Αρχείο

Posts Tagged ‘οικονομική κρίση’

Κάτω από το χαλί

01/10/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω την είδηση από τα Νέα: Οι εργασίες της Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση Βατοπεδίου βρίσκονται στην τελική ευθεία, καθώς την Παρασκευή ολοκληρώνεται ο κύκλος των μαρτύρων με τις καταθέσεις των πρώην υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρου Κοντού και Ευάγγελου Μπασιάκου. Πάντως, ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής Δημήτρης Τσιρώνης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ζητηθεί παράταση 15 – 20 ημερών για την κατάθεση του πορίσματος.

«Στις 4 Οκτωβρίου τελειώνουν οι εργασίες, αλλά δεν προκύπτει από πουθενά ότι θα έχουν ολοκληρωθεί τόσο οι καινούργιες εκτιμήσεις που έχει ζητήσει η Επιτροπή από οκτώ οίκους αξιολόγησης για το ύψος της τυχόν ζημίας που υπέστη το ελληνικό Δημόσιο από τις ανταλλαγές, όσο και τα στοιχεία από τις αρμόδιες αρχές της Κύπρου για την κίνηση των λογαριασμών» ανέφερε ο πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής.


Με λίγα λόγια, η Επιτροπή και οι οχτώ (!) οίκοι αξιολόγησης δεν έχουν καταφέρει να βγάλουν συμπέρασμα για το τι συνέβη στην υπόθεση Βατοπεδίου. Την ίδια στιγμή ο ακριβοθώρητος πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής σε δισέλιδη επιστολή του ενστερνίζεται τη γραμμή της ΝΔ, που υποστηρίζει ότι στην υπόθεση του Βατοπεδίου «δεν υπήρξε ζημιά του Δημοσίου από τις ανταλλαγές», επικαλούμενος τις εκθέσεις που επανακατέθεσε η Ν.Δ. στη Δικαιοσύνη. Μάλιστα, τονίζει ότι η ύπαρξη των εκθέσεων «αποσιωπήθηκε» στη δεύτερη εξεταστική Επιτροπή, γεγονός που χαρακτηρίζει «επιεικώς περίεργο».

Μάλιστα! Πέρα από πολιτικές τοποθετήσεις και ιδεολογίες, ο καθένας από εμάς γνωρίζει ότι το ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε από την υπόθεση Βατοπεδίου. Αν όχι οικονομικά (λέμε τώρα), ηθικά σίγουρα. Τα πώς, τα γιατί, τα πότε και τα ποιος ίσως να μπορέσει να τα λύσει η Δικαιοσύνη…, αρκεί να πάρει ως παράδειγμα την Ισλανδία.

Στην μακρινή παγωμένη χώρα του Βορρά, συμβαίνουν πολλά περίεργα τώρα τελευταία. Οι κάτοικοι, αφού πρώτα αρνήθηκαν, μέσω δημοψηφίσματος, να επιστρέψουν χρήματα προς τις Βρετανικές και Ολλανδικές τράπεζες, έπειτα από λίγο καιρό, εξέλεξαν για πρόεδρο μια γυναίκα, λεσβία και αρνητή του επίσημου θρησκευτικού δόγματος! Τέλος, αποφάσισαν να οδηγήσουν απέναντι σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό και τρεις υπουργούς που κατηγορούνται για σοβαρότατες αμέλειες στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008.

Η Ισλανδία ήταν το πρώτο θύμα της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το πρώτο κράτος που κήρυξε στάση πληρωμών στην Ευρώπη, και σήμερα η οικονομία της βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση, με τον κόσμο να είναι υποχρεωμένος να υποστεί πολλές από τις συνέπειες της διεθνούς οικονομικής χρήσης, αλλά και τα λάθη των κυβερνήσεών τους… Ο δρόμος μακρύς και δύσκολος.

