Αρχείο

Posts Tagged ‘ΜΜΕ’

Από την πρέσα στο free press και το wordpress

10/04/2009 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το site της Ελευθεροτυπίας: “Μια τολμηρή εκδοτική πρωτοβουλία της Ελευθεροτυπίας σε δύσκολους καιρούς[…]. Η Ελευθεροτυπία Εβδομάδα θα κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη δωρεάν με ότι πιο σημαντικό συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο. Η Ελευθεροτυπία Εβδομάδα περιέχει θέματα που δημοσιεύτηκαν στις εκδόσεις της Ελευθεροτυπίας, της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας και των ένθετων περιοδικών […]”

press
Η είδηση φαινομενικά δείχνει να έχει να κάνει με τις στρατηγικές πώλησης και προώθησης των εφημερίδων. Ας δώσουμε λίγο περισσότερη προσοχή. Μην ξεχνάμε πως η Ελευθεροτυπία έχει πρωτοτυπήσει πολλές φορές μέχρι σήμερα. Τα ένθετα περιοδικά ξεκίνησαν από το «Έψιλον» για να φτάσουμε σήμερα σε ογκωδέστατα περιοδικά, που συνοδεύουν τις κυριακάτικες. Η μανία με τα DVD, με τα ντοκιμαντέρ του Discovery Channel που μοίρασε πάλι πρώτη η Ελευθεροτυπία, οι προσφορές επίσης, από ένα λεξικό μέχρι αυτοκίνητα και μετρητά. Όλα αυτά σήμερα έχουν γίνει ο κανόνας για κάθε σοβαρή εφημερίδα και όπως είπε και ο Σεραφείμ Φυντανίδης στο Παρασκήνιο για τις προσφορές των εφημερίδων: «σε λίγο καιρό θα προσφέρουν νύφες και γαμπρούς»

Σίγουρα λοιπόν όταν μια μεγάλη εφημερίδα αποφασίζει να διαθέσει μια δωρεάν εβδομαδιαία έκδοση (free press) φαίνεται να υπάρχουν και άλλα θέματα πέρα από το marketing. Οι εφημερίδες είναι εμπορικές επιχειρήσεις, κοινώς προσπαθούν να βγάλουν χρήματα και υπάρχουν δύο τρόποι:  ή τακιμιάζεις με πολιτικούς και μεγάλο – εταιρείες και πλασάρεις την άποψή τους στον ανυποψίαστο(;) κόσμο, ή παλεύεις να δημιουργήσεις καινοτόμα προϊόντα και υπηρεσίες (προς Θεού δεν θεωρώ καινοτομία τα κουπόνια και τα DVD) ώστε να μπεις στο παιχνίδι της αγοράς όπως κάθε σοβαρή επιχείρηση.

Οι μεγάλες εφημερίδες ξέρουν πολύ καλά να παίζουν και στα δύο επίπεδα, όμως τα τελευταία χρόνια κάτι φαίνεται να αλλάζει. Οι «συνεργασίες» με τους πολιτικούς συνεχίζονται (και πολύ φοβάμαι για πολύ καιρό),  όμως στο κομμάτι της καινοτομίας και της υπηρεσίας προς τον αναγνώστη τα πράγματα είναι πλέον πολύ δύσκολα, γιατί πόσα DVD, κουπόνια και ένθετα να μοιράσεις;

Σήμερα οι εφημερίδες έχουν έναν μεγάλο ανταγωνιστή: το διαδίκτυο. Το διαδίκτυο κατάφερε να μπει στα σπίτια των ανθρώπων. Είναι δωρεάν, είναι άμεσο, είναι ανεξάρτητο και προσφέρει πληροφορίες, φωτογραφίες, video, μουσική, εύκολα, σε όλους.  Όμως το κυριότερο είναι ότι το διαδίκτυο επέτρεψε την επικοινωνία μεταξύ του μέσου και του αναγνώστη. Ο αναγνώστης ελέγχει, σχολιάζει, κρίνει, στέλνει την άποψή του, τις φωτογραφίες και τα video του, συμμετέχει στην καταγραφή και την κριτική των γεγονότων….

