Αρχείο

Posts Tagged ‘επικοινωνία’

Διάλογος με αφορμή τον διάλογο

27/01/2010 Σχολιάστε

Την τελευταία εβδομάδα έλαβα δύο επιστολές του ιδίου αναγνώστη, από τον Καναδά. Πρώτα από όλα να ευχαριστήσω τον άνθρωπό γιατί μπήκε στη διαδικασία να γράψει τις απόψεις του και τους σχολιασμούς του για κάποια από τα άρθρα μου, γεγονός που μου αρέσει πάρα πολύ και μπορεί να δώσει τη δυνατότητα για έναν πολύ καλό διάλογο. Αν και τα σχόλια αφορούν πολύ παλιά άρθρα – η γεωγραφική απόσταση και η παραδοσιακή αλληλογραφία δυσχεραίνουν την άμεση επικοινωνία-, θα φροντίσω να μεταφέρω τα χειρόγραφα κείμενά του σε ηλεκτρονική μορφή και να τα δημοσιεύσω και στο blog μου για να μπορεί να συνεχιστεί και εκεί ο διάλογος. Θα σας ενημερώσω σύντομα.

Ο επιστολογράφος διαφωνεί μαζί μου, αλλά αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό της υπόθεσης, γιατί δεν έχει καμία σημασία να μπούμε στην λογική του ποιός έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο Ο προσωπική μου επιδίωξη δεν είναι να πείσω κανέναν για την ορθότητα των απόψεών μου, αλλά να δημιουργήσω αφορμές για διάλογο. Διάλογο μεταξύ του αρθρογράφου και των αναγνωστών, διάλογο μεταξύ των αναγνωστών και γιατί όχι και εσωτερικό διάλογο.

Τη σημασία του διαλόγου, στην επικοινωνία, την πολιτική, την επιστήμη και σχεδόν κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα δεν χρειάζεται καν να την τονίσω, νομίζω πώς όλοι την κατανοούμε. Παρ όλα αυτά όμως σήμερα, υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση στο τι αντιλαμβανόμαστε ως διάλογο. Ένα απλό παράδειγμα. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχετε παρακολουθήσει πολιτικές εκπομπές διαλόγου στην τηλεόραση. Σε αυτές τις περιπτώσεις συμβαίνει – όχι πάντα αλλά τις συντριπτικά περισσότερες φορές – αντί για μια συζήτηση να παρακολουθεί κάποιος παράλληλους μονολόγους, οι οποίοι μάλιστα διασταυρώνονται μόνο και εφόσον αν κάποιος από τους συνομιλητές θιχτεί.

Το ίδιο συμβαίνει και στην βουλή όταν τίθενται τα θέματα υπό συζήτηση, ομιλίες και θέσεις, πολλές φορές και εντυπωσιασμοί, αλλά κουβέντα επί της ουσίας καμία. Το κακό βέβαια είναι ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας έχει περάσει και στη σφαίρα της κοινωνίας, και όχι μόνο στον λεγόμενο δημόσιο διάλογο, αλλά και σε μια απλή συζήτηση μεταξύ φίλων. Και ακριβώς για αυτό τον λόγο αδυνατούμε σήμερα να λύσουμε μια σειρά από καταστάσεις. Το νομοσχέδιο για τους μετανάστες, η κατάσταση της οικονομίας μας, ο «Καλλικράτης», η παιδεία, η διαπλοκή, είναι μόνο μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα που κατά βάση είναι προβλήματα διαλεκτικά, απαιτούν δηλαδή το διάλογο και την επικοινωνία για να λυθούν.

Τι συνέβηκε; Γιατί χάσαμε σαν σύνολο μια από τις σημαντικότερες δεξιότητες μας σαν άνθρωποι και ένα από τα κρίσιμα συστατικά της επικοινωνίας και της δημοκρατίας; Λίγο η τηλεόραση που μας τάισε με την παθητικότητα, λίγο το σχολείο που μας δίδαξε τον ατομικισμό, λίγο η πολιτική που μας θέλει άβουλους δέκτες, λίγο η ευθυνοφοβία μας που μας κάνει να μην λέμε τη γνώμη μας, λίγο η ασφάλεια της αδιαφορίας και της αποχής, λίγο ο παραδοσιακός ελληνικός ωχαδερφισμός, λίγο ο εγωισμός, λίγο η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα… αλήθεια νοσταλγώ τις εποχές του καφενείου, εκεί ακόμη και αν πολλές ο φορές ο διάλογος δεν ήταν γόνιμός, ήταν υπαρκτός.