Παρόλα αυτά, η κοινωνία της Ισλανδίας φαίνεται ότι έχει λύσει πολλά προβλήματα δημοκρατίας, διαφάνειας, ελευθερίας, ρατσισμού, δικαιοσύνης, προβλήματα που εμείς στην Ελλάδα όχι απλώς δεν έχουμε λύσει, αλλά συνεχίζουμε να τα κρύβουμε κάτω από τα χαλιά και τα σεντόνια των κειμένων εξεταστικών επιτροπών.

Κρουαζιέρα δεν θα πάω…

14/08/2010 Σχολιάστε

Λίγο έξω από τις συνήθειες και τα χούγια αυτής της στήλης, αυτή την εβδομάδα δεν θα σχολιάσουμε κάποιο γεγονός της επικαιρότητας, ούτε θα κάνουμε κριτική. Αρκετά γκρινιάξαμε τους προηγούμενους μήνες, για την οικονομία, την πολιτική, την κρίση το περιβάλλον, τον πολιτισμό, και τόσα άλλα… και φέτος η χρονιάς ήταν δύσκολη!

Όμως επειδή καλό είναι να αδειάζουμε και λίγο το μυαλό μας από τα προβλήματα και τα άγχη, ας ψάξουμε να βρούμε το τραγουδάκι που θα συνοδεύσει τις Αυγουστιάτικες διακοπές μας. Μην νομίζεις όμως ότι είναι εύκολη αυτή η εργασία, αγαπητέ αναγνώστη,! Υπάρχουν χιλιάδες τραγούδια για το καλοκαίρι, τη θάλασσα, τις διακοπές και τον Αύγουστο.

Δύσκολοι λοιπόν  η επιλογή, αλλά μετά από ώριμη σκέψη (!) κατέληξα στην κρουαζιέρα του Βαγγέλη Γερμανού. Παλιό, καλό και αγαπημένο, και επειδή φέτος δεν περισσεύουν λεφτά για την Μύκονο και την Σαντορίνη, ούτε και για κρουαζιέρες, οι περισσότεροι θα την βγάλουμε με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι, και τα βραδάκια με κιθάρα και μπύρες σε καμία παραλία τραγουδώντας:


Tο πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι
Πάρε το μετρό για Πειραιά
Μέσα στο γλυκό καλοκαιράκι
να πάμε κρουαζιέρα στα νησιά

Στο κύμα θ’ αρμενίζει το βαπόρι
τ’ αγέρι θα μάς παίρνει τα μαλλιά
Θα γίνουμε στον έρωτα μαστόροι
κι οι σκέψεις θα πετάξουν σαν πουλιά

Α, α, κρουαζιέρα θα σε πάω
A, α, γιατί σε νοιάζομαι και σ’ αγαπάω
A, α, Mύκονο και Σαντορίνη
A, α, σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι

Άσε τον παλιόκοσμο να σκούζει
σε πλαζ, εστιατόρια, πανσιόν
Εμείς με σλίπιγκ μπαγκ και με καρπούζι
θα κάνουμε το γύρο τον νησιών

Γυμνοί θα κολυμπάμε στ’ ακρογιάλια
Τον ήλιο θ’ αντικρίζουμε ανφάς
Θα σ’ έχω σαν κινέζικη βεντάλια
και στο γραφείο δε θα ξαναπάς

Στίχοι – Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός

Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε εφιάλτης;

25/06/2010 Σχολιάστε

Αντιγράφω από το www.enet.gr: «Ασπίδα τουλάχιστον 700 δισ. ευρώ για την προστασία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και των κρατών – μελών της Ε.Ε. αποφάσισαν να δημιουργήσουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ένωσης, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, που κράτησαν περισσότερο από 10 ώρες. Οι 27 μετέχοντες στο Ecofin κατέληξαν σε έναν μηχανισμό, με τον οποίο φιλοδοξούν να διασφαλίσουν το μέλλον του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και την αποτελεσματική προστασία των χωρών της Ένωσης, όταν αυτές μπαίνουν στο στόχαστρο κερδοσκοπικών πιέσεων».

