Αρχείο

Posts Tagged ‘καπιταλισμός’

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία…, η έλλειψή τους, όμως, φέρνει τη δυστυχία

29/07/2010 Σχολιάστε

Θυμάμαι πριν από λίγους μήνες, τα γεγονότα στην France Telecom, αλλά και στην «κομμουνιστική» επιχείρηση της Fox Conn στην Κίνα. Στον γαλλικό τηλεπικοινωνιακό κολοσσό, 23 εργαζόμενοι έχουν αυτοκτονήσει τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες. Αιτία το έντονο εργασιακό στρες, που προέρχεται από την πίεση για περισσότερες πωλήσεις, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αλλά και στην Κίνα, στη χώρα όπου η απεργία είναι παράνομη στο όνομα του κομμουνισμού, ο κατασκευαστής των iPod και iPad της Apple αντιμετώπισε 10 αυτοκτονίες μέσα στο 2010. Το γεγονός ότι η διοίκηση της εταιρείας αναγκάζει τους εργαζομένους της να υπογράψουν σύμβαση πως δεν θα αυτοκτονήσουν(!) δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση.

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Παράλληλες πραγματικότητες

12/02/2010 Σχολιάστε

Πολλοί από εσάς αγαπητοί μου αναγνώστες είστε φανατικοί τηλεθεατές της σειράς Lost, ή έστω ακόμα και αν δεν είστε, θα έχει τύχει να παρακολουθήσετε μερικά επεισόδια, ή τουλάχιστον θα έχετε καταλάβει ότι πρόκειται για μια πολύ δημοφιλής σειρά με εκατομμύρια τηλεθεατές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πριν από λίγες μέρες λοιπόν ξεκινούσε ο έκτος (αν δεν κάνω λάθος) κύκλος της σειράς. Οι αναλύσεις και οι θεωρίες για το τι πρόκειται να γίνει, αλλά και οι συζητήσεις για την επιστημονική εξήγηση του τρόπου εξέλιξης της σειράς έδιναν και έπαιρναν. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα καλογραμμένο σενάριο που μπλέκει λίγο από όλα πραγματικότητα, επιστημονική φαντασία, ανθρώπινες σχέσεις, εξωτικά τοπία, κατασκοπικά μυστήρια, τρόμο…όλο αυτό τέλος στηρίζεται σε ένα φόντο επιστημονικότητας κάτι που κάνει τη σειρά πολύ ενδιαφέρουσα.

Οι δημιουργοί της σειράς αρνούνται πεισματικά να αποκαλύψουν το τέλος ή έστω το τι συμβαίνει, όμως τονίζουν ότι το σενάριό τους έχει επιστημονικά αποδεκτή εξήγηση.  Η επικρατούσα λοιπόν άποψη των τηλεθεατών,  για τον τρόπο που εξελίσσεται η ιστορία στο Lost βασίζεται στην θεωρία της παράλληλης πραγματικότητας. Πρόκειται για μια επιστημονική άποψη που υποστηρίζει ότι ο κόσμος δεν αποτελείται από μια κοινά αντιληπτή πραγματικότητα αλλά εξελίσσεται σε άπειρες παράλληλες πραγματικότητες, ταυτόχρονα.

Η θεωρία εξηγείται με τη βοήθεια υψηλών μαθηματικών και κβαντικής φυσικής, γνώσεις που δυστυχώς δεν κατέχω για να μπορέσω να μελετήσω την ορθότητά της. Πέρα όμως από τη θεωρητική τεκμηρίωση,  για να επιβεβαιωθεί μια επιστημονική θεωρία χρειάζεται και ένα πείραμα που να αποδεικνύει την ορθότητα της θεωρίας.

Μην βιαστείτε να απαντήσετε ότι τέτοιο πείραμα δεν έχει γίνει ποτέ, θα κάνετε λάθος! Η παράλληλες πραγματικότητες αποδεικνύονται πειραματικά μέσα από την καθημερινότητά μας, και κυρίως χάρης τους μηχανισμούς που προσπαθούν και ενίοτε τα καταφέρνουν αν δημιουργήσουν παράλληλες πραγματικότητες στο μυαλό μας. Η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, η διαφήμιση, η κατανάλωση, η πολιτική, η τεχνολογία, τα gadgets, το lifestyle, η μουσική βιομηχανία, τα εκδοτικά συγκροτήματα, τα μεσημεριανάδικα … και πόσα άλλα που διασπάνε κάθε μέρα την προσοχή, το μυαλό και τον κόσμο μας σε χιλιάδες κομματάκια, σε εκατομμύρια εναλλακτικές πραγματικότητες. Η βιομηχανία του περιττού, έχει κατανοήσει εδώ και καιρό το πόσο εύκολα μπορεί να κατασκευάσει πλαστούς κόσμους, και ψεύτικες ανάγκες, και να μας κάνει να τα έχουμε χαμένα… μόνο που εδώ δεν πρόκειται για τηλεοπτική σειρά αλλά για πραγματικούς ανθρώπους.