Τι πρέπει να κάνουμε. Να μάθουμε ξανά να ακούμε, να μάθουμε ξανά να επικοινωνούμε… εσείς τι λέτε;

Advertisements

Δεν είμαι αντικειμενικός

02/11/2009 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από τον Guardian Ο κύριος Ντόνοβαν είναι ενενήντα δύο χρονών. Μαζί με τον 62χρόνο γιο του Τζον εδώ και δέκα χρόνια έχουν γίνει ο εφιάλτης της ολλανδικής πετρελαιοπαραγωγού εταιρίας Shell. Πατέρας και γιος έχουν μία από τις παλαιότερες και πιο αποτελεσματικές ιστοσελίδες κοινωνικού σχολιασμού (gripe site) και έχουν κάνει άνω κάτω τους δικηγόρους του κολοσσού.

Η καμπάνια των Ντόνοβαν ξεκίνησε από την καταγγελία ότι η Shell έκλεψε πνευματικά δικαιώματα από την εταιρία τους. Τα δικαστικά έξοδα από τέσσερεις δικαστικές διαμάχες τους εξουθένωσαν οικονομικά. Η Shell έκανε μια εξονυχιστική έρευνα στην υπόθεση των Ντόνοβαν και το 1999 τους έκανε μια «πρόταση ειρήνης» οπότε πήραν ένα ποσό, το οποίο είναι ακόμα κρυφό, ως αποζημίωση. Όμως, το ποσό ήταν πολύ κατώτερο από το 1 εκατομμύριο που είχαν ζητήσει.  Από τότε συνεχίζει το δημοσίευμα, η εταιρία έχει έρθει σε επαφή με τους δύο Ντόνοβαν τουλάχιστον μία φορά μέσω ενός ενδιάμεσου, για να λυθεί η διαφωνία.

metrohomeless
Η ιστοσελίδα των Ντόνοβαν http://www.royaldutchshellplc.com, τον προηγούμενο μήνα είχε δύο εκατομμύρια «χτυπήματα». Όπως διαβάζουμε ακόμα και αξιωματούχοι του Κρεμλίνου καθώς και Αμερικανοί ανακριτές τη συμβουλεύονται. Όσο για τους δημοσιογράφους, γνωρίζουν ότι πολλές φορές υπάλληλοι της εταιρείας διαρρέουν ειδήσεις στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Από το 1995 οπότε και ξεκίνησε η ιστοσελίδα, έχει ανεβάσει γύρω στα 24,000 άρθρα για την εταιρεία.
Ο Ντόνοβαν λέει : «Κάποτε, φαινόταν αδιανόητο να τα βάλει κάποιος με εταιρίες κολοσσούς με τεράστια κεφάλαια και ένα στρατό δικηγόρους. Τώρα κάποιος μπορεί να ακολουθήσει αυτή την οδό αντί για δικηγόρους. Πρόκειται για μια λύση πολύ αποτελεσματική και πιο φτηνή».

Οι εταιρείες ξοδεύουν τεράστια ποσά κάθε χρόνο για να διαφημίσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Το καλό όνομα εξακολουθεί να είναι ένας πολύ βασικός παράγοντας για την εξέλιξη των πωλήσεων και μέχρι πρόσφατα το λεγόμενο branding, το χτίσιμο δηλαδή του ονόματος, γινόταν μέσα από τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Όμως η διαφήμιση προβάλει πάντα τα γεγονότα και τα στοιχεία που θέλει αυτός που την πληρώνει, δηλαδή ο διαφημιζόμενος, ως εκ τούτου προφανώς και δεν μπορεί να είναι αντικειμενική.