Η Ε.Ε. σήμερα είναι η μεγαλύτερη εσωτερική εμπορική αγορά του κόσμου, Πολλές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τραπεζικό τομέα, στην αεροναυπηγική, στον κατασκευαστικό τομέα, στη χημική βιομηχανία, βρίσκονται στην Ευρώπη. Το συνολικό ΑΕΠ είναι μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη εξαγωγών στον κόσμο (με ναυαρχίδα τη Γερμανία), μεγαλύτερη και από την Κίνα κτλ, κτλ, κτλ….. Όμως, πέρα από μια κοινή οικονομική αγορά, τι άλλο είναι (ή τι άλλο θα μπορούσε να είναι) η Ε.Ε.;

Η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης προέκυψε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διέξοδος στους ως τότε συνεχείς πολέμους μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Σκέφθηκαν: Αντί να αλληλοσφαζόμαστε για το ποιος θα έχει περισσότερο ζωτικό χώρο, μεγαλύτερο οικονομικό όφελος και ενισχυμένη κυριαρχική ισχύ, γιατί να μην ενώσουμε τις χώρες μας και να εναρμονίσουμε από κοινού τα συμφέροντά μας; Έτσι συνεργαζόμενοι, να επιτύχουμε όλοι μαζί μια ισχυρή οικονομικά και πολιτικά παρουσία και πορεία στην παγκόσμια σκηνή. Αυτό ήταν το σκεπτικό τους.

Την ιδέα τη διατύπωσε ως πολιτική πρόταση ο Γάλλος διανοητής Ζαν Μονέ, την υιοθέτησε, δε, και την προώθησε ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν. Στην ουσία βασίζεται στο μοντέλο της «αιώνιας ειρήνης» που πρότεινε ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Γερμανίας, ο Immanuel Kant, ο οποίος, μεταξύ άλλων, υποστήριζε ότι η εγκαθίδρυση της αιώνιας ειρήνης μπορεί να προέλθει μόνο μέσω μίας ομοσπονδιακής ένωσης αυτών που ονομάζουμε δημοκρατικά κράτη.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε μερικές από τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Kant για την επίτευξη μιας «αιώνιας ειρήνης». Αναφέρω μερικά σημεία: α) Συν τω χρόνω, οφείλουν να εκλείψουν τελείως οι μόνιμοι στρατοί. β) Κανένα κράτος δεν θα αναμειγνύεται με τη βία στο πολίτευμα (ή στο Σύνταγμα) και στη διακυβέρνηση ενός άλλου. γ) Δεν θα δημιουργούνται κρατικά χρέη σε συνάρτηση με εξωτερικές κρατικές διαφορές.

Ας επιμείνουμε λίγο στο οικονομικό κομμάτι. Σήμερα, μπορεί να μην κινδυνεύουμε (;) από πολέμους ή βίαιες ανατροπές του πολιτεύματος. Αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως οι ενισχύσεις των οικονομικά ασθενέστερων κρατών από τα οικονομικά ισχυρότερα κράτη (με προφάσεις τον εκσυγχρονισμό, την ποιότητας ζωής, την ανταγωνιστικότητα, τον φόβο χρεοκοπίας κλπ) δημιουργούν επικίνδυνες εξαρτήσεις μεταξύ «φίλων».

«Θεέ μου, προστάτευέ μας από τους φίλους μας. Από τους εχθρούς μας μπορούμε οι ίδιοι να προφυλάξουμε τους εαυτούς μας» λέει κάπου αλλού ο Kant.

Μπερδεύοντας το αίτιο με το αιτιατό

06/05/2010 Σχολιάστε

Όχι, δεν πρόκειται για μάθημα Φιλοσοφίας, αλλά για απλές σκέψεις, που καλό θα είναι να κάνουμε, όταν ψάχνουμε να βρούμε τους υπευθύνους για τη δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Πρώτα από όλα, λίγη θεωρία. Αντιγράφω από το λεξικό «Τεγόπουλος – Φυτράκης»: Αίτιος – ο: ο υπεύθυνος για κάτι, ο λόγος που προκαλεί κάτι. Αιτιατό: το οφειλόμενο σε αιτία, το αποτέλεσμα μιας αιτίας (συνήθως σε αντίθεση με το αίτιο).


Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να εφαρμόσουμε τους απλούς αυτούς κανόνες της λογικής, στη διερεύνησή μας για τις τρέχουσες εξελίξεις στην οικονομία. Αίτιο: το κυριότερο αίτιο, προφανώς, όλοι το γνωρίζουμε. Είναι η κακή λειτουργία του κράτους τα τελευταία χρόνια. Αιτιατό: το αποτέλεσμα είναι η υπερχρεωμένη οικονομία μας και η προσφυγή μας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι περισσότεροι από εμάς, όμως, όχι από πρόθεση, αλλά υπό την πίεση των γεγονότων, στρέφονται ενάντια στο ΔΝΤ, μπερδεύοντας το αίτιο με το αιτιατό.

Θεωρούμε, δηλαδή, υπεύθυνο το ΔΝΤ για τα μέτρα που πρέπει να επιβληθούν, προκειμένου να διασωθεί η χώρα από την καταστροφή, ενώ η καταστροφή είναι συνέπεια της υπερχρέωσης που δημιούργησαν οι σπάταλες κυβερνήσεις και οι αποτυχημένες πολιτικές τους.

Την ίδια παράλογη λογική επικαλούνται και τα περισσότερα ΜΜΕ, που καταστροφολογούν περί ΔΝΤ, επειδή, στις περισσότερες των περιπτώσεων, στις χώρες όπου πήγε, φαίνεται χρονικά να συμπίπτει η ύφεση με τις πολιτικές του. Η αιτιολόγηση που δίνεται είναι λανθασμένη, το αίτιο προηγείται πάντα του αποτελέσματος.

Τότε, «τις πταίει» που «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»; Όλες  οι κυβερνήσεις -και όλα τα κόμματα- είναι υπεύθυνες για τη διόγκωση του δημοσίου χρέους και τη συνεχή επέκταση του σπάταλου δημοσίου τομέα. Όλοι οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν την εξουσία που τους δόθηκε από τους πολίτες, προκειμένου να ωφελήσουν τους εαυτούς τους, τους φίλους και τους κουμπάρους τους. Αυτή η άπληστη συμπεριφορά, σε συνδυασμό με τη διαφθορά, τις υπερτιμολογήσεις, τις προμήθειες, τα άχρηστα ιδρύματα και τις περιττές δημόσιες εταιρείες, τις πελατειακές σχέσεις και τους διορισμούς με αντάλλαγμα λίγα ψηφαλάκια…, αυτά αποτελούν βασικές αιτίες του προβλήματος, τουλάχιστον από την πλευρά του κράτους.

Δεν μας φταίει το ΔΝΤ που, έτσι κι αλλιώς, καλείται εκ των υστέρων, και αφού έχει γίνει η ζημιά, για να περισώσει ό,τι σώζεται. Ούτε η σωτηρία είναι εύκολη, ούτε οι λύσεις είναι απαραίτητα δίκαιες, και, δυστυχώς, το βάρος της διάσωσης θα πέσει στις πλάτες των πολιτών και όχι των πολιτικών. Ας μην ξεχνάμε ότι το ΔΝΤ είναι αυτό που πρόκειται να μας δανείσει, άρα προτεραιότητά του είναι τα δικά του συμφέροντα και όχι τα δικά μας.

Ας μην κατηγορούμε, λοιπόν, την «άτιμη κοινωνία», την «ριμάδα την τύχη» μας, γιατί έτσι απενοχοποιούμε τους πραγματικούς υπευθύνους, όλους αυτούς που διόγκωσαν το δημόσιο χρέος, καταστρέφοντας συστηματικά τη χώρα. Αν θέλουμε να βρούμε υπευθύνους, ας ψάξουμε ανάμεσά μας.