Η πραγματική ζωή δεν βρίσκεται εκεί. Όσο και αν ως άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά την πραγματικότητα, αυτή δεν παύει να είναι μια και ενιαία για όλους μας. Τα προβλήματα και οι προκλήσεις δεν ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο αλλά εδώ, τώρα, σε αυτή την πραγματικότητα

Ich bin ein Berliner

17/11/2009 Σχολιάστε

Η φράση ανήκει στον Τζον Κέννεντι  που στην ομιλία του στην Δυτική Γερμανία στις  26 Ιουνίου του 1963, δήλωνε στα γερμανικά ότι είναι ένας Βερολινέζος. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια όμως μέχρι οι ίδιοι οι Βερολινέζοι να νιώσουν σαν στο σπίτι τους και αυτό έγινε με την πτώση του τείχους το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου του 1989, όταν ο κόσμος κατάφερε να ενώσει μια διχασμένη πόλη.

Κανένας δεν θα αμφισβητήσει ότι πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του αιώνας μας. Θα μπορούσε να πει κάποιος πώς τα κατάλοιπα του πρώτου, του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και του ψυχρού πολέμου έπεσαν μαζί του. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο με αφορμή την επέτειο από τα είκοσι χρόνια δήλωσε «Η πτώση του τείχους του Βερολίνου αντιπροσωπεύει όχι μόνο την κατάρρευση του ολοκληρωτισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, αλλά είναι και ένα εντυπωσιακό σύμβολο της επανένωσης της Γερμανίας και ολόκληρης της Ευρώπης».

Ας αφήσουμε όμως τις δηλώσεις, τα ιστορικά γεγονότα και τις αναλύσεις, για άλλους ποιο ειδικούς. Είκοσι χρόνια μετά έχοντας την απόσταση του χρόνου, μπορούμε  και πρέπει να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. Σήμερα ξέρουμε  πως η πτώση του τείχους του Βερολίνου την νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1989 οφείλεται σε μια γκάφα!

Η απόφαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας για ελεύθερη διακίνηση των πολιτών σε χώρες της Δύσης επρόκειτο να εφαρμοστεί σταδιακά και υπό όρους από την 10η Νοεμβρίου. Η ασυνεννοησία όμως ανάμεσα στα στελέχη της ηγεσίας  του Λαϊκού Κόμματος της Αν. Γερμανίας και μια άστοχη δήλωση του αρμόδιου για την ενημέρωση του Τύπου Γκύντερ Σαμπόφσκι οδήγησε εμμέσως χιλιάδες ανατολικογερμανούς να τρέξουν στα σύνορα με το δυτικό Βερολίνο την νύχτα της 9ης για να εκμεταλλευτούν το συντομότερο την απόφαση περί ελεύθερης διακίνησης. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Πολλοί ηγέτες, σχηματισμοί, πρόσωπα, προσπάθησαν να διεκδικήσουν την πατρότητα αυτής της αυθόρμητης έκρηξης του κόσμου. Να ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα. Όλοι αυτοί οι ηγέτες ήταν οι ίδιοι που χώρισαν τον κόσμο, που τον κρατούσαν όμηρο κάτω από το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, που αδυνατούσαν να βρουν λύσεις στα προβλήματα, που αρνιόντουσαν να ενώσουν τις δύο Γερμανίες προκείμενου να εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά συμφέροντά τους.
Οι απλοί πολίτες ήταν αυτοί που απέδειξαν ότι παρά τις διαφορές που είχαν οι δύο «κόσμοι» του Βερολίνου – που δεν ήταν ούτε λίγες ούτε ασήμαντες –  κατάφεραν να ενωθούν ακριβώς πάνω στα σύνορα και στα τείχη που δημιούργησαν οι ηγέτες τους.

