Αρχείο

Posts Tagged ‘κινηματογράφος’

Πολιτισμός στην ομίχλη

24/03/2010 Σχολιάστε

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, οποιαδήποτε κουβέντα για τον πολιτισμό φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Όταν το κράτος δυσκολεύεται να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, δανειακές υποχρεώσεις και λειτουργικά έξοδα, το να απαιτούμε χρήματα για τον πολιτισμό είναι πολυτέλεια. Ελπίζω να μην συμφωνείτε με την παραπάνω τοποθέτηση. Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα, ειδικά δε σε δύσκολες περιόδους όπως αυτή που διανύουμε.

Οι σημερινές σκέψεις γίνονται με αφορμή το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που ξεκινά σήμερα Παρασκευή, και θα διαρκέσει ως τις 21 Μαρτίου. Το Φεστιβάλ ξεκίνησε το 1999, σχεδόν ερασιτεχνικά, και πέρσι ξεπέρασε τους 40.000 θεατές, ενώ αυτή τη στιγμή θεωρείται το τρίτο καλύτερο στην Ευρώπη. Παρά την αναγνωρισμένη επιτυχία του και από το κοινό, αλλά και από τους συμμετέχοντες, και παρά την συμβολή του στην προβολή του πολιτισμού, αλλά και της οικονομίας, φέτος πάγωσε ο προϋπολογισμός του, παρά τις αυξημένες ανάγκες.

Βέβαια, το μεγάλο πλήγμα δεν είναι τόσο η μείωση του προϋπολογισμού και οι περικοπές δαπανών, αλλά η άρνηση μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων, που σχετίζονται επαγγελματικά με τον κινηματογράφο, να συμμετέχουν στο Φεστιβάλ. Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε έναν χρόνο, μιας και οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, πριν από λίγους μήνες.

Πρόκειται για την ομάδα «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη», που με αυτό τον τρόπο εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους απέναντι στη συνεχιζόμενη κρίση, στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική Τέχνη, και πιο συγκεκριμένα ο κινηματογράφος, όχι με αφορμή την σημερινή οικονομική κατάσταση, αλλά με τη συνολικότερη στάση που έχει υιοθετήσει η ελληνική Πολιτεία σε θέματα πολιτισμού τα τελευταία χρόνια. Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι δεν ζητάνε τίποτα παραπάνω από αυτά που θα έπρεπε να θεωρούμε δεδομένα για έναν χώρο έκφρασης και πολιτισμού, όπως είναι το σινεμά.

Θα μου πείτε τώρα πολλά ζητάω! Και όμως, εμείς οι ίδιοι πλασάρουμε τους εαυτούς μας σαν τους γεννήτορες του δυτικού πολιτισμού, περηφανευόμαστε για όλα τα πολιτιστικά μας επιτεύγματα, κορδωνόμαστε για την ιστορία μας, τις τέχνες, την επιρροή μας στην ανθρωπότητα. Πριν λίγες μέρες, με αφορμή κάποια γερμανικά δημοσιεύματα, ωρυόμασταν για το πόσα πολλά έχει προσφέρει η Ελλάδα στην ανθρωπότητα και στον πολιτισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Σήμερα; Τι γίνεται, όμως, σήμερα; Πώς στηρίζουμε τον πολιτισμό μας; Πώς δημιουργούμε και πώς ενισχύουμε τις τέχνες και τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτές; Δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω με πίκρα, όταν βλέπω ότι το πολιτιστικό μας προϊόν εξαντλείται σε κακόγουστες τσόντες με ξανθές σταρλετίτσες, που όλοι τρέξαμε να αγοράσουμε στα περίπτερα ή να κατεβάσουμε από το internet.
Κλείνω με τα λόγια του Πάνου Κούτρα: Γνωρίζουμε καλά πως η πνευματική κατάπτωση μίας χώρας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση της διαπλοκής, της διαφθοράς, όπως και στην επικράτηση ακραίων φασιζουσών ιδεολογιών. Σε μία χώρα που ο λαός έχει χάσει τα πνευματικά ερεθίσματα, χάνει και το όποιο κριτήριο, τις όποιες αντιστάσεις μπορεί να έχει απέναντι σε όσους τον λεηλατούν και τον βιάζουν, εκμεταλλευόμενοι την εξαθλίωσή του».

11ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ & Βίντεο

06/10/2009 Σχολιάστε

Το περασμένο Σάββατο 3 Οκτωμβρίου βρέθηκα για λίγες ώρες στην Πάτρα, για να παρακολουθήσω το 11ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ & Βίντεο που γίνεται στον κινηματογράφο Ιντεαλ, όπου είδα  αρκετές ελληνικές παραγωγές  μικρού μήκους.  Πρώτα από όλα να πω ότι το φεστιβάλ έχει σταθεί στα πόδια του, αρκετός κόσμος, πολλές συμμετοχές και ενδιαφέρουσες ταινίες.

cinema

Βέβαια φυσικά και δεν περίμενα ότι όλες οι ταινίες θα ήταν αξιόλογες, τουλάχιστον οι περισσότερες ήταν αξιοπρεπείς. Μια μικρή παρατήρηση. Οι περισσότερες μικρού μήκους είχαν μάλλον σκοτεινό περιεχόμενο. Δεν έχω στα χέρια μου καμία κοινωνιολογική έρευνα που να εξηγεί το γιατί, αλλά φαντάζομαι πώς οι περισσότεροι δημιουργοί έλκονται από μια σκοτεινή μελαγχολία.

Αυτό έχει σίγουρα να κάνει με τη γενικότερη απαισιοδοξία που υπάρχει στον κόσμο, αλλά πολύ περισσότερο και με τη διαπίστωση, ότι στην τέχνη, η αποτύπωση του ακραίου ( ενός φόνου, μιας ληστείας, ενός δράματος ) είναι σχετικά εύκολη υπόθεση κυρίως γιατί ο μέσος άνθρωπος δύσκολα θα βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και έτσι δεν μπορεί να έχει προσωπικές εικόνες, άρα είναι και πιο εύκολο για τον δημιουργό να απεικονίσει το ακραίο με όποιον τρόπο θεώρει αυτός καλύτερο.

Το δύσκολο στην δημιουργία είναι να αποδόσεις την καθημερινότητα, τα απλά καθημερινά πράγματα με τέτοιο τρόπο που να αποκαλύπτουν μικρά ή και μεγάλα μυστικά της ζωής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητη αφηγηματική πρακτική ο ρεαλισμός. Μπορείς κάλλιστα να χρησιμοποιήσεις όσα αποθέματα φαντασίας διαθέτεις.

Μια ταινία μικρού μήκους είναι δύσκολη υπόθεση που απαιτεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να αφηγηθείς μια ιστορία.

Από τις ταινίες που είδα προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε

Μια μικρή μάχη
Χάρης Πάλλας
Ελλάδα
11′ 22» μικρού μήκους 2009
Μία μικρή μάχη που ο καθένας μας μπορεί να εμπλακεί…τόσο ξεχωριστή όπως ο κάθε άνθρωπος και τόσο κοινή όπως ακόμα μία μέρα…

Group Therapy
Συνοδινός Μοσχίδης
Ελλάδα
11′ 35» μικρού μήκους 2008
Ο Ιάκωβος, αντιμετωπίζει τα προβλήματα στη ζωή του πηγαίνοντας σε διάφορους ψυχολόγους. Σε μια κοινωνία χωρίς ταμπού, όμως, τα προβλήματα του παίρνουν άλλη διάσταση…

Πολύχρωμη γη
Βαγγέλης Λαλόπουλος
Ελλάδα
11′ μικρού μήκους 2009
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ο άνθρωπος νοιάζεται τόσο πολύ για το μέλλον, κάτι που είναι λίγο ειρωνικό, διότι πιθανότατα δεν θα υπάρξει μέλλον. Έχουμε τροποποιήσει το περιβάλλον τόσο πολύ, που τώρα θα πρέπει να τροποποιήσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, ώστε να μπορούμε να ζήσουμε σε αυτό. Όσο περισσότερο εκμεταλλευόμαστε την φύση τόσο περισσότερο οι επιλογές μας μειώνωνται μέχρι να μείνει μόνο μία: ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Η καινούργια βιομηχανική οικονομία μας παίρνει ένα βουνό καλυμμένο από δέντρα, λίμνες, ρυάκια και το μετατρέπει σε ένα βουνό από σκουπίδια και λασπώδεις λακκούβες…