Η αντικειμενικότητα συνεχίζει να αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο της ενημέρωσης για όλα τα δίκτυα, όμως η κοινωνία σήμερα δίχνει ότι έχι κάνει μια μεγάλη στροφή και αυτό φαίνεται κυρίως μέσα από το διαδίκτυο. Σήμερα αντιλαμβανόμαστε πώς αντικειμενικότητα και συμφέροντα δεν πάνε μαζί. Αυτή η τάση αναδείχτηκε και ενισχύθηκε κυρίως από τα blog, το facebook το twitter και τα υπόλοιπα νέα μέσα.

Αυτό που έχει σημασία  πλέον  είναι η προσωπική άποψη, η προσωπική εμπειρία και τοποθέτηση και ακριβώς αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που δίνει εγκυρότητα όχι μόνο στα μέσα, της εταιρείες και στους πολιτικούς, αλλά και σε όλους τους πολίτες που εκφράζουν γνώμη. Ο νέα κοινωνία μας θέλει υποκειμενικούς, αλλά προσοχή. Ο υποκειμενικός σημαίνει πως πρέπει να  είναι και υπεύθυνος για τη γνώμη του.

Πώς το Internet αλλάζει τη διαφήμιση

26/10/2009 1 Σχολιο

Σε συνέχεια του άρθρου του Ντίνου ( με το οποίο προφανώς συμφωνώ), δείτε αυτό το βιντεάκι, για το πώς δουλεύει ένα απο τα κομμάτια της διαφήμισης στο Internet.

e – κκλησία του Δήμου

14/11/2008 Σχολιάστε

Η σκόνη κατακάθεται σίγα – σιγά μετά την πανηγυρική νίκη του Ομπάμα στις εκλογές των ΗΠΑ. Δεν θα σχολιάσω τις προσδοκίες που προκύπτουν  από την εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου. Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα.

periklis

Η μεγάλη κουβέντα που έχει ξεκινήσει είναι ο ρόλος που έπαιξαν τα νέα μέσα σε αυτή την νίκη. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παραδοσιακά σε εκλογικές περιόδους το μεγαλύτερο κομμάτι της επικοινωνίας γίνεται μέσα από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες. Αυτός ο τρόπος προσέγγισης των πολιτών δημιουργεί κάποια  πρόβλημα. Πρώτα από όλα ο πολιτικός χάνει την άμεση επαφή με την κοινωνία και τους ψηφοφόρους του, και αντιλαμβάνεται  τόσο ο ίδιος όσο και οι πολίτες, την πραγματικότητα μέσα από την – σκόπιμη πολλές φορές – διάθλαση της οθόνης. Η επικοινωνία με τα παραδοσιακά μέσα είναι καταδικασμένη να είναι μονόδρομη.

Ο Ομπάμα έπραξε το αυτονόητο. Σε μια δημοκρατία οι πολιτικές δεν ορίζονται από τον αρχηγό, αλλά από την κοινωνία. Ο πολιτικός γίνεται απλά φορέας και εκπρόσωπος της βούλησης του λαού αυτό ακριβώς συνέβηκε στην Αμερική, ο νέος πρόεδρος στην πραγματικότητα δεν παρείχε καμία καινοτόμα ιδέα, απλά κατάφερε να εκφράσει το γενικό συναίσθημα της κοινωνίας για αλλαγή.

Πώς το κατάφερε αυτό;  Ο Ομπάμα σίγουρα είναι χαρισματικός ρήτορας, έχει δύναμη λόγου και πείθει και όποιος πείθει επιβάλετε. Αλλά. Το μυστικό είναι στο ότι οι σύμβουλοι και το επιτελείο των δημοκρατικών κατάλαβαν που χτυπάει η καρδιά της σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας. Και ο χώρος αυτός είναι το διαδίκτυο. Πού αλλού, σε ποιόν χώρο, σε ποιόν τόπο και σε ποια εποχή η διακίνηση ιδεών, πληροφορίας απόψεων και διαλόγου ήταν τόσο έντονη;