Ας κρατήσουμε μόνο αυτό. Σήμερα συνεχίζουν να υπάρχουν τείχη σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα πιο γνωστά στην Κύπρο και την Παλαιστίνη, και αυτά τα τείχη μπορούν να πέσουν όσες διαφορές και διαφωνίες και αν υπάρχουν, αρκεί οι πολιτικοί, οι διαμεσολαβητές και όλοι οι ειδικοί να αφήσουν τους απλούς ανθρώπους  να βρουν τις λύσεις.

Karoshi: ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία.

10/10/2008 Σχολιάστε

Μέσα στις συνέπειες της οικονομικής κρίσης –  που στην ουσία συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό – τα Ιαπωνικά νοσοκομεία  αναφέρουν ότι καταγραφήκαν θάνατοι που συνδέονται με το Karoshi.  Στην γλώσσα των Γιαπωνέζων  τις περισσότερες φορές οι λέξεις αποκτούν νόημα μόνο μέσα από τα συμφραζόμενα. Αυτόνομες μπορεί να μην σημαίνουν τίποτα ή κάτι τελείως διαφορετικό και πολλές φορές η ακριβής μετάφρασή τους είναι αδύνατη. H λέξη Karoshi μπορεί να αποδοθεί ως  «θάνατος από υπερβολική εργασία», δηλαδή αυτό που λέμε στην Ελλάδα, «η πολύ δουλειά τρώει τον Αφέντη».
karoshi
Η λέξη χρησιμοποιήθηκε από Ιάπωνες επιστήμονες για να περιγράψουν ξαφνικούς θανάτους χωρίς εμφανή αιτία και το 1982 έγινε επισήμως ασθένεια.  Ο πρώτος καταγεγραμμένος θάνατος στην Ιαπωνία σημειώθηκε το 1969. Πρόκειται για έναν κατά τα άλλα υγιές είκοσι εννιάχρονο δημοσιογράφο που εργαζόταν σε μεγάλη Ιαπωνική εφημερίδα, και πέθανε ξαφνικά από κάτι που έμοιαζε με εγκεφαλικό! Δυστυχώς δεν θα μπορούσα να αποφύγω τους άσχημους συνειρμούς, αλλά συνεχίζω να είμαι αισιόδοξος!

Σήμερα βέβαια οι περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες έχουν εντάξει στην γλώσσα τους λέξεις που περιγράφουν τέτοιου είδους θανάτους. Στα αγγλικά υιοθετήθηκε ο όρος burn out που θα μπορούσε να αποδοθεί επιτυχώς στα Ελληνικά ως «κάψιμο». Μια έκφραση που εμείς την χρησιμοποιούμε μεταφορικά  για να περιγράψουμε την κατάσταση κάποιου ανθρώπου που μένει επικίνδυνα  προσκολλημένος σε συγκεκριμένες πράξεις. Σημείωση, ο θάνατος δεν προέρχεται λόγω φυσικής εξάντλησης, αλλά από την αδυναμία να ελέγξουμε το ρυθμό, την ένταση, την διάρκεια και τον τρόπο εργασίας, κάτι που από ότι φαίνεται μπορεί να πυροδοτήσει περίεργες συνέπειες στο σώμα μας.

Ο καπιταλισμός μας υποσχέθηκε αφθονία αγαθών, ευημερία, οικονομική άνεση και καλύτερες συνθήκες ζωής. Η ελεύθερη αγορά και ο ανταγωνισμός θα έφερναν προϊόντα που θα ανέβαζαν το βιοτικό επίπεδο και την ποιότητα ζωής. Οι  ιατρικές  καινοτομίες των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών θα παρετείναν  το προσδόκιμο  ζωής. Και όμως σήμερα όλα αυτά μοιάζουν περισσότερο με ευχές παρά με πραγματικότητα.

Στον ανεπτυγμένο κόσμο πεθαίνεις από ασθένειες που συνδέονται τον τρόπο ζωής, καρκίνος, εγκεφαλικό, καρδιοπάθειες και AIDS, οφείλονται κατά κύριο λόγο σε επιλογές. Στον υπόλοιπο κόσμο συνεχίζεις να  πεθαίνεις από πιο απλά πράγματα όπως την πείνα ή το μολυσμένο νερό, και αυτά είναι συνέπειες του τρόπου ζωής των ανεπτυγμένων κρατών!

