Αρχείο

Posts Tagged ‘καταναλωτισμός’

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία…, η έλλειψή τους, όμως, φέρνει τη δυστυχία

29/07/2010 Σχολιάστε

Θυμάμαι πριν από λίγους μήνες, τα γεγονότα στην France Telecom, αλλά και στην «κομμουνιστική» επιχείρηση της Fox Conn στην Κίνα. Στον γαλλικό τηλεπικοινωνιακό κολοσσό, 23 εργαζόμενοι έχουν αυτοκτονήσει τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες. Αιτία το έντονο εργασιακό στρες, που προέρχεται από την πίεση για περισσότερες πωλήσεις, λόγω της οικονομικής κρίσης.

Αλλά και στην Κίνα, στη χώρα όπου η απεργία είναι παράνομη στο όνομα του κομμουνισμού, ο κατασκευαστής των iPod και iPad της Apple αντιμετώπισε 10 αυτοκτονίες μέσα στο 2010. Το γεγονός ότι η διοίκηση της εταιρείας αναγκάζει τους εργαζομένους της να υπογράψουν σύμβαση πως δεν θα αυτοκτονήσουν(!) δεν έχει βελτιώσει την κατάσταση.

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Οι ρομπέν των φτωχών, οι κόκκινο-σκουφίτσες, ο κακός βιομήχανος και άλλα μοντέρνα παραμύθια…

04/07/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων. “Περίπου 20 άτομα από τον αναρχικό χώρο, μπήκαν σε σούπερ μάρκετ στον Άγιο Παντελεήμονα και αφού πήραν τρόφιμα, χωρίς να τα πληρώσουν, τα άφησαν σε γειτονική λαϊκή αγορά και εξαφανίστηκαν μόλις αντελήφθησαν αστυνομικούς να πλησιάζουν.[…]Πρόκειται για το δεύτερο παρόμοιο περιστατικό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες.”

robenhood
Οι ρομαντικοί αντιξουσιαστές φίλοι μου θα βιαστούν να χαμογελάσουν και να θεωρήσουν αυτή την συμβολική κίνηση ως ένα κίνημα πολιτών που αντιστέκεται στον καπιταλισμό και στο κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων. Δυστυχώς θα τους πικράνω γιατί προσωπικά θεωρώπως η παραπάνω αντίδραση δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια απλή ληστεία και καμία σχέση δεν έχει με κινήματα, τάσεις πολιτών και αγώνες.

Πριν αρχίσουν να πέφτουν οι μολότοφ εξηγούμαι. Ας πάμε μερικά χρόνια πίσω, τις εποχές που δρούσε η 17 Νοέμβρη, η οποία, με το πρόσχημα της επανάστασης και της αντίστασης στο καθεστώς, σκότωνε βιομηχάνους, πολιτικούς και διπλωμάτες , λήστευε τράπεζες και καταστήματαως συμβολικές κινήσεις απέναντι στο σύστημα. Αρκετοί πολίτες, είμαι σίγουρος, ότι χαμογελούσαν με κρυφή συνενοχή και ψιθύριζαν “μωρέ, καλά τον έκαναν”. Το σύστημα δεν κατέρρευσε παρότι πολλοί “κακοί βιομήχανοι και πολιτικοί” μας άφησαν χρόνους.

Με ποιόν τρόπο όμως παίρνει κάποιος το νόμο στα χέρια του; Ποιό είναι το κριτήριο με το οποίο ερμηνεύει κάποιος την δικαιοσύνη; Με ποιό δικαίωμα κάποιος γίνεται “εκδικητής”; Να υποθέσω ότι με το ίδιο δικαίωμα που πήραν οι “αντιεξουσιαστές” την δικαιοσύνη στα χέρια τους, θα μπορούν και τα σουπερμάρκετ να βάλουν ένοπλουςφρουρούς για να υπερασπιστούν τις ιδιοκτησίες πυροβολώντας τους εισβολείς. Να υποθέσω ότι μπορώ και εγώ να μπω σε οποιαδήποτε τράπεζα και στο όνομα της ακρίβειας να κάνω μια ληστεία… Τα λεφτά βέβαια θα τα δώσω στους φτωχούς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ.

