Αρχείο

Posts Tagged ‘κράτος’

Απαξίωση…

11/07/2008 Σχολιάστε

Αυτή την εβδομάδα δεν θα πρωτοτυπήσω, θα μπω και εγώ στον πειρασμό να σχολιάσω κάποια πράγματα σε σχέση με το σκάνδαλο της Siemens, που ευτυχώς ή δυστυχώς μονοπωλεί την ειδησεογραφία των ημερών.

sintagma

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο και ας δούμε κάποια γεγονότα που συγκλόνισαν την γειτονική Ιταλία πριν από μία δεκαετία. Τον Φεβρουάριο του 1992, ο Μάριο Κιέζα, στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνελήφθη και ομολόγησε την εμπλοκή του σε ένα μηχανισμό διακίνησης μαύρου πολιτικού χρήματος.Πρόκειται για την αρχή της επιχείρησης «Καθαρά Χέρια», που έμελλε να σαρώσει τη λεγόμενη «Μιζούπολη» και μαζί της όλα τα κόμματα της Α’ Ιταλικής Δημοκρατίας.

Οι συνεχόμενες αποκαλύψεις για μαύρο χρήμα και οι συνεχόμενες ομολογίες δημιούργησαν ένα ντόμινο γεγονότων που οδήγησε σε ακραίες αντιδράσεις. Η απόφαση της Βουλής να μην άρει την ασυλία του Κράξι υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τον Απρίλιο του 1993 διαδηλώσεις ξεσπούν σε διαφορετικές γωνιές της Ρώμης, άλλες αυθορμήτως από φοιτητές, άλλες οργανωμένες από την Αριστερά και άλλες από το ακροδεξιό Movimento Sociale του σημερινού προέδρου της Βουλής, Τζιανφράνκο Φίνι.

Και η τελευταία πράξη του δράματος παίζεται μπροστά από το ξενοδοχείο που έμενε ο Κράξι. Σε μια έκρηξη, το οργισμένο πλήθος, τον περικυκλώνει και τον «βομβαρδίζει» με θες και αυτά;». Η σκηνή παίχτηκε στην τηλεόραση εκατοντάδες φορές και η Ιταλική Δημοκρατία μπήκε σε μια χρόνια και βαθιά κρίση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμα.

Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους. Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, ήρθε να καλύψει ο Μπερλουσκόνι. Οι Ιταλοί έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις δημοκρατικές δυνάμεις, δεν δίστασαν να παραδώσουν τη διακυβέρνηση της χώρας τους σε έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους ηγέτες της σύγχρονης Ευρώπης.

Στην Ελλάδα του σήμερα μπορούμε εύκολα να βρούμε πολλές ομοιότητες με την Ιταλία του 1990. Η εμπλοκή πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Siemens, επιβεβαιώνει την υποψία που είχαμε χρόνια τώρα, ότι οι πολιτικοί μας κλέβουν και μας δουλεύουν ασύστολα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, ο κόσμος πλέον δεν μπορεί να ανεχτεί αυτή την κατάσταση και η αναζήτηση λύσεων και οι ζημώσεις στην κοινωνία έχουν ήδη ξεκινήσει.

Ακριβώς αυτή την αλλαγή φοβούνται και τα κόμματα που προσπαθούν με αδέξιους τρόπους, συστρατεύοντας και τα συμμαχόμενα και συνένοχα ΜΜΕ, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Ευτυχώς για εμάς οι εξελίξεις επηρεάζονται από την γερμανική δικαιοσύνη και αργά ή γρήγορα ο δικομματισμός θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των ενοχών του. Η απειλή του “Μπερλουσκονισμού”, της “Ιταλοποίησης”, τον “μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων” και της “απαξίωσης του πολιτικού συστήματος” είναι οι τελευταίες γραμμές άμυνας των κομμάτων που ποτέ δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Απαξίωση λοιπόν, και ας μας αδειάσουν τη γωνιά και τα έδρανα, γιατί ακόμα και αν οι πολιτικοί μας δεν είναι ένοχοι για αποδοχή μαύρου χρήματος, είναι ένοχοι γιατί ποτέ δεν προστάτευσαν τα συμφέροντα του λαού.