Δεν είμαι σίγουρος για το τσιγάρο αλλά από ότι φαίνεται ο καπιταλισμός βλάπτει την υγεία μας και την υγεία των άλλων.

Τα νεύρα μου τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω…

03/10/2008 Σχολιάστε

Υπάρχει μια σχολή σκέψης σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται κάτω από πίεση, πρέπει να στεκόμαστε καρτερικοί απέναντι στα προβλήματα και οι λύσεις να προκύπτουν έπειτα από μια εσωτερική διαλεκτική και όχι εν θερμό. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι έχουμε λάβει όλες τις παραμέτρους υπόψη μας, έχουμε ζυγίσει όλες τις πιθανότητες και έχουμε αξιολογήσει όλες τις πιθανές λύσεις. Σίγουρα ακούγεται ως ένας πολύ καλός τρόπος σκέψης που θα έλυνε πολλά προβλήματα …. αν μπορούσαμε να τον εφαρμόσουμε.

wallstreet
Στην καθημερινή ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργούμε κάτω από μία συνεχή πίεση, όχι απαραίτητα μεγάλη. Βιώνουμε ένα διαρκές άγχος, όχι απαραίτητα μεταφυσικό. Αντιμετωπίζουμε πολλά μικρά προβλήματα παρά μεγάλα διλλήματα. Συνηθισμένοι άνθρωποι κάτω από μόνιμη πίεση, με αποτέλεσμα αυτή η πίεση να επηρεάζει και τις αποφάσεις μας. Η συγκεκριμένη στάση ζωής σίγουρα μπορεί να προκαλέσεις δύσκολες καταστάσεις σε ένα απλό άνθρωπο, πόσο μάλλον σε μια ομάδα ανθρώπων, ένα κοινωνικό σύνολο ή ολόκληρο τον κόσμο.

Αν παρατηρήσουμε τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο θα δούμε ότι είμαστε έρμαια μιας κακής ψυχολογίας. Το νέο οικονομικό κραχ στις ΗΠΑ είναι αποτέλεσμα – μαζί με άλλους παράγοντες – μιας κακής ψυχολογίας, οι αγορές βρίσκονται σε ύφεση μόνο και μόνο με την ιδέα ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι τράπεζες καταρρέουν επειδή  φοβούνται την κατάρρευση! Αντίστοιχα στη χώρα μας παρατηρώντας τις πολικές εξελίξεις δεν θα ήταν λάθος να συμπεράνουμε ότι η αποδιοργάνωση και η αναμενόμενη πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή είναι αποτέλεσμα της διαρκούς κακής εντύπωσης από τα συνεχόμενα σκάνδαλα και τα συνεχόμενα λάθη.

Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο
όσο και σε εθνικό, ενώ μπορέσαμε  να αντιμετωπίσουμε την άνοδο του πετρελαίου, ή τα σκάνδαλά του Ζαχόπουλου και της Siemens αντίστοιχα, φαίνεται όμως  να είμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε προβλήματα εντυπώσεων, πολιτικής ψυχολογίας και ψυχολογίας των μαζών.

Για να το δούμε όμως πιο απλά. Πώς θα μπορούσαμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι για τον κόσμο και να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, όταν δε φαίνεται να μπορούμε να βρούμε απαντήσεις. Πρόκειται για βασικό σύμπτωμα της κατάθλιψης (depression) ή της ύφεσης (depression); Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τον ίδια λέξη για τις δύο έννοιες και μάλλον δεν είναι τυχαίο.

Οικονομία, βόδια και αγελάδες…

26/09/2008 Σχολιάστε

Έντονες συζητήσεις γίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο μετά τη χρηματοοικονομική κρίση. Η κρίση αυτή, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και θεωρείται η μεγαλύτερη μετά την κρίση του 1929, έχει αρχίσει να έχει σημαντικές παρενέργειες σε όλο τον κόσμο. Οι  ίδιες οι τράπεζες δεν γνωρίζουν την έκταση των προβλημάτων τους που δεν είναι απλώς θέμα ρευστότητας αλλά κάτι  βαθύτερο.
cows
Το ερώτημα είναι
γιατί να συμβεί αυτή η κρίση. Οι οικονομικοί αναλυτές χρησιμοποιούν μια σειρά από τεχνο-χρηματο-οικονομικούς όρους για να μας εξηγήσουν γιατί τα πράγματα δεν πήγαν όπως υπολογίζαμε. Βέβαια πίσω από όλους τους περιέργους όρους και τις δυσνόητες οικονομικές εξηγήσεις υπάρχει μια και μοναδική αλήθεια για τα αίτια της οικονομικής κρίσης και λέγεται απληστία.