Ο τρόπος που λειτουργούν τα ΜΜΕ αλλάζει προς όφελος του αναγνώστη. Φυσικά η αλλαγή αυτή θορυβεί τις  παραδοσιακές εφημερίδες που βλέπουν ότι χάνουν το τρένο των εξελίξεων. Γιατί λοιπόν να μην κρατήσουν μια μικρή δωρεάν εβδομαδιαία έκδοση και να  ακολουθήσουν την τεχνολογία που τόσο καιρό πολεμούσαν;

Βέβαια για να ολοκληρωθεί η μετάβαση προς τα νέα ΜΜΕ, θα πρέπει να υπάρξει και άλλη μια συνθήκη: να σταματήσουν οι εφημερίδες να «χρηματοδοτούνται» από τους πολιτικούς. Αλλά αυτό φίλοι μου, είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα….

* το wordpress είναι μια δωρεάν πλατφόρμα δημοσίευσης περιεχομένου, στο διαδίκτυο

Advertisements

Λειπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια

06/02/2009 Σχολιάστε

Πριν από λίγες μέρες εντύπωση μου έκανε ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ χειρήστικαν το περιστατικό με τα δακρυγόνα και τον κ. Παπανδρέου. ΤΑ γεγονότα γνωστά:  Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στο λιμάνι του Πειραιά, – η οποία έγινε για να στηρίξει τους διαμαρτυρόμενους αγρότες από την Κρήτη, –  έτυχε να βρεθεί τη στιγμή που τα ΜΑΤ έριχναν δακρυγόνα για να διασπάσουν τους διαδηλωτές.
lion
Σύμφωνα λοιπόν με τα μεγάλα ΜΜΕ και τα κεντρικά δελτία ειδήσεων το εντυπωσιακό δεν είναι το ότι για άλλη μια φορά έπεσαν δακρυγόνα, αλλά το γεγονός ότι ενώ οι αστυνομικοί ήξεραν – οι ίδιοι το αρνούνται, ότι θα βρίσκεται εκεί ο Γ. Παπανδρέου, προχώρησαν στην ρίψη των χημικών.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις κραυγές ότι πρόκειται για κίνηση ενάντια στην δημοκρατία, η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει από τέτοιους συμβολισμούς, αλλά μάλλον από αδυναμία να χειριστεί πλέον και τα πιο απλά αυτονόητα σχήματα. Ας αφήσουμε στην άκρη και το αυτονόητηο ότι η χρήση χημικών κάθε άλλο παρά δημοκρατική αντιμετώπιση πολίτων είναι. Ας προσπαθήσουμε να δούμε το κωμικοτραγικό της υπόθεσης. Δηλαδή ο κύριος Παπανδρέου έπρεπε να φάει το δακρυγόνο ο ίδιος για να μιλήσει για την αντιδημοκρατικότητα των χημικών; Και για να καταλάβω οι αστυνομικοί ρίχνουν δακρυγόνα ανάλογα με το ποίος πολιτικός θα έρθει η δεν θα έρθει στη διαδήλωση;

Η στάση του κ. Παπανδρέου είναι κατανοητή, προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις, από την άλλη η όλη στάση της αστυνομίας ,μου θυμίζει λίγο την παροιμία «λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια». Δηλαδή όσο είναι μπροστά κάποιος πολιτικός ή οι κάμερες, θα συμπεριφερόμαστε όπως απαιτεί η θέση μας, όταν όμως κανείς δεν βλέπει τότε κάνουμε ότι θέλουμε!

