Αρχείο

Posts Tagged ‘Ναύπακτος’

Νεο site: διαδρομές στην Αιτωλία

14/10/2009 Σχολιάστε

Για την τουριστική προβολή της Ναυπάκτου και της Ναυπακτίας, τα έχουμε ξαναπεί, ας μην γκρινιάξω άλλο για τα πεταμένα λεφτά σε άρτους και θεάματα. Βέβαια υπάρχουν πάντα και εξαιρέσεις στον κανόνα. Η Αιτωλική Αναπτυξιακή ολοκληρώνοντας το πρόγραμμα προβολής της Ναυπακτίας, δημιούργησε λεύκωμα, τουριστικό οδηγό και ντοκιμαντέρ για την περιοχή.

Επειδή οι περισσότεροι θα δυσκολευτούν να τα προμηθευτούν, μου ζήτησαν να δημιουργήσω μια μικρή σελίδα παρουσίασης της δουλειάς. Δείτε το ντοκιμαντέρ online, και ξεφυλλίστε τα βιβλία, ηλεκτρονικά!

diadromes-aitoliki

www.aitoliki.gr/diadromes/

Advertisements

Ναυμαχία της Ναυπάκτου, ιστορικό γεγονός ή πυροτέχνημα

06/10/2009 Σχολιάστε

Στις 7 Οκτωβρίου του 1571, στον κόλπο της Ναυπάκτου, ο ενωμένος στόλος της Χριστιανικής Ευρώπης συγκρούστηκε και κέρδισε τον στόλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε μια ναυμαχία που αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία.

Με την νίκη της αυτή, η Δύση έδωσε ένα προσωρινό τέλος στην Οθωμανική επέλαση. Ο Μιγκελ ντε Θερβάντες, ο συγγραφές του Δον Κιχώτη, που έλαβε μέρος ως στρατιώτης στη ναυμαχία, τη χαρακτήρισε ως την πλέον μεγαλοπρεπή των τελευταίων αιώνων και όσων θα ζούσαν οι επόμενες γενιές.

lepanto-battle

Στις μέρες μας η μνήμη αυτής της μάχης εορτάζεται με φαντασμαγορικές εκδηλώσεις….

Τα πυροτεχνήματα βέβαια και οι αναπαραστάσεις είναι κάπως παρωχημένα, περιττά και για τα δικά μου γούστα … λίγο πασέ και αν θέλετε τα θεωρώ και πεταμένα λεφτά. Βέβαια αρέσουν σε πολύ κόσμο και σίγουρα αποτελούν και τουριστική ατραξιόν, αλλά το τι αρέσει στον κόσμο και τι πουλάει, είναι άλλη κουβέντα….

Θα πρέπει λοιπόν κάποια στιγμή να καταλάβουμε  ότι η Ναυμαχία της Ναυπάκτου σαν ιστορικό γεγονός ξεπερνά κατά πολύ την πόλη και αποτελεί ένα από τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Για αυτό και θα έπρεπε έδω και καιρό να είχαμε δώσει άλλη μορφή στις εκδηλώσεις της Ναυμαχίας. Να έχουμε δημιουργήσει ένα μουσείο ( έστω και εικονικής πραγματικότητας ), να έχουμε κάνει κάποια σοβαρή έκδοση, ένα ντοκιμαντέρ, ένα συνέδριο, τα αυτονόητα δηλαδή.

Αφού τα είχαμε κάνει όλα αυτά ( και πολλά άλλα), τότε θα συζητάγαμε σε άλλη βάση τα πυροτεχνήματα και τις φιέστες…

Περισσότερα:

DVD Destination Nafpaktos – Το πρόγραμμα των φετινών εκδηλώσεων
– Διαβάστε περισσότερα για τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου
– Δείτε ένα βιντεάκι με γραβούρες και φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις από το DVD “Προορισμός Ναύπακτος”
– Ξενοδοχεία και ξενώνες στη Ναύπακτο

Και βιντεάκι:


από το DVD “Προορισμός Ναύπακτος”

Ζωή ποδήλατο

25/09/2009 Σχολιάστε

Και ενώ όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τις εκλογές, στα ψιλά πέρασε η Ευρωπαϊκή εβδομάδα κινητικότητας, 16 με 22 Σεπτεμβρίου,  και η μέρα χωρίς αυτοκίνητο. Στόχος, όχι απλά η ευαισθητοποίηση του κοινό, αλλά η πρακτική εφαρμογή των εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης για μια εβδομάδα, για ένα μήνα για πάντα. Ας σημειώσουμε ότι στην Ευρωπαϊκή προσπάθεια επισήμως συμμετέχουν μόνο δύο Ελληνικές πόλεις η Λαμία και το Πανόραμα Θεσσαλονίκης…οι υπόλοιποι ακόμα σβήνουν τα φώτα.