Η απληστία των μεγάλων επενδυτικών οίκων και τραπεζών που απλά δεν χόρταιναν κέρδη. Δίνοντας δάνεια υψηλού ρίσκου και προσδοκώντας κέρδη από τα επιτόκια, επένδυαν και άλλαζαν χρήματα από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Όμως δεν υπολόγισαν ότι ακόμα και το χρήμα είναι πεπερασμένο και ότι κάποια στιγμή οι απλοί άνθρωποι απλά δεν θα είχαν χρήματα για να πληρώσουν τα δάνειά τους.

Με τις καταστάσεις να ξεφεύγουν
πλέον από τη δυνατότητα ελέγχου η αμερικανική κυβέρνηση κάνει ενέσεις ρευστότητας στην οικονομία της.  Θα μπορούσε να πει κανείς, παραφράζοντας τον Μαρξ, ότι  το φάντασμα του Κέινς πλανάται πάνω από τον κόσμο. Ο Τζων Κεϊνς ήταν ένας Άγγλος, οικονομολόγος  και η κύρια συμβολή του στα οικονομικά είναι ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν περιπτώσεις οπού η ελεύθερη αγορά θα έρθει σε μια κρίση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει μόνη της. Ο Κεϊνς προτείνε λοιπόν, σε αυτές τις εξαιρετικές περιπτώσεις, να κάνει το κράτος διορθωτικές κινήσεις για να στηρίζει την οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Σε μια πολύ διαδεδομένη έκφραση, είπε ότι ακόμα και αν πληρώνουμε τους εργάτες να κάνουν τρύπες στο έδαφος και να τις ξανακλείνουν, αυτό θα έκανε καλό στην οικονομία!

Ο Κεϊνς είπε επίσης ότι το κράτος πρέπει να έχει πλεόνασμα στις καλές εποχές για να μπορεί σε μια κρίση να κάνει χρηματοδοτεί ελλείμματα κάτι που θυμίζει λίγο από Παλαιά Διαθήκη. Ο Φαραώ, είδε στον ύπνο του, πως βγήκαν από το Νείλο ποταμό επτά παχιές αγελάδες κι έβοσκαν. Κατόπιν είδε, πως βγήκαν και άλλες επτά ισχνές και αδύνατες. Οι ισχνές όμως έφαγαν τις παχιές, αλλά έμειναν και πάλι αδύνατες και κοκκαλιάρικες. Ο Ιωσήφ, όταν τον κάλεσε ο Φαραώ, εξήγησε τα όνειρα του λέγοντας ότι θα έλθουν πρώτα επτά χρόνια μεγάλης ευφορίας της γης. Θα επακολουθήσουν όμως και άλλα επτά χρόνια πείνας. Ο λιμός θα είναι βαρύς και η δυστυχία μεγάλη.

Βέβαια ούτε ο Ιωσήφ με τις αγελάδες του, ούτε ο Κεύνς με τις τρύπες του, μπόρεσαν να προβλέψουν ότι για άλλη μια φορά οι απλοί άνθρωποι θα δουλέψουν σαν τα βόδια για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες της οικονομίας της αγοράς και της απληστίας

Γιατί τα πετροδολάρια δεν είναι πετσετάκια

13/11/2007 Σχολιάστε

Υπάρχει μια αρχή στην θεωρία των οικονομικών επιστημών που ονομάζεται εγκλωβισμός. Συμβαίνει όταν μια εταιρία, ένας κλάδος η μια βιομηχανία καταφέρνουν να κάνουν τόσο απαραίτητο το προϊόν τους ώστε κανένας να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει κάτι αντίστοιχο. Ο εγκλωβισμός έχει μια σημαντική διαφορά από το μονοπώλιο Στο μονοπώλιο δεν υπάρχουν εναλλακτικά προϊόντα ενώ στον εγκλωβισμό απλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από ένα προϊόν Ας σκεφτούμε λοιπόν αυτή την κατάσταση της αγοράς ως έναν εθισμό. Και πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος την τρομακτική εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από το πετρέλαιο, αν όχι εθισμό ή εγκλωβισμό

