπόφσκι οδήγησε εμμέσως χιλιάδες ανατολικογερμανούς να τρέξουν στα σύνορα με το δυτικό Βερολίνο την νύχτα της 9ης για να εκμεταλλευτούν το συντομότερο την απόφαση περί ελεύθερης διακίνησης. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Πολλοί ηγέτες, σχηματισμοί, πρόσωπα, προσπάθησαν να διεκδικήσουν την πατρότητα αυτής της αυθόρμητης έκρηξης του κόσμου. Να ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα. Όλοι αυτοί οι ηγέτες ήταν οι ίδιοι που χώρισαν τον κόσμο, που τον κρατούσαν όμηρο κάτω από το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, που αδυνατούσαν να βρουν λύσεις στα προβλήματα, που αρνιόντουσαν να ενώσουν τις δύο Γερμανίες προκείμενου να εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά συμφέροντά τους.
Οι απλοί πολίτες ήταν αυτοί που απέδειξαν ότι παρά τις διαφορές που είχαν οι δύο «κόσμοι» του Βερολίνου – που δεν ήταν ούτε λίγες ούτε ασήμαντες –  κατάφεραν να ενωθούν ακριβώς πάνω στα σύνορα και στα τείχη που δημιούργησαν οι ηγέτες τους.

Ας κρατήσουμε μόνο αυτό. Σήμερα συνεχίζουν να υπάρχουν τείχη σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα πιο γνωστά στην Κύπρο και την Παλαιστίνη, και αυτά τα τείχη μπορούν να πέσουν όσες διαφορές και διαφωνίες και αν υπάρχουν, αρκεί οι πολιτικοί, οι διαμεσολαβητές και όλοι οι ειδικοί να αφήσουν τους απλούς ανθρώπους  να βρουν τις λύσεις.

Οι ρομπέν των φτωχών, οι κόκκινο-σκουφίτσες, ο κακός βιομήχανος και άλλα μοντέρνα παραμύθια…

04/07/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων. “Περίπου 20 άτομα από τον αναρχικό χώρο, μπήκαν σε σούπερ μάρκετ στον Άγιο Παντελεήμονα και αφού πήραν τρόφιμα, χωρίς να τα πληρώσουν, τα άφησαν σε γειτονική λαϊκή αγορά και εξαφανίστηκαν μόλις αντελήφθησαν αστυνομικούς να πλησιάζουν.[…]Πρόκειται για το δεύτερο παρόμοιο περιστατικό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες.”

robenhood
Οι ρομαντικοί αντιξουσιαστές φίλοι μου θα βιαστούν να χαμογελάσουν και να θεωρήσουν αυτή την συμβολική κίνηση ως ένα κίνημα πολιτών που αντιστέκεται στον καπιταλισμό και στο κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων. Δυστυχώς θα τους πικράνω γιατί προσωπικά θεωρώπως η παραπάνω αντίδραση δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια απλή ληστεία και καμία σχέση δεν έχει με κινήματα, τάσεις πολιτών και αγώνες.

Πριν αρχίσουν να πέφτουν οι μολότοφ εξηγούμαι. Ας πάμε μερικά χρόνια πίσω, τις εποχές που δρούσε η 17 Νοέμβρη, η οποία, με το πρόσχημα της επανάστασης και της αντίστασης στο καθεστώς, σκότωνε βιομηχάνους, πολιτικούς και διπλωμάτες , λήστευε τράπεζες και καταστήματαως συμβολικές κινήσεις απέναντι στο σύστημα. Αρκετοί πολίτες, είμαι σίγουρος, ότι χαμογελούσαν με κρυφή συνενοχή και ψιθύριζαν “μωρέ, καλά τον έκαναν”. Το σύστημα δεν κατέρρευσε παρότι πολλοί “κακοί βιομήχανοι και πολιτικοί” μας άφησαν χρόνους.