12093463196VIAvcF

Βέβαια από αυτή εδώ τη στήλη έχω εκφράσει κατά καιρούς την άποψή μου για τις παγκόσμιες ημέρες, ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν με το περιβάλλον – που τώρα τελευταία παρά έχει γίνει τσιχλόφουσκα και το αναμασά ο καθένας αφού το έχει εμπλουτίσει και με ένα σκασμό οικονομικούς και άλλους όρους. Παρόλα αυτά, θα μου συγχωρέσεις, ώ αναγνώστη μια παρασπονδία, και αφήνομαι στην κριτική σου,  αλλά ειδικά για το αυτοκίνητο, ένα άχτι το έχω και δεν μπορώ. Θέλω να το βγάλω από μέσα μου.

Για την προσωπική μου μετακίνηση μέσα στη Ναύπακτο έχω επιλέξει τον τελευταίο χρόνο το ποδήλατο. Πέρα από τα κλισέ και γνωστά επιχειρήματα – καλή άσκηση, δεν ρυπαίνει το περιβάλλον κτλ. – ο λόγος που το έκανα είναι περισσότερο πρακτικός παρά οτιδήποτε άλλο. Το ποδήλατο αποτελεί, τουλάχιστον για εμένα, τον πλέον αποδοτικό τρόπο μετακίνησης. Δεν κοστίζει, δεν χρειάζεται να εγκλωβιστείς στην απελπιστική κίνηση της Ναυπάκτου, δεν αναγκάζεσαι να ψάχνεις για παρκάρισμα σαν μανιακός, δεν ενοχλείς κανέναν όπου και να το αφήσεις και είναι πολύ πιο γρήγορο από ότι το βάδισμα, και ειδικά σε μια πόλη όπως η Ναύπακτος που είναι μαζεμένη σε έκταση και δεν έχει πολλές ανηφόρες, το ποδήλατο είναι ιδανικό.

Ένα βασικό πρόβλημα βέβαια σε μια πόλη σαν τη Ναύπακτο είναι το γεγονός ότι ο σχεδιασμός δεν έγινε ποτέ για τους πεζούς και τα ποδήλατα. Φτιάξαμε δρόμους που εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα αυτοκίνητα, και αυτά σε πεπερασμένο αριθμό. Και φυσικά αγνοούμε  παντελώς οποιοδήποτε άλλο μέσο μετακίνησης, για τα μαζικά μέσα μεταφοράς δεν το συζητάμε καν! Ευτυχώς τον τελευταίο χρόνο έγινε ένα τμήμα ποδηλατόδρομου  στο Γρίμποβο και συνεχίζεται και σε ένα μεγάλο κομμάτι της Ναυπάκτου, έτσι από ότι φαίνεται σε λίγο καιρό θα έχουμε έναν ωραιότατο ποδηλατόδρομο στη διάθεση μας, αρκεί να μην τον χρησιμοποιήσουμε ως parking!

Οι υποδομές, με λίγη υπομονή, γίνονται. Το θέμα είναι η νοοτροπία και η στάση ζωής που υιοθετούμε ο καθένας ατομικά αλλά και ως σύνολο. Γιατί όσο και αν θέλει κάποιος μεμονωμένα να χρησιμοποιήσει εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης, θα πρέπει να υπάρχει και ένας στοιχειώδης σεβασμός και από τους υπόλοιπους, και όχι να καβαλάς το ποδήλατο και να κάνεις το σταυρό σου μη σε πατήσει ο πρώτος απρόσεκτος οδηγός!

Πέρα λοιπόν από τις ευρωπαϊκές εβδομάδες, τις παγκόσμιες μέρες, τις πολιτικές εξαγγελίες για σεβασμό στο περιβάλλον και πράσινη ανάπτυξη, ας δώσουμε λίγο παραπάνω σημασία σε πράγματα που μπορούμε να κάνουμε εμείς. Και αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε σήμερα τον τρόπο ζωής μας, τουλάχιστον ας σεβαστούμε αυτό΄ςυ που επιλέγουν κάτι άλλο και ας μην τους κάνουμε τη ζωή ποδήλατο.