Ψυχανάλυση

26/02/2010 Σχολιάστε

Θα με συγχωρέσεις, αγαπητέ αναγνώστη, αλλά σήμερα θα πρέπει να μάθουμε και μερικούς όρους ψυχολογίας. Αντιγράφω από το βιβλίο της Nancy McWilliams «Ψυχαναλυτική Διάγνωση», Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα:

«Μηχανισμός άμυνας: Ασυνείδητη ενδοψυχική διεργασία, που δρα για να ανακουφίσει τη σύγκρουση και το άγχος. […] Οι άμυνες έχουν πολλές λειτουργίες που είναι ευεργετικές, αποτελούν υγιείς και δημιουργικούς τρόπους προσαρμογής του βρέφους στο περιβάλλον του και συνεχίζουν να λειτουργούν προσαρμοστικά σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Όταν επιστρατεύονται για να υπερασπίσουν το άτομο από κάποια απειλή, ονομάζονται άμυνες. Ένα άτομο με αμυντική συμπεριφορά προσπαθεί, σε γενικές γραμμές, να επιτύχει την αποφυγή ή τη διαχείριση κάποιου ισχυρού και απειλητικού συναισθήματος, συνήθως του άγχους, ενίοτε όμως και της υπερβολικής θλίψης ή και άλλων αποδιοργανωτικών συναισθηματικών εμπειριών, με στόχο τη διατήρηση της αυτοεκτίμησής του και του αισθήματος της ασφάλειάς του»

Οι μηχανισμοί άμυνας είναι πάρα πολλοί, εμείς, όμως, σήμερα θα επικεντρωθούμε σε έναν συγκεκριμένο, την άρνηση. Όλοι οι άνθρωποι που πληροφορούνται για το θάνατο κάποιου σημαντικού τους προσώπου αντιδρούν λέγοντας: «Ω, όχι!». Αυτή η αντίδραση έχει τις ρίζες της στην πεποίθηση: «αν αυτό δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει» και στην ουσία εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο το πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός.Οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε την άρνηση έως ένα βαθμό για να κάνουμε τη ζωή μας λιγότερο δυσάρεστη, και αυτό φυσικά δεν είναι κακό. Όταν, όμως, αυτό γίνεται συνέχεια και για κάθε τι, προκειμένου να αποφύγουμε το άγχος, την ντροπή, την ευθύνη, ή οποιοδήποτε συναίσθημα μας προκαλεί δυσφορία, τότε τελικά χάνουμε την αίσθηση των καταστάσεων και παραβλέπουμε το μέγεθος των προβλημάτων.

Πέρα από τους ανθρώπους, ορισμένοι από τους μηχανισμούς άμυνας ή κάποια στοιχεία τους, περνούν και στις κοινωνίες.Η ελληνική κοινωνία σήμερα ζει συνολικά σε μία τέτοια κατάσταση άρνησης, και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την οικονομία. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε το προφανές, ότι με τις πολιτικές επιλογές μας, με τον τρόπο ζωής, με την στάση μας, με την ανοχή μας, την αδυναμία να λάβουμε μέτρα, την καταπάτηση των νόμων, με τις οικονομικές μας συνήθειες, με τη συμμετοχή μας στην παραοικονομία, με τον ωχαδερφισμό μας, με την -κακώς εννοούμενη– καπατσοσύνη και πονηριά μας, και με τόσα άλλα μικρά και μεγάλα, συμβάλλαμε τα μέγιστα στο να οδηγηθούμε σε μια δύσκολη κατάσταση.

Επιπρόσθετα, φαίνεται να έχουμε επιστρατεύσει μαζί και άλλον έναν μηχανισμό άμυνας, την μετάθεση, την αναζήτηση ενός αποδιοπομπαίου τράγου, και ρίχνουμε ευθύνες στην οικονομική συγκυρία, στους κακούς κερδοσκόπους, στους ανθέλληνες που θέλουν να μας καταστρέψουν, στους Γερμανούς που μας χρωστάνε πολεμικές αποζημιώσεις, στους Τούρκους που δεν μας αφήνουν να εξορύξουμε τα πετρέλαιά μας στο Αιγαίο, στους Ρώσους που περνάνε τους αγωγούς τους από τη Βουλγαρία, στην π….να την τύχη μας, στο ότι είμαστε ματιασμένοι…..