Τα όρια ανάμεσα
στο κοινό έγκλημα και στην αντίσταση εναντίον του καθεστώτος είναι, πολλές φορές, δυσδιάκριτα. Ένας απλός κανόνας είναι ο εξής. Ο ένοπλος αγώνας και η αντίσταση στο καθεστώς με τη χρήση βίας, αποτελούν την τελευταία λύση και μόνο όταν όλες οι υπόλοιπες επιλογές έχουν εξαντληθεί. Κατά τη διάρκεια της Χούντας όπου δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος αντίστασης μιας και όλες οι ελευθερίες είχαν ανασταλεί, η βία απέναντι στο σύστημα ήταν μονόδρομος.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες – που ναι, σίγουρα υπολειτουργούν – το βασικό ζητούμενο είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας. Αν κάποιος άλλος έχει αντίθετη πολιτική θέση/γνώμη από εμένα δεν σημαίνει ότι θα πάρω ένα μαχαίρι και θα τον καθαρίσω. Κανένας δεν έχει το μονοπώλιο στις ιδέες και την αντίσταση και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η βία και η τρομοκρατία δεν έχουν χρώμα και ιδεολογία απλά εφευρίσκουν άλλοθι για τις πράξεις τους.

Ο κόσμος όμως είναι πολύ πιο σύνθετος και τα σύγχρονα προβλήματα όπως η ακρίβεια, θέλουν πραγματικές λύσεις. Το παραμύθι με τον Ρομπέν των Φτωχών, την κόκκινο-σκουφίτσα και τον κακό βιομήχανο, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αλλάφοβάμαι πως σύντομα θα τελειώσουν τα παραμύθια… και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Υ.Γ.: Θα με ενδιέφερε να γνωρίζω πόσοι από τους αναρχικούς χάρισαν τα δικά τους υπάρχοντά στους φτωχούς πριν πάνε να ληστέψουν τους άλλους.

Απαγορεύσεις…

27/06/2008 Σχολιάστε

Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία για το νέο νόμο που προωθεί η κυβέρνηση Καραμανλή για το κάπνισμα. Σύμφωνα λοιπόν με τη νέα διάταξη, που θα ισχύσει από το 2010 και μετά, όποιος συλλαμβάνεται να καπνίζει σε κλειστό δημόσιο χώρο θα εκτελείται… ή τέλος πάντων θα πληρώνει πρόστιμο 300 ευρώ. Η φιλοσοφία του νόμου φαίνεται σωστή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανούσια και αυτό γιατί χτυπάμε το πρόβλημα σε λάθος σημείο.

tsigaro-2

Ακολουθήστε την σκέψη μου.Γνωρίζω όπως και οι περισσότεροι, πως το κάπνισμα είναι μια βλαβερή και ανόητη συνήθεια που συνδέεται με τις περισσότερες σύγχρονες δυτικές ασθένειες και δυστυχώς κάθε δέκα δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος πεθαίνει στη Γη εξαιτίας του.

Επίσης είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο καπνιστής επηρεάζει και τους γύρω του, οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να γίνονται παθητικοί δέκτες και να επιβαρύνουν την υγεία τους χωρίς δική τους ευθύνη Η απαγόρευση μιας δραστηριότητας ή μιας συνήθειάς μοιάζει με το να κρύβεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η βρωμιά δεν φαίνεται αλλά συνεχίζει να υπάρχει. Τα ναρκωτικά απαγορεύονται αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν χρήστες, ίσα ίσα που οι έρευνές μας δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους αυξάνεται αντί να μειώνεται.

Οι καπνιστές φυσικά και δεν πρόκειται να κόψουν το κάπνισμα επειδή το απαγορεύει ο νόμος. Ο νόμος απαγορεύει και τα αυθαίρετα, το φακελάκι, τη φοροδιαφυγή, το παρκάρισμα επάνωστα πεζοδρόμια και πολλά άλλα.Ομόνος λόγος για να σταματήσει κάποιος το κάπνισμα είναι γιατί θα συνειδητοποιήσει ο ίδιος ότι κάνει κακό τον εαυτό του.

Οι παθητικοί καπνιστές δεν πρόκειται να προστατευθούν, κανένας νόμος δεν κατάφερε να μας οχυρώσει απέναντι σε χίλιους δυο άλλους καθημερινούς αόρατους δολοφόνους που μας δηλητηριάζουν χωρίς να το ξέρουμε. Όλοι είμαστε παθητικοί δέκτες συνεπειών από τους ρύπους των αυτοκινήτων είτε έχουμεαυτοκίνητο είτε όχι,από τηνακτινοβολίατων κινητών είτε μιλάμε στο κινητό είτε όχι. Είμαστε εκτεθειμένοι στον κίνδυνο ως κοινωνία και όχι ατομικά.