Θα ήθελα να είμαι κηπουρός…

13/02/2009 Σχολιάστε

…Ο Βαγγέλης Γερμανός τραγουδούσε πρίν από αρκετά χρόνια και είμαι σίγουρος ότι πολύ θα ήταν αυτοί που θα σιγοσφύριζαν το τραγουδάκι και  ήθελαν να δημιουργούν κήπους, να φυτεύουν γλάστρες, να σκαλίζουν παρτέρια, να κλαδεύουν τα δεντράκια, να βρίσκονται κοντά στη φύση, και όλα αυτά τα χαριτωμένα. Αλήθεια, ποιος δεν θα ήθελε να εξασκεί αυτό το όμορφο επάγγελμα; Εδώ ο Αντώνης Νικοπολίδης θέλησε να γίνει κηπουρός στο δήμο Αμαρούσιου.

kipouros
Αλίμονο όμως, γιατί ενώ σε άλλες συνθήκες θα χαιρόμασταν να βλέπουμε τους κηπουρούς στην πόλη, πλέον θα πρέπει να τους φοβόμαστε. Θα θυμάστε πρίν λίγες ημέρες την είδηση για το πάρκο στην Κυψέλη που εξαφάνισε ο Νικήτας Κακλαμάνης. Φαίνεται ότι την δόξα του ζήλεψαν και τοπικοί παράγοντες για αυτό και βάλθηκαν να κόψουν ακόμα μερικά δέντρα στην πόλη μας. Με λύπη περνάω κάθε πρωί  αυτές τις μέρες από το Κεφαλόβρυσο και βλέπω αντί για δέντρα, όρθια κούτσουρα, και απλά ρωτάω γιατί;

Είμαι σίγουρος ότι θα πάρω απάντηση από τους αρμοδίους, προφανώς και θα υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος, κάποια τουλάχιστον λογικοφανής εξήγηση, έστω μια γνωμάτευση ότι θα πρέπει να κοπούν. Γιατί για να κόψεις ένα δέντρο χωρίς λόγο θα πρέπει να είσαι …. σχιζοφρενής. Το θέμα όμως δεν είναι αν θα βρούμε δικαιολογία, για να εξηγήσουμε αν θα έπρεπε να κοπούν τα δέντρα. Το ζήτημα είναι ότι σε έναν κόσμο που τα δέντρα – τουλάχιστον στο αστικό τοπίο – θα γίνουν και αυτά είδος προς εξαφάνιση, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προστατεύουμε τα λίγα που έχουμε χωρίς καμία άλλη σκέψη.

Δεν θα μπω καν στην διαδικασία να εξηγήσω γιατί τα δέντρα είναι σημαντικά και το ρόλο που παίζουν γενικότερο στο περιβάλλον και ειδικότερα στο αστικό περιβάλλον. Και φυσικά δεν εννοώ μόνο τις οικολογικές συνέπειες,  – γιατί δεν θα σωθεί ο κόσμος από ένα  – δύο δέντρα στο Κεφαλλόβρυσο, κυρίως όταν βλέπεις εκατομμύρια να καίγονται στην Αυστραλία  – με ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο οι συνέπειες στο συλλογισμό μας. Δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει ακόμα πώς το πράσινο δεν είναι για να ομορφαίνει το χώρο και την αυλή μας, δεν είναι μια προαιρετική πολυτέλεια, αλλά μια από τις πιο σημαντικές παραμέτρους που επιδρούν στην υγεία μας, την ψυχολογίας μας, την καθημερινότητά μας και χίλιες δύο ακόμα εκφάνσεις της ζωής μας, χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Σαν κοινωνία βλέπουμε  κάθε μέρα και από ένα δεντράκι να κόβεται με κάποια λογική δικαιολογία. Και το έχουμε δεχτεί πλέον ως κάτι ναι μεν αναγκαίο και αποδεκτό αλλά ταυτόχρονα στενάχωρο και λυπηρό, γιατί εκτός των άλλων μάθαμε να μας χαρακτηρίζει αυτή η «ευαισθησία» για το περιβάλλον.

Η «ευαισθησία» έχουν οι δήμαρχοι που τυπώνουν φυλλάδια για να τονίσουν το οικολογικό τους προφίλ, οι εφημερίδες που μαζί με το ένθετο για το περιβάλλον κυκλοφορούν και ένα σκασμό DVD σε πλαστική σακούλα, και οι μεγάλες επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις για να μας πουλήσουν φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα που θα γίνουν σκουπίδια.

Είναι θέμα αντίληψης και όχι ευαισθησίας, γιατί η ευαισθησία χάθηκε ούτως η άλλως όταν αρχίσαμε να τραγουδάμε τον «σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι» αντί για το «θα ‘θελα να ΄μουν κηπουρός»