Advertisements

Οι ρομπέν των φτωχών, οι κόκκινο-σκουφίτσες, ο κακός βιομήχανος και άλλα μοντέρνα παραμύθια…

04/07/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων. “Περίπου 20 άτομα από τον αναρχικό χώρο, μπήκαν σε σούπερ μάρκετ στον Άγιο Παντελεήμονα και αφού πήραν τρόφιμα, χωρίς να τα πληρώσουν, τα άφησαν σε γειτονική λαϊκή αγορά και εξαφανίστηκαν μόλις αντελήφθησαν αστυνομικούς να πλησιάζουν.[…]Πρόκειται για το δεύτερο παρόμοιο περιστατικό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες.”

robenhood
Οι ρομαντικοί αντιξουσιαστές φίλοι μου θα βιαστούν να χαμογελάσουν και να θεωρήσουν αυτή την συμβολική κίνηση ως ένα κίνημα πολιτών που αντιστέκεται στον καπιταλισμό και στο κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων. Δυστυχώς θα τους πικράνω γιατί προσωπικά θεωρώπως η παραπάνω αντίδραση δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω από μια απλή ληστεία και καμία σχέση δεν έχει με κινήματα, τάσεις πολιτών και αγώνες.

Πριν αρχίσουν να πέφτουν οι μολότοφ εξηγούμαι. Ας πάμε μερικά χρόνια πίσω, τις εποχές που δρούσε η 17 Νοέμβρη, η οποία, με το πρόσχημα της επανάστασης και της αντίστασης στο καθεστώς, σκότωνε βιομηχάνους, πολιτικούς και διπλωμάτες , λήστευε τράπεζες και καταστήματαως συμβολικές κινήσεις απέναντι στο σύστημα. Αρκετοί πολίτες, είμαι σίγουρος, ότι χαμογελούσαν με κρυφή συνενοχή και ψιθύριζαν “μωρέ, καλά τον έκαναν”. Το σύστημα δεν κατέρρευσε παρότι πολλοί “κακοί βιομήχανοι και πολιτικοί” μας άφησαν χρόνους.

Με ποιόν τρόπο όμως παίρνει κάποιος το νόμο στα χέρια του; Ποιό είναι το κριτήριο με το οποίο ερμηνεύει κάποιος την δικαιοσύνη; Με ποιό δικαίωμα κάποιος γίνεται “εκδικητής”; Να υποθέσω ότι με το ίδιο δικαίωμα που πήραν οι “αντιεξουσιαστές” την δικαιοσύνη στα χέρια τους, θα μπορούν και τα σουπερμάρκετ να βάλουν ένοπλουςφρουρούς για να υπερασπιστούν τις ιδιοκτησίες πυροβολώντας τους εισβολείς. Να υποθέσω ότι μπορώ και εγώ να μπω σε οποιαδήποτε τράπεζα και στο όνομα της ακρίβειας να κάνω μια ληστεία… Τα λεφτά βέβαια θα τα δώσω στους φτωχούς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ.

Τα όρια ανάμεσα
στο κοινό έγκλημα και στην αντίσταση εναντίον του καθεστώτος είναι, πολλές φορές, δυσδιάκριτα. Ένας απλός κανόνας είναι ο εξής. Ο ένοπλος αγώνας και η αντίσταση στο καθεστώς με τη χρήση βίας, αποτελούν την τελευταία λύση και μόνο όταν όλες οι υπόλοιπες επιλογές έχουν εξαντληθεί. Κατά τη διάρκεια της Χούντας όπου δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος αντίστασης μιας και όλες οι ελευθερίες είχαν ανασταλεί, η βία απέναντι στο σύστημα ήταν μονόδρομος.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες – που ναι, σίγουρα υπολειτουργούν – το βασικό ζητούμενο είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας. Αν κάποιος άλλος έχει αντίθετη πολιτική θέση/γνώμη από εμένα δεν σημαίνει ότι θα πάρω ένα μαχαίρι και θα τον καθαρίσω. Κανένας δεν έχει το μονοπώλιο στις ιδέες και την αντίσταση και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η βία και η τρομοκρατία δεν έχουν χρώμα και ιδεολογία απλά εφευρίσκουν άλλοθι για τις πράξεις τους.