Η συγκεκριμένη στάση και φιλοσοφία όμως δεν είναι αποκλειστικότητα των αστυνομικών, αλλά μάλλον μια διάχυτη ψυχολογία σε ολόκληρη την κοινωνία μας. Μια κοινωνία που βασίζεται στην  εντύπωση, και όχι στην ουσία, στις αντιδράσεις και όχι στα γεγονότα, μια κοινωνία που τις αρέσει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της

Στην κοινωνία του φαίνεσθε, αυτό που είναι σημαντικό είναι η εντύπωση και όχι η ουσία. Μας ενδιαφέρει να δημιουργούμε μια πολύ ωραιοποιημένη κατάσταση, κρύβοντας τα κουσούρια και τα ελλατώματά μας. Σίγουρα σε ένα βαθμό πρόκειται για μια έμφυτη τάση των ανθρώπων. Όμως πολύ περισσότερο και από αυτή τη σχεδόν αντανακλαστική αντίδραση, αυτό που στην ουσία κάνουμε είναι μια άνευ εξήγησης κουτοπονηριά. Είναι η ίδια κουτοπονηριά που έχουμε όταν φοράμε την ζώνη ασφαλείας μόλις ο απέναντι μας παίξει τα φώτα, όταν κόβουμε τιμολόγια ξερώντας ότι κάπου κοντά κυκλοφορεί η εφορία, όταν τάχα μου παρκάρουμε στο πεζοδρόμιο για δύο λεπτά,…

Αυτής της κοινωνίας δεν τις φταίνε τα δακρυγόνα που δεν βλέπει

Από το κείμενο στο υπερκείμενο….

25/07/2008 Σχολιάστε

Με αφορμή τον ένα χρόνο λειτουργίας της εφημερίδας Ναυπακτία press κάνουμε ένα ταξίδι στην ιστορία της εφημερίδας. Μια διαδρομή από το παρελθόν στο μέλλον.

newspapers

Η ιστορία ξεκινάει από πολύ παλιά. Βέβαια όχι με την μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, αλλά με τον ίδιο σκοπό την ενημέρωση – που είναι και ο κύριος ρόλος μιας εφημερίδας. Η ενημέρωση υπήρξε πάντα ένα από τα στοιχειώδη συστατικά της δημοκρατίας. Οι πολίτες πρέπει να έχουν γνώση και γνώμη για τα γεγονότα. Έτσι δεν είναι τυχαίο που ιδέα της ενημέρωσης του συνόλου γεννήθηκε στις αρχαίες δημοκρατίες. Ο Σόλωνας στην αρχαία Αθήνα σκάλισε τους νόμους του σε μεγάλες ξύλινες πλάκες ώστε να μπορούν όλοι οι πολίτες να γνωρίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Την ιδέα επέκτειναν οι Ρωμαίοι όπου οι Acta Diurna, δηλαδή οι κυβερνητικές ανακοινώσεις του Αυτοκράτορα σκαλίζονταν σε μεταλλικές πλάκες προς γνώση των πολιτών. Οι Κινέζοι, οι πρώτοι τυπογράφοι “τύπωναν” σε πάπυρο κυβερνητικές αποφάσεις και διαταγές που μοιράζονταν στην επικράτεια τους.

Βέβαια με την ανακάλυψη της τυπογραφίας και πολύ περισσότερο με την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, η εφημερίδα έγινε ένα γρήγορο και άμεσο μέσο ενημέρωσης, που πολλές φορές εκτός από την καταγραφή των γεγονότων συνέβαλλε και στην δημιουργία τους με καλή ή με κακή πρόθεση. Η εφημερίδα δημιούργησε την έννοια του Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης και για πολλά χρόνια κρατούσε τα σκήπτρα, ώσπου….

Ώσπου ήρθε η τηλεόραση και ξεκίνησε ο πόλεμος ανάμεσα στα ΜΜΕ. Η τηλεόραση μπορούσε να είναι πολύ πιο γρήγορη στην καταγραφή της είδησης, Η ταχύτητα και η αμεσότητα έγινε πιο η σημαντική παράμετρος της ενημέρωσης. Κατά την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, παρακολουθούσαμε σε πραγματικό χρόνο τις εικόνες από τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης που μετέδιδαν οι ανταποκριτές. Η τηλεόραση μπορεί να είναι ο αυτόπτης μάρτυρας, να καταγράφει ένα γεγονός κατά τη δημιουργία του.