Από την στήλη αυτή πολλές φορές έχω υποστηρίξει την τρομερή δύναμη που αποκτούν οι άνθρωποι χάρη στις δυνατότητες της νέας εποχής. Δεν θα δίσταζα λοιπόν να πω ότι η Αμερική έκανε το πρώτο βήμα προς μια νέας μορφής κοινωνία.Πλέον το μεγάλο στοίχημα, είναι πως και σε ποιο βαθμό το κράτος  θα κάνει τους πολίτες ενεργό μέρος της άσκησης εξουσίας. Πόσο θα συνεχίσει να αντλεί ενέργεια από τους πολίτες που οργανώνονται και συμμετέχουν πρώτιστα μέσω του Internet, πόσο θα τους κάνει μέρος της προσπάθειας μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Η νέα αυτή σχέση είναι αμφίδρομη: το κράτος ανοίγει όλα τα δεδομένα και τις πληροφορίες του προς τους πολίτες που με τη σειρά τους ως ενημερωμένοι – και συνεπώς υπεύθυνοι – πολίτες ανοίγουν τη δεξαμενή ιδεών συμβάλωντας στην διαμόρφωση της πολιτικής.  Το επιτελείο του Ομπάμα καλεί ήδη τους πολίτες να στείλουν τις ιδέες τους, στη διαδικτυακή διεύθυνση http://www.change.gov συμμετέχοντας έτσι και στην κατάρτιση των νέων νόμων και ήδη συζητείται η σκέψη, κάθε νομοσχέδιο προτού πάει στη Γερουσία να τίθεται σε δημόσια διαβούλευση μέσω του διαδικτύου.
«Αυτή είναι η Αμερική σας, αυτή είναι η κυβέρνησή σας», αναγράφεται στην πρώτη σελίδα. «Στείλτε τις ιδέες σας και γίνετε κομμάτι της προσπάθειας να φέρουμε θετική αλλαγή στη χώρα μας». Μια διαδικτυακού τύπου εκκλησία του Δήμου;

Πληροφορία, ενημέρωση, επικοινωνία

29/02/2008 Σχολιάστε

Αφορμή ο πόλεμος των Blogs με την τηλεόραση. Ξεκινάω με τρεις ορισμούς.

Η πληροφορία ορίζεται ως η μεταφορά στοιχείων, δεδομένων από μια πηγή σε έναν αποδέκτη. Δηλαδή πληροφορίες είναι όλα όσα μπορούμε να συλλάβουμε με τις αισθήσεις και τη σκέψη μας. Το κουδούνισμα ενός τηλεφώνου είναι μια πληροφορία.

empty-screen

Η ενημέρωση είναι η αποσαφήνιση, κατηγοριοποίηση και ιεράρχηση της πληροφορίας με  τρόπο που  προκαλεί ένα χρήσιμο και λογικό αποτέλεσμα. Το τηλέφωνο που κουδουνίζει σημαίνει ότι κάποιος μας καλεί και θέλει να μας μιλήσει.

Η επικοινωνία υπάρχει όταν δύο μέρη, η πηγή και ο αποδέκτης  ανταλλάσσουν πληροφορίες , με την ενημέρωση να είναι επιθυμητή αλλά όχι απαραίτητη. Για παράδειγμα μιλάτε στο τηλέφωνο με έναν φίλο σας και μπορεί να μην λέτε τίποτα το σημαντικό, αλλά μπορεί και να σας ενημερώνει για το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που προέκυψε από την πληροφορία (γκολ) που είδε στο γήπεδο.

Ο σκοπός και η ουσία του blogging είναι η επικοινωνία. Να έρθει σε επαφή κάποιος  μαζί σας και να ανταλλάξει πληροφορίες, γνώσεις, βιώματα, απόψεις, θεωρήσεις, αξιολογήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται να σας πείσει ή να σας ενημερώσει ή να σας αλλάξει γνώμη. Το blogging είναι μια χαλαρή κουβέντα μεταξύ φίλων και δεν χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα σοβαρά. Αυτή είναι η επανάσταση και για να το φέρουμε στα μέτρα του καθημερινού,  φανταστείτε ότι μιλάτε με τους φίλους σας σε μια καφετέρια, για όλα όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα. Μόνο που το κάνετε μέσα από έναν υπολογιστή και το κάνετε ασύγχρονα δηλαδή όχι απαραίτητα σε πραγματικό χρόνο.