Ο κόσμος όμως είναι πολύ πιο σύνθετος και τα σύγχρονα προβλήματα όπως η ακρίβεια, θέλουν πραγματικές λύσεις. Το παραμύθι με τον Ρομπέν των Φτωχών, την κόκκινο-σκουφίτσα και τον κακό βιομήχανο, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αλλάφοβάμαι πως σύντομα θα τελειώσουν τα παραμύθια… και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Υ.Γ.: Θα με ενδιέφερε να γνωρίζω πόσοι από τους αναρχικούς χάρισαν τα δικά τους υπάρχοντά στους φτωχούς πριν πάνε να ληστέψουν τους άλλους.

Απαγορεύσεις…

27/06/2008 Σχολιάστε

Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία για το νέο νόμο που προωθεί η κυβέρνηση Καραμανλή για το κάπνισμα. Σύμφωνα λοιπόν με τη νέα διάταξη, που θα ισχύσει από το 2010 και μετά, όποιος συλλαμβάνεται να καπνίζει σε κλειστό δημόσιο χώρο θα εκτελείται… ή τέλος πάντων θα πληρώνει πρόστιμο 300 ευρώ. Η φιλοσοφία του νόμου φαίνεται σωστή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανούσια και αυτό γιατί χτυπάμε το πρόβλημα σε λάθος σημείο.

tsigaro-2

Ακολουθήστε την σκέψη μου.Γνωρίζω όπως και οι περισσότεροι, πως το κάπνισμα είναι μια βλαβερή και ανόητη συνήθεια που συνδέεται με τις περισσότερες σύγχρονες δυτικές ασθένειες και δυστυχώς κάθε δέκα δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος πεθαίνει στη Γη εξαιτίας του.

Επίσης είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο καπνιστής επηρεάζει και τους γύρω του, οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να γίνονται παθητικοί δέκτες και να επιβαρύνουν την υγεία τους χωρίς δική τους ευθύνη Η απαγόρευση μιας δραστηριότητας ή μιας συνήθειάς μοιάζει με το να κρύβεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η βρωμιά δεν φαίνεται αλλά συνεχίζει να υπάρχει. Τα ναρκωτικά απαγορεύονται αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν χρήστες, ίσα ίσα που οι έρευνές μας δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους αυξάνεται αντί να μειώνεται.

Οι καπνιστές φυσικά και δεν πρόκειται να κόψουν το κάπνισμα επειδή το απαγορεύει ο νόμος. Ο νόμος απαγορεύει και τα αυθαίρετα, το φακελάκι, τη φοροδιαφυγή, το παρκάρισμα επάνωστα πεζοδρόμια και πολλά άλλα.Ομόνος λόγος για να σταματήσει κάποιος το κάπνισμα είναι γιατί θα συνειδητοποιήσει ο ίδιος ότι κάνει κακό τον εαυτό του.

Οι παθητικοί καπνιστές δεν πρόκειται να προστατευθούν, κανένας νόμος δεν κατάφερε να μας οχυρώσει απέναντι σε χίλιους δυο άλλους καθημερινούς αόρατους δολοφόνους που μας δηλητηριάζουν χωρίς να το ξέρουμε. Όλοι είμαστε παθητικοί δέκτες συνεπειών από τους ρύπους των αυτοκινήτων είτε έχουμεαυτοκίνητο είτε όχι,από τηνακτινοβολίατων κινητών είτε μιλάμε στο κινητό είτε όχι. Είμαστε εκτεθειμένοι στον κίνδυνο ως κοινωνία και όχι ατομικά.

Η απαγόρευση λοιπόν δεν λειτουργεί ούτε πρακτικά αλλά ούτε και ψυχολογικά και αυτό γιατί οάνθρωπος πάντα ανέπτυσσε ένα περίεργο αντιδραστικό reflect απέναντι σε κάθε τι του απαγορευόταν. Ο Θεός απαγόρευσε στους πρωτόπλαστους να δοκιμάσουν τους καρπούς από το δέντρο της γνώσης του καλούκαι του κακού,αλλά αυτό αντί να τους αποτρέψει τροφοδότησε τηνπεριέργειάτους. Ο άνθρωπός είναι δημιουργημένος για να είναι περίεργος, για να καταπατάει κανόνες, νόρμες και απαγορεύσεις. Χωρίς αυτή την ιδιότητα θα ήμασταν ακόμα στις σπηλιές.