Η διαδικασία της ενημέρωσης περιλαμβάνει και άλλα στάδια, όπως την αξιολόγηση της πληροφορίας, την έρευνα και τη διασταύρωση, την ερμηνεία και την άποψη. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο όταν υπάρχει – έστω μια μικρή – χρονική απόσταση από το γεγονός μια πολυτέλεια που δεν μπορεί να έχει η τηλεόραση. Οι διαφορές των δύο ανταγωνιστικών μέσων είναι πάρα πολλές και δεν μπορούν να καταγραφούν σε μισή σελίδα. Το μειονέκτημα του χρόνου στην τηλεόραση και το μειονέκτημα του χώρου στην εφημερίδα με αναγκάζουν να σταματήσω τον ειρμό μου και το κείμενο μου εδώ…

Και κάπως έτσι γεννιέται το μέλλον. Το υπερκείμενο, μια ιδέα που γεννήθηκε ακριβώς από τα μειονεκτήματα της τηλεόρασης και της εφημερίδας, είναι η δυνατότητα διασύνδεσης της πληροφορίας με μη γραμμικό τρόπο, τόσο στο πεδίο του χρόνου όσο και στο πεδίο του χώρου. Ο φορέας και το νέο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης γίνεται το διαδίκτυο. Η άμεση καταγραφή της τηλεόρασης και η κριτική καταγραφή της εφημερίδας συνδοιάζονται σε ένα νέο μέσο. Μόνο που τώρα πια μπαίνουν και άλλοι παράγοντες στο παιχνίδι.

Η εμπειρία από πρώτο χέρι και η προσωπική άποψη (blogs), η αλληλεπίδραση του πολίτη με το μέσο (σχόλια, forum), η γέννηση της είδησης από τον πολίτη (blogs, Digg, Wikipedia), η αναζήτηση και αρχειοποίηση της είδησης (Google), τα πολυμέσα (Youtube), ο νέος τρόπος ενημέρωσης είναι είδη εδώ και μια μεγάλη επανάσταση συμβαίνει, αντίστοιχη με την ανακάλυψη της γραφής!

Σίγουρα οι εφημερίδες δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν, αλλά το μέλλον της ενημέρωσης είναι στο διαδίκτυο. Χρόνια πολλά Ναυπακτια press, χρονια πολύ περισσότερα http://www.nafpaktia.com.

Δεν είδα τίποτα, δεν άκουσα τίποτα, δεν λέω τίποτα….

18/04/2008 Σχολιάστε

Την προηγούμενη εβδομάδα, αίσθηση στην τοπική κοινωνία έκανε η είδηση για το “Κωσταλέξι του Μαραθιά”. Μιλάω για την νοσηρή ιστορία που εδώ και χρόνια συνέβαινε στο χωριό και μόνο πρόσφατα το κράτος, η τηλεόραση και οι εφημερίδες ανακάλυψαν.

Δεν θα σχολιάσω το γεγονός αυτό κάθε αυτό, θα σταθώ λίγο στο πώς τα ΜΜΕ κάλυψαν το γεγονός, στον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε ο κόσμος που το παρακολούθησε και στη στάση απέναντι στους κατοίκους του χωριού που κατηγορήθηκαν ότι είναι συνένοχοι τόσα χρόνια σε αυτό το έγκλημα με την σιωπηλή συγκατάβαση τους.

monkeyes

Η πρώτη παρατήρησή μου αφορά τα ΜΜΕ και κυρίως την τηλεόραση, που αντιδρούν σχεδόν αντανακλαστικά σε τέτοιου είδους ιστορίες. Όσο πιο νοσηρό είναι το θέμα τόσο πιο πολύ πουλάει. Τα ΜΜΕ έχουν μάθει να παρουσιάζουν μόνο τις ακραίες καταστάσεις της πραγματικότητας. ‘Η θα μας μπουκώνουν με χαζοχαρούμενες και ανούσιες εκπομπές, ή θα μας ταΐζουν αίμα, φόνους και τραγωδίες.