Όπως, όμως, θα μας συμβούλευε και ένας καλός ψυχολόγος: “Όλα τα προβλήματα  έχουν λύσεις και καμία κατάσταση δεν είναι αδιέξοδη. Όμως, για να ξεκινήσεις να επιλύεις, πρέπει να παραδεχτείς”. Σαν κοινωνία, αυτό δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα.

Karoshi: ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία.

10/10/2008 Σχολιάστε

Μέσα στις συνέπειες της οικονομικής κρίσης –  που στην ουσία συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό – τα Ιαπωνικά νοσοκομεία  αναφέρουν ότι καταγραφήκαν θάνατοι που συνδέονται με το Karoshi.  Στην γλώσσα των Γιαπωνέζων  τις περισσότερες φορές οι λέξεις αποκτούν νόημα μόνο μέσα από τα συμφραζόμενα. Αυτόνομες μπορεί να μην σημαίνουν τίποτα ή κάτι τελείως διαφορετικό και πολλές φορές η ακριβής μετάφρασή τους είναι αδύνατη. H λέξη Karoshi μπορεί να αποδοθεί ως  «θάνατος από υπερβολική εργασία», δηλαδή αυτό που λέμε στην Ελλάδα, «η πολύ δουλειά τρώει τον Αφέντη».
karoshi
Η λέξη χρησιμοποιήθηκε από Ιάπωνες επιστήμονες για να περιγράψουν ξαφνικούς θανάτους χωρίς εμφανή αιτία και το 1982 έγινε επισήμως ασθένεια.  Ο πρώτος καταγεγραμμένος θάνατος στην Ιαπωνία σημειώθηκε το 1969. Πρόκειται για έναν κατά τα άλλα υγιές είκοσι εννιάχρονο δημοσιογράφο που εργαζόταν σε μεγάλη Ιαπωνική εφημερίδα, και πέθανε ξαφνικά από κάτι που έμοιαζε με εγκεφαλικό! Δυστυχώς δεν θα μπορούσα να αποφύγω τους άσχημους συνειρμούς, αλλά συνεχίζω να είμαι αισιόδοξος!

Σήμερα βέβαια οι περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες έχουν εντάξει στην γλώσσα τους λέξεις που περιγράφουν τέτοιου είδους θανάτους. Στα αγγλικά υιοθετήθηκε ο όρος burn out που θα μπορούσε να αποδοθεί επιτυχώς στα Ελληνικά ως «κάψιμο». Μια έκφραση που εμείς την χρησιμοποιούμε μεταφορικά  για να περιγράψουμε την κατάσταση κάποιου ανθρώπου που μένει επικίνδυνα  προσκολλημένος σε συγκεκριμένες πράξεις. Σημείωση, ο θάνατος δεν προέρχεται λόγω φυσικής εξάντλησης, αλλά από την αδυναμία να ελέγξουμε το ρυθμό, την ένταση, την διάρκεια και τον τρόπο εργασίας, κάτι που από ότι φαίνεται μπορεί να πυροδοτήσει περίεργες συνέπειες στο σώμα μας.

Ο καπιταλισμός μας υποσχέθηκε αφθονία αγαθών, ευημερία, οικονομική άνεση και καλύτερες συνθήκες ζωής. Η ελεύθερη αγορά και ο ανταγωνισμός θα έφερναν προϊόντα που θα ανέβαζαν το βιοτικό επίπεδο και την ποιότητα ζωής. Οι  ιατρικές  καινοτομίες των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών θα παρετείναν  το προσδόκιμο  ζωής. Και όμως σήμερα όλα αυτά μοιάζουν περισσότερο με ευχές παρά με πραγματικότητα.