Η τακτική της απαγόρευσης λοιπόν, και ειδικά όταν επιβάλλεται λανθασμένα, μπορεί να προκαλέσει πολλά παράδοξα. Η ψυχολογία μας λέει ότι ο πιο απλός τρόπος να πείσεις κάποιον να κάνει κάτι είναι να του το απαγορεύσεις.Ηαπαγόρευση δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου, απαγορευμένου καρπού, απόκρυφης γνώσης και απόλαυσης που κάποιος προσπαθεί να μας την στερήσει.

Χαρακτηριστικό το πόσο λανθασμένα χρησιμοποιούμε αυτή την ψυχολογία είναι το παρακάτω παράδειγμα. Οι περισσότερες μαμάδες απαγορεύουν στα μικρά παιδιά τους να πίνουν coca cola γιατί σίγουρα δεν τους κάνει καλό. Αντί της coca cola μπορούν να πιουν sprite ή πορτοκαλάδα, τα οποία όμως κάνουν ακριβώς την ίδια ζημιά όπως και όλα τα αναψυκτικά, αφού συνήθως το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα, η γεύση και η συσκευασία, ενώ οι επιβλαβείς ουσίες παραμένουν σταθερά συστατικά.

Τα παιδιά μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι η coca cola τους απαγορεύτηκε επειδή είναι μικρά σε ηλικία, αφού βλέπουν τους μεγαλύτερους να πίνουν χωρίς καμία αναστολή. Τα παιδιά αποδίδουν αυτή την άρνηση στο νεαρόν της ηλικίας τους και όχι στις βλαβερές ουσίες. Έτσι στην εφηβεία αρχίζουν να καταρρίπτουν οτιδήποτε τους «στερήθηκε» γιατί θεωρούν τον εαυτό τους μεγάλο. Η coca cola, το τσιγάρο, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά γίνονται από απαγορευμένοι καρποί, σύμβολα ενηλικίωσης, και ο αριθμός των καπνιστών, ναρκομανών και αλκοολικών μεγαλώνει.

Αλίμονο στην κοινωνία που αντικαθιστά την ενημέρωση, την παιδεία, τον σεβασμό και τον αυτοέλεγχο με ανούσιες φανφάρες και απαγορεύσεις.

Μέγας Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος..

06/06/2008 Σχολιάστε

Τις τελευταίες μέρες οι αναταραχές στον χώρο των Πανεπιστημίων και τα κρούσματα βίας έχουν φέρει για άλλη μια φορά την κοινωνία σε αμηχανία και το σύστημα δημόσιας παιδείας σε παράκρουση. Φοιτητές εναντίον καθηγητών, εναντίον πρυτάνεων, εναντίον πολιτών, εναντίον κράτους, εναντίον ΜΜΕ και όλοι μαζί εναντίων της παιδείας που είναι και ο μοναδικός χαμένος της υπόθεσης. Ο βασικός λόγος της έντασης: Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος που ορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της Ελληνικής Παιδείας.

knight

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι το ελληνικό σχολείο, αλλά πιστεύω πώς για συγκεκριμένους λόγους, έχει αποτύχειως μηχανισμός καιως διαδικασία και αυτό γιατί πέρα από τις γνώσεις και τις δεξιότητες που αδυνατεί να μας μεταδώσει, το σχολείο έχει μετατραπεί σε ένα ενδιάμεσο προπαρασκευαστικό τμήμα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Απαξιώσαμε το σχολείο και θεοποιήσαμε το Πανεπιστήμιο, το οποίο με τη σειρά του μετατράπηκε σε έναν μηχανισμό που δίνει πτυχία και θέσεις εργασίες στην ανταγωνιστική αγορά. Δεν πιστεύω ότι η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων αποτελεί την λύση των προβλημάτων μας, αλλά σίγουρα θα προτιμούσα η πολιτεία να δημιουργήσει ένα αψεγάδιαστο εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι το λύκειο, και από εκεί και πέρα όποιος θέλει να μάθει κάτι παραπάνωγια να εξασφαλίσει το επαγγελματικό του μέλλον, ας επιλέξει τον τρόπο, τον τόπο και το αντίτιμο.Με λίγα λόγια, αν μας νοιάζει η παιδεία στον τόπο μας πρέπει να μας απασχολήσει πρώτα από όλα το σχολείο και μετά το πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς όμως αντί η συζήτηση να αφορά το πώς θα ενισχύσουμε την παιδεία, αναλωνόμαστε σε ερμηνεύσεις, ερμηνείες και αποσαφηνίσεις του συντάγματος.Ο μεγάλος φιλόσοφος Νίτσε μας έλεγε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν γεγονότα παρά μόνο ερμηνείες. Και είναι αλήθεια πως σήμερα παρά ποτέ ο κόσμος μας ορίζεται από την ερμηνεία που δίνει ο καθένας από εμάς σε αντικειμενικά γεγονότα. Αυτό δεν είναι κάτι παράλογο. Ο άνθρωπος μαθημένος να διερμηνεύει και να εξηγεί το σύμπαν με κέντρο τον εαυτό του, πρέπει να μετατρέψει τις πληροφορίες σε κάτι δικό του που να μπορεί να το αναλύσει και να το καταλάβει..