Η απαγόρευση λοιπόν δεν λειτουργεί ούτε πρακτικά αλλά ούτε και ψυχολογικά και αυτό γιατί οάνθρωπος πάντα ανέπτυσσε ένα περίεργο αντιδραστικό reflect απέναντι σε κάθε τι του απαγορευόταν. Ο Θεός απαγόρευσε στους πρωτόπλαστους να δοκιμάσουν τους καρπούς από το δέντρο της γνώσης του καλούκαι του κακού,αλλά αυτό αντί να τους αποτρέψει τροφοδότησε τηνπεριέργειάτους. Ο άνθρωπός είναι δημιουργημένος για να είναι περίεργος, για να καταπατάει κανόνες, νόρμες και απαγορεύσεις. Χωρίς αυτή την ιδιότητα θα ήμασταν ακόμα στις σπηλιές.

Η τακτική της απαγόρευσης λοιπόν, και ειδικά όταν επιβάλλεται λανθασμένα, μπορεί να προκαλέσει πολλά παράδοξα. Η ψυχολογία μας λέει ότι ο πιο απλός τρόπος να πείσεις κάποιον να κάνει κάτι είναι να του το απαγορεύσεις.Ηαπαγόρευση δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου, απαγορευμένου καρπού, απόκρυφης γνώσης και απόλαυσης που κάποιος προσπαθεί να μας την στερήσει.

Χαρακτηριστικό το πόσο λανθασμένα χρησιμοποιούμε αυτή την ψυχολογία είναι το παρακάτω παράδειγμα. Οι περισσότερες μαμάδες απαγορεύουν στα μικρά παιδιά τους να πίνουν coca cola γιατί σίγουρα δεν τους κάνει καλό. Αντί της coca cola μπορούν να πιουν sprite ή πορτοκαλάδα, τα οποία όμως κάνουν ακριβώς την ίδια ζημιά όπως και όλα τα αναψυκτικά, αφού συνήθως το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα, η γεύση και η συσκευασία, ενώ οι επιβλαβείς ουσίες παραμένουν σταθερά συστατικά.

Τα παιδιά μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι η coca cola τους απαγορεύτηκε επειδή είναι μικρά σε ηλικία, αφού βλέπουν τους μεγαλύτερους να πίνουν χωρίς καμία αναστολή. Τα παιδιά αποδίδουν αυτή την άρνηση στο νεαρόν της ηλικίας τους και όχι στις βλαβερές ουσίες. Έτσι στην εφηβεία αρχίζουν να καταρρίπτουν οτιδήποτε τους «στερήθηκε» γιατί θεωρούν τον εαυτό τους μεγάλο. Η coca cola, το τσιγάρο, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά γίνονται από απαγορευμένοι καρποί, σύμβολα ενηλικίωσης, και ο αριθμός των καπνιστών, ναρκομανών και αλκοολικών μεγαλώνει.

Αλίμονο στην κοινωνία που αντικαθιστά την ενημέρωση, την παιδεία, τον σεβασμό και τον αυτοέλεγχο με ανούσιες φανφάρες και απαγορεύσεις.

Είμαι νέος και θα κάνω ότι γουστάρω…

20/06/2008 Σχολιάστε

Διαβάζω μια ακόμα έρευνα για την Ευρωζώνη, όπου σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία ανεβαίνει συνεχώς ο αριθμός των εφήβων που καπνίζουν, πίνουν αλκοόλ, κάνουν χρήση ναρκωτικών και έχουν ασταθή σεξουαλική ζωή. Αντίστοιχά φαίνεται πως δεν έχουν όραμα για το μέλλον, παρουσιάζονται συμβιβασμένοι και στέκουν απαθείς σε μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι νεαροί Ευρωπαίοι προσπαθούν να βρουν διέξοδο από τα σύγχρονα προβλήματα μέσα από κακές συνήθειες.

tsebaby

Οι νέοι όμως πάντα έτσι ήταν, και δεν νομίζω ότι υπάρχει γενιά που να μην ξεστόμισε το “όταν ήμουν εγώ στην ηλικία σου”. Δεν υπάρχει γενιά που να μην θεώρησε τους νέους, τσογλάνια / φασαριόζικους / αλήτες, που περνούν όλη τη μέρα  στα μπιλιαρδάδικα, / καφετέριες, /μπροστά στο κομπιούτερ χωρίς να κάνουν τίποτα.