Στον ανεπτυγμένο κόσμο πεθαίνεις από ασθένειες που συνδέονται τον τρόπο ζωής, καρκίνος, εγκεφαλικό, καρδιοπάθειες και AIDS, οφείλονται κατά κύριο λόγο σε επιλογές. Στον υπόλοιπο κόσμο συνεχίζεις να  πεθαίνεις από πιο απλά πράγματα όπως την πείνα ή το μολυσμένο νερό, και αυτά είναι συνέπειες του τρόπου ζωής των ανεπτυγμένων κρατών!

Δεν είμαι σίγουρος για το τσιγάρο αλλά από ότι φαίνεται ο καπιταλισμός βλάπτει την υγεία μας και την υγεία των άλλων.

Τα νεύρα μου τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω…

03/10/2008 Σχολιάστε

Υπάρχει μια σχολή σκέψης σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται κάτω από πίεση, πρέπει να στεκόμαστε καρτερικοί απέναντι στα προβλήματα και οι λύσεις να προκύπτουν έπειτα από μια εσωτερική διαλεκτική και όχι εν θερμό. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι έχουμε λάβει όλες τις παραμέτρους υπόψη μας, έχουμε ζυγίσει όλες τις πιθανότητες και έχουμε αξιολογήσει όλες τις πιθανές λύσεις. Σίγουρα ακούγεται ως ένας πολύ καλός τρόπος σκέψης που θα έλυνε πολλά προβλήματα …. αν μπορούσαμε να τον εφαρμόσουμε.

wallstreet
Στην καθημερινή ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργούμε κάτω από μία συνεχή πίεση, όχι απαραίτητα μεγάλη. Βιώνουμε ένα διαρκές άγχος, όχι απαραίτητα μεταφυσικό. Αντιμετωπίζουμε πολλά μικρά προβλήματα παρά μεγάλα διλλήματα. Συνηθισμένοι άνθρωποι κάτω από μόνιμη πίεση, με αποτέλεσμα αυτή η πίεση να επηρεάζει και τις αποφάσεις μας. Η συγκεκριμένη στάση ζωής σίγουρα μπορεί να προκαλέσεις δύσκολες καταστάσεις σε ένα απλό άνθρωπο, πόσο μάλλον σε μια ομάδα ανθρώπων, ένα κοινωνικό σύνολο ή ολόκληρο τον κόσμο.

Αν παρατηρήσουμε τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο θα δούμε ότι είμαστε έρμαια μιας κακής ψυχολογίας. Το νέο οικονομικό κραχ στις ΗΠΑ είναι αποτέλεσμα – μαζί με άλλους παράγοντες – μιας κακής ψυχολογίας, οι αγορές βρίσκονται σε ύφεση μόνο και μόνο με την ιδέα ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι τράπεζες καταρρέουν επειδή  φοβούνται την κατάρρευση! Αντίστοιχα στη χώρα μας παρατηρώντας τις πολικές εξελίξεις δεν θα ήταν λάθος να συμπεράνουμε ότι η αποδιοργάνωση και η αναμενόμενη πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή είναι αποτέλεσμα της διαρκούς κακής εντύπωσης από τα συνεχόμενα σκάνδαλα και τα συνεχόμενα λάθη.

Τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο
όσο και σε εθνικό, ενώ μπορέσαμε  να αντιμετωπίσουμε την άνοδο του πετρελαίου, ή τα σκάνδαλά του Ζαχόπουλου και της Siemens αντίστοιχα, φαίνεται όμως  να είμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε προβλήματα εντυπώσεων, πολιτικής ψυχολογίας και ψυχολογίας των μαζών.

Για να το δούμε όμως πιο απλά. Πώς θα μπορούσαμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι για τον κόσμο και να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, όταν δε φαίνεται να μπορούμε να βρούμε απαντήσεις. Πρόκειται για βασικό σύμπτωμα της κατάθλιψης (depression) ή της ύφεσης (depression); Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τον ίδια λέξη για τις δύο έννοιες και μάλλον δεν είναι τυχαίο.