Τι γίνεται όμως όταν καταλαβαίνουμε διαφορετικά πράγματα και όταν ερμηνεύουμε με διαφορετικό τρόπο τις καταστάσεις; Τι συμβαίνει όταν ο καθένας διαβάζει μονόπλευρα και ορίζει όπως θέλει ανάλογα με τις ανάγκες του και με μοναδικό σκοπό να στηρίξει τον ισχυρισμό του; Και συγκεκριμένα ποιος άραγε μπορεί να αντικρούσει ένα επιχείρημα όταν αυτό εμπεριέχει τη λέξη “Σύνταγμα της Ελλάδας”. Μια έκφραση βαριά και ποτισμένη με το προσωπικό αίσθημα της δημοκρατίας που όλοι πιστεύω πως έχουμε.

Αλίμονο… κάποιοι “φοιτητές”, “πολιτικοί”, “καθηγητές”, και δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος νομίζουν ότι κατέχουν τον τίτλο του Μέγα Ιππότης του Τάγματος των Υπερασπιστών του Ελληνικού Συντάγματος και ωσάν ιππότες που είναι λυσσομανούν να προστατεύσουν το άρθρο 16 καταπατώντας στο διάβα τους και καταλύοντας όλα τα άλλα άρθρα. Το άρθρο 4 του Συντάγματος λέει “Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.”

Σαν κοινωνία δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε κανένα σύνταγμα για να μάθουμε να σεβόμαστε τους συνανθρώπους, την διαφορετική γνώμη, τον διάλογο, τη μια βία. τη δημοκρατία. Γιατί είναι προφανές ότι μια κοινωνία, οργανωμένη με νόμους και θεσμούς, δεν είναι δυνατό να επιτρέπει σε κανέναν να επιβάλλει με τη βία την ερμηνεία του καταπατώντας όχι μόνο νόμους και συντάγματα αλλά τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Πράσινες τηγανιτές πατάτες

23/05/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από τον Ελεύθερο τύπο “Τις εισαγωγές Ουκρανικού ηλιελαίου μσκοπεύει να απαγορεύσει για 1 χρόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς το Κίεβο δεν παρείχε εγγυήσεις ότι το ηλιέλαιο που στέλνει δεν περιέχει ορυκτέλαια. Αξιωματούχος της ΕΕ δήλωσε σε δημοσιογράφους: Περιμέναμε να μας ενημερώσουν ότι υπάρχει δέσμευση πως δεν θα εξαχθεί στην ΕΕ ηλιέλαιο μολυσμένο με ορυκτέλαιο. Οι Ουκρανοί δεν το έκαναν και η προθεσμία εξέπνευσε χθες (την Τρίτη)». Η απαγόρευση θα τεθεί σε ισχύ από την Πέμπτη.”

fries

Φαίνεται πως το μολυσμένο λάδι έφτασε σε συνολικά 13 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ότι αντίστοιχα προϊόντα διακινούνται και στην Ελλάδα από τις αρχές του χρόνου. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι σήμερα όλο αυτό το λάδι είχε τελικό προορισμό τα στομάχια μας. Είναι δύσκολο να προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε ευθύνες, σε αυτή τη χώρα που μονίμως εξουσιάζουν ανεύθυνοι, αλλά αυτό που προβληματίζει για μια ακόμα φορά, είναι ο τρόπος που λειτουργούν οι μηχανισμοί προστασίας του πολίτη.