Οι αιώνια επαναστατημένοι νέοι πάντα ήθελαν να ονειρευτούν και να παλέψου για ένα καλύτερο μέλλον, να διαμορφώσουν έναν νέο κόσμο, στα δικά τους μέτρα. Οι έφηβοι του χτες που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο είναι οι σημερινοί “μεγάλοι” που αλλάζουν βαριεστημένα κανάλια στην τηλεόραση. Και μάλλον αυτή είναι η μοίρα των επαναστατών, τελικά να συμβιβάζονται.

Η γενιά του 60, τα παιδιά των λουλουδιών, του ελεύθερου έρωτα, της μαριχουάνας, του Γούντστοκ και του ροκ, για δεκαετίες σκεπάστηκε από ένα πέπλο ρομαντικής αναπόλησης. Σκιαγραφήθηκε μέσα από τις χολιγουντιανές ταινίες, τα βιβλία, τις αφηγήσεις και τους δίσκους ως η γενιά που ….παρά τρίχα να αλλάξει το κόσμο.

Τι έγινε στην πορεία; Γιατί αυτός ο κόσμος δεν άλλαξε προς το καλύτερο, γιατί τα ρομαντικά παιδιά μετατράπηκαν σε γιάπηδες στην Νέα Υόρκη; Τι ακριβώς έφταιξε και χάθηκε μια ευκαιρία; Είναι θέμα συγκυρίας. Την ίδια εποχή με τα παιδιά των λουλουδιών, γεννήθηκε και ένα άλλο κοινωνικό φαινόμενο, η μαζική κατανάλωση, η ποπ κουλτούρα και η βιομηχανία του περιττού.

Μέτα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα νέο πνεύμα αισιοδοξίας επικρατεί στην ψυχολογία των ανθρώπων. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά και η ανθρωπότητα ξανοίγεται σε νέα ταξίδια. Και βέβαια είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που μπορείς να αγοράσεις κάτι που δεν το χρειάζεσαι.Μπορείς να έχεις τηλεόραση, αυτοκίνητο, ψυγείο, πλυντήριο, μίξερ πικάπ, και ότι άλλο βάλει ο νους σου. Δυστυχώς οι διαφημιστές χρησιμοποίησαν τη γνώση της προπαγάνδας που απέκτησαν κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, μετουσίωσαν τα αγαθά της καταναλωτικής κοινωνίας σε ανάγκες και μας τα πούλησαν. Η γενιά των λουλουδιών, με τη σειρά της, ανήμπορη να αντισταθεί στον καταναλωτισμό, γίνεται η γενιά των σκουπιδιών.

Το χειρότερο όμως, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι κάποτε επαναστάτες, είναι σήμερα, υπουργοί, μεγάλο-στελέχη επιχειρήσεων, επιχειρηματίες που χρησιμοποιούν ως άλλοθι την κάποτε επαναστατική τους ιδιότητα για να δικαιολογήσουν οτιδήποτε κάνουν. Αυτοί οι επαναστάτες έκαναν τον κόσμο τελικά χειρότερο. Φτάνει πια με τα παιδιά των λουλουδιών, την γενιά του πολυτεχνείου και όποιον άλλο επαναστάτη. Ότι ήταν να κάνουν το έκαναν.

Η επανάσταση, η αλλαγή και η αμφισβήτησή ταιριάζουν στους νέους και ας πίνουν, ας καπνίζουν και ας κάνουν σεξ όλη μέρα. Αν τους ξεμπουκώναμε λίγο από τα μαθήματα, τα φροντιστήρια, τις εξετάσεις και τις εξεταστικές, ίσως να ήταν λιγότερο αδιάφοροι και ο κόσμος λίγο διαφορετικός.

Πράσινες τηγανιτές πατάτες

23/05/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από τον Ελεύθερο τύπο “Τις εισαγωγές Ουκρανικού ηλιελαίου μσκοπεύει να απαγορεύσει για 1 χρόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς το Κίεβο δεν παρείχε εγγυήσεις ότι το ηλιέλαιο που στέλνει δεν περιέχει ορυκτέλαια. Αξιωματούχος της ΕΕ δήλωσε σε δημοσιογράφους: Περιμέναμε να μας ενημερώσουν ότι υπάρχει δέσμευση πως δεν θα εξαχθεί στην ΕΕ ηλιέλαιο μολυσμένο με ορυκτέλαιο. Οι Ουκρανοί δεν το έκαναν και η προθεσμία εξέπνευσε χθες (την Τρίτη)». Η απαγόρευση θα τεθεί σε ισχύ από την Πέμπτη.”

fries

Φαίνεται πως το μολυσμένο λάδι έφτασε σε συνολικά 13 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ότι αντίστοιχα προϊόντα διακινούνται και στην Ελλάδα από τις αρχές του χρόνου. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι σήμερα όλο αυτό το λάδι είχε τελικό προορισμό τα στομάχια μας. Είναι δύσκολο να προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε ευθύνες, σε αυτή τη χώρα που μονίμως εξουσιάζουν ανεύθυνοι, αλλά αυτό που προβληματίζει για μια ακόμα φορά, είναι ο τρόπος που λειτουργούν οι μηχανισμοί προστασίας του πολίτη.