Εντύπωση βέβαια μου κάνει και ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος παρακολουθεί αυτού του είδους τις ιστορίες. Τα προσωπικά δράματα και οι οικογενειακές τραγωδίες αρέσουν σε όλους.Μας αρέσει να κοιτάζουμε από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων και να μονολογούμε λέγοντας “βρε τι γίνεται στον κόσμο”, όταν παρακολουθούμε ιστορίες που ξεφεύγουν από τα δικά μας συμβατικά μέτρα. Μας αρέσει να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως διαφορετικούς και πάντα το κάνουμε συγκρίνοντας μας με τις χειρότερες καταστάσεις και όχι με τις καλύτερες.

Δεν με εκπλήσσει το ότι οι κάτοικοι, ενώ γνώριζαν την ιστορία σιωπούσαν και αποδέχονταν σχεδόν νομοτελειακά το γεγονός. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε πια σε αυτές τις καταστάσεις. Γνωρίζουμε αλλά δεν πράττουμε. Γνωρίζουμε για τους ναρκομανείς στηνΟμόνοια, για τα παιδιά των φαναριών, για τους άστεγους, για τις συνθήκες διαβίωσης κάποιων αλλοδαπών, για τους καταυλισμούς των τσιγγάνων, για τα ναρκωτικά και τα πονηρά βίντεο στα σχολεία, για τις γυναίκες που ωθούνται στην πορνεία, για τα παιδιά που κακοποιούνται, για τους παρατημένους ηλικιωμένους, για τα αδέσποτα ζώα, για τα αυθαίρετα εξοχικά, για τις παράνομες χωματερές, για τα φακελάκια, τα ρουσφέτια, το ντόπινγκ, τα ομόλογα, τους Ζαχόπουλους,… Θέλετε και άλλα;

Υπάρχει κάποιος που δεν γνωρίζει για όλα αυτά; Τι κάνουμε; Πολύ απλά αδιαφορούμε.

Αδιαφορούμε γιατί φοβόμαστε να μην μπλέξουμε, φοβόμαστε μην ξεβολευτούμε, φοβόμαστε μήπως την ώρα που πάμε να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα, αυτό θα μας δαγκώσει.

Αδιαφορούμε γιατί πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά, θεωρούμε ότι δεν είναι δικό μας το πρόβλημα αλλά κάποιου άλλου, λες και εμείς είμαστε βρέφη και δεν έχουμε καμιά ευθύνη.

Αδιαφορούμε όχι από κυνισμό, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι όλα αυτά υπάρχουν μόνο όταν τα δείχνει η τηλεόραση, κάπου μακριά, σε κάποιο χωριό, κάπου στον κόσμο. Αλλά όλες οι τραγωδίες συμβαίνουν πάντα κάπου δίπλα μας, κάθε μέρα, στο σπίτι του γείτονα, στο σπίτι του φίλου, στο δικό μας σπίτι.

Αδιαφορούμε γιατί μας έμαθαν να πιστεύουμε ότι είμαστε ανίκανοι, λίγοι, ανεπαρκείς, αναποτελεσματικοί και δεν μπορούμε να κάνουμε το οτιδήποτε για να αλλάξουμε αυτές τις καταστάσεις, παρά να τις αποδεχόμαστε σιωπηλά.

Αδιαφορούμε από ανάγκη για να επιβιώσουμε, διαφορετικά πως θα μπορέσουμε να αντέξουμε τις τύψεις μας για τον κόσμο που δημιουργήσαμε και αποδεχτήκαμε;

Ή μικρός, μικρός παντρέψου…

21/03/2008 Σχολιάστε

Μεταφέρω την είδηση από τον Ελεύθερο Τύπο της περασμένης Παρασκευής

Από την ηλικία των 12,5 ετών ξεκινά πλέον η σεξουαλική δραστηριότητα των εφήβων στη χώρα μας, οι οποίοι, όμως, επιδεικνύουν μειωμένη συμμόρφωση στις αντισυλληπτικές μεθόδους. Τα παραπάνω στοιχεία αποτελούν αντικείμενο μελέτης του 2007, που παρουσιάζονται στο 5ο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο του «Οικογενειακού Προγραμματισμού» με βασικά θέματα «Σεξουαλική Υγεία, Αντισύλληψη και Υπογεννητικότητα», το οποίο πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη.

funny-kid

Η αλήθεια είναι πως στην πρώτη ανάγνωση της είδησης ένιωσα λίγο άβολα. Πρώτα από όλα γνωρίζω παιδιά σε αυτή την ηλικία και η κάθε σύνδεσή τους με το σεξ μου φαίνεται τουλάχιστον αμήχανη. Αλλά ας δούμε το θέμα ψύχραιμα.