Με ποιόν τρόπο όμως παίρνει κάποιος το νόμο στα χέρια του; Ποιό είναι το κριτήριο με το οποίο ερμηνεύει κάποιος την δικαιοσύνη; Με ποιό δικαίωμα κάποιος γίνεται “εκδικητής”; Να υποθέσω ότι με το ίδιο δικαίωμα που πήραν οι “αντιεξουσιαστές” την δικαιοσύνη στα χέρια τους, θα μπορούν και τα σουπερμάρκετ να βάλουν ένοπλουςφρουρούς για να υπερασπιστούν τις ιδιοκτησίες πυροβολώντας τους εισβολείς. Να υποθέσω ότι μπορώ και εγώ να μπω σε οποιαδήποτε τράπεζα και στο όνομα της ακρίβειας να κάνω μια ληστεία… Τα λεφτά βέβαια θα τα δώσω στους φτωχούς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ.

Τα όρια ανάμεσα
στο κοινό έγκλημα και στην αντίσταση εναντίον του καθεστώτος είναι, πολλές φορές, δυσδιάκριτα. Ένας απλός κανόνας είναι ο εξής. Ο ένοπλος αγώνας και η αντίσταση στο καθεστώς με τη χρήση βίας, αποτελούν την τελευταία λύση και μόνο όταν όλες οι υπόλοιπες επιλογές έχουν εξαντληθεί. Κατά τη διάρκεια της Χούντας όπου δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος αντίστασης μιας και όλες οι ελευθερίες είχαν ανασταλεί, η βία απέναντι στο σύστημα ήταν μονόδρομος.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες – που ναι, σίγουρα υπολειτουργούν – το βασικό ζητούμενο είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας. Αν κάποιος άλλος έχει αντίθετη πολιτική θέση/γνώμη από εμένα δεν σημαίνει ότι θα πάρω ένα μαχαίρι και θα τον καθαρίσω. Κανένας δεν έχει το μονοπώλιο στις ιδέες και την αντίσταση και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η βία και η τρομοκρατία δεν έχουν χρώμα και ιδεολογία απλά εφευρίσκουν άλλοθι για τις πράξεις τους.

Ο κόσμος όμως είναι πολύ πιο σύνθετος και τα σύγχρονα προβλήματα όπως η ακρίβεια, θέλουν πραγματικές λύσεις. Το παραμύθι με τον Ρομπέν των Φτωχών, την κόκκινο-σκουφίτσα και τον κακό βιομήχανο, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αλλάφοβάμαι πως σύντομα θα τελειώσουν τα παραμύθια… και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Υ.Γ.: Θα με ενδιέφερε να γνωρίζω πόσοι από τους αναρχικούς χάρισαν τα δικά τους υπάρχοντά στους φτωχούς πριν πάνε να ληστέψουν τους άλλους.

Είμαι νέος και θα κάνω ότι γουστάρω…

20/06/2008 Σχολιάστε

Διαβάζω μια ακόμα έρευνα για την Ευρωζώνη, όπου σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία ανεβαίνει συνεχώς ο αριθμός των εφήβων που καπνίζουν, πίνουν αλκοόλ, κάνουν χρήση ναρκωτικών και έχουν ασταθή σεξουαλική ζωή. Αντίστοιχά φαίνεται πως δεν έχουν όραμα για το μέλλον, παρουσιάζονται συμβιβασμένοι και στέκουν απαθείς σε μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι νεαροί Ευρωπαίοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο από τα σύγχρονα προβλήματα μέσα από κακές συνήθειες.

tsebaby

Οι νέοι όμως πάντα έτσι ήταν, και δεν νομίζω ότι υπάρχει γενιά που να μην ξεστόμισε το “όταν ήμουν εγώ στην ηλικία σου”. Δεν υπάρχει γενιά που να μην θεώρησε τους νέους, τσογλάνια / φασαριόζικους / αλήτες, που περνούν όλη τη μέρα  στα μπιλιαρδάδικα, / καφετέριες, /μπροστά στο κομπιούτερ χωρίς να κάνουν τίποτα.