Σίγουρα η απευθείας επαφή των ανθρώπων  είναι καλύτερη, αλλά ας μην βιαστεί κάποιος να απορρίψει της ιδιομορφίες της τεχνολογίας. Το ζήτημα δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η επικοινωνία: το ασύγχρονο της υπόθεσης μου θυμίζει την παλιά (ρομαντική) αλληλογραφία μεταξύ φίλων.

Σημασία έχει για άλλη μια φορά το πώς ιεραρχούμε και αξιολογούμε τις πληροφορίες που ανταλλάσσουμε. Το απαραίτητο στοιχείο και το μοναδικό όπλο είναι η κριτική ικανότητα. Ο μηχανισμός αυτός,  μας επιτρέπει να ξεχωρίζουμε την χρήσιμη πληροφορία από την άχρηστη και μας καθιστά ικανούς να παίρνουμε αποφάσεις αξιολογώντας τα δεδομένα και όχι απλά αντιδρώντας αντανακλαστικά στην πληροφόρηση. Αυτή η δεξιότητα έχει ατροφήσει γιατί εδώ και πολύ καιρό δεν την χρησιμοποιούμε και αυτό γιατί ο μεγαλύτερος φορέας πληροφοριών είναι  η  τηλεόραση. Και ποιος τολμά να αμφισβητήσει ή να κρίνει την αλήθεια της εικόνας;

Η τηλεόραση βάλθηκε να μας πείσει ότι το εικονικό είναι πραγματικό. Και τα κατάφερε. Η εικόνα μεταφέρει πληροφορία προφανώς, αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως και ότι η πληροφορία που μεταφέρει είναι σωστή ή χρήσιμη. Η τηλεόραση μας δείχνει πλάνα, αλλά δεν μας εξασφαλίζει ότι τα πλάνα λένε την αλήθεια. Σκεφτείτε το εξής: συνήθως οι δηλώσεις των πολιτικών δεν παίζουν ποτέ ολόκληρες στην τηλεόραση, μόνο κάποια αποσπάσματα – κυρίως για οικονομία χρόνου. Πώς όμως μπορεί κάποιος από εσάς να είναι σίγουρος για το τι ήθελε να πει ο πολιτικός αν δεν διαβάσει ολόκληρη την δήλωση; Ποιο είναι το πραγματικό, αντικειμενικό και αδιαμφισβήτητο γεγονός. Πάντως όχι τα κουτσουρεμένα πλάνα.

Αν η τηλεόραση σήμερα το βράδυ σας έλεγε ότι παραιτείται ο Καραμανλής, θα το διασταυρώσετε, ή θα το δεχτείτε χωρίς καμία κριτική; Αν η τηλεόραση δηλώσει ότι αύριο θα βρέξει, θα το θεωρήσετε δεδομένο ή θα το αμφισβητήσετε;

Θα πρότεινα να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην τηλεόραση. Ο τρόπος που δουλεύει βασίζεται στο έμφυτο ένστικτο ότι αυτό που βλέπουν τα μάτια μας είναι αληθινό. Το διαδίκτυο, λόγω της συγγένειάς του ( η οθόνη βλέπετε…) με την τηλεόραση, έχει κληρονομήσει και τις φυσικές ατέλειες του μέσου, αλλά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μπορεί κάποιος αν θέλει  να σκεφτεί, μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης τι ακριβώς κάνει κάποιος;

Ο πόλεμος πάντως τώρα ξεκινά. Η τηλεόραση αντιλαμβάνεται ότι σιγά σιγά χάνει την δύναμή της και δεν πρόκειται να παραδώσει τα όπλα έτσι εύκολα. Θα ακούσετε πολλά για το πόσο κακό είναι το Internet και το τι προβλήματα δημιουργεί στα παιδιά, στους ενηλίκους και δεν ξέρω που αλλού, σίγουρα πολλά από αυτά μπορεί να είναι και αλήθεια. Όμως όλα θα τα ακούσετε από την τηλεόραση για αυτό καλύτερα να είστε προσεκτικοί.