Το σεξ πάντα ήταν ένα θέμα που προκαλούσε ανασφάλεια σε κάθε ομιλητή, αλλά η κοινωνία μας σήμερα είναι αρκετά ανοιχτή και μπορεί αν όχι να δεχτεί, τουλάχιστον να συζητήσει θέματα που παλιότερα ήταν ταμπού. Σίγουρα λοιπόν το σεξ είναι σήμερα μια απενοχοποιημένη ιδέα, απαλλαγμένη στο μεγαλύτερο βαθμό από άμυνες και προκαταλήψεις. Και αυτό είναι καλό.

Σήμερα μπορούμε να μιλήσουμε στους νέους για τις χαρές αλλά και τους κινδύνους που κρύβει ο έρωτας. Μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά και να ενημερώνουμε για προβλήματα που συνδέονται με το σεξ, όπως τα αφροδίσια νοσήματα, το AIDS, τις εγκυμοσύνες σε μικρή ηλικία, τις σεξουαλικές παρεκκλίσεις, τα εγκλήματα πάθους, την πορνογραφία, τους βιασμούς… και η λίστα συνεχίζεται.

Σας θυμίζω ότι όλα αυτά δεν είναι ζητήματα που προέκυψαν τώρα. Όσο υπάρχει ο έρωτας υπάρχουν και όλα τα παραπάνω. Απλά παλιότερα τα κρύβαμε πίσω από την κλειστή πόρτα της κρεβατοκάμαρας, ενώ σήμερα μπορούμε και μιλάμε ανοιχτά.

Αφού λοιπόν σήμερα μιλάμε ανοιχτά, ο καθένας μπορεί να εκφέρει γνώμη για το θέμα. Και εκεί ακριβώς είναι που δημιουργείται το πρόβλημα. Το ζήτημα είναι η παραχάραξη της έννοιας του έρωτα – όπως και πολλών άλλων εννοιών σήμερα! Δηλαδή το θέμα είναι γλωσσικό; Η αλήθεια είναι πώς είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης.

Οι περισσότερες εκπομπές στην τηλεόραση, οι διαφημίσεις σε όλα τα μέσα, τα περιοδικά, η μουσική, τα παιχνίδια, όλα χρησιμοποιούν το σεξ ala cart για να μεταφέρουν το μήνυμά τους είτε είναι σχετικό είτε όχι με σκοπό να πουλήσουν. Αφήσαμε λοιπόν την τηλεόραση, τα χαζό- λαϊκό-ποπ τραγουδάκια και τις διαφημίσεις να εκπαιδεύσουν τα παιδιά μας στο ζήτημα του έρωτα, και όπως είναι φυσικό επακόλουθο ο έρωτας και όλα όσα συνδέονται με αυτόν έγιναν εμπορεύσιμο προϊόν, το οποίο μάλιστα αποφέρει τεράστια κέρδη στη βιομηχανία του περιττού.

Εμείς από ντροπή και από συντηρητισμό φοβηθήκαμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας. Η σεξουαλική εκπαίδευση δεν έγινε ποτέ ουσιαστικό μάθημα στα σχολεία. Και τα παιδιά που από τη φύση τους είναι περίεργα βρήκαν άλλους τρόπους να ανακαλύψουν το μυστικό του έρωτα.

Μόνο που ο έρωτας που ανακαλύψανε είναι ένα δειλό, φτηνό, εύκολο και ψεύτικο προϊόν σε χρωματιστό σακουλάκι που πουλιέται παντού και όχι το ομορφότερο μυστήριο στη ζωή μας.

Δυστυχώς φοβάμαι ότι τα παιδιά θα χορτάσουν το σεξ αλλά δύσκολα θα γευτούν τον έρωτα.