Ο ΕΦΕΤ που είναι ο αρμόδιος φορέας για να αντιμετωπίζει τέτοια ζητή ματα αντί να προλάβει το γεγονός, απλά μας ενημέρωσε για την κατάσταση. Ο βασικός σκοπός ύπαρξης ενός οργανισμού προστασίας σαν τον ΕΦΕΤ είναι να προλαβαίνει τέτοιου είδους καταστάσεις και να ενημερώνει τον κόσμο, όχι κατόπιν εορτής για τις συνέπειες, αλλά να τον εκπαιδεύει και να τον διαπαιδαγωγεί ώστε να προστατεύεται από αντίστοιχα διατροφικά σκάνδαλα. Και αυτό που μας κάνει πιο σκεπτικούς είναι το πόσα διατροφικά σκάνδαλα έχουν περάσει από το τραπέζι μας χωρίς να μας ενημερώσει κανένας.

Στην πραγματικότητα, το ζητούμενο είναι να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με το φαγητό. Οι δύσκολες συνθήκες της καθημερινότητας, μας ανάγκασαν να καταφεύγουμε στην εύκολη λύση. Το γρήγορο φαγητό είναι μια λύση πολύ ελκυστική για τα περισσότερα νοικοκυριά, ενώ τα μπελαλίδικα παραδοσιακά πιάτα μαγειρεύονται όλο και πιο σπάνια.

Ταυτόχρονα η υπερεπάρκεια αγαθών στα ράφια των suπrmarket και η ποικιλία προϊόντων και γεύσεων, μας έκανε να πιστέψουμε πώς έχουμε τη δυνατότητα της καλύτερης επιλογής. Μάθαμε να ζούμε σε ένα κόσμο gourme γεύσεων και συνταγών όπου λίγη σημασία έχει πια το τι ακριβώς τρώμε , αλλά μετράει πολύ περισσότερο η εμφάνιση, η ιδιομορφία του και το πόσο γρήγορα φτιάχνεται.

Tο χιούμορ είναι μάλλον ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος άμυνας σε τέτοιες καταστάσεις για αυτό και σας προτείνουμε μια συνταγή μαγειρικής, στο πνεύμα της επικαιρότητας Παίρνουμε ένα κιλό πατάτες, οι καλύτερες είναι οι πατάτες του ΕΦΕΤ, στην συνέχεια προμηθευόμαστε μισό κιλό ηλιέλαιο – ορυκτέλαιο, ογδόντα οκτανίων, από το πλησιέστερο supermarket. Εναλλακτικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε super αμόλυβδη από οποιοδήποτε βενζινάδικο μόνο που το πιάτο μας θα γίνει λίγο πιο βαρύ. Ξεροτηγανίζουμε τις πατάτες του ΕΦΕΤ και φροντίζουμε να αλλάζουμε το λάδι κάθε πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα.

Το πιάτο σερβίρεται με γαρνίρισμα ανευθυνότητας και τρώγεται γρήγορα γρήγορα. Τα καμένα λάδια μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε και ως καύσιμο σε περιόδους έλλειψης βενζίνης.

Καλύτερα με τα πόδια

04/04/2008 Σχολιάστε

Μου έκανε αίσθηση η είδηση της περασμένης Τετάρτης. Μεταφέρω από το http://www.skai.gr