Ο ΕΦΕΤ που είναι ο αρμόδιος φορέας για να αντιμετωπίζει τέτοια ζητή ματα αντί να προλάβει το γεγονός, απλά μας ενημέρωσε για την κατάσταση. Ο βασικός σκοπός ύπαρξης ενός οργανισμού προστασίας σαν τον ΕΦΕΤ είναι να προλαβαίνει τέτοιου είδους καταστάσεις και να ενημερώνει τον κόσμο, όχι κατόπιν εορτής για τις συνέπειες, αλλά να τον εκπαιδεύει και να τον διαπαιδαγωγεί ώστε να προστατεύεται από αντίστοιχα διατροφικά σκάνδαλα. Και αυτό που μας κάνει πιο σκεπτικούς είναι το πόσα διατροφικά σκάνδαλα έχουν περάσει από το τραπέζι μας χωρίς να μας ενημερώσει κανένας.

Στην πραγματικότητα, το ζητούμενο είναι να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με το φαγητό. Οι δύσκολες συνθήκες της καθημερινότητας, μας ανάγκασαν να καταφεύγουμε στην εύκολη λύση. Το γρήγορο φαγητό είναι μια λύση πολύ ελκυστική για τα περισσότερα νοικοκυριά, ενώ τα μπελαλίδικα παραδοσιακά πιάτα μαγειρεύονται όλο και πιο σπάνια.

Ταυτόχρονα η υπερεπάρκεια αγαθών στα ράφια των suπrmarket και η ποικιλία προϊόντων και γεύσεων, μας έκανε να πιστέψουμε πώς έχουμε τη δυνατότητα της καλύτερης επιλογής. Μάθαμε να ζούμε σε ένα κόσμο gourme γεύσεων και συνταγών όπου λίγη σημασία έχει πια το τι ακριβώς τρώμε , αλλά μετράει πολύ περισσότερο η εμφάνιση, η ιδιομορφία του και το πόσο γρήγορα φτιάχνεται.

Tο χιούμορ είναι μάλλον ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος άμυνας σε τέτοιες καταστάσεις για αυτό και σας προτείνουμε μια συνταγή μαγειρικής, στο πνεύμα της επικαιρότητας Παίρνουμε ένα κιλό πατάτες, οι καλύτερες είναι οι πατάτες του ΕΦΕΤ, στην συνέχεια προμηθευόμαστε μισό κιλό ηλιέλαιο – ορυκτέλαιο, ογδόντα οκτανίων, από το πλησιέστερο supermarket. Εναλλακτικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε super αμόλυβδη από οποιοδήποτε βενζινάδικο μόνο που το πιάτο μας θα γίνει λίγο πιο βαρύ. Ξεροτηγανίζουμε τις πατάτες του ΕΦΕΤ και φροντίζουμε να αλλάζουμε το λάδι κάθε πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα.

Το πιάτο σερβίρεται με γαρνίρισμα ανευθυνότητας και τρώγεται γρήγορα γρήγορα. Τα καμένα λάδια μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε και ως καύσιμο σε περιόδους έλλειψης βενζίνης.

Πάρτε τα όλα πάρτε τα

16/05/2008 Σχολιάστε

Την εβδομάδα που μας πέρασε η έλλειψη της βενζίνης έπειτα από την απεργία των ΔΧ φορτηγών, απασχόλησε σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία. Οι περισσότεροι νιώσαμε ότι μας στερούν ένα βασικό καταναλωτικό και κοινωνικό αγαθό. Τη δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης. Ένας βασικός λόγος για τον οποίο ο μέσος Έλληνας είναι “ερωτευμένος” με το αυτοκίνητό του είναι γιατί του δίνει το αίσθημα της ελευθερίας, ότι ανά πάσα στιγμή παίρνει το αμάξι του και πάει όπου θέλει.

locker
Η νοοτροπία αυτή είναι κατάλοιπο της παιδείας που έχουμε λάβει από την πολιτεία αλλά και από την οικογένειά μας. Ένας επίσης σημαντικός λόγος είναι ότι το ίδιο το κράτος δε μας δίνει καμία άλλη εναλλακτική, ιδιαίτερα στην επαρχία. Για παράδειγμα, κάποιος που μένει εκτός πόλης και δεν διαθέτει αυτοκίνητο ή δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει, είναι καταδικασμένος να μην μπορεί ούτε στη δουλεία του να πάει πόσο μάλλον να πάρει το αμόρε του και να φύγει για διακοπές.