oil

Ολόκληρη η οργάνωση της παραγωγής και του εμπορίου του πετρελαίου είναι στα χέρια λίγων οικονομικών οργανισμών. Οι οργανισμοί αυτοί διακλαδίζονται όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και σε άλλους τομείς περισσότερο ή λιγότερο σχετικούς με το πετρέλαιο και με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να καρπώνονται τεράστια κέρδη. Οι πολυεθνικές του πετρελαίου είναι κάτοχοι των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων, των εγκαταστάσεων άντλησης του πετρελαίου, του συστήματος διανομής του, επιχειρήσεων προβολής, πολλές φορές είναι και κάτοχοι κυβερνήσεων!

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η βιομηχανία πετρελαίου καταφέρνει να μας εγκλωβίζει και να αρπάζει τα λεφτά μας κάθε φορά που θέλει να αυξήσει τα κέρδη της, και για αυτό χρησιμοποιεί μια σειρά από δικαιολογίες:

Το κόστος άντλησης: για κάθε βαρέλι απαιτείται ένα κόστος περίπου στα 25$, για την διακίνησή του και την διάθεσή του στις αγορές απαιτούνται άλλα 30$ συμπεριλαμβανομένης και της φορολογίας. Δηλαδή ένα βαρέλι φτάνει στην αγορά με 55$ . Μέχρι τα 100$ μένουν άλλα 45$. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας και την παραοικονομία, την νοθεία, την μικροκλεψιά στις αντλίες…Με απλά λόγια τουλάχιστον τα μισά λεφτά που πληρώνεται για πετρέλαιο πάνε στην τσέπη κάποιου…

Αποθέματα: Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου έχουν εξαντληθεί κατά το ένα τρίτο, δηλαδή υπάρχει αφθονία ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων (τα δύο τρίτα αν δεν ανακαλύψουμε νέα κοιτάσματα) και σίγουρα το πετρέλαιο δεν θα μας τελειώσει αύριο το πρωί.

Αστάθεια σε πετρέλαιο-παραγωγικές περιοχές: καμία αστάθεια, όλα τα μεγάλα κέντρα άντλησης και παραγωγής είναι στα χέρια πολυεθνικών, μοναδικές εξαιρέσεις, το Ιράκ, η Ρωσία και η Βενεζουέλα.

Αδύναμο δολάριο: εδώ και πενήντα χρόνια το δολάριο είναι το νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές συναλλαγές παγκόσμια, όταν πέφτει το δολάριο ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές των αγαθών. Αλλά από το 2000 πολλές χώρες του OPEC (Παγκόσμιος Οργανισμός Πετρελαίου) με πρώτο το Ιράκ πωλούν και αγοράζουν πετρέλαιο με βάση το ευρώ και μάλιστα σε καλύτερες ισοτιμίες.

Η λίστα με τις δικαιολογίες είναι τεράστια, πόσα φαντάσματα, και κινδύνους θα εφευρίσκουν, για να μας εθίζουν στο προϊόν τους. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ο εγκλωβισμός μας στο πετρέλαιο ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων, γεωπολιτικών, εθνικών , πολιτικών, αλλά το βασικότερο εμπόδιο ήταν η ανυπαρξία εναλλακτικής, αποδοτικής ενέργειας, ικανής να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα σε μεγάλη κλίμακα. Αφού σήμερα υπάρχουν οι τεχνολογίες και μπορούν να είναι αποδοτικές, γιατί δεν ανταγωνίζονται το πετρέλαιο;
Οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν είναι ρομαντικές προσεγγίσεις ακτιβιστών οικολόγων, αλλά νέες υποσχόμενες και αρκετά κερδοφόρες βιομηχανίες που μπορούν να υποστηρίξουν άμεσα της ανάγκες μας για ενέργεια. Δεν προσεγγίζω το θέμα μόνο από την μεριά της οικολογίας. Προφανώς η ταχύτατες κλιματικές αλλαγές και η κοινή διαπίστωσή τους από όλα τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς επισημαίνουν ότι πρέπει να ξεφύγουμε από το πετρέλαιο αν θέλουμε να σώσουμε το σπίτι μας.

Υ. Γ. Ευτυχώς στη Ναύπακτο λίγο το ακριβό πετρέλαιο, λίγο το κρύο, λίγο ο ρομαντισμός, μας μαζεύουν γύρω από κανένα φιλικό τζάκι…