“Απίστευτο αλαλούμ σημειώθηκε το πρωί στα διόδια Αφιδνών αλλά και Σχηματαρίου, πρώτη ημέρα των αυξήσεων στα διόδια. Οι περισσότεροι οδηγοί δε γνώριζαν για την αύξηση (από 2 στα 2,75 ευρώ), ενώ κάποια ταμεία δεν είχαν προμηθευτεί αρκετά κέρματα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ουρές χιλιομέτρων. Η εταιρία Νέα Οδός αρχικά είχε ανακοινώσει ότι το αντίτιμο διέλευσης ήταν 2,75 ευρώ, ενώ στη συνέχεια άφησε να εννοηθεί ότι το στρογγυλοποιεί προσωρινά στα 2,70 ευρώ, αναρτώντας μάλιστα και πινακίδες στα ταμεία των διοδίων. Καθώς, όμως, δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το πρόβλημα, όχι μόνο απέσυρε τις πινακίδες από τα ταμεία, αλλά αναγκάστηκε να ανοίξει τα διόδια Αφιδνών, προκειμένου να εξομαλυνθεί η κίνηση.

oldcars

Σίγουρα ευθύνες για την ταλαιπωρία των οδηγών μπορούμε να εντοπίσουμε τόσο στην εταιρεία και την ελλειπή ενημέρωση, όσο και στην συνήθη Ελληνική νοοτροπία του “έλα μωρέ”. Σημασία έχει πάντως ότι εκτός από τα σπασμένα νεύρα πολύς κόσμος δεν κατάφερε να πάει στην δουλειά του και οι χαμένες εργατοώρες στοίχησαν στην οικονομία πολύ περισσότερο από τα χιλιάδες χαμένα πεντόφραγκα του ευρώ.

Με αφορμή τα παραπάνω κάνω του εξής συνειρμούς. Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι όταν κάτι γίνεται προσβάσιμο από μεγάλη μάζα ανθρώπων τότε σταματά και να είναι χρήσιμο. Το ίδιο συνέβη και με το αυτοκίνητο.

Στις αρχές του αιώνα όταν το αυτοκίνητο ήταν ακόμα μια περίεργη πολυτέλεια, οι πραγματικά λίγοι που το αποκτούσαν μπορούσαν να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της καινοτομίας. Ανάλογο βέβαια με την ευκολία που προσέφερε ήταν και το κόστος που χρειαζόταν για να αποκτήσεις. Και αυτοί που διέθεταν τα χρήματα για να το αποκτήσουν ήταν οι πλούσιοι αριστοκράτες που είχαν λεφτά για πέταμα και μπορούσαν να απολαύσουν τη ζωή ικανοποιώντας περίεργα καπρίτσια.

Όταν όμως το αυτοκίνητο έγινε μαζικό αγαθό, δηλαδή όταν κάποιος μπορούσε σχετικά εύκολα να το αποκτήσει ένα, τότε ακριβώς, και για αυτό το λόγο, το αυτοκίνητο έγινε άχρηστο! Οι δρόμοι πλημμύρισαν με αυτοκίνητα, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, τρακαρίσματα, διόδια, τροχαία κτλ. Οι χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτου αναγκάστηκαν να μοιραστούν τα οφέλη από τη χρήση του, αλλά αναγκάστηκαν να μοιραστούν και τα προβλήματα, τις θέσεις παρκαρίσματος, τον δρόμο και πάει λέγοντας.

Οι πλούσιοι εστέτ που απολαμβάνουν την ζωή τους, άφησαν το αυτοκίνητο στις μάζες, και μάλιστα δημιούργησαν αυτοκινητοβιομηχανίες για να βγάλουν περισσότερα αυτοκίνητα για τον κόσμο και περισσότερα χρήματα για τους ίδιους. Άρχισαν μάλιστα να ξαναταξιδεύουν με το τρένο, απολαμβάνοντας το φαγητό τους στο βαγόνι και χαζεύοντας νωχελικά τη θέα έξω από το παράθυρο γλιτώνοντας την ταλαιπωρία.

Γίνομαι ειρωνικός, αλλά σκέφτομαι ότι κάπου μας έπιασαν κορόιδα, και δεν μιλάω για τα πέντε λεπτά του ευρώ. Μας άφησαν να απολαμβάνουμε αγαθά, αλλά στην πραγματικότητα μάλλον υπομονετικά υπομένουμε την ταλαιπωρία.

Σήμερα νομίζουμε ότι επειδή έχουμε αυτοκίνητο, δεύτερο αυτοκίνητο , κινητό, δεύτερο κινητό, τηλεόραση, δεύτερη τηλεόραση και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, απολαμβάνουμε ευμάρεια, ευτυχία και ολοκλήρωση. Αλλά θα το πω και εγώ και ας το έχετε ακούσει χιλιάδες φορές η σχέση μας με τα αγαθά της καταναλωτικής μας κοινωνίας είναι αμφίδρομη. Δεν μας ανήκουν μόνο, τους ανήκουμε και εμείς.