Η κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα της διαχρονικής στάσης που κρατάει το ελληνικό κράτος απέναντι στην οικονομία της αγοράς και τους πολίτες του. Το κράτος έχει αποφασίσει ότι για να προστατέψει τους πολίτες του θα πρέπει να μονοπωλεί τη δυνατότητα ελέγχου σημαντικών ενεργειακών πόρων και όχι μόνο. Στερεί τη δυνατότητα από τους ιδιώτες και της επιχειρήσεις να διαθέτουν εναλλακτικά και προφανώς ανταγωνιστικά δίκτυα, με την πρόφαση ότι αν οι ιδιώτες έχουν αυτή τη δυνατότητα θα δημιουργήσουν μονοπωλιακές τακτικές.

Με απλά λόγια. Το κράτος δημιουργεί ένα μονοπωλιακό καθεστώς για να μας προστατέψει από ένα πιθανό μονοπωλιακό καθεστώς που θα δημιουργήσει ο ιδιώτης. Δηλαδή το κράτος μας εγκλωβίζει για να μη μας εγκλωβίσει κάποιος άλλος. Μπερδευτήκατε;

Οι αριστεροί φίλοι μου θα παρεξηγηθούν, αλλά στο κομμάτι της οικονομίας της αγοράς θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο καπιταλισμός, εκτός από το αδυσώπητο και σκληρό πρόσωπό του , μπορεί να είναι και πέρα για πέρα δημοκρατικός. Σύμφωνα λοιπόν με τους κανόνες του καπιταλισμού, όλες οι αγορές είναι ανοιχτές και ελεύθερες.Οι επιχειρήσεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια θα παρέχει καλύτερες υπηρεσίες και προϊόντα, σε αλύτερη τιμή, και με αυτό τον τρόπο επωφελείται ο τελικός καταναλωτής. Τουλάχιστον στη θεωρία….

Στην πράξη, ο κρατικοδίαιτος καπιταλισμός στηρίζεται στη γενική παραδοχή ότι το κράτος – που είναι μια επιχείρηση και αυτό – μπορεί να φτιάχνει νόμους που ρυθμίζουν την λειτουργία της αγοράς με βάση το δικό του συμφέρον. Δηλαδή το κράτος έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι.

Λογικά κάποιος θα έλεγε ότι με βάση το πολίτευμά μας, την δημοκρατία, εμείς οι ίδιοι εξουσιοδοτούμε το κράτος να δημιουργεί αυτούς τους μηχανισμούς. Μισό λεπτό.Οπολίτες εξουσιοδοτούν το κράτος να δημιουργεί τις καλύτερες συνθήκες για τους πολίτες του, να παρέχει ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ένα αξιοπρεπές σύστημα παιδείας, ένα αποτελεσματικό μηχανισμό αντιμετώπισης καταστροφών, έναν αποδοτικό μηχανισμό διαχείρισης των οικονομικών, μια σταθερή στρατηγική για την αντιμετώπιση των εθνικών μας διεκδικήσεων, ένα υγιές περιβάλλον κοινωνικής ανάπτυξης. Αυτά πρέπει να είναι βασικές προτεραιότητες της πολιτείας.

Όταν το κράτος φτιάξει βιβλιοθήκες σε όλα τα σχολεία, παρέχει σε όλους τους μαθητές ηλεκτρονικούς υπολογιστές, όταν κάθε ΙΚΑ έχει τους γιατρούς που πρέπει να έχει, όταν δεν θα τρέμω μη μου φάνε τα λεφτά της σύνταξής μου σε ομόλογα, όταν δεν θα με παιδεύουν στις υπηρεσίες τους για ένα χαζόχαρτο, όταν θα θεωρούν προτεραιότητά τους να σβήσουν τη φωτιά που καίει την μισή Πελοπόννησο αντί να κάνουν εκλογές, τότε και μόνο τότε θα δεχτώ το κράτος ως αξιόπιστο. Αλλιώς ας τα δώσουμε όλα στους ιδιώτες να ησυχάσουμε.