Οι αιώνια επαναστατημένοι νέοι πάντα ήθελαν να ονειρευτούν και να παλέψου για ένα καλύτερο μέλλον, να διαμορφώσουν έναν νέο κόσμο, στα δικά τους μέτρα. Οι έφηβοι του χτες που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο είναι οι σημερινοί “μεγάλοι” που αλλάζουν βαριεστημένα κανάλια στην τηλεόραση. Και μάλλον αυτή είναι η μοίρα των επαναστατών, τελικά να συμβιβάζονται.

Η γενιά του 60, τα παιδιά των λουλουδιών, του ελεύθερου έρωτα, της μαριχουάνας, του Γούντστοκ και του ροκ, για δεκαετίες σκεπάστηκε από ένα πέπλο ρομαντικής αναπόλησης. Σκιαγραφήθηκε μέσα από τις χολιγουντιανές ταινίες, τα βιβλία, τις αφηγήσεις και τους δίσκους ως η γενιά που ….παρά τρίχα να αλλάξει το κόσμο.

Τι έγινε στην πορεία; Γιατί αυτός ο κόσμος δεν άλλαξε προς το καλύτερο, γιατί τα ρομαντικά παιδιά μετατράπηκαν σε γιάπηδες στην Νέα Υόρκη; Τι ακριβώς έφταιξε και χάθηκε μια ευκαιρία; Είναι θέμα συγκυρίας. Την ίδια εποχή με τα παιδιά των λουλουδιών, γεννήθηκε και ένα άλλο κοινωνικό φαινόμενο, η μαζική κατανάλωση, η ποπ κουλτούρα και η βιομηχανία του περιττού.

Μέτα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα νέο πνεύμα αισιοδοξίας επικρατεί στην ψυχολογία των ανθρώπων. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά και η ανθρωπότητα ξανοίγεται σε νέα ταξίδια. Και βέβαια είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που μπορείς να αγοράσεις κάτι που δεν το χρειάζεσαι.Μπορείς να έχεις τηλεόραση, αυτοκίνητο, ψυγείο, πλυντήριο, μίξερ πικάπ, και ότι άλλο βάλει ο νους σου. Δυστυχώς οι διαφημιστές χρησιμοποίησαν τη γνώση της προπαγάνδας που απέκτησαν κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, μετουσίωσαν τα αγαθά της καταναλωτικής κοινωνίας σε ανάγκες και μας τα πούλησαν. Η γενιά των λουλουδιών, με τη σειρά της, ανήμπορη να αντισταθεί στον καταναλωτισμό, γίνεται η γενιά των σκουπιδιών.

Το χειρότερο όμως, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι κάποτε επαναστάτες, είναι σήμερα, υπουργοί, μεγάλο-στελέχη επιχειρήσεων, επιχειρηματίες που χρησιμοποιούν ως άλλοθι την κάποτε επαναστατική τους ιδιότητα για να δικαιολογήσουν οτιδήποτε κάνουν. Αυτοί οι επαναστάτες έκαναν τον κόσμο τελικά χειρότερο. Φτάνει πια με τα παιδιά των λουλουδιών, την γενιά του πολυτεχνείου και όποιον άλλο επαναστάτη. Ότι ήταν να κάνουν το έκαναν.

Η επανάσταση, η αλλαγή και η αμφισβήτησή ταιριάζουν στους νέους και ας πίνουν, ας καπνίζουν και ας κάνουν σεξ όλη μέρα. Αν τους ξεμπουκώναμε λίγο από τα μαθήματα, τα φροντιστήρια, τις εξετάσεις και τις εξεταστικές, ίσως να ήταν λιγότερο αδιάφοροι και ο κόσμος λίγο